Kari-gurashi no Arietti (2010)

Wat een lief en hartverwarmend debuut van Yonebayashi! Het is al enige tijd geleden dat ik een Ghibli heb gezien, dus het was even afwachten of de bekende magie me nog wist te bekoren. Daarnaast is dit pas de vierde Ghibli die niet door Miyazaki himself is geregisseerd. Yonebayashi is echter wel bij een aantal vorige studioprojecten betrokken geweest als animator en met dit debuut mag hij van mij voortaan in de stoel blijven zitten.

De eerste paar minuten waren even bedenkelijk. De basis van het verhaal is immers niet origineel. Vroeger had ik ook wel eens boeken gelezen over Pinkelientje, Duimelijntje en andere kleine spruiten. Disney's Big Friendly Giant heeft een vergelijkbaar concept. Wat deze verhalen allemaal niet hebben is de magische hand van Ghibli die overal een kunstzinnig sprookje van maken. De animatie is weer prachtig met mooie, volle kleuren en bakken vol detail. Check bijvoorbeeld het keukentje van het poppenhuis eens. Een lust voor het oog en veel beter dan de hedendaagse, zielloze computermeuk.

Ik moest nog even een kleine teleurstelling verwerken. Al snel leek het erop dat we geen grappige, knuffelbare, fantasiewezens zouden aantreffen, waar Howl's Moving Castle, Spirited Away en Totoro wel bol van staan. Die teleurstelling verdween als sneeuw voor de zon, want Arrietty alleen al is een enorm leuk, lief en sympathiek personage. Avontuurlijk vooral, in tegenstelling tot haar ouders die zoals in alle Ghibli zorgzaam en bezorgd zijn. De jongen Sho is eveneens een kleurrijk personage, al zag ik zijn dood al weer tegemoet door zijn verhaal, maar dat kwam gelukkig niet. Het was even schrikken toen de vierde borrower zich aansloot bij het gezelschap. Ik was bang dat Sho wat op de achtergrond zou komen, maar gelukkig pakte hij snel weer zijn biezen. Ook Niya de kat heeft tegen het einde nog een lieve toevoeging.

De verhoudingen tussen de verschillende personen leveren - ik zou bijna zeggen vanzelfsprekend - prachtige scenes op. De eerste ontmoeting tussen Arrietty en de jongen bijvoorbeeld, of wanneer hij vertelt over zijn ziekte. Uiteraard is het einde mierzoet, maar toch wat ongemakkelijk. Arrietty wordt bijgestaan door een prachtige soundtrack, niet te vergeten. Soms ingetogen, soms erg aanwezig maar altijd op de juiste momenten. Terwijl Ghibli-koning Miyazaki bezig is met Porco Rosso 2 kijk ik reikhalzend uit naar Yonebayashi's volgende. Ghibli levert opnieuw topkwaliteit af!

Fantastisch! Gaat nergens zo ver als een Miyazaki het zou durven nemen, maar de subtiliteit siert de film enorm. Het werkt op die bekende manier, met oogverblindende kleuren en passende muziek. De muziek is een aparte keuze en als je er goed naar luistert is het echt niet best gezongen, maar in combinatie met de rest werkt het wél... en dat is goed gevonden.

Enorm lief allemaal, subtiel en vooral oprecht. Wéér een filmpje om nooit te vergeten, die nog wel wat onder de top van Ghibli blijft bungelen. Maar hey, zelfs dan is het een geweldige prestatie.

Het is ook de review voor deze week geworden: Eigenwereld.nl - Review: Kari-gurashi no Arietti

Arrietty is in het totaalpakket van alle Ghiblifilms misschien niet wereldschokkend, maar het is toch weer een bijzonder fijn filmpje geworden. Sterker nog, ik zie het absoluut niet als een film van die kwalitatief aan de onderkant van alle Ghibli's staat. In plaats daarvan hoort hij ergens in het midden. Het is gewoon een steengoed uitgewerkte film, met schitterende animaties en onterwerpen, aansprekende karakters en erg mooie muziek. Niet van Joe Hisaishi ditmaal, maar van een Franse zangeres. Anders, maar mooi. De eerste helft van Arrietty was denk ik het sterkst. De scène waarin Arrietty met haar vader voor het eerst het mensenhuis binnengaat is één van de beste van de Ghiblistal. Vooral ook door de geluidseffecten, die de voor ons normale wereld wat meer buitenaards maken. Hoe uiteindelijk de jongen Arrietty voor het eerst goed ziet als ze achter een tissue zit is mooi gedaan.

