Kari-gurashi no Arietti (2010)

Dit is blijkbaar een nieuwe Ghibli-film, geschreven door Miyazaki maar met een andere regisseur, die als animator heeft meegewerkt aan Howl's Moving Castle, Spirited Away en My Neighbours the Yamadas.

Een artikel en drie beelden uit de film met muziek vind je hier

Trailer

Fansub! Engels

Iemand deze film al gezien?

Ik krijg hem niet te pakken.

Iemand al een idee wanneer hij in Japan op DVD of Bluray komt? En of die Engelse subs zullen hebben?

Deze maand komt ie in ieder geval in de Amerikaanse bioscoop uit. Ik verwacht overigens dat binnenkort de Japanse DVD uitkomt. Geen idee of die meteen ook ondertiteld zal zijn, maar er zal ongetwijfeld een versie met Engelse subs op de markt komen. Verder zou het me niet verbazen als de fansubgroepen er meteen bovenop zal zitten, ook als er een versie zonder subs uitkomt.

Morgen voorpremiere in de Melkweg

Nederlandse bioscooprelease is bekend; vanaf 15 juni in de bioscoop (Paradiso).

De film zal hier uitkomen onder de titel Arrietty.

Je bedoelt volgend jaar

17 juni 2011 komt hij op dvd (in Japan). Je kan een pre- order plaatsen op amazon. Deze is alleen engels ondertitelt dus geen dub. Mensen die de voorpremière in de melkweg hebben gemist moeten dus toch nog even wachten.

Hee, inderdaad. Had niet gezien dat er 2012 staat. Nou, dat wordt dus de fansub groepen afwachten. Om Engelse dubs geef ik overigens niets.

Wacht, is dit een Studio Ghibli film. Mijn hemel, ik vlieg naar Amsterdam om deze film alleen al te zien

Voor de liefhebbers: Voorpremier van deze heerlijke film, maandag 13 juni in de RKZBios in Groningen.

Wat een lief en hartverwarmend debuut van Yonebayashi! Het is al enige tijd geleden dat ik een Ghibli heb gezien, dus het was even afwachten of de bekende magie me nog wist te bekoren. Daarnaast is dit pas de vierde Ghibli die niet door Miyazaki himself is geregisseerd. Yonebayashi is echter wel bij een aantal vorige studioprojecten betrokken geweest als animator en met dit debuut mag hij van mij voortaan in de stoel blijven zitten.

De eerste paar minuten waren even bedenkelijk. De basis van het verhaal is immers niet origineel. Vroeger had ik ook wel eens boeken gelezen over Pinkelientje, Duimelijntje en andere kleine spruiten. Disney's Big Friendly Giant heeft een vergelijkbaar concept. Wat deze verhalen allemaal niet hebben is de magische hand van Ghibli die overal een kunstzinnig sprookje van maken. De animatie is weer prachtig met mooie, volle kleuren en bakken vol detail. Check bijvoorbeeld het keukentje van het poppenhuis eens. Een lust voor het oog en veel beter dan de hedendaagse, zielloze computermeuk.

Ik moest nog even een kleine teleurstelling verwerken. Al snel leek het erop dat we geen grappige, knuffelbare, fantasiewezens zouden aantreffen, waar Howl's Moving Castle, Spirited Away en Totoro wel bol van staan. Die teleurstelling verdween als sneeuw voor de zon, want Arrietty alleen al is een enorm leuk, lief en sympathiek personage. Avontuurlijk vooral, in tegenstelling tot haar ouders die zoals in alle Ghibli zorgzaam en bezorgd zijn. De jongen Sho is eveneens een kleurrijk personage, al zag ik zijn dood al weer tegemoet door zijn verhaal, maar dat kwam gelukkig niet. Het was even schrikken toen de vierde borrower zich aansloot bij het gezelschap. Ik was bang dat Sho wat op de achtergrond zou komen, maar gelukkig pakte hij snel weer zijn biezen. Ook Niya de kat heeft tegen het einde nog een lieve toevoeging.

De verhoudingen tussen de verschillende personen leveren - ik zou bijna zeggen vanzelfsprekend - prachtige scenes op. De eerste ontmoeting tussen Arrietty en de jongen bijvoorbeeld, of wanneer hij vertelt over zijn ziekte. Uiteraard is het einde mierzoet, maar toch wat ongemakkelijk. Arrietty wordt bijgestaan door een prachtige soundtrack, niet te vergeten. Soms ingetogen, soms erg aanwezig maar altijd op de juiste momenten. Terwijl Ghibli-koning Miyazaki bezig is met Porco Rosso 2 kijk ik reikhalzend uit naar Yonebayashi's volgende. Ghibli levert opnieuw topkwaliteit af!

Valt overigens al te pindakazen.

