Dunkirk (2017)

Het sterkste punt wat Christopher Nolan hier naar voren brengt is de intensiteit en de angst van de betrokkenen van/bij een oorlog.Door het bij Dunkirk wat minder conventioneel te filmen dan bij dergelijke films gebruikelijk is komen de 105 minuten toch wel aan.

Een meesterwerk is het niet,daarvoor is het me allemaal iets te rommelig (alhoewel ie daar ook weer een punt heeft) en is me het acteerwerk degelijk maar niet enerverend genoeg.Het camerawerk was prima maar ook weer niet zo bijzonder (dat was vooral datgene wat Nolan niet schoot).Wel vond ik de luchtgevechten erg mooi (en realistisch) en was de soundtrack net als het geluid werkelijk subliem.

De lovende kritieken en al het gezeur over randzaken vind ik allemaal nogal overdreven maar feit is dat Dunkirk een hele eerlijke en goede film is

De luchtgevechten zijn ijzingwekkend, het geluid soms overweldigend. Maar inderdaad biedt Dunkirk wel wat meer van hetzelfde over de speelduur van de film. Ik had net als anderen hier liever minder vaste personages gezien om zo de toevalligheden en de willekeur sterker neer te zetten. Het personage George was ook storend. In het laatste kwartier komt daar dan een portie misplaatste heroïek bij en beginnen de eeuwig kabbelende strijkersensembles, incluis overdreven bastonen, van Hans Zimmer serieus te irriteren. Niettemin een filmervaring waarbij ik toch een aantal keren opgeveerd ben in mijn bioscoopstoel.

'De volgende Saving Private Ryan' zou het moeten zijn. Echter, dit is alleen een must voor fotografen en degenen die verguld zijn met natuurpanorama's. Niets geen opmaat (we belandden in een groepje soldaten die in een hagelvuur terecht komen), niets geen inleiding.

Bovendien zijn de acteurs niet erg spraakzaam. De hele tijd weet je niet wat er gebeurt, en zou je maar willen dat ze wat zinnen van hun zinnen lieten rollen, om maar iets van binding te krijgen. Maar het zal je niet deren wie er om komt.

Dunkirk is heel erg fragmentarisch. Van het strand, in de lucht naar een sloepje op zee.

Muziek is continu bombastisch en erg aanwezig, totdat...er niets gebeurt.

“Wars are not won by evacuation.”

Ik veronderstel dat er al zoveel opiniestukjes geschreven zijn over Christopher Nolan’s laatste film, als dat er Britse soldaten stonden te wachten op het strand van Duinkerken om te worden geëvacueerd. Immens veel dus. Alhoewel het niet een veldslag was in de strikte zin van het woord, maar eerder een massale logistieke operatie om het Engelse leger terug op Britse bodem te krijgen. Of dit enigszins een invloed heeft gehad op het verloop van de 2de WO, is iets voor militaire strategen en analisten om te bepalen. Mijn inziens werd daar een onbegrijpelijke blunder begaan door de Duitse bevelhebbers. Gelukkig maar want zuurkool is niet bepaald mijn favoriet gerecht. Niet direct een episode tijdens deze vreselijke wereldoorlog waar zich heroïsche strijdtaferelen afspeelden. Een gewaagde keuze, maar desalniettemin leverde dit een adembenemend spektakel op.

Om het nu “Film van het jaar” te noemen, is wel een brug te ver (wat dan wel weer een meesterwerk was). Maar Nolan slaagt er wel in om er een beklijvende en spannende film van te maken waarbij drie verschillende verhaallijnen op een niet chronologische wijze met elkaar verstrengeld worden. Tommy (Fionn Whitehead) is de spilfiguur die vanaf de eerste seconde zijn vege lijf moet redden om niet doorzeefd te worden met Duitse kogels. Het leek wel alsof hij de gehele film niets anders doet dan zich uit de één na de andere levensbedreigende situatie te bevrijden. Vervolgens is er Farrier (Tom Hardy), één van de drie Spitfire piloten die proberen de oversteek te vrijwaren voor aanstormende Duitse gevechtsvliegtuigen en bommenwerpers die trachten overstekende vrachtboten te kelderen. En tenslotte is er Mr. Dawson (Mark Rylance) die samen met zijn zonen Peter (Tom Glynn-Carney) en George (Barry Keoghan) de oversteek waagt in een plezierboot om mee te helpen met het overzetten van soldaten. Op die manier weet Nolan drie verscheidene hoofdstukken te verwerken die zich telkens op een ander territorium afspeelt namelijk ter land, ter zee en in de lucht.