De film is geregisseerd door Hiromasa Yonebayashi, zijn debuut en hij is de jongste Ghibliregisseur ooit. Nu Takahata en Miyazaki toch echt oud beginnen te worden is het tijd voor het zoeken naar regisseurs die Ghibli in leven kunnen houden en tot nu toe ging dat wat moeizaam. Yonebayashi verdient het voordeel van de twijfel met gemak door Arrietty, al is het nog enigzins jammer dat ik de hele tijd het gevoel had naar een Miyazakifilm te kijken. Niet verwonderlijk aangezien Miyazaki gewoon weer het scenario deed en volgens mij ook meewerkte aan het storyboard, maar in het vervolg hoop ik dat Yonebayashi toch wat meer zijn eigen ding gaat doen. Dit is nauwelijks kritiek op de film zelf, die gewoon bijna perfect is. Het enige wat me niet echt beviel was het zwaarmoedige gesprek tussen Arrietty en de jongen in het gras over het uitsterven van de Leners. Het voelde te volwassen aan voor deze personages en misschien ook wat te duister voor deze film. Daarnaast, kleine kritiek, misschien iets matigen met de bloemetjes hier en daar. Maar ach.

Toch jammer dat Ghibli relatief weinig films aflevert, zo eentje per jaar zou toch fijn zijn.
4*

Heerlijke film en leuk om de grote wereld te zien vanuit het oogpunt van zulke kleine mensjes.

De film bleef verrassen omdat er steeds iets werd geïntroduceerd, een kat, een nare huishoudster, een lief ziek jongetje, dan weer een 'wild' wezentje en tijdens de reizen van de kleintjes in het grote huis gebruikten ze steeds andere wegen. Ook kwamen de meest interessante survival technieken voorbij, tot aan vliegen met je bontjas toe

De vormgeving is prachtig, een feest voor het oog, ook fijne passende muziek erbij.
En mede dankzij af en toe een leuk soundeffect (grote-mensenklok bv) vond ik het 't echt waard deze film in de bioscoop gezien te hebben.

Leuk filmpje maar niet erg bijzonder.

Het is zelfs een beetje te veel van hetzelfde. Maar ook een Ghibli die weinig nieuws en wat saaiige fases kent is nog altijd wel aardig. De film ziet er intussen als vertrouwd mooi uit, de soundtrack is wel oké. Verhaaltje is aardig maar de afwerking wat mak, dan bedoel ik met name de afwikkeling. De eerste scenes in het huis zijn veel sterker dan de rest van de film eigenlijk.

Wel leuk is hoe je alledaagse voorwerpen gebruikt ziet worden door miniatuur-mensjes. Niet echt briljant, maar de details zijn wel geinig.

3*

Character design (hey, een kat)...daar verandert niks aan bij Ghibli. Achtergrondjes...we've seen that before. Weinig verrassend aan. Zoveelste jeugdboekverfilming uit de Ghibli-stal, ware het niet dat ze deze keer kiezen voor een verhaal dat juist wel al vaker is verfilmd (i.t.t. bijv. Howl's Moving Castle, Laputa en wat al niet meer).

Maar toch, maar toch. De sfeervolle avonturenfilm verandert plotsklaps in een donkere coming-of-age drama dat menigeen zal vertalen in een traan. En daar zit het verrassende in. De constant aanwezige muziek (deze keer ook een verrassende keus) weet zelfs op de juiste momenten afwezig te zijn.

Verdorie, Ghibli mag dan wel iedere keer dezelfde geijkte trucjes gebruiken, het werkt keer op keer.

