Dunkirk (2017)

Nolan verraste ons al met films als Memento, The Prestige en ik mag mezelf ook wel rekenen onder de fans van Interstellar. Zijn niveau is en blijft hoog voor de moderne film en laat deze film zeker een reddende engel in nood zijn, na een hoop flut bioscoop blockbusters en het afgezaagde superhelden gedoe.

Dunkirk is Cinema! Dunkirk is hoe een film zou moeten zijn, het voelt aan als een ware ervaring. Een gevoel dat ik al tijden mis als ik naar de bioscoop ga. Je voelt je echt aanwezig op het strand van Duinkerke, midden tussen de explosies, de geweerschoten, de paniekerige soldaten. Dit is geen oorlogsfilm die de geweldige daden van soldaten omschrijft. Nee het is een essay van een gebeurtenis uit de 2de wereldoorlog. We volgen geen grote helden, slechts degene die goede bedoelingen hadden. Degene die probeerden te overleven of andere hielpen met overleven. Geen lofzang voor de Britse soldaten, slechts hun beeld in de oorlog op een scherpe realistische manier weergeven.

Dunkirk is zo'n film die je moet zien op het grote scherm voor zijn effect en voor absoluut top geluid. De film heeft een geniaal sounddesign dat 100% zeker mag zijn voor zijn oscar en andere prijzen.

Ik ben blij dat ik nog eens kan zeggen echt 'Cinema' te hebben gezien. Laat dit een wijze les zijn voor vele filmmakers.

Dunkirk is een extreem frustrerende filmbelevenis, omdat het in zoveel opzichten een meesterwerk is maar op één punt de plank op verschrikkelijke wijze totaal misslaat en daarmee de film feitelijk ruïneert.

Dunkirk vertelt het verhaal van Operation Dynamo - de vernederende terugtrekking van de Britse troepen die door de Duitsers waren omsingeld bij Duinkerken - vanuit 3 perspectieven: twee jonge soldaten [Fionn Whitehead, Aneurin Barnard] die de ene tegenslag na de andere moeten overwinnen om de overtocht per boot te maken; een vader [Mark Rylance] van een gesneuvelde RAF-piloot die met zijn zoon [Tom Glynn-Carney] en een jeugdige scheepsmaat [Barry Keoghan] zelf zijn door de marine gevorderde bootje de levensgevaarlijke oversteek maakt; een klein squadron Spitfirepiloten [Tom Hardy, Jack Lowden] dat uit alle macht probeert de boten en de soldaten te beschermen tegen Duitse luchtaanvallen.

De film is goed geschreven, uitstekend geacteerd, voortreffelijk geregisseerd [vooral de luchtgevechten zijn indrukwekkend] en perfect gemonteerd. Dit had dus eigenlijk een meesterwerk kunnen zijn, ware het niet dat Christopher Nolan componist Hans Zimmer blijkbaar de opdracht heeft gegeven om de soundtrack zoveel mogelijk te verkloten met een tenenkrommende, afschuwelijke en ronduit irritante score. De reacties op de openingsscène van "Saving Private Ryan" maakten duidelijk hoe belangrijk (en hoe effectief) het gebruik van geluid is/kan zijn in het ensceneren van een gevechtssituatie. Christopher Nolan - die dezelfde truc gebruikte in het onuitstaanbare "Interstellar" - zou er goed aan doen om voor de DVD-release 90% van die score weg te snijden en die te beperken tot de opening en de slotscène.

Nogmaals, de film is op veel vlakken ronduit geniaal, maar ik kan het niet uitstaan dat één element een film bijna (lees: BIJNA) volledig naar de knoppen weet te helpen.

Om te beginnen ben ik een groot fan van Nolan. Als ik eerlijk ben vind ik dit samen met TDK Rises zijn minste. De film is visueel vanaf begin tot het eind een groot spektakelstuk. De scènes in de lucht zien er werkelijk fantastisch uit. Daar scoort de film zeker punten mee. Ook het begin is sterk. Als kijker word je gelijk in de film gezogen. Nolan kiest ervoor de kijker niet op te zadelen met een introductie. Dit is aan de ene kant fijn maar aan de andere kant ook een minpunt. Door een gebrek aan achtergronden en uitdieping van de personages ontbreekt een zekere binding met de hoofdrolspelers. De aanwezigheid van Rylance en Hardy tilt de film niet naar een hoger plan. Het gebrek aan een sterke hoofdrol is toch wel een minpunt.

Aanvankelijk vond ik het jammer dat de speelduur van deze film slechts 107 minuten bedraagt. Na het zien van de film was deze duur lang zat. De actiescenes voelen halverwege de film af en toe aan als een herhaling van zetten waardoor de aandacht ietwat verslapt. Het voortdurend schakelen tussen de verschillende perspectieven kan dit niet wegnemen. Dat is jammer. In zijn geheel bezien was het voor mij een kleine tegenvaller ondanks de visuele schoonheid die Dunkirk te bieden heeft.

"What are you doing?"

De saaie trailers beloofden al niet veel goeds, maar de eigenlijke film is helaas niet veel beter.