Het allereerste wat opviel was het grotendeels dialoogloze acteerwerk. Vooral Tommy lost zo goed als geen woord gedurende de hele film. Het is alsof in deze oorlog iedere conversatie nutteloos lijkt en lichaamstaal boekdelen spreekt. Het grootste gedeelte van dialogen is voor rekening van de piloten en bevelhebbers. Spijtig genoeg is dit bij de Spitfire piloten beperkt tot soms wel onduidelijk gemompel en worden deze overstemd door oorverdovende geluidseffecten (en als je deze film ziet in een Sloveense bioscoop waar je de ondertiteling niet echt goed kan volgen, is dit wel een klein nadeel). En dat brengt ons tot de soundtrack. Die is alomtegenwoordig en naar mijn mening van doorslaggevend belang. De muziek van Hans Zimmer lijkt voortdurend aanwezig te zijn en omkadert de gehele film. Bij momenten onopvallend op de achtergrond om dan aan te zwellen naar een hoogtepunt. Laten we zeggen dat dit wel de allereerste keer is dat de muzikale omkadering mijn aandacht opeist en indruk op me maakt. En zo ook de oorverdovende geluidseffecten waardoor het soms lijkt alsof je middenin het oorlogsgeweld zit. De zich neerstortende Stuka’s en de dodelijk last die ze droppen op het strand met hun angstaanjagend, gierend geluid. Je had soms de neiging om zelf weg te kruipen in je bioscoopstoel.

De manier waarop alles in beeld werd gebracht is ook fenomenaal te noemen. De dogfights waren in mijn ogen hoogtepunten in deze indrukmakende film. De weidse opnames van het strand waar duizenden geallieerden als haringen in een ton staan aanschuiven en je de dreiging van dodelijk spervuur voelt hangen. De claustrofobische en penibele situaties waarbij je het zelf benauwd krijgt. Al bij al is het een film waarbij je het gevoel hebt middenin het oorlogsgeweld te zitten. De wanhoop druipt van het scherm af. Duizenden geallieerden kunnen als het ware hun veilige thuishaven praktisch zien liggen, maar beseffen dat deze bereiken een bijna onmogelijke zaak is.

Net zoals “Saving Private Ryan” is dit een episch oorlogsverhaal. Alleen was de eerste brutaler en liet het op een akelige manier de gruwel van WOII zien. Daarom dat ik me bepaalde scènes uit dit Spielberg spektakel probleemloos voor de geest kan halen. Ik vrees dat dit beperkter zal zijn als het over “Dunkirk” gaat. Dat het een nederlaag was die naderhand tot een victorie heeft geleid staat onomstotelijk vast. En toch overviel me een “was-het-dat” gevoel. Zonder twijfel was het een traumatische ervaring voor de duizenden geallieerden, maar het verplichte juichmoment als orgelpunt vond ik te voorspelbaar. En ik stel me nog altijd vragen bij de beslissing van Farrier op het uiteinde. Zo beredeneerd als zijn voorgaande acties waren, zo stupide vond ik dit laatste besluit. Vanzelfsprekend zal “Dunkirk” in de prijzen vallen op de grote filmfestivals, maar ik vrees dat de hoofdprijzen aan anderen worden toegekend. Ik hoop dat er toch nog enkele films zullen uitkomen het komende half jaar die de titel “Film van het jaar” verdienen.

4*

Zojuist deze film gekeken in een IMAX-zaal.

Het geluid was indrukwekkend hard, effe wennen, maar over het algeheel vond ik het niet zo'n beroerde film als hier vaker beschreven.

Misschien was ik voorbereid, kan ook, ik mistte bijvoorbeeld wel de enorme aantallen militairen die in totale ontreddering in een chaotische situatie vast zaten. ( Google )

Het leek hier meer op "4 in de rij, kassa erbij"

Er zaten wel wat verbeterpuntjes in, vooral als een Spitfire zonder benzine nog een half uur boven het strand zweeft en notabene zelfs nog aanvallen uitvoert !

Al met al geen hoogvlieger ( ... ) maar ik heb me zeker niet verveeld !

Wat een flop van een film.en dat voor een regisseur als Nolan. Werd alleen maar slechter naarmate einde eindigde.

Briljante film die mij totaal verweesd achterliet in mijn bioscoopstoeltje. Zelden geziene intensiteit weet hij in deze film te combineren met staalharde waargebeurde verhalen. Qua acteerprestaties kon ik zelfs van geen enkele figurant ook maar iets slecht zeggen. Zowel de (onder)waterscènes als de vliegscènes als de "gewone" landsscènes zaten perfect in mekaar en het einde bezorgde me de ene koude rilling na de andere om het Vlaamse magazine "Humo" te qouteren: "Film van het jaar".

Als hij op het elan van zijn laatste drie werken verder gaat dan mag hij van nog bijzonder veel films maken (al waren ook zijn films daarvoor over het algemeen goed tot uitstekend).

Wat een trip was dat gisteren seg ben er nog niet helemaal goed van, vermoedelijk van Mad Max geleden (en dan vooral het eerste deel van die film) dat ik me zo omvergeblazen heb gevoeld in een cinemzaal.

Als je het mij vraagt is dit een briljante film, die niet via woord maar geluid en beeld een heel duidelijk beeld geeft van alle facetten van Operation Dynamo. Het individu is ondergeschikt aan het grotere plaatje.

De manier waarop de verschillende verhaallijnen, zee-lucht-land in elkaar samen smelten, is super goed gedaan.

Geen doorsnee oorlogsfilm dus, maar een compleet andere manier van vertellen in een niet chronologische volgorde en dat maakt het juist zo'n boeiende film.