Jammer dat dit (in LantarenVenster tenminste) puur geprogrammeerd staat in het kinderprogramma in de middag. Geen kind te bekennen hoor in de zaal. Hop hop, de avonduren in!

Goed (weer).

De eerste 15 minuutjes kreeg ik het gevoel naar de zoveelste Ghibli te kijken. Daarna komt de typische Ghibli magie er weer bij (op zich ook niet origineel, maar gewoon uiterst effectief) en was het eerste kwartiertje zo vergeten.

Heerlijk hoe kleine momentjes ook hier weer hun plaats krijgen. De scene waar het omatje haar poppenhuisje trots toont is wat mij betreft de mooiste van de film. Zo lekker onbenullig, maar het straalt tegelijktijd puur geluk uit. Een zeldzaamheid, en eentje die Studio Ghibli als geen ander onder de knie heeft.

The Borrowers is alweer een mooie Ghibli geworden. Lekker klein filmpje, technisch mag er weer wel een beetje vooruitgang komen in de G-stal, maar verder niks op aan te merken.

4.0* en een uitgebreide review

Heerlijk filmpje weer van Ghibli.

Ik houd van de films van deze studio en keer op keer blijkt het weer te werken. Arriety is een charmant klein filmpje, dat eenvoudig van opzet is, maar prima werkt. De animatie is erg mooi en is vergelijkbaar met de films van Miyazaki. Het had ook zomaar een Miyazaki film kunnen zijn, want de kwaliteit is zo goed als gelijkwaardig.

Arriety is in ieder geval een fijn personage. Ze is een vrolijke meid, die samen met haar vader nogal eens op avontuur gaat in de grote mensen wereld. Daar zit ook gelijk een van de sterkste scènes van de hele film. Het momenten dat Arrietty met haar vader het grote huis verkent, is zowel avontuurlijk, spannend, mooi en leuk tegelijk. Verder is het gewoon een heerlijk luchtig filmpje, dat uiterst fijn wegkijkt en waarbij de Ghibli magie wederom werkt. Naast veel luchtigheid zitten er ook wel serieuze momenten in de film. Zo vond ik het moment, waarbij de jongen aan Arriety vertelt dat hij een ernstige hartziekte heeft, best wel heftig en een sterke scène.

Gelukkig slaagt Yonebayashi erin om de sfeer fijn te houden en is het gewoon een fijn filmpje. De zoveelste alweer uit de Ghibli stal, maar de eerste van een jonge nieuwe regisseur, die het in zich lijkt te hebben om een waardig opvolger te zijn van de oude Miyazaki.

4,0*

Ik vond het jammer genoeg niet zo'n hoogvlieger. Het is een erg standaard verhaaltje dat door leuke details wel gered wordt, maar niet tot een meesterwerk uitgroeit. Visueel knap maar weinig uitzonderlijk, soms zelfs richting kitscherig. Maar bovenal: behalve de huishoudster en de kat geen enkel personage dat me een beetje wist te charmeren of zelfs boeien, en dat is dodelijk voor een film waarin eigenlijk amper iets gebeurt. Gewoon een typisch matig kinderboek-verhaal waarbij je de verplichte ingrediënten kunt afvinken maar waar niets buiten de lijntjes kleurt (ik ken het boek niet, maar verdenk het er sterk van door een Amerikaanse auteur geschreven te zijn - braafheid primeert en alles is veel te geconstrueerd). Zonde, want Ghibli heeft altijd bewezen zich van (westerse) kinderboekconventies geen zak aan te trekken.

Het is wel een aangename film, daar niet van, en alles is mooi gedaan - maar saai! En de muziek vond ik ook helemaal niks

Minder dan ik gewend ben van Ghibli.

Visueel is het weer prachtig. De kleine details zijn erg leuk gedaan. Als Arrietty met haar vader het huis gaat verkennen komt dat gelijk tot zijn recht. Het verhaal deed me echter niet zoveel. Er gebeurt niet zoveel bijzonders en hetzelfde geldt eigenlijk voor de personages. Het lijkt een beetje gericht aan kinderen. Maar ondanks dat is het wel fijn om te kijken. Een luchtig filmpje met een mooie, zachte soundtrack.