Operatie Dynamo oftewel De Slag om Duinkerke spreekt tot de verbeelding; een grootse evacuatie van geallieerde troepen die steeds verder en verder worden teruggedrongen door het Duitse leger. Dit wordt vanuit drie perspectieven verteld die elk weer een ander tijdlijn hebben. Hierdoor krijg je te maken met: een groepje soldaten die de overtocht probeert te maken, een paar Spitfire piloten en een Britse vader die in zijn bootje soldaten wil oppikken.

Centraal staat duidelijk het gevaar voor de vijand - die nooit in beeld komt -, getuige de schaarse dialogen en personages die niet uitgewerkt worden. Als kijker word je al gauw in de chaos gegooid, waardoor op momenten de spanning om te snijden is. Mede door het sterke sound design voelen de scheurende gevechtsvliegtuigen en kletterende kogels aan alsof je zelf op het strijdveld bent beland.

Echter heeft al deze expositie wel een keerzijde, omdat je nooit ofte nimmer binding krijgt met de personages die soms zelfs als vergulde figuranten overkomen. Daarbij weet men de gruwelen van de oorlog nooit te vangen, gezien er nauwelijks een drupje bloed valt en zowat iedereen opvallend schoon ronddartelt. De echte dreiging blijft hiermee uit, ondanks dat het geheel erg fraai in beeld is gebracht.

Al met al is 'Dunkirk' niets meer dan een brave exercitie. Best zonde, want met een dergelijke premisse had hier meer uitgehaald kunnen worden. Dit is dan ook de eerste keer dat ik Christopher Nolan een onvoldoende moet geven. Overigens heb ik dit gezien in IMAX van Pathé.

Kleine 2,5 sterren.

Er wordt wel degelijk aandacht geschonken aan inhoud/het verhaal - het is alleen niet in een typische epos of lineaire vertelling Het is een schets van het moment: allemaal soldaten die hun leven niet meer in eigen handen hebben en moeten hopen op redding. Ze moeten ondergaan wat gaande is. Dat er geen 'sterke hoofdrol' aanwezig is, is daarom geen probleem - het is net een interessant gegeven. Alleen is de uitwerking ervan niet ideaal, en bleef ik ook een beetje op mijn honger zitten. Eigenlijk heeft de recensie van NRC dit goed omschreven in één alinea:



De film balanceert tussen die 2 dingen en valt er soms naast. Af en toe moest ik denken aan de aanpak van Son Of Saul: Dunkirk probeert ook te observeren en het gevoel van een uitzichtloze situatie weer te geven, maar snijdt minder diep - blijft braver. Maar ik wil de film niet té veel oneer aandoen: sommige scènes werken wel zeer goed, zijn erg beklijvend en mogen zeker het etiket van ervaringscinema hebben.

Daarom is mijn eindbeoordeling wel positiever dan de NRC-recensie: de film heeft visueel en auditief straffe dingen in huis. Ook qua speelduur blijft de film wel boeien, voelt zeker niet als te lang aan.

Een visueel mooi geschoten film die een lichte kijk in de wereld van Duinkerken laat zien. Ik heb het gevoel dat Nolan geprobeerd heeft de film zo rauw mogelijk te schieten, zodat er een bepaald gevoel overgebracht kan worden. Zo ook de reden voor de keuze voor 70mm waarschijnlijk (niet dat dit in Nederland te zien is, maar toch...).

De film laat bij mij een iets wat zwakke indruk achter, maar dat gezegd hebbende, is de strijd bij Duinkerken cinema-technisch gezien ook al niet de meest interessante wellicht. Het is soms moeilijk in te leven in de personages, omdat ik de oorlog maar moeilijk in kan beelden. De film wordt soms zo rauw weergegeven, zonder de gebruikelijke Hollywood effecten en explosies, dat het soms erg onvertrouwd lijkt. Dit heeft zo zijn voor- en nadelen. Het maakt de film erg rauw en neigt bij mij naar een erg goede Discovery documentaire met wat dramatische elementen. Niks mis mee, mits je er ook met deze gedachte in de film stapt.

De gehele film is een goede subwoofer testcase voor ieder die van laag geluid houdt. De stoelen trillen van begin tot eind van de film; zoveel laag heb ik nog nooit gezien bij een film. Alhoewel er getracht wordt met het geluid een opwindende sfeer te creëeren, lukt dit echter maar afwisselend: soms wel en soms niet. De opbouw suggereert een echte climax, maar dit blijft jammergenoeg uit. Het zijn eerder kleine climaxjes die verdeeld worden over de hele film.

Het blijft moeilijk een goede film over oorlog of een oorlogsgebeurtenis te maken die niet in clichés valt. In dat opzicht doet de film het hier meer dan goed. Echter zonder de gebruikelijke Hollywood-spektakels wordt duidelijk dat deze film zich niet als blockbuster wil profileren. In mijn ogen zelfs meer als semi-realistische oorlogsdocumentaire solliciterend. Knap staaltje cinematografisch werk van Nolan. Echter als je voor Platoon-achtige drama komt zul je wellicht even verder moeten kijken.

De tijd zal moeten leren of dit een klassiek oorlogsepos gaat worden a la Saving Private Ryan (1998) - MovieMeter.nl (Spielberg) of Full Metal Jacket (1987) - MovieMeter.nl (Kubrick).

