Amityville II: The Possession (1982)

Butt!

Vreselijk slecht na een nog wel te pruimen eerste deel.

Het huis is in dit deel aardig actief en begint meteen met luikjes te klepperen en lakens te gooien. Compleet geen opbouw en zo tergend slecht geacteerd (die moeder!) dat het allemaal 0,0 effect heeft.

Film gooit er nog een hoop complete onzin doorheen, met incest en een vader die vrouwlief verkracht (en dan vooral kindjes die zich daar zorgen over maken); Belachelijk en misplaatst dramatisch gezwets dat ook erg random gebracht werd.

Tweede deel draait dan helemaal om, met een exorcisme. Voor wie er op zit te wachten hebben de makers ook nog wat effectjes die al even random in de film zitten (the hell doet die geest met de buik van die gast in het begin?), allemaal zeer pover en onboeiend uitgevoerd.

Vreselijk lelijk onding ook, regie is uitermate brak, het ergste is nog dat men duidelijk geprobeerd heeft er wat van te maken met wat pogingen tot goed camerawerk. Het onderlijnd alleen maar hoe goedkoop alles is.

Compleet falende film die op alle vlakken zwaar belachelijk is. Dan liever het ingetogenere eerste deel. Of gewoon een goede regisseur de volgende keer.

0.5*

Vreemd vervolg.

Het vervolg op de beroemde spookhuisfilm is allesbehalve interessant. Naast een vreemd incestueus onderonsje dat griezeliger voor de kijker is dan het huis zelf, blijft er niets opzienbarends over. De met verschillende genres flirtende film lijkt ook nog eens veel te lang te duren.

Matig.

Toch wel een vrij slechte film met enkele zeer dubieuze standpunten.

Zo is de " incest" scene tussen broer en zus uiterst discutabel. Je vraagt je ook af wie er nou bezeten is eigenlijk, aangezien dat meisje vervolgens perverser over komt dan de bezeten broer. Verder ziet de film er visueel brak uit, is het acteerwerk erbarmerlijk(de moeder vooral met haar hysterische gegil) en weet de film ondanks een gewaagd middenstuk(gezin wordt in het geheel vermoord) niet te overtuigen, het hele exorcist gedoe erna is bijzonder vervelend, saai en niet geloofwaardig gebracht.

Dan kan je nog wat leuke gore dingetjes, poging tot leuk camerawerk en een redelijk spannend muziekje erin gooien. Het werkt gewoon verder niet en wat je overhoud is een bijzonder matige film.

1,5*

heb hier even over moeten nadenken, maar ik ga het toch bij 2,5* houden.

Enkele scènes zijn nochtans goed uitgewerkt, en ook het muziekje dat de creepy sfeer teweegbrengt is bij momenten angstaanjagender dan de onderstrepende muziek die heden ten dage te horen is bij horrorfilms.

Maar goed, de film voelt bij bepaalde scènes dan ook weer gedateerd aan, en af en toe lijkt het een mix te zijn van exorcist, poltergeist en amityville in 1 film. Indien de film zou gestopt zijn na het 'orgelpunt' (ongeveer na een dik uur) zou het nog 3* hebben gekregen, maar door het belabberde einde gaat er nog een halfje vanaf. 2.5*

Damiani wil iets teveel met dit vervolg op het ook al matige origineel. Ik vind deze films altijd wel onderhoudend vanwege het jaren '80 sfeertje en de platte aanpak, maar in dat laatste vliegt Amityville II uit de bocht. De 'enge' dingen gebeuren te snel en te vaak, waardoor het spannende er snel af is. Ook wil het familiedrama niet helemaal werken, al kon ik deze keuze best waarderen. Het levert in ieder geval een van de meest uit de lucht gegrepen scènes ooit (broer en zus). Maar de personages krijgen over het algemeen nog wat identiteit mee, echter werkt de mix niet. Amityville II heeft moeite keuzes te maken en dat is de film uiteindelijk funest geworden.

2,5*

De plot van dit vervolg is inderdaad een veelkoppig monster, variërend van verstoorde gezinsrelaties (vader is een opvliegende conservatieve zak, moeder een kleinburgerlijke trut en zoon en dochter zijn net iets te lief voor elkaar) tot klopgeesten en een duiveluitdrijving. Een beetje een combo van alles wat destijds populair was, maar Damiani verzuimt een nadruk te leggen waardoor de film soms wat stuurloos oogt. In tegenstelling tot het origineel is de aanpak ook alles behalve subtiel, want al na tien minuten beginnen deuren spontaan te klapperen. Maar ondanks al deze minpunten heeft Amityville II wel iets. Een bevreemdend sfeertje, enkele taboedoorbrenkende scènes en ouderwetse effecten om van te smullen. Wellicht dat dit daarom uitgegroeid is tot een cultfilm.

Bedoeld als prequel op de eerste film. Goed is het niet echt, maar het is zeker meer een horrorfilm dan zijn voorganger. Helaas valt de film te snel met de deur in huis, waardoor de film opbouw en spanning mist. Door te overdrijven op de effecten sloegen de makers de plank volledig mis. Het is een soepje dat ergens tussen een haunted house en een exorcist film hangt maar op alle fronten zwak uit de hoek komt. Op het einde werd het redelijk ranzig maar eigenlijk sloeg die transformatie nergens op, want Sonny komt er na het exorcisme ongeschonden uit .