3,0*

Uitstekend Animatiefilm...

Prachtig verhaal...

Mooi gemaakt...

Uitstekend prachtig achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Knap gedaan, komt uit Japan...

Het is wel moeite waard...

Ook leuk voor de familiefilm...

Ik ben echt toch wel een liefhebber van de japanse animatie hoor. Dit is ook weer een geweldige film. Dit keer een heel lief en haast melodieus verhaal. Eentje, die net als Ponjo, dit keer ook heel geschikt is voor kinderen. Alhoewel het einde redelijk open bleef omdat je niet echt weet hoe het met de jongen afloopt na zijn operatie. Dat is voor kinderen dan weer minder geschikt. Maar als ik deze ooit in nederlands gesproken versie te pakken krijg ga ik hem toch zeker kijken met mijn dochter.

Ikzelf heb er ook echt van genoten alhoewel dit toch niet mijn favoriete japanse animatie is. Het heeft mij niet zo betoverd als bijvoorbeeld Sen to Chihiro .... of Ponjo maar ik was zeker wel onder de inkdruk. Vooral de plaatjes van de tuin en van het poppenhuis waren prachtig.

Weer een fijne Ghibli-film. Een mooie sfeervolle omgeving en een fantasierijk verhaal. Het concept is weer best origineel. De uitwerking blijft echter redelijk binnen de lijntjes en verrast niet heel erg. Arriety is een sympathiek personage, de overige personages zijn helaas minder interessant. De film kijkt fijn weg, maar mist toch een beetje extra magie, die sommige andere Ghibli's wel hebben. Mooie animatie.

Mooie kleine film die weer zijn kunsten moet hebben van de charme van het genre. Tenminste voor mij, want het is allemaal erg lief en klein en schattig. Hiernaast is het een mooie film over het loslaten van je veilige haven en je lot en je wereld te accepteren. Ik had misschien wat meer vriendschap en meer momenten met de jongen en Arrietty willen zien, maar uiteindelijk was de film goed en vredig zoals het was. Niet zo zeer een beter uit zijn soort, maar wel een lieve film die goed in elkaar zit maar niet al te indrukwekkend over komt. 3,5 ster

Nogal brave Ghibli met een redelijk voorspelbaar verhaal.

Degelijk, maar het mist de verrassingen en het wonderlijke van andere Ghibi's / Miyazaki's.

Leuk om eens gezien te hebben, maar weinig memorabel.

Ghibli blijft toch geweldig. Op vlak van fantasy en feel-goodfilms (zonder melig te worden) is dit toch een studio die telkens opnieuw weet te verbazen met adembenemende animatiefilms. Naar gelang de animators is het vooral fantasy, sprookje, drama of avontuur maar meestal is het een combinatie van die zaken. Deze film gebaseerd op het boek The Borrowers sluit wat aan bij bvb een Ponyo. Niet meteen mijn favoriete tak van de familie, al is het daarom zeker niet minder goed. Het verhaal is een waarachtig sprookje maar Ghibli beheerst dit genre best wel goed. De makers nemen rustig de tijd om alles te 'vertellen' en vergeten ook het verhaal niet. Niet onbelangrijk omdat daarop veel animatiefilms sneuvelen. Leuk idee, maar als geheel werkt het niet. En dat heb je hier net wel. Het verhaal rond Arrietty is misschien wel voor een jong publiek bedoeld, maar het is wel aangenaam om te zien met oog voor detail en sfeer. Er zijn wel betere Ghiblifilms waar de creativiteit nog meer naar voren komt. Maar het blijft vakmanschap en ik kijk al uit naar de volgende!

Ook deze eens geprobeerd en 'k vond hem niet mis. Alweer een mooi getekende animatiefilm. Het verhaal was niet slecht, maar 'k had het toch nog iets uitgebreider verwacht. De soundtrack vond 'k wel erg aangenaam en de moeite.