....en zo lang is Tom dus niet in de lucht als je goed hebt opgelet

Een film die zó indrukwekkend is dat ik blij ben dat ik hem niet in IMAX gezien en vooral gehoord heb – goed mogelijk dat ik in dat geval de zaal uit was gelopen. (Grappig genoeg vermeldt de IMDb-trivia-pagina dat een groep van ongeveer dertig Duinkerken-veteranen bij de première aanwezig was; toen naar hun oordeel werd gevraagd zeiden ze dat de film de gebeurtenissen accuraat weergaf, "but that the soundtrack was louder than the actual bombardment, a comment that greatly amused director Christopher Nolan.") Strak hoe Nolan de film in medias res opent, maar ik vraag me af hoe het zou zijn geweest wanneer hij de film iets traditioneler was begonnen, dus met een introductie van de personages en hun respectieve achtergrondverhalen; dat is natuurlijk een veel clichématiger benadering, maar er is natuurlijk ook wel een réden waarom dat cliché zo vaak van stal wordt gehaald, namelijk omdat het zo goed werkt (volgens de theorie dat, hoe meer de kijker zich met een personage identificeert, hoe meer indruk datgene wat het personage overkomt op de kijker maakt). Maar goed, ik moet de film beoordelen op hoe hij nu staat, en dat is dus indrukwekkend, hoewel het me ook wel tegenvalt hoe snel hij achteraf bij mij is weggezakt.

Ik had me hier denk ik iets te veel van voorgesteld.

Ik miste veel verhaal en duitsers...

Een achterhoede gevecht tegen "de moffen" had ik helemaal niet misplaatst gevonden.

De schaal van 400.000 man op het strand en 335.000 daarvan die gered worden komt niet goed over vind ik. Het leken me eerder max 40.000 en 35.000 man gered met die paar bootjes.

Wel mooi gemaakt....

Zelden zo'n slechte film gezien: na 20 minuten wilde ik de zaal al verlaten, maar helaas ik zat er middenin.

Er zat totaal geen drama in, de soldaten waren dingen alsof het tinnen soldaten waren. Het deed je emotioneel niks bij de zoveelste aanval met bommen. Het waren beelden met 90 minuten lang enorme herrie zonder ook maar een rustpunt, geen opbouw naar een climax. Het was typisch een film waar het geluid (lawaai) op een niveau de matige beelden zou moeten optrekken maar ook dat was een mislukking: kogel inslagen die meer leken op granaat inslagen. De acteerprestaties zover er al van acteren spraken was waren ver onder de maat evenals het scenario en de regie.

Erg goeie oorlogsfilm van een wonderlijke oorlogsepisode.

Ik ging voornamelijk voor de Spitfire acties die erg goed in elkaar zaten. Bijzonder veel kogels in één zo'n Spitfire trouwens.

Verhaallijnen uitstekend en mooi door elkaar geweeft.

Dunkirk... Blijkbaar ben ik er met iets te hoge verwachtingen in gegaan want zelfs de spanning die alom geprezen wordt had mij niet compleet in zijn greep.

Het geluid was goed, en hoe de verhaallijnen elkaar snijden en uiteindelijk bij elkaar komen is aardig gedaan. De afzonderlijke scènes blijken toch net iets anders te verlopen vanuit een ander perspectief. Maar daarmee zijn de goede punten benoemd.

Er is zeer weinig dialoog, waardoor de film totaal leunt op de spanning en het audiovisuele spektakel. De hoofdkarakters komen hierdoor niet uit de verf en het boeit me eerlijk gezegd niet of ze het einde halen of niet. Er zitten een paar rare ontwikkelingen in die mijns inziens weinig toevoegen (George die z'n hoofd stoot en overlijdt, de Highlanders die plotseling tegen de Fransman Gibson keren). De mooiste scène is eigenlijk die waar de plezierjachten Dunkirk in varen.

Ik ben een groot fan van Christopher Nolan maar ben zojuist redelijk ontgoocheld de bioscoop uit gelopen. Geef mij maar zijn breinbrekende films.

3* vanwege bovennoemde goede punten.

Los van het feit of het nu wel of niet een mooie film is , ben ik als WO2 fanaat bijzonder geïnteresseerd in de reconstructie van een veldslag zoals landing in Normandie , Stalingrad enz. daarom vind ik de opbouw en uitwerking van de film geslaagd,ik kan me inleven in de soldaat die ten koste van alles van het strand weg wil, van de spitfire piloot die voor een onmogelijke taak staat en keuzes moet maken , van de burger die met zijn plezierbootje zijn steentje wil bijdragen . Ik krijg een beeld van de chaos en slachtpartij die er geweest is , de angst die de wachtende soldaten op het strand hadden bij het horen van de naderende vliegtuigen is tastbaar ...dit alles maakt dat ik de film 4 sterren geef

Indrukkend en wat mij betreft een film die het beste tot zijn recht komt in de bioscoop. De montage was heel even wennen maar hoe de verhaallijnen bij elkaar komen is mooi gedaan. Dat de film weinig dialoog (en wellicht verhaallijn) heeft vind ik juist een ijzersterk punt. De scenes gaven mijn een beklemmend gevoel waarbij ik soms ook echt naar adem moest happen. Geen tijd voor dialoog, overleven! Het heeft extra indruk op mij gemaakt omdat mijn opa deze evacuatie heeft meegemaakt.

Aiiii, echt een tegenvaller van Christopher Nolan en de muziek van Hans Zimmer was ook maar saai . Ik had van tevoren wel meer verhaal verwacht, niet zo'n registratie met verhaallijnen die elkaar tegenkomen. Goed, het zag er wel mooi uit, dat kun je wel Nolan nageven natuurlijk, maar daarmee wordt niet verhuld dat deze film maar nauwelijks weet te boeien. Het is veel actie, spannend avontuur om te overleven met daarbij de onvermijdelijke hachelijke momenten.

Gave film en zeker bioscoop waardig. Vooral kewl hoe de verhaallijnen ineen kwamen.

Interessant en gewoon aanrader als je van oorlogsfilms houdt.

De vriend van mijn moeder had enkele tickets voor een film naar keuze en vroeg of ik zin had om mee te gaan. Om eerlijk te zijn had ik eigenlijk meer zin om naar It te gaan, maar met het gezelschap dat mee was had ik daar helaas niet veel keuze in. Ik ben een groot fan van Nolan, maar om de één of andere reden wisten de trailers me niet echt te overtuigen. Ik had het gevoel dat ik het trucje van Nolan nu wel gezien had. Nu ik de film gezien heb, kan ik zeggen dat zijn trucje nog min of meer standhoudt. Het is zeker niet zijn beste, maar ook verre van zijn slechtste. Ik heb daarnet gezegd dat ik meer zin had in It, maar ook hier zat de spanning goed en mede door de opzwepende muziek zat ik ook bij deze film op het puntje van mijn stoel.

Er zijn heel wat mensen die vinden dat Hans Zimmer de plank hier behoorlijk mis slaat. Uiteraard is de soundtrack terug typisch Zimmer; lekker bombastisch met hier en daar melancholische trekjes. Maar ik vond het eigenlijk perfect passen met de daarbij horende scénes. Ik durf zelfs zeggen dat de muziek het grootste aandeel had in de adrenaline die mijn lichaam aan maakte gedurende de film. Nu maakt niet enkel een sterke soundtrack een film goed, maar ook cinegrafisch stond de film sterk in de schoenen. Ondanks dat de film in het blockbuster-seizoen uitkwam, was ik aangenaam verrast over het kunstzinnige aspect van de film. Een klein minpuntje vond ik wel de ietwat cleane uitstraling van de oorlog. Naar mijn mening kun je geen oorlogsfilm maken zonder de gruwel (expliciet) te tonen. Ook miste ik soms de chaos die oorlog teweeg brengt. In het begin was het alsof ze stonden te wachten om een ritje te maken in een achtbaan en niet om de gruwel te ontvluchten. Gelukkig maakte de film (en vooral de soundtrack) dit goed naarmate de film vorderde.

Andere minpuntjes is het gebrek aan Franse, Belgische en Duitse soldaten. Dat Duitse soldaten ontbreken kan ik nog rechtvaardigen door te zeggen dat dit deels ten goede komt aan de spanning (net als wat Steven Spielberg deed in Jaws door de haai amper in beeld te tonen), maar dat Franse en Belgische soldaten ontbreken vind ik een beetje de geschiedenis vervalsen. Het helpt in ieder geval niet dat de houding van de Britten in de film was dat hun leger voorrang had en de rest maar moest wachten op een alternatief. Ik weet niet of dat ook in het echt gebeurde, maar ik betwijfel het.

De dood van die jongen op de plezierboot vond ik ook vreemd. Het was alsof Nolan zo nodig een achtergrond moest verzinnen voor hem. Ik vond het eigenlijk beter als hij hetzelfde deed bij die jongen als wat hij deed met de soldaten. Door hen 'anoniem' te maken verduidelijkte hij de kracht van het collectief. En in mijn ogen was dat dan ook de boodschap van de film.

Nolan had gelijk dat je deze film absoluut in de bioscoop moest gaan zien. Eigenlijk zou je dat met elke film moeten doen, maar Dunkirk komt best wel tot haar recht in een cinema en niet op een klein scherm. Een film over WO II, een thema dat al meer aan bod is gekomen. Op het eerste zicht ook geen heroïsche bevrijding zoals Saving Private Ryan of een dramatisch weergeven van de gruwel in Schindler's List. Dunkirk speelt zich in het begin van de oorlog af, en ook al was het een geslaagde missie voor de geallieerden, zou het nog enkele jaren duren voor de Duitsers werden teruggedrongen.

De film toont de gevaren van de oorlog. De constante dreiging dat de vijand zal aanvallen. Zelden in een oorlogsfilm komt deze permanente aanval door de vijand zo sterk in beeld. Elke bom en kogel komt recht binnen. Nolan trapt niet in de val van zijverhaaltjes, romantiek, achtergrond van soldaten of toevallige gebeurtenissen. Prachtige beelden van het strand van Duinkerke, de vlucht van de vliegtuigen over het Kanaal, de dijende Noordzee. Soldaten die vechten, maar toch ook bang zijn van de oorlog. De uitzichtloosheid. De film lijkt geen begin te hebben en op het einde van de film weet je dat dit verre van het einde van de oorlog is.

Nolan maakt één van z'n betere films. Het is een parel voor het oog met cinematografie van Hoyte van Hoytema (Interstellar, Spectre) en een streling voor het oor met opnieuw een zeer verrassend sterke Hans Zimmer. Je geniet van de prachtige film en zit tegelijk vol spanning op het puntje van je stoel. Dichter bij een oorlog zal je niet geraken in een film. Voor zover ik dat kan inschatten natuurlijk.

Film dat ik niet goed weet of hij nu goed of slecht was, in elk geval niet heel goed.

Veel zaken die niet klopten : bijna geen bloed te zien, alle doden liggen op hun buik in 1 stuk

(als er een bom ontploft verwacht je stukken van mensen).

Ook de muziek is irritant, meer muziek die je bij een thriller verwacht.

Nolan blijft ontgoochelen.

Aan de formule ligt het dan toch niet echt, want deze Dunkirk is toch aardig anders dan z'n eerder werk. Z'n voorliefde voor klassieke cinema (in allerlei vormen, van practical effects tot filmstock) lijkt me een groter struikelblok, want ondanks de korte speelduur en de drie verhaallijnen wil het maar niet boeiend worden.

Grootste probleempunt zijn de visuals, die gewoon niet mooi genoeg zijn voor een film als deze. Er is welgeteld één moment dat me bijblijft (de naderende bominslagen), verder heb ik weinig gezien wat memorabel zou moeten zijn. Wel veel tegenvallende shots, zoals de redelijk saaie dog fights en pover geschoten zinkende schepen. Leuk dat je alles zo écht mogelijk wil doen, maar als de cinematografie daar onder te lijden heeft hoeft het niet voor mij.

Ander pijnpunt is de soundtrack, die echt belachelijk slecht gebruikt wordt. De hele film steunt zowat op hetzelfde trucje. Steeds weer die verknipte, grauwe muziek die opbouwt naar de climax. Maar die climax is er eigenlijk zelden (oh, ze wandelen naar een boot met een brancard) en Nolan durft z'n soundtrack niet echt op de voorgrond te leggen. Zo krijg je zeer dwingende muziek die af en toe overstemd wordt door omgevingsgeluid en opbouwt naar niks. En de film zit vol met dit soort scenes, want Nolan gebruikt z'n drie verhalen als excuus om overal climaxen neer te leggen. Zit één van de verhalen in een rustiger moment, monteert hij weer een actiescene in een ander verhaal erdoor met hetzelfde weggedrukte gedreun. Pure dwaasheid.

Dat er niet één hoofdpersoon is, is op zich wel aardig, maar uiteindelijk zijn er gewoon 3 die gevolgd worden. Hun verhalen zijn te duidelijk afgelijnd om er een "het gaat over de oorlog, niet over individuen" statement aan vast te hangen. Verder ook niet zo'n geweldig boeiende verhalen, al is het maar omdat er toch weer veel verschillende dingen in elk verhaal geduwd moet worden om alles te doen passen.

106 minuten is een fijne lengte voor een film als deze, toch had ik het geregeld lastig om niet in slaap te dommelen. Vond het niet indrukwekkend, niet spannend en audiovisueel eerder een rommeltje dan een meesterwerk. Nolan maakt platte films, zelf al is de opzet dat niet. Een non-regisseur die zich enkel in z'n eerste film verslikt heeft.

1.0*

WIL NIET OUWEHOEREN MAAR WAT EEN KUT FILM

snap eerlijk niet waarom deze film zo ,n hoog cijfer krijgt

zal wel veel recensies krijgen van de Franse kut films kijkers

ps heb hem in de bios gekeken zonde van mijn tijd

Precies zoals ik er ook over dacht...

Wat een gedrocht dzjeezes en dan al die goede reviews? Die hebben nog nooit nen goeie oorlogsfilm gezien zeker?

Dunkirk is een saaie film, nikske spanning, hangt ook niet goed samen, weinig dialogen, aktie scenes waren ook geen vetten en vaak gewoon hetzelfde.

En dit is een oorlogsfilm; waar is het bloed naartoe? En een bommeke droppen en al hun ledematen hangden er nog aan, straffe kost ze, ppff.

Spanning was er ook al niet en de dreiging? Welke dreiging dan amaai zeg, zo slecht gebracht en dan ook nog eens vervelende en saaie muziek erbij. Het plaatje klopt van geen kanten.

Geef mij maar saving private ryan en hacksaw ridge dat zijn pas topfilms.

Weer een sterke film van Nolan. Het dramatische oorlogsverhaal weet hij als geen ander weer te geven. De opbouw is sterk met een prima opening. De toon is dan direct gezet. Ruim anderhalfuur lang pakt de film je bij de strot met de ene spannende scène na de ander, richting de zenuwslopende climax op het einde. De soundtrack die daarbij gebruikt wordt is perfect passend. Het acteerwerk is verder okay. Visueel ziet de film er ook prachtig uit, met mooie shots en fraai gefilmde luchtgevechten. Topper! 4.5

Ik had persoonlijk gehoopt op een waar knaller, maar helaas....

De muziek maakt sommige scenes spannend en daarmee is het wel gezegd. De vliegtuig scenes zijn naar mijn inziens niet echt van toegevoegde waarde. Korte fragmenten die qua tijdslijn door elkaar heen lopen. Dat Harry Styles zonder acteerervaring mee heeft kunnen doen aan deze film is nog redelijk verklaarbaar aangezien hij 5 hele zinnen heeft mogen zeggen. Volgens mij zelfs nog 1 meer dan de hoofdrolspeler.

Ook jammer dat Tom Hardy zo'n kleine rol had.

Het was op zich een redelijk goed te kijken film, maar het hoogtepunt van de film vond ik wel of het vliegtuig zou crashen of niet aan het einde

Een prima film, maar in mijn ogen ook echt niet meer dan dat. Normaal ben ik een groot fan van Christopher Nolan, maar ditmaal wist hij niet te boeien.

Laat ik vooropstellen dat het camerawerk uitstekend was en er een hoop mooie plaatjes voorbijkwamen, maar het verhaal was niet meeslepend genoeg. Voor een oorlogsfilm was het allemaal net even te netjes. De kapseltjes van de heren bleven constant maar goed zitten en bloed heb ik amper gezien. Met zo'n groot aantal bominslagen mag men toch iets meer vliegende ledematen verwachten? Ook de bominslagen zelf voelde voor mij niet realistisch aan en ik kreeg zelfs een beetje een Efteling-gevoel. De muziek vond ik ook erg tegenvallen en nogal aan de herhalende kant. Wel werd de voortdurend aanwezige dreiging goed in beeld gebracht, evenals hoe makkelijk sterven was gedurende de oorlog. Cillian Murphy vond ik persoonlijk ook weer erg sterk, maar voor hem heb ik sowieso al een gigantisch zwak. Het acteerwerk was over het algemeen ook niks mis mee, maar de verhaallijn was niet sterk genoeg om echt uit blinken en een interessant personage neer te zetten.

Al met al vond ik het een leuk filmpje, maar zal hij niet bijblijven en vond ik het absoluut niet de beste film van dit jaar. Mogelijk zal één moment wat langer blijven hangen en dat was het moment waarop alle bootjes aankwamen en juichend onthaald werden door de soldaten, want dat was natuurlijk wel een prachtige scène.

3,0*

"We surround you".

Gisteravond heb ik als Tweede Wereldoorlog liefhebber dan eindelijk ook deze Oorlog / Actie (hoewel ik Oorlog / Drama meer van toepassing vindt) gezien en eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik erbij in slaap zou vallen, wat me meestal op een vrijdagavond gebeurt en dat omdat ik maandag t/m vrijdag al om 5:30 uur moet opstaan voor mijn werk en ik op die dagen ook maar weinig slaap met circa 3 a 4 uurtjes per dag. Maar dat was niet het geval (ondanks dat ik er ook nog een biertje bij dronk), maar het had wel makkelijk kunnen gebeuren bij deze film, want echt indrukwekkend, aangrijpend, heftig of spannend, vond ik het allemaal niet.

In dit verhaal draait het om de Tweede Wereldoorlog gebeurtenis Duinkerke, welke zich afspeelde in 1940 in Frankrijk, waarbij men laat zien hoe hoe honderdduizenden Britse en Geallieerde troepen omringd worden door de Duitsers. Gevangen op een strand met hun rug naar de zee, staan ze tegenover een onmogelijke situatie, terwijl de vijand langzaam maar zeker dichterbij komt.

De eerste vier minuten van het verhaal waarbij we te zien krijgen dat het Britse leger zich heeft teruggetrokken naar de Franse kustplaats Duinkerke en daar is ingesloten (wordt o.a. op fraaie wijze getoond met uit de lucht vallende pamfletten, die soldaat Gibson wilt gebruiken als wc-papier, met daarop de openingstekst "We surround you") door Duitse troepen, mochten er best wezen en ik vond het jammer dat de opening niet werd voortgezet zoals bijvoorbeeld de actievolle opening van de oorlogsfilms "Saving Private Ryan (1998)" of "Enemy at the Gates (2001)", want dat had bij deze film ook makkelijk gekund en zeker op het strand. Vanaf het moment dat één van de hoofdrolspelers in het verhaal, te weten soldaat Gibson (Aneurin Barnard), op het strand terecht komt (dus vanaf de vierde minuut) en daar wilt gaan poepen, gaat het helaas al bergafwaarts met het verhaal.

In dit verhaal staan eigenlijk drie hoofdrolspelers centraal (en dus ook drie verschillende verhaallijnen, die op een gegeven moment wel samen komen) en dat zijn de eerder genoemde Engelse soldaat Gibson die probeert vanaf het strand op een boot te komen om te vluchten, Spitfire piloot Farrier (Tom Hardy) die tijdens de evacuatie via de nauwe zeestraat (met een gebrek aan boten en ondiep water) met nog twee andere piloten voor luchtsteun moet zorgen en de zekere vader Mr. Dawson (Mark Rylance), die samen met twee jongeren (waaronder zijn zoon) met zijn plezierjacht koers zet naar de Franse kust, om redding te bieden aan de soldaten. Oftewel we hebben te maken met het populaire TROS amusementsprogramma "Te land (soldaat Gibson), ter zee (vader Mr. Dawson) en in de lucht (piloot Farrier)".

Visueel gezien zag het er best allemaal mooi uit en vond ik het ook mooi om de oorlogsvliegtuigen Spitfire, Messerschmitt Me 109, Stuka (oftewel Junkers Ju 87) en Heinkel (de laatste drie zijn natuurlijk allemaal Duitse vliegtuigen, die er best bekaaid vanaf komen) te zien, maar de film wist me dus op de opening na en misschien ook nog het einde nergens echt te imponeren, want ik vond het nergens indrukkend of aangrijpend en ook de actie vond ik eigenlijk tegenvallen, want die is veel te braafjes, waarbij eigenlijk ook geen schokkende beelden te zien zijn.

Ook is alles vanuit Engels oogpunt verfilmd geworden en pas tijdens de laatste seconden (als Farrier noodgedwongen, geen brandstof meer, moet landen op het strand van Duinkerke en hij daarbij gevangen wordt genomen) van het verhaal zien we een paar Duitse soldaten vaagjes in beeld. De Duitsers komen in dit verhaal ook over als amateurs (waren ze eigenlijk ook wel door het laten stoppen van hun tanks, om verlies te voorkomen, en het daarna overlaten aan hun luchtmacht), want ze worden wel steeds heel gemakkelijk uit de lucht geschoten door Spitfire piloot Farrier (zelfs als zijn brandstof op is) en in dit verhaal lijkt het net of hij er grotendeels voor gezorgd heeft, dat circa 338.000 Britse en Geallieerde troepen geëvacueerd konden worden. De evacuatie duurde in totaal overigens 10 dagen (van 27 mei 1940 t/m 4 juni 1940).

Veel liever had ik in deze film gezien dat de Duitsers veel meer aandacht hadden gekregen en ook dat ze voor veel meer dood en verderf hadden gezorgd, want dan zou deze film in mijn ogen veel indrukwekkender en aangrijpender zijn geweest. Wat dat betreft is het misschien ook wel jammer dat deze film gemaakt is geworden door de bekende regisseur Christopher Nolan, want nu is het eigenlijk een film geworden die voor vrijwel alle leeftijdscategorieën toegankelijk is.

Het verhaal is hier en daar ook best clichématig en flauw en dan doel ik o.a. op leidinggevende Engelse commandant Bolton (Kenneth Branagh), want steeds als hij in beeld was en om zich heen keek of in de lucht staarde vanaf de pier op het strand van Duinkerke,, dan ging er wat gebeuren zoals o.a. de Stuka aanval (die weinig indruk op mij maakte). Deze commandant Bolton zorgde overigens ook voor het enige (glim)lach moment in het verhaal en dat op het moment dat hij tegen en net wakker geworden soldaat zegt (terwijl dan al vrijwel iedereen is geëvacueerd):

"Kom op, soldaat. Ik weet dat we officiers zijn, maar het is ons of de vijand"

Echt spannend wordt het eigenlijk ook nergens ondanks de Duitse dreiging (zonder een Duitse soldaat in beeld te zien) en het enige spannende moment in het verhaal is misschien wel de scène waarbij Spitfire piloot Collins (Jack Lowden) in de zee moet landen omdat zijn vliegtuig geraakt is geworden en waarbij hij dan dreigt onder te gaan (oftewel verdrinken) met zijn vliegtuig, omdat zijn glazen cockpit niet open wilt gaan en hij hem ook niet stuk geslagen krijgt.

De cast (in het eerste halfuur wordt overigens nauwelijks gesproken, waarbij vooral visueel gecommuniceerd wordt) in deze film kon me eigenlijk ook niet overtuigen, want de toch bekende Ierse acteur Cillian Murphy (als de gevonden soldaat op zee, die lijdt aan schelschok) vond ik totaal niets toevoegen aan het verhaal en één van de hoofdrolspelers in het verhaal, te weten de al eerder genoemde Aneurin Barnard (die voor mij een onbekende is), kon me nauwelijks overtuigen. Enkel alleen Mark Rylance, Kenneth Branagh en Tom Hardy deden het nog verdienstelijk, waarbij je de laatste eigenlijk alleen in zijn vliegtuig ziet zitten, waarbij zijn gezicht ook nog eens nauwelijks zichtbaar is vanwege het pilotenmasker.

Overigens vond ik het wel leuk dat ook een Nederlander een hele kleine rol heeft in het verhaal (komt waarschijnlijk ook omdat deze film grotendeels is opgenomen in Nederland, namelijk op het IJsselmeer) en wel Jochum ten Haaf als de Nederlandse zeeman. Hij is na circa 60 minuten heel even in beeld te zien en heeft daarbij een paar zinnen tekst.

Al met al is deze Oorlog / Actie film (die met circa 100 minuten ook best kort duurt) me dus tegengevallen en had ik er ook meer van verwacht. Wat dat betreft ben ik achteraf wel blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien (wat ik destijds eigenlijk wel van plan was), hoewel hij daar op een groot beeldscherm en goede geluidsinstallatie (de muziek in het verhaal vond ik overigens vreselijk en vond ik ook storend tijdens de actie scènes), natuurlijk beter tot zijn recht komt dan mijn televisie met maar een beeldscherm van 102 cm. Zou ik deze film in de bioscoop hebben gezien dan had hij waarschijnlijk een nipte voldoende van mij gekregen (beeld en geluid hebben daar altijd iets extra's), maar nu krijgt hij maar een nipte onvoldoende van mij (de eerste keer dat een film van regisseur Christopher Nolan van mij een onvoldoende krijgt).

Geef mij maar oorlogsfilms die gemaakt zijn door Duitse regisseurs, want die films zijn vaak juist wel indrukwekkend, aangrijpend, heftig of spannend en dan doel ik o.a. op oorlogfilms "Hunde, Wollt Ihr Ewig Leben (1959)" en "Stalingrad (1993)", waarbij de Duitsers juist omsingeld zijn en gered / bevrijdt dienen te worden.

Dan toch eindelijk heb ook ik de ‘legendarische’ oorlog film van niemand minder dan mijn nummer één regisseur Christopher Nolan gezien. Toch was ik tijdens het kijken een beetje aan het fronten, want op sommige momenten vond ik de film niet wat ik er van gehoopt had en dan geen negatieve manier maar ik had gedacht dat Dunkirk toch wel meer aangevallen werd door de Duitsers destijds. Gelukkig hebben we dan een erg goeie regisseur die bepaalde dingen erg goed kan op lossen, zo zat ik niet lang met dat rare idee in mijn gedachten aangezien ik gefascineerd werd door de erg mooie camerabeelden die Nolan ons voorschotelt, niet alleen van de zee maar ook van het strand met érg veel detail er in verwerkt wat ik dan toch super leuk vond om naar te kijken. Er bij bedenken dat de film maar zo’n 106 minuten duurt vliegt het razend snel voorbij en heb ik een erg aangename kijkervaring gehad met deze film.

Ik had erg lang het plan om deze film te gaan kijken in de bioscoop, helaas is dit er nooit van gekomen (toch wel doordat ik een erg druk privéleven begin te krijgen en al heb), dus heb ik er voor gekozen rustig te wachten op het moment dat hij thuis te zien was. Ik heb deze film gisteravond aangezet en was helaas in slaap gevallen (niet omdat de film reten saai was maar dit lag totaal aan mij: om 04:00 opstaan en het was mijn beurt om te rijden die ochtend dus geen slaap meegepikt). ‘Dunkirk’ was zeker geen lange of moeilijke zit dus ik moet zeggen dat ik me hier dus niet aan geërgerd heb, wat wel een ergernis was, was het punt dat ik niet meer wist waar ik was gebleven ?.

Zoals ik al zei heb ik deze film niet gezien in de bioscoop dus ik kan niet mee praten over het feit dat de soundtrack misschien wel beter klonk in de bioscoop als thuis, daar mag ik geen mening over geven. Toch vond ik de soundtracks heerlijk, aansluitend en rakend zodat je nog erger in de film gezogen word. Het is dan geen wonder dat ik vond dat de tijd snel voorbij gaat want er gebeurt altijd wel iets, en nee ze schieten elkaar niet overhoop met een MG-34 of een Lee-Enfield. Daar bij lettend op de erg mooie heldere zee, hier en daar een bootje (en een boot), het zien van Duinkerke wanneer Hardy overvliegt met zijn vliegtuig en natuurlijk de hoeveelheid mensen die op het strand van Duinkerke staat te wachten tot dat hun eindelijk opgehaald worden van het strand en geen angst meer hebben voor de Duitsers die achter hun zitten en willen gaan aanvallen.

We openen de film eigenlijk vrij heftig we ontmoeten een jonge man die nodig moet schijten, eentje wil graag een peukje roken maar de straten zijn erg verlaten en de huizen staan leeg: iedereen is gevlucht omdat de Duitsers aan de rand van Duinkerke staan om binnen te vallen. Eenmaal een beetje rond gekeken worden ze opeens beschoten waarbij (volgens mij) de jonge die moest schijten overleefde maar als hij een hek overspringt komt hij zijn landgenoten tegen die op hem begonnen te schieten wat natuurlijk normaal was toen omdat ze dan dachten dat het de Duitsers zijn. Een mooi ding in de introductie vond ik het deel dat we de flyers zien die door de Duitsers werden gedropt over Duinkerke. Dit was uiteraard een mooie versie van propaganda en ik vond dit een erg leuk detail die weggegeven werd al vrij direct in het begin van de film. Natuurlijk stond er dan op het papiertje aangeduid dat de Engelsen omsingeld waren en zich beter maar konden overgeven aan de Duitsers en dan zouden ze blijven leven, dit zien we tevens nog wel op het eind als Tom Hardy word opgepakt door de Duitsers.

De film is (je zou het niet geloven) gebaseerd op de gebeurtenissen in Duinkerke in het begin van de tweede wereldoorlog waar de o-zo sterke Nazi-Duitsland zijn machtsgreep uitvoerden en Europa hier vrij weinig tegen kon doen. Duinkerke heeft een enorme geschiedenis uit