Herbekeken en we geven de film een 1/2 ster c.q 1 punt extra. Dus een 6, viel niet tegen, alleen de beeldverhoudingen van vroeger (4:3) zijn we niet zo dol op.

Verrassend sterk. Het is weinig sequels gegund, maar Damiani's The Possession is er één die zowel respectvol de blauwdruk van de eerste film volgt én er voor de laatste acte nog een fijne ''eigen'' draai aan weet te geven. Veel traditioneler dan dit vervolg kun je niet beginnen. Hoewel de gezinsdynamiek al vanaf het startschot zeer opvallend is, met het Italiaanse temperament van de vader en de nogal incestueuze vibe tussen broer en zus, volgt het zeer nauw de opbouw van de originele Amityville. Veel subtiliteit zul je hier echter niet vinden in de bovennatuurlijke events en alles passeert in een versnelling hoger dan gebruikelijk, maar de reden daarvoor is duidelijk. Heerlijk idee om twee klassiekers zo samen te smelten.

Mooie transfer ook, gezien in de prachtige nieuwe Amityville blu-ray set van NSM. Samen met de Vinegar Syndrome set is de gehele serie daarmee bijna compleet opgepoetst te vinden nu! Alleen 'Amityville Curse' mist nog, een rechtenkwestie.

Dit tweede deel is een prequel, omdat het vertelt wat er in het huis gebeurde voordat de Lutzen uit het eerste deel in het huis kwamen wonen. Het is dan ook feitelijk een zeer losse hervertelling van de moorden die ook daadwerkelijk in het huis zijn gepleegd door Ronald DeFeo met een geweer Waarbij hij achtereenvolgens zijn ouders, twee broers en twee zusters heeft doodgeschoten. Echter heet het gezin hier nu dan Montelli omdat het anders juridische problemen gaf.

Helaas was de film niet heel erg goed! Het werd een rommelige brave voorspelbare film. Vanaf het begin valt het gezin al uit elkaar; de vader die de kinderen slaat bij elke kans die hij krijgt en rondloop met geweren, Zus Patricia Montelli (Diane Franklin) die Sonny verleidt om samen te slapen en de gelovige moeder die af en toe tegen haar echtgenoot opstaat, niemand is aardig door het huis...? Om het verhaal kracht bij te zetten, dat het huis op de familie een disfunctionele werking had, lag er zeer dik op. De laatste acte waar de film, de politie, advocaten en het proces, laat zien voelt helemaal gekunsteld.

Het minste van de film is de exorcismesequentie aan het einde, die een aantal volkomen onnodige creature / gore-effecten bevat. Het was het enige effect met shockwaarde ... behalve dan dat het niet heel schokkend was. Gevolgd door een krampachtig dramatische zelfopoffering in Exorcist-stijl die gewoon waardeloos overtrokken was! Tja... voor mij was dit minder dan een middelmatig haunting/possession-filmpje.

Middelmatig spookhuis.

De knapste scene op het vlak van cinematografie krijg je binnen deze film eigenlijk al bij de opening te zien, waar er door middel van aardig camerawerk en sterk locatiegebruik een goede sfeer wordt geschept van het huis. De akelige sfeer spat op die manier al snel van de plek af waardoor je als kijker gelijk geïnteresseerd raakt in het verhaal.

Helaas is wat er volgt niet echt iets dat de eerste scene eer aan doet. Regisseur Damiani raakte bij andere spookhuisfilms waarschijnlijk verveeld door de lange introducties, want het bloed spuit hier al binnen 10 minuten uit de kraan. De registers voor het gespook gaan nagenoeg meteen open, en dat maakt een rommelige indruk, ondanks dat het tempo er wel lekker mee doorschiet.

Acteerwerk is best slecht te noemen en de personages maken weinig indruk. Al vanaf het begin is het bekend dat de meest gewone familie ter wereld hier de zaken gaat regelen, en zelfs onder de invloed van demonische activiteit weten ze geen moment echt goede personages te worden. Meer opvulling van het beeld, maar dat is niet bepaald waar een film voor moet gaan.

Buiten wat indrukwekkende en sfeervolle scenes is Amityville II niet veel meer dan een ordinaire en erg luidruchtige spookhuisfilm die een gemiddeld horrorfan waarschijnlijk niet al te lang zal bijblijven. Ik denk dat dit de typische film is waar iemand bepaalde scenes van herinnert, maar verder nauwelijks voor de geest kan halen waar het eigenlijk überhaupt over ging.

Wat aardige stijloefeningen, een aardig vermakelijk verloop en goed camerawerk. Verder een redelijk banale film met lomp gespook en een groot gebrek aan spanning. Het budget dat in de film is gestopt heeft het waarschijnlijk gered. Een minder deel in de erg lange reeks. Wikipedia zegt dat de film wel 22 delen heeft. Dan heb ik nog aardig wat te gaan.