'k vond het zeker geen slechte film, al vind 'k de score voor deze film (7,7 & 3,69) toch wel redelijk hoog voor deze film, desalniettemin de moeite om eens te bekijken.

Als het op animatie aankomt blijft Studio Ghibli op eenzame hoogte staan. Met Arrietty bewijst de Japanse animatiestudio dat wederom. Het verhaal over de mini-mensjes die ongezien leven in de krochten van de huizen van de grote mensen, laat weer een onbeschrijfelijk gevoel voor detail zien. Neem als voorbeeld alleen al de meesterlijke eerste verkenningstocht door het huis, waarbij de kleine Arrietty en haar vader zich optrekkend aan haakjes en lopend over uitstekende spijkers door de kieren en spleten van het huis voortbewegen. Een meesterwerkje op zich. Dat de film ook door het hartverwarmende verhaal weet te imponeren, maakt het helemaal af en zorgt ervoor dat Arrietty zich moeiteloos handhaaft tussen de echte Ghibli klassiekers als Laputa: Castle in the Sky, Nausicaä of the Valley of Wind en natuurlijk My Neighbour Totoro.

Lief en leuk. Nu geldt dat voor het overgrote deel van de Ghibli films, maar deze is wel bijzonder geslaagd.

Ja, wat kan ik erover zeggen? Veel van de film voelt als typisch Ghibli aan. Een lieve jongen en een avontuurlijk meisje als hoofdpersonen, de liefde voor groen (en gelukkig zonder moralisme dit keer), de tekenstijl. Met dat laatste heb ik eigenlijk niet zoveel problemen, want de stijl ligt me an sich best aardig, al zou het aardig zijn als ze wat meer zouden durven te experimenten. Ook qua animatie heb ik niet echt het idee dat men grote sprongen maakt, al voelen de camerabewegingen wel wat vrijer aan dan in de meeste andere Ghibli-films. Wat de natuurkundige in mij een heel erg leuk vond was hoe in de film het water zich gedraagt op kleine schaal. Daaruit spreekt toch veel liefde van de makers voor detail.

Ook typisch is het verhaal, wat me echter niet belet om mezelf er volledig in te verliezen. Heerlijk fantasievol uitgangspunt, mooi uitgewerkt, en ook weer op de nodige momenten ontroerend zonder melodramatisch te worden. Dat de soundtrack niet teveel op de voorgrond treedt helpt daar ook bij. De gezongen liedjes hadden voor mij niet gehoeven, maar stoorden ook weer niet, en verder was de soundtrack behoorlijk aangenaam.

Wellicht kun je Ghibli verwijten dat ze isomorfe films maken, ik kan er niet mee zitten, want ik heb het ook nu weer als meeslepend, prachtig detailrijk, sfeervol en ontroerend ervaren. 4,5*.

eens je gewend bent aan de tekenstijl zijn deze films stuk voor stuk pareltjes. Ook bij Arrietty worden bepaalde scènes gewoonweg prachtig in beeld gebracht, en het verhaal is bovendien ook zeer ok met voldoende 'spanning'. Ik weet niet waar ze de inspiratie en talenten vandaan blijven halen, maar ik word hoe langer hoe meer fan van dit soort films!

3.5*

(Een kleine kanttekening: vind deze wel een tikkeltje minder dan vb Spirited Away, hetgeen nog meer een meesterwerk was)

Leuk.

Een van de betere uit de Ghibli Studios. Leuk verhaal en zeer mooie animaties. Opvallend in die animatiefilms uit de Ghibli keuken zijn die beesten die altijd zo mooi worden weergegeven. In dit filmpje vooral die kat. Erg boos in het begin maar zeer lief aan het einde. Meer dan een 3,5* scoren dit soort filmpjes bij mij meestal niet maar ik vond het einde van dit filmpje wel zo mooi dat een ½ sterretje verhoging best wel op zijn plaats is. Ook de muziek vond ik trouwens erg mooi.

4,0*

Studio Ghiblli stelt simpelweg nooit teleur.