Qua sfeer zit deze meer in de lijn van de laatste en daarmee treedt Nolan w.m.b. in de voetsporen van Kubrick.

Er zijn uiteraard ook evidente verschillen: de film van Kubrick is een duidelijk (in de tijd gescheiden) tweeluik; Nolan's film laat drie verhaallijnen (Land, Zee, Lucht) door elkaar lopen waarbij de scenes niet synchroon zijn gemonteerd en met verschillende "snelheden" passeren.

Door deze opbouw - en zwaar ondersteund door de score van Hans Zimmer - wil Nolan de spanningsboog gedurende de hele film hoog houden. Dit kan - indien niet goed opgebouwd - al snel tot vermoeidheid leiden. Zoals eerder gemeld is het daarom goed dat de runtime relatief kort (107 min) is.

Of je deze film (als bovengemiddeld) zal waarderen zal daarom met name afhangen of je jezelf voldoende kan verplaatsen in de situatie van (een of meerdere) hoofdrolspelers.

Bij mij is dit in ieder geval voor een groot deel gelukt: de hartslag ging duidelijk omhoog - van begin tot eind. De meeste empathie voelde ik bij de karakters gespeeld door de ervaren acteurs Mark Rylance en met name Tom Hardy. Man, wat weet die man in een paar scenes met een paar regels tekst (met zuurstofmasker) een rol neer te zetten! De luchtgevechten en de wide shots vanuit de cockpit zijn w.m.b. de hoogtepunten van de film.

Je hebt echter wel de kracht van het grote (IMAX) scherm nodig om deze op waarde te schatten.

Uberhaupt heeft deze film wat tijd nodig om te beklijven en er je mening over te vormen.

Daarnaast vind ik deze film lastig te vergelijken met Nolan's andere films aangezien deze film veel minder karaktergedreven is (en uiteraard een non-fictie onderwerp betreft).

Nogmaals: de tijd zal moeten leren of dit een klassiek oorlogsepos gaat worden.....

Voor nu: 9/10

Toch een fikse tegenvaller. Kan ook haast niet anders wanneer een film van te voren helemaal de hemel in wordt geprezen.

Om te beginnen met het positieve: het ziet er allemaal fantastisch uit en een aantal scenes zijn ijzersterk. Dit heeft met name te maken met de uitstekend gekozen camerahoeken. Maar een aantal dingen werkten gewoon niet voor mij.

Ten eerste de druk van de oprukkende vijand die de basis van het verhaal is, maar wat totaal niet in beeld gebracht wordt. Wellicht een bewuste keuze maar daar verliest voor mij de film al haar kracht. De soundtrack is gewaagd te noemen en vliegt wat mij betreft hier en daar uit de bocht. Daarnaast werken de drie verhaallijnen door elkaar niet echt. Het wordt al gauw chaotisch en heeft geen toegevoegde waarde.

Al met al behoorlijk teleurstellend. *3.0

Waw! Eindelijk nog eens een cinematografisch meesterwerk gezien. Ik moet zeggen, ik was vooraf wat beducht met welke insteek Nolan deze historische gebeurtenis zou aanpakken: uiteindelijk is het het 'mirakel van Duinkerke' een smadelijke nederlaag geweest voor de geallieerden en mijn vrees was dat 'Dunkirk' een soort van revisionistische draak à la 'Apollo 13' ging worden. Waarbij dus het verhaal op dergelijke (valse) manier herverteld wordt dat het uiteindelijke resultaat in een misplaatste, patriotische overwinning wordt omgebogen. Nolan gaat handig deze valkuil uit de weg door zich te concentreren op een immersief, visceraal, in your-face-spektakel. Hij slaat bewust de twee, eerste bedrijven van een klassieke, narratieve plot over en trekt ineens de kaart van een alles verpletterend third act waarbij de zintuiglijke ervaring centraal staat.

De kritische opmerkingen die ik hier op dit forum lees zoals 'er is geen emotionele betrokkenheid', 'geen karakterontwikkeling', 'waar is het bloed' enz doen hier allemaal niet ter zake.

'Dunkirk' is de puur filmisch opgestoken middelvinger van een auteur aan Hollywood en de digitale, aan Marvel-verslingerde YouTube-, Netflix- en Iphonegeneratie. Dat deze film op 65mm pellicule geschoten werd en in de eerste plaats bedoeld is voor de IMAX-zalen moet toch een belletje doen rinkelen? Denken jullie dat een film met uitgebreide dialogen, en allerhande, karakterontwikkelende scènes op zo'n gargantuesk scherm nog maar een béétje zou werken? Mijn haren stonden in ieder geval recht op mijn armen, de zintuigen in verhoogde staat van paraatheid bij het aanschouwen van deze perfecte versmelting van vorm en inhoud.

Mocht Kubrick nog leven, hij zou goedkeurend toegekeken hebben.