Als groot nostalgisch fan van zowel Pinkeltje als Wiplala is dit natuurlijk een must!

Het een feest van kleuren en subtiele emoties. Het is een simpel basis verhaar van 2 zinnen. Maar wordt met zoveel passie en detail in beeld gebracht, dat de belevenis puur genieten is.

De vertelling wordt in de bekende Ghibli stijl en verteltrand rustig in beeld gebracht, met precies voldoende58 actie, dat het nergens saai wordt. Ik wist vooraf niets, en raad iedereen aan om zo blanco gegelijk te beginnen. Binnen 3 minuten heeft het verhaal je la te pakken, om tot het eind niet meer los te laten.

De harp muziek van Cécile Corbel, is een passende ondersteuning van de beelden. subtiel en inlevend.

Het slot is typisch japans, zeker geen "En ze leefde nog lang en gelukkig", en laat veel open voor een vervolg..

Ik heb zoveel zin in deze film, lijkt me echt geweldig! Dit weekend maar eens kijken

Veelbelovende eerste film van een nieuwe Ghibli-regisseur en een stuk beter dan het debuut van Goro Miyazaki. Het niveau van Hayao Miyazaki heeft het nog niet, want daarvoor ontbreken nog de echt memorabele momenten en bijzondere karakters. Maar Hiromasa Yonebayashi heeft wel direct de typische Ghibli-sfeer te pakken en heeft begrepen dat je een eerste film het beste klein kunt houden en niet direct naar draken moet grijpen. Ook als Hayao geen nieuwe films meer maakt (hoewel hij bezig schijnt te zijn met een vervolg op Porco Rosso) denk ik dat Studio Ghibli nog wel even vooruit kan.

Ai jammer. De minste Ghibli tot nu toe. Niet erg origineel en verrassend zoals de meeste van die studio dat wel zijn. Het is wel weer heel mooi om te zien, maar het is een beetje saai.

Klinkt weer erg cute en lees overwegend positieve dingen. Ben erg benieuwd.

Miyazaki Light. De film heeft een luchtige, onschuldige sfeer die heel goed werkt. De achtergronden zijn geweldig en er zijn enkele fantastische beelden wanneer de kleine mensjes rondkijken over de enorme pracht van de grote mensenwereld. Ook hulde voor het geluid, hoe dichter we op de Arrietty zitten, des te luider en dieper de 'normale' geluiden worden. Het zorgt ervoor dat je je goed kan in leven in de belevenis van de kleine mensjes, en dat is waar de film dan ook op het sterkst is.

Helaas is de film misschien ook wel te onschuldig, ondanks dat het grote deel van de film gaat over het verborgen blijven van de grote mensen, ontbreekt het bijna geheel aan spanning. Slechts in een enkele scène (de wilde kraai) was het een beetje aanwezig, en dat is jammer. Ook het einde laat wat te wensen over, niets wordt echt opgelost en het voelt niet af aan. Normaal zou ik het ook zwaarder bestraffen maar de film is uit zichzelf zo'n rustige, kalme beleving, dat ik het ergens ook wel snapte en dus accepteerde.

Weet iemand in welke taal deze film in de Nederlandse bioscopen draait. Ik herrinner me twee jaar geleden naar Ponyo te zijn gegaan in de Lux in Nijmegen, om er vervolgens achter te komen dat hij Nederlands gesproken was, wat toen niet op de website stond. Wordt Arrietty ook alleen in het Nederlands vertoond?

Ik heb Arrietty in Lantaren Venster (Rotterdam) gezien, waar hij in het Japans was. Daar moet ik wel bij zeggen dat Ponyo ook gewoon in het Japans was toen hij in LV draaide (tenminste toen ik hem zag ).

Fantastisch! Gaat nergens zo ver als een Miyazaki het zou durven nemen, maar de subtiliteit siert de film enorm. Het werkt op die bekende manier, met oogverblindende kleuren en passende muziek. De muziek is een aparte keuze en als je er goed naar luistert is het echt niet best gezongen, maar in combinatie met de rest werkt het wél... en dat is goed gevonden.

Enorm lief allemaal, subtiel en vooral oprecht. Wéér een filmpje om nooit te vergeten, die nog wel wat onder de top van Ghibli blijft bungelen. Maar hey, zelfs dan is het een geweldige prestatie.

Het is ook de review voor deze week geworden: Eigenwereld.nl - Review: Kari-gurashi no Arietti

Leuk subtiel en klein Ghibli filmpje, maar hoewel ik houd van de kleinere Ghibli's (Ponyo en Totoro zijn favoriet), mist dit toch iets en voelt het meer als een tussendoortje. Ik heb nooit het gevoel gehad echt mee te worden genomen in de wereld van Arrietty, ondanks de audiovisuele pracht. Kan ook zijn omdat ik best moe was toen ik hem zag.