De film vertelt het verhaal van een familie mensen die maar een duim groot zijn. Al vele jaren leven ze ongemerkt bij mensen thuis, waarbij ze om te overleven kleine spullen 'lenen'. Met een klontje suiker komen ze bijvoorbeeld een hele tijd toe, en je zou ervan versteld staan hoe belangrijk een rondslingerende haarspeld kan zijn. Hun rustige leventje komt in een stroomverstelling als Shô, een kind dat omwille van z'n hartproblemen tijdelijk bij z'n tante in het rustige huis komt leven, Arrietty, de dochter van de familie 'leners', ontdekt.

Het openingsshot vliegt door beeld, we zien een auto rijden, en binnen de 10 seconden ben je alweer overspoeld met een enorm rustig, relaxt sfeertje. Geen grootste avonturen, geen redden van de wereld, geen stereotiepe bad guys, gewoon een heel oprecht verhaal van twee families die elk hun eigen leven proberen te leiden. Die kleinschaligheid gaat de film enorm goed af. Uiteraard evolueert het verhaal wel, maar in plaats van te veel drama wordt ervoor gekozen om de subtiele verwondering de boventoon te laten voeren. Erg toepasselijk is een ontmoeting tussen Arrietty en Shô in de tuin. Heel relax praten ze over het voortbestaan van de soort van 'Leners'. Prachtige scène. Arrietty is trouwens een fantastisch hoofdpersonage: vol drang naar ontdekking, heel spontaan, en altijd gracieus.

Visueel is het zoals steeds genieten geblazen. Nergens wordt het echt heel erg mooi zoals in de films van Shinkai of Oshii, maar de afwerking en de details zijn heel verzorgd. Seciaal pluimpje naar de soundtrack ook. Geen typisch Ghibligeluid maar de Franse artieste Cécile Corbel. Redelijk gewaagd, maar het werkt wel en zorgt voor wat verfrissing.

De score kan nogal redelijk laag lijken na zo'n positieve review, maar dit is typisch zo'n filmpje waar overall weinig op aan te merken is, maar een beetje de echte magie mist, die kleine touch, om tot de toppers gerekend te worden. Niettemin een erg schattig, lief filmpje. Wie nog geen Studio Ghibli gezien heeft zou ik eerder Spirited Away aanraden, maar wie van de stijl houdt zeker een must-see.

Ruime 3.5*

Ik kan me hier ook wel in vinden. Ik vond dat er te weinig interactie was tussen Arrietty en de zieke jongen om echt van vriendschap laat staan een diepe band te kunnen spreken. Ik vind dat er teveel tijd wordt verspild aan Arrietty die van hot naar her loopt in het huis. Ook het einde vond ik nogal onbevredigend.

Leuke Gibli met een leuke personage. Op zich komt het verhaal over kleine mensen wel bekend over, maar hier wordt toch wel een leuke film mee gemaakt. De animatie is erg mooi. Het einde is onverwacht en vrij open wat de film in die zin onvoorspelbaar maakt. Het smaakt naar meer, en van mij mag deel 2 zeker komen. Ik wil wel meer weten over deze geheime wereld. Het boek waardoor het is geïnspireerd ("The Borrowers") wijkt helaas teveel af van wat de film ervan maakt waardoor dat geen hints oplevert over hoe het verhaal verder kan verlopen. 3,5*

Deze Ghibli vandaag op NPO3 gezien. Het viel me meteen op dat de film enorm leek op de film die NPO3 gister uitzond, namelijk The Borrowers, een Britse jeugdfilm die ook over klijne mensen gaat. Ik kwam er later achter dat dat komt omdat beide films op het zelfde boek zijn gebaseerd.

Hayao Miyazaki wilde het boek De Leners van de Britse schrijfster Mary Norton de afgelopen 40 jaar al meerdere keren verfilmen, maar zag daar geen kans toe omdat andere projecten er steeds tussen kwamen. Toen een jonge animator bij Ghibli het voor elkaar kreeg om de film dan toch te maken liet Miyazaki hem het door hem geschreven script gebruiken besloot hij hem te helpen met de productie.