Nolan is vaak een garantie voor spektakel. Zo heeft ook Dunkirk een aantal geweldige scènes (de openingsscène - wow). Deze momenten komen erg goed tot hun recht in de IMAX-zaal; op het grote scherm en met het goede geluid. De film is dan ook absoluut een bioscoopbezoek waard. Een geweldige film vind ik Dunkirk echter niet. Daarvoor is het allemaal te afstandelijk en zijn de verhalen die worden verteld niet boeiend genoeg.

Goed gemaakte spannende oorlogsfilm.

Visueel indruk makend.

De dogfights waren erg goed.

Ik vond wel de soundtrack bij tijden erg irritant.

Het geluid in Foroxity Geleen Sittard staat daarbij altijd op niveau "doven en slechthorenden".

Al bij al ietwat overrated. Dat dan weer wel.

“We shall go on to the end. We shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air. We shall defend our Island, whatever the cost may be; we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender...”

Waanzinnige filmervaring. Gewoon het feit alleen al dat Nolan drie verhaallijnen introduceert, en ze dan ook nog zo vloeiend door elkaar heen laat lopen is pure vakmanschap. Net zoals de manier waarop ze uiteindelijk samenkomen. Als ik Dunkirk in één woord zou moeten omschrijven, dan is het intens. Het acteren, de weergaloze score van Hans Zimmer, het camerawerk van Van Hoytema (de manier waarop hij met zijn camera letterlijk in een Spitfire gaat zitten grenst aan het onwaarschijnlijke), de cinematografie, de bommen, de geweerschoten, het schitterende geluid van de Spitfire’s etc. Dunkirk is een indringende filmervaring en vanaf het fantastische begin lijkt het wel of je middenin de oorlog zit.

Nolan heeft zijn script ontdaan van onnodige ballast en iedere scene telt. Ter land, ter zee of in de lucht, het is allemaal even doeltreffend en gespeend van ieder sentiment. Geen dialogen, maar betekenisvolle blikken. Geen onnodig bloed, maar olie en zweet op de gezichten. Het enige bloed dat je ziet, is het bloed op het hoofd van een onschuldige jongen. Ironie is Nolan niet vreemd. Personages hebben weinig woorden nodig en laten hun daden spreken. Zoals het hoort in een oorlogsfilm. In stressvolle situaties leer je pas echt het karakter van iemand kennen, en wat dat betreft leer je deze Engelse jongens en mannen erg goed kennen. Van de acteurs kunnen vooral Whitehead, Rylance, Branagh en Tom Hardy zich onderscheiden. De manier waarop Hardy met alleen zijn stem (ik kreeg Bane flashes) en ogen al zoveel kan zeggen is weergaloos. Het einde met de gedesillusioneerde jonge mannen die de beroemde toespraak van Winston Churchill (voor)lezen en Hardy die zijn Spitfire midden op het strand parkeert maakt het helemaal af. De zoveelste parel op het cv van Nolan. En van Zimmer, Hardy, Van Hoytema en alle anderen.

Oorlogsfilm met actie is bij mij altijd al +1.
Wat ik wel doodzonde vond Er is op vliegtuigen na geen Duitser te zien in de hele film om 2 schimmen na op het einde als ze de vlieger gevangen nemen. Daarnaast had de film een uur langer mogen duren en had in dat uur de strijd op land weergegeven en hoe de Fransen en Engelsen de achterhoede verdedigden, een gemiste kans. En als laatste heb ik geen enkel moment het idee gehad dat het om honderdduizenden soldaten ging dat had met een goede CGI toch prima aangekleed kunnen worden. Qua geweld en 'gore' had het wat mij betreft nog iets explicieter gemogen. Al met al een prima film!

Een visueel spectakel.

Zeer goede geluidseffecten.

Een functionele score van Zimmer.

De film bevatte een vrijwel non stop score die sommigen betitelen als irritant waar juist de continue dreiging van oorlog uitgaat dus wel zeer functioneel.

Het gebrek aan karakterontwikkeling staat me enigzins tegen en schept een afstand. Natuurlijk hoeft dat niet gezien het gegeven en onderwerp maar had het voor mij persoonlijk meer binding met de karakters gegeven.

3,5 ster

Toch opvallend, ik was nou niet echt onder de indruk van de trailers van Dunkirk en heb de film tot een week of 2 terug of zo een tikje links laten liggen, ook omdat er nog tig zomerfilms waren waar ik enorm naar uit heb gekeken. Dunkirk zag er niet echt speciaal uit, maar het is natuurlijk wel een Nolan film dus dat geeft verwachtingen. Ik was de film zeker wel in de bios gaan zien, maar nadat deze week de eerste reviews naar buiten kwamen die de film compleet de hemel in prezen was mijn aandacht ook compleet op deze film gegaan. En terecht, want wat was dit fenomenaal goed. Het moet raar lopen dat dit niet mijn beste film van 2017 gaat worden.