Geen meesterwerk in ieder geval.

Arrietty is in het totaalpakket van alle Ghiblifilms misschien niet wereldschokkend, maar het is toch weer een bijzonder fijn filmpje geworden. Sterker nog, ik zie het absoluut niet als een film van die kwalitatief aan de onderkant van alle Ghibli's staat. In plaats daarvan hoort hij ergens in het midden. Het is gewoon een steengoed uitgewerkte film, met schitterende animaties en onterwerpen, aansprekende karakters en erg mooie muziek. Niet van Joe Hisaishi ditmaal, maar van een Franse zangeres. Anders, maar mooi. De eerste helft van Arrietty was denk ik het sterkst. De scène waarin Arrietty met haar vader voor het eerst het mensenhuis binnengaat is één van de beste van de Ghiblistal. Vooral ook door de geluidseffecten, die de voor ons normale wereld wat meer buitenaards maken. Hoe uiteindelijk de jongen Arrietty voor het eerst goed ziet als ze achter een tissue zit is mooi gedaan.

De film is geregisseerd door Hiromasa Yonebayashi, zijn debuut en hij is de jongste Ghibliregisseur ooit. Nu Takahata en Miyazaki toch echt oud beginnen te worden is het tijd voor het zoeken naar regisseurs die Ghibli in leven kunnen houden en tot nu toe ging dat wat moeizaam. Yonebayashi verdient het voordeel van de twijfel met gemak door Arrietty, al is het nog enigzins jammer dat ik de hele tijd het gevoel had naar een Miyazakifilm te kijken. Niet verwonderlijk aangezien Miyazaki gewoon weer het scenario deed en volgens mij ook meewerkte aan het storyboard, maar in het vervolg hoop ik dat Yonebayashi toch wat meer zijn eigen ding gaat doen. Dit is nauwelijks kritiek op de film zelf, die gewoon bijna perfect is. Het enige wat me niet echt beviel was het zwaarmoedige gesprek tussen Arrietty en de jongen in het gras over het uitsterven van de Leners. Het voelde te volwassen aan voor deze personages en misschien ook wat te duister voor deze film. Daarnaast, kleine kritiek, misschien iets matigen met de bloemetjes hier en daar. Maar ach.

Toch jammer dat Ghibli relatief weinig films aflevert, zo eentje per jaar zou toch fijn zijn.
4*

Heerlijke film en leuk om de grote wereld te zien vanuit het oogpunt van zulke kleine mensjes.

De film bleef verrassen omdat er steeds iets werd geïntroduceerd, een kat, een nare huishoudster, een lief ziek jongetje, dan weer een 'wild' wezentje en tijdens de reizen van de kleintjes in het grote huis gebruikten ze steeds andere wegen. Ook kwamen de meest interessante survival technieken voorbij, tot aan vliegen met je bontjas toe

De vormgeving is prachtig, een feest voor het oog, ook fijne passende muziek erbij.
En mede dankzij af en toe een leuk soundeffect (grote-mensenklok bv) vond ik het 't echt waard deze film in de bioscoop gezien te hebben.

Leuk filmpje maar niet erg bijzonder.

Het is zelfs een beetje te veel van hetzelfde. Maar ook een Ghibli die weinig nieuws en wat saaiige fases kent is nog altijd wel aardig. De film ziet er intussen als vertrouwd mooi uit, de soundtrack is wel oké. Verhaaltje is aardig maar de afwerking wat mak, dan bedoel ik met name de afwikkeling. De eerste scenes in het huis zijn veel sterker dan de rest van de film eigenlijk.

Wel leuk is hoe je alledaagse voorwerpen gebruikt ziet worden door miniatuur-mensjes. Niet echt briljant, maar de details zijn wel geinig.

3*

Character design (hey, een kat)...daar verandert niks aan bij Ghibli. Achtergrondjes...we've seen that before. Weinig verrassend aan. Zoveelste jeugdboekverfilming uit de Ghibli-stal, ware het niet dat ze deze keer kiezen voor een verhaal dat juist wel al vaker is verfilmd (i.t.t. bijv. Howl's Moving Castle, Laputa en wat al niet meer).

Maar toch, maar toch. De sfeervolle avonturenfilm verandert plotsklaps in een donkere coming-of-age drama dat menigeen zal vertalen in een traan. En daar zit het verrassende in. De constant aanwezige muziek (deze keer ook een verrassende keus) weet zelfs op de juiste momenten afwezig te zijn.

Verdorie, Ghibli mag dan wel iedere keer dezelfde geijkte trucjes gebruiken, het werkt keer op keer.

Jammer dat dit (in LantarenVenster tenminste) puur geprogrammeerd staat in het kinderprogramma in de middag. Geen kind te bekennen hoor in de zaal. Hop hop, de avonduren in!