Het verhaal verschilt enorm met de Britse live-action adaptie. Veel simpeler en minder chaotisch, maar misschien ook wat meer diepgang. Voor een Ghibli-film is het erg kort en ik vond het eerlijk gezegd ook een beetje afgeraffeld aanvoelen.

Heb de Nederlandse dub gezien dit keer - ik wist eerst niet eens dat ze Ghibli ook in het Nederlands dubde - en die was best aardig. Al merk je erg goed dat de teksten eigenlijk niet werken op deze manier, vooral emoties zijn enorm gemaakt en stijf. Het is dat de film op tv kwam anders had ik hem gewoon in het Japans gekeken.

Visueel was de film natuurlijk weer fantastisch. Miyazaki's liefde voor de westerse cultuur was weer duidelijk te zien aan het interieur van het huis, ook vond ik veel personages eerder westers als Japans ogen. De computerinkleuring was dit keer wel een stuk minder, mij iets te licht allemaal. Maar de tekeningen en animatie waren dan wel weer van zeer hoog niveau.

Al met al weer een erg leuke film van Ghibli, maar toch wel wat minder dan de films van Miyazaki en Takahata.

Fijn filmpje, wat mij betreft behorend tot het betere werk van Ghibli. Ik kon sowieso al meer meegaan in deze wereld dan in een Howl's Moving Castle. Verhaal wordt heel klein gehouden, maar is wel eerlijk en puur. Arrietty is een leuk hoofdpersoon, de geschapen wereld is geinig en het tempo is uitstekend. Zoals altijd ziet de film er schitterend uit. Ergens in de film wordt over een poppenhuis gezegd dat het zo vol details zit, en dat kan je ook prima over het tekenwerk zeggen. Juist dat zo realistisch en gedetailleerd mogelijk tekenen geeft een bepaalde magie die je bij normale film nooit krijgt. Opvallend weer, zoals baspls ook aangeeft, is de westerse look. Nu komt het verhaal ook van buiten Japan, maar het is wel prima overal toe te passen. Maar de film ziet er ook gewoon daarnaast heel mooi uit. Jammer wel van die rare huishoudster waarvan ik me afvroeg waarom ze nu zo tegen de Leners was. Maar ik was wel lichtjes geroerd. 4,0*.

Kleine Ghibli

Ik heb ondertussen zoveel voornemens die gerelateerd zijn met film dat ik ze niet allemaal meer kan volhouden. Zo ben ik al langer van plan om me eens te gaan verdiepen in het werk van Studio Ghibli, maar verder dan Pompoko in 2013 ben ik momenteel nog niet geraakt. Ik was dan ook blij dat de zender één dit besloot uit te zenden, maar ik hield er eerlijk gezegd al wel rekening mee dat het om een Engels of Nederlands gedubte versie ging gaan. Uiteindelijk toch voor gaan zitten en wat bleek? Het was zowaar de originele versie!

Al is het op zich al verbazingwekkend dat Arrietty er uiteindelijk is gekomen, want Hayao Miyazaki en Isao Takahata speelden al meer dan 40 jaar met het idee om The Borrowers van Mary Norton te verfilmen. Ze namen uiteindelijk de regie niet op zich en stelden hun vertrouwen in de debuterende Hiromasa Yonebayashi. Die maakt er in ieder geval een erg kleine en fijne film van. Met uitzondering van de rondzwervende Arrietty is er niet enorm veel te beleven in de film en toch is dit van het soort dat op den duur onder je huid kruipt. In de goede zin van het woord natuurlijk. Vond dit in ieder geval een stuk beter werken dan de komische aanpak die Peter Hewitt er in 1997 met The Borrowers van maakte. Soit, dat betekent niet dat Arrietty niet de moeite is. Het gelijknamige personage is één van de aandoenlijkste figuren uit de animatiefilmgeschiedenis en de relatie die ontstaat tussen haar en Shō is mooi om te zien. Het grootste probleem is dan ook het feit dat het allemaal zo kleinschalig blijft. Het kabbelt een beetje voort zonder echt in een stroomversnelling te komen en de climax die wordt opgebouwd door Hura de woonplaats van Arrietty te laten ontdekken is niet echt memorabel.