De relatief korte speelduur (hulde, erg fijn in een tijd dat elke blockbuster tot twee en half uur wordt uitgeperst) is een geweldige zet gebleken, want de boog is van begin tot einde gespannen gebleven. De film is vreselijk intens en krachtig geworden, doordat het allemaal net wat anders dan de gemiddelde film is. Er is niet 1 echte hoofdrolspeler, de focus ligt op meerdere verhalen waarin Nolan ook een bepaalde afstand weet te bewaren en dat werkt goed. Je kent geen achtergronden van de hoofdrolspelers, je hoort ze maar zelden praten en er komt geen vals sentiment bij. Geen soldaten die mijmeren over hun vriendin thuis, geen heroïsche speeches als de kogels om de oren vliegen en sowieso zijn er geen helden; slechts slachtoffers die niks liever dan overleven willen en naar huis willen. Meer niet. Zoals het destijds vermoedelijk echt ging. Neem alleen al de eerste minuten, met een vluchtende soldaat. Zo intens en indrukwekkend. De Duitse vijand komt niet echt in beeld, het is vooral de schrik en de angst als grote vijand en dat werkt zeer goed. Je ziet geen ontploffende lichamen zoals in andere oorlogsfilms, maar de goed gedoseerde actie laat verder weinig te wensen over. Zeker als je verdrinkende soldaten in beeld krijgt hap je zelf als kijker bijna naar adem, want het komt zó overtuigend over.

Dunkirk heeft natuurlijk veel promotie gehad door de verhalen over beeld en geluid en dit maken ze echt volledig waar. Ik vrees dat een herziening op Bluray thuis die er zeker gaat komen best tegen kan vallen, want dit is gemaakt voor de allerbeste bioscoopkwaliteit. Schitterende, brede shots over strand en water, waanzinnige beelden van de luchtoorlog en dit alles met ondersteuning van de beste geluidseffecten die ik in een film heb gezien. Als Dunkirk niet sowieso de Oscar gaat winnen op gebied van geluid, dan weet ik het ook niet meer. Het snerpende geluid van dalende Duitse vliegtuigen, de oorverdovende ontploffingen, oef. Verder is de soundtrack van Hans Zimmer weer solide als altijd, een dikke plus want zijn moment van timing is nog steeds onovertroffen. Er valt gewoon bijna niks verkeerd te benoemen. Prima acteerwerk ook, zo'n Harry Styles heeft ook zeker talent. Ik kende hem niet, maar voor zeker voor een zanger mag hij best trots op het resultaat hier zijn.

4,5*

Gisteren gezien. Audiovisueel echt magistraal, bovendien viel er ook genoeg te genieten aan mooie shots. Een band met de personages krijg je niet zo, maar ik had niet het idee dat het nodig was. Met zoveel soldaten vechtend voor hun leven is er niemand die meer waard is dan een ander. Ik genoot ook vooral van de enorme insensiviteit gedurende de hele film. Het was echt overleven en er zaten bikkelharde scenes in. Ik merk nu wel dat ik echt bijna de hele film op het puntje van mijn stoel zat en daardoor ga ik toch ook voor deze film wel voor vier sterren. Niet Nolan's beste, zeker niet, maar ik heb echt wel genoten en kijk al uit naar zijn volgende project.

Ik kan helemaal niets met oorlogsfilms: zelfs Saving Private Ryan heb ik nooit langer dan een half uurtje kunnen aanschouwen omdat al dat eindeloze geschiet en geknal me totaal niet kan boeien. Nolan had dan ook een vrij kansloze missie om mij enthousiast te krijgen voor zijn oorlogsfilm. Maar dit moet Nolan worden meegegeven: de magistrale verfilming van de acties en de toepasselijke, spannende muziek erbij slaagden erin om zelfs mij enigszins mee te voeren in de acties zodat ik de film soms best spannend en in ieder geval niet saai vond. De film oogt ook erg realistisch waarbij zelfs de ogenschijnlijk onwaarschijnlijke inzet van burgerbootjes voor de evacuatie ook feitelijk is gebeurd (heb ik opgezocht op Wikipedia, haha). Veel betekenis heb ik niet in de film kunnen ontwaren, anders dan dat het soms – zoals in een oorlog – het al een prestatie is om alleen maar te overleven (duh!), of het moet de in wezen nationalistische boodschap zijn van ‘een voor allen, allen voor een’: elk individu moet doen wat hij kan om de natie te redden en de natie moet doen wat het kan zo veel mogelijk individuen te redden. Maar voor een oorlogsfilm die beoogt de kijker een geschiedenislesje te geven is het in ieder geval een hele goede en geslaagde film.

Mja, nee. Helaas een tegenvaller.

Audiovisueel echt wel indrukwekkend. Vooral de scenes van de vliegtuigen. De kritiek op Zimmer is duidelijk onterecht, Aangezien audiovisueel het erg sterk uit de hoek komt. Het verhaal is flinterdun, en het ontbreken van een hoofdpersonage breekt op een gegeven moment op.

Gemiste kans. 3*.

Zeer bijzondere film weer van Christopher Nolan. Anders dan de meeste van zijn voorgangers. Vaak toch met een ingewikkeld script. Nu is het vooral visueel echt absurd mooi. Zeker in de bioscoop (IMAX) zelden zo'n impact gevoeld door een film. Alles lijkt te kloppen en is perfect getimed. Zeker in combinatie met wederom een briljante score van Hans Zimmer. En uiteindelijk vond ik het qua 'verhaal' ook gewoon prima, klein maar indrukwekkend. Tom Hardy is natuurlijk de ideale keus ook om zo'n rol te laten vertolken omdat hij prima met zijn ogen kan acteren. En Harry Styles was ook gewoon goed. En als hij er voor zorgt dat een ander publiek de film ook ziet is dat natuurlijk alleen maar top.

Zelden zo'n kippenvel gehad als bij het moment dat de burgerboten aankomen. Eigenlijk iets simpels, maar zo mooi gefilmd en met de muziek erbij.

4.5*

zware tegenvaller,.. hou ontzettend van dit genre,... maar vond het verhaal zeer mager, niet uitgediept,.. en zeker niet groots...

350.000 soldaten geevacueerd,,. met duizende kleine bootjes,.. Helaas 500 soldaten op het strand en 40 bootjes,.. tja..

een recensent schreef:

[i]

De evacuatie wordt bemoeilijkt doordat ze zowel van het land, de zee en de lucht worden bestookt door de Duitsers. [/i]

2 vliegtuigen en geen duitse boten gezien...Die moet echt naar de opticien...

Ja, want havens en kranen zijn pas in 2010 uitgevonden. In de 1940 legde men boten aan op het strand en moest men in roeibootjes naar grote schepen varen die verderop in het water lagen. Wat een ontzettend gekke aanname doe je hier? Alles zit met een reden in de film en ook deze havens en kranen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nolan toont hier wel zijn pure vakmanschap. Vooral in een Imax bioscoop komt Dunkirk tot zijn recht, uiteraard is dit niet onlogisch, betreffende het format waarmee er gefilmd is. Geen mens zou voor deze film met minder genoegen moeten nemen. Ik was zelf nog niet in Pathé Arnhem geweest, dus speciaal voor Dunkirk even een dagje Arnhem gedaan.

Het geluid dendert vanaf seconde 1 door je hele lichaam heen en weet je eigenlijk door middel van het sublieme gebruik van geluidseffecten en de soundtrack vanaf minuut 1 tot de allerlaatste seconde in een stevige houdgreep te houden (was dit ook niet het enige moment dat er even geen soundtrack op de achtergrond te horen was?).

Het gebruik van praktische effecten draagt ook bij aan de geloofwaardigheid van de film, want het ziet er adembenemend uit. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het plot(doordat alles niet chronologisch verteld wordt), of de hoofdrolspelers. Het is zoals de oorlog is. Geen overmatig gebruik van dialogen, geen zoetsappigheid. Dit is een sterk punt van de film, maar tegelijkertijd snap ik de kritieken op dit punt ook wel.

Doordat er geen meeslepend verhaal in zit en de hoofdrolspelers vooral door middel van hun mimiek acteren is het wel lastig om echt een band te vormen. Soms zit je ook te kijken en te denken, wie is nou wie eigenlijk. Niet dat ik niet vanaf het begin tot eind op het puntje van mijn stoel zat, maar ik vraag me in mijn geval alleen af hoe groot de herzieningswaarde van de film uiteindelijk is.

Dunkirk is recht voor z'n raap, het vertelt een verhaal in de oorlog zoals het is. Zonder franjes en verdere opsmuk. Hierom wordt de film alom geprezen en daar ben ik het ook ontzettend mee eens. Maar om een film (keer op keer) te kunnen herzien heb ik denk ik wel meer nodig.

4,0*

Ik ben weinig bekend met het oorlogsgenre, en kan niet echt beoordelen wat Nolan nu precies toevoegt aan het bestaande werk. Het is in mijn optiek niet een zeer originele of bijzondere film, tenzij 'ervaringscinema' voor het oorlogsgenre erg uniek is.

De sterke en zwakke punten zijn sterk met elkaar verbonden. Het sterke punt vond ik de poging om doormiddel van de muziek vooral te focussen op de onophoudelijke paniek en het gevaar. Vond de muziek helaas wat lauwtjes, terwijl ze in bij Cinemec in Utrecht beweren een flink geluidsapparaat te hebben staan.
Een ander sterk punt was (lange tijd) de kilte waarmee Nolan alles wilde overbrengen. Geen moreel geouwehoer, geen sentimenten: pure, rauwe oorlog krijg je. De afwezigheid van de tegenstander draagt bij aan de directe ervaring. Tot je bij het einde komt. De intocht van de burgerboten is het dieptepunt van de film, en speelt nogal flauw in op sentiment.

Het grootste pluspunt, dat niet een negatieve keerzijde kent, is de afstandelijkheid. Iedere soldaat is voor Nolan evenveel waard, en je middag/avond wordt niet verpest met psychologisch geouwehoer of oninteressante karakterontwikkeling. Daarvoor kun je m.i. ook beter een boek lezen of een serie kijken. Nolan snapt dat de film als uniek en autonoom kunstwerk niet simpelweg een korte versie van een serie is, maar op een wezenlijk andere manier met haar personages om zal moeten gaan. Dat is denk ik de belangrijkste les die andere regisseurs hieruit zouden moeten halen.

Al met al een aardige ervaring voor in de bios, maar waarom het door velen als super geniaal, briljant en baanbrekend zien is mij nog even een raadsel, daarover zal ik nog eens wat proberen te lezen...

Nolan's eerste echte meesterwerk. En de vergelijkingen die ik her en der lees met Kubrick zijn niet onwaar. Regie, camerawerk en de muziek van Zimmer. Alles klopt.

5*

Niet Nolan's beste (want dat is Inception), maar toch een geweldige bioscoopervaring gehad.

De constante dreiging hangt boven de film versterkt door de klanken van Zimmer, wederom een gouden combinatie!

106 minuten genieten van een geweldig audiovisueel spektakel met prachtig geschoten beelden, de film greep mij behoorlijk bij de strot.

Hoe denken jullie over de rewatch waarde van de film? Ik voel, ondanks dat ik erg heb genoten, niet erg de behoefte om em snel weer op te zetten. Misschien door het gebrek aan de traditionele karakterontwikkeling etc..?

Tot nu toe vond ik de Prestige eigenlijk de enige goed Nolan film, ok Inception was wel vermakelijk maar niet meer dan dat maar dit was toch wel een geweldige film. Vooral de muziek en dat er zo weinig in wordt gesproken sprak me erg aan en wat een mooie beelden niet te geloven. Je zit echt zelf midden in de strijd.

Tom Hardy vind ik echt de meest waardeloze acteur aller tijden maar met een zuurstofmasker en weinig dialoog van zijn kant hoefde ik mee daar ook al niet aan te storen.

Ik denk wel dat dit een echte bioscoopfilm is, thuis had ik hem waarschijnlijk een lagere rating gegeven dus ga deze zeker in de bioscoop zien.

Ik heb wel wat kleine puntjes van kritiek, zo vond ik het einde iets te heroisch en wat te lang en te ver doordraven vandaar de 4.5*.

Fraaie oorlogsnachtmerrie die inderdaad wel de nodige schoonheidsfoutjes kent.

De muziek (vaak prima industrieel maar soms ook melodramatisch aanzwellend.. ) is inderdaad veel te nadrukkelijk aanwezig wat de verder prima rauw realistische stijl niet echt goed doet.

Daarnaast is de tijdsindeling best prima maar sommige scnes zijn wel echt zwak met als dieptepunt die met dat geneuzel met die Fransoos in die Nederlandse boot. Had werkelijk niks in deze film te zoeken en toen ging de boot terwijl hij vol water zat ook nog eens drijven. )

Acteerwerk is verder niet al te belangrijk in deze film. Zo'n rol van Tom Hardy slaat eigenlijk nergens op. Waarom niet een wat goedkopere en onbekendere acteur voor zo'n rol nemen.
Mark Rylance is de enige wiens acteerwerk daadwerkelijk enig nut heeft.

Maar al met al best bioscoopbezoekje waard.

Wat is er met Nolan gebeurt? Sinds wanneer vertrouwd hij zo weinig op woorden en zoveel op beeld?

Met Nolan heb ik altijd al een haat/liefdeverhouding gehad. Hij heeft altijd sterke ideeën, maar kennelijk niet het doorzettingsvermogen om ze uit te diepen. Hij creëert geweldige beelden, om ze vervolgens kapot te knippen in de montage. Hij speelt graag met verhaalstructuur, maar hij compenseert daardoor te veel op het risico om onduidelijk te zijn met uitleggerige dia- en monologen waar geen einde aan lijkt te komen. Uiteindelijk is hij in staat om grootse scènes samen te voegen met pure rotzooi in dezelfde films. Hij frustreert me, maar bij vlagen hou ik van hem, waardoor ik nauwelijks echt slechte scores heb moeten geven aan hem. The Dark Knight, zijn beste film wat mij betreft, is een treffend voorbeeld. Een zooitje in montage en script, maar met een echte angst voor chaos en terrorisme die ik moeilijk te negeren vind.

Dunkirk zou ik nooit als een Nolanfilm herkent hebben zonder voorkennis. Bijna alles wat hierboven staat gaat hier niet op. Dit is een hele strakke film. Niet alleen kort en to-the-point, maar het heeft ook een heldere focus op slechts een beperkt aantal settingen, waardoor niet heel Duinkerke aan het woord hoeft te komen. Hij speelt met structuur door drie verhaallijnen te vertellen, maar de wijze waarop die samenkomen is elegant, overzichtelijk en misschien zelfs bedrieglijk simpel.

Boven alles vertrouwd Nolan op zijn medium. Weg is bijna alle expositie. Dialoog wordt spaarzaam gebruikt, maar het kon makkelijk een stomme film zijn, ware het niet dat de geluidseffecten en de muziek hier magnifiek zijn. Veel van de shots zijn adembenemend, maar nooit om maar mooi te zijn. Ze bevatten kracht en emotie. De personages blijven simpel en de vijand is nooit meer dan een anonieme boot of vliegtuig. Alles wordt bijna geabstraheerd zodat slechts twee dingen overblijven: angst en overleving. In feite is dit dan ook een pure genrefilm: een oorlogsthriller. Ik werd meegezogen in de spanning, ik kon het soms bijna lichamelijk voelen. Prachtig gedaan.

Aanvankelijk leek het zelfs een soort anti-oorlogsfilm te worden. Dit omdat er van de oorlog hier niets anders overblijft dan blinde paniek en wanhoop. Het mocht niet zo zijn. Het eindstuk is vrij sentimenteel en zelfs patriottistisch. Deze sentimenten worden deels verdient (het gaat immers om een echte, knappe prestatie), maar ook wat te veel uitvergroot. Dat aan het einde een soldaat nog een bekende speech van Churchill uit een krant voorleest (helaas zonder Churchills eigen robuuste stemgeluid) tegen een ondergaande zon is niet mijn smaak. Het was wat onvermijdelijk door de ware gebeurtenissen, maar doordat het allemaal wat kalmpjes afliep was de impact voor mij uiteindelijk niet zo groot. Dit leek lang een heus meesterwerk, maar uiteindelijk is het dat net niet.

Niettemin, dit is een nieuwe Nolan en voor het eerst voel ik de spanning opbouwen voor waar hij nu mee zal gaan komen.
4*

Wat een ervaring zeg, Dunkirk op het witte doek. Van het begin tot het eind was ik geboeid. Indrukwekkend! Laat je vooral niet beïnvloeden door de negatieve recensies. Een must see!

Deze film wist mij niet te grijpen. Vanaf het moment dat Tommy met een brancard naar een schip rent, duurde dat 1. veel te lang en 2. de muziek! Zo spannend was het nou ook weer niet. Echter, de muziek klinkt alsof de laatste secondes wegtikken tot de aarde vergaat. Gelukkig kan de held van het verhaal de wereld misschien nog wel redden. Als hij hard genoeg rent tenminste. Het is zo extreem opgeblazen en zooooo luid, dat het mij continu heeft afgeleid. En ik overdrijf niet, het houd ook niet op. Het gaat maar door. Varende bootjes met ook weer veel te luide muziek alsof je naar de meeste spannende scène kijkt die je ooit in je leven hebt gezien. Muziek kan een aanvullende werking hebben en iets aansterken, maar dit gaat te ver. Het is een film, geen concert. Ik zou het als volgt kunnen omschrijven: Normaal gesproken eet ik patat met mayonaise, maar in dit geval eet ik mayonaise met patat. Zelden zo'n overkill meegemaakt! En ja, het verpest de film grotendeels.

Positief ben ik over het camerawerk en de geluiden van overvliegende vliegtuigen, explosies, inslaande kogels, enz. enz. Dat gaf echt het gevoel alsof je er zelf ook bij bent. Maar daar hoort geen oorverdovende muziek bij! Oké, ik zal ophouden over de harde muziek. Wat mij het meest boeide, waren de scènes van de luchtmacht. Al het andere is continu drama creëren met bombastisch gedreun. (sorry) De laatste pakweg 15 a 20 min hebben de film nog enigszins gered van de ondergang.

Alles wordt in principe zeer, maar dan ook zeer realistisch en geloofwaardig in beeld gebracht. Maar de scène dat ze zich verstoppen in een boot op strand was wel erg overbodig. Dunkirk heeft wat mij betreft een hele vreemde sfeer en dat doet de film geen goed. Deze film wil ik echt nooit meer zien. Dan zou ik dat toch wel een beetje ervaren als een straf!

Wat muziek al niet kan doen hè? Eigenlijk kan ik het geen muziek noemen. Het is gedreun.

2,5*

En voor de liefhebbers Dunkirk Movie vs. the True Story of the WW2 Dunkirk Evacuation - historyvshollywood.com

Toch ietwat teleurgesteld bij deze van Nolan. Een aantal zaken die naar mijn mening niet realistisch in beeld werden gebracht. Wanneer een vliegtuig geraakt wordt is er telkens gewoon een wit rookpluimpje te zien. Al eens een echte dogfight gezien in WW2? De stukken sprongen ervan en vliegtuigen braken dikwijls in stukken. Dit kon een stuk realistischer en minder braaf. Volgende punt is misschien wel muggenziften maar de kogels werden niet "geleid". Wanneer een vliegtuig naar links of rechts uitwijkt dien je een paar meter voor het vliegtuig te mikken zodat die in de stroom van kogels vliegt. Ik had overigens ook nooit de indruk dat er daadwerkelijk 300.000 man op die stranden stond te wachten. Even googelen naar een echte foto van de evacuatie en dan zie je toch een totaal ander beeld. "Operation Dynamo". Hetzelfde met de civilian bootjes die iedereen hielp oppikken. Ik telde er slechts een handvol. Verder werd één opname van een schip die komt te zinken een aantal maal gebruikt in verschillende scènes. Cutting corners vind ik dat.
De gestrande bootscène was totaal overbodig en onnodige filmvulling. De muziek probeerde de spanning er elke seconde in te houden maar als er dan niks interessants gebeurt is dit niet nodig. Toen op het laatste Hardy zonder petrol raakt, even uit beeld verdwijnt en dan uiteindelijk alsnog uit het niks al zweefvliegend een Stuka uit de lucht knalt was het voor mij helemaal gedaan. Ook zeer jammer dat met geen woord gerept wordt over de Belgen. Onze troepen waren van levensbelang bij de missie die 330.000 mensen veilig naar Engeland overzette. Maar daar rept men met geen woord over.. Jammer.