Ook qua personages knelt daar het kleine schoentje, want met uitzondering van Arrietty zelf blijven de figuren die je eeuwig en voor altijd zullen bijblijven aan de kant. Sowieso bevinden de indrukwekkendste momenten zich ook in het begin van de film (de scène waar Arrietty met haar vader voor het eerst gaat lenen is fenomenaal en ook de kraai die verstrikt geraakt in de hor was een erg mooi momentje) en dat is jammer. Het mag echter duidelijk zijn dat dit qua animatie wel erg indrukwekkend is. Die typische Ghibli feel is weer nadrukkelijk aanwezig en ook qua voice cast weinig op aan te merken.

Ik moet nu toch echt is dringend werk maken om het overige werk van de studio te gaan zien. Arrietty is een tussendoortje te noemen, maar zelfs een tussendoortje blijkt nog een meer dan degelijke film te zijn bij Ghibli. Duurt bovendien ook niet te lang en je kunt je lang genoeg vergapen aan de mooie animatie.

3,5*

Ik moet terugkomen op mijn eigen commentaar. Niet op de beoordeling van deze animatie. Deze animatie is prachtig. Maar op mijn idee dat de kwaliteit, en de eventuele aparte 'kijk' van de Japanse animaties op de vertelkunst en tekenkunst in dezelfde mate op zou gaan voor de andere Japanse zo hoog aangeschreven animaties (T.o.v. de Amerikaanse animaties). Welnu, Arietty vind ik een uitzondering. De andere animaties zijn wel erg bont... en 'spectaculair'... maar toch niet hoogstaand. Er zijn erg veel liefhebbers voor dit idioom.

Ik ben blij dat ik er kennis mee heb gemaakt, dat ik Arietty gezien heb, maar de rest is zonde van mijn tijd geweest... maar toch goed om een oordeel te kunnen vormen...

Ik hoef 't niet meer de zien

Apart dat niemand het hier heeft over The Borrowers (1997). Dat vond ik als kind een heel leuke film. Deze lijkt er voor zover ik me kan herinneren qua verhaal niet echt op, maar is alsnog best leuk, vooral door hoe alles eruitziet en het kneuterige van alles.

Want wat verhaal betreft heeft het weinig om het lijf, en op den duur wordt het ook een beetje te traag allemaal. En best een teleurstelling dat ze alsnog niet gaan wonen in het poppenhuis. Dat is iets waar ik vanaf het begin op zat te wachten (dat is de huismus in mij, ik zag ze er al helemaal wonen ), dus op het einde voelt het een beetje loos aan als ze uiteindelijk toch gewoon op zoek gaan naar een andere plek. En dan dat einde met de jongen, dat Arriety hem 'the courage to live' gaf, daar schoot ik wel even in de lach. Kwam nogal uit het niets en voelde een beetje misplaatst gewichtig aan in het geheel. Zo boeiend was hun band nu ook weer niet.

Ach, vooral voor kinderen wel een leuke film denk ik, maar voor mij niet genoeg voor een hogere score.

3,25*

Zeer fijne en onderhoudende productie van Studio Ghibli. De animatie ziet er wederom prachtig uit. Vanuit de ogen van de kleine leners ziet alles er werkelijk groots uit en komt de pracht en praal van de tuin en natuur extra op je af. Ook de vervaarlijke insecten geven een mooi beeld dat de wereld vol gevaren zit.

De leners leven erg teruggetrokken en afgesloten. Zij zijn creatief in het bedenken van oplossingen en het eerste lenerstochtje tussen vader en dochter was prachtig. Het leven zoals het is waarbij hun acrobatie en hulpspulletjes van pas komen om al die grootste dingen te overwinnen. Hun huisje is mooi ingericht met gedetailleerde dingetjes. Een genot om naar te kijken.

Ze zijn erg mensenschuw en ontdekt worden heeft bepaalde gevolgen. Fijne en oprechte Ghibli, één van de betere die ik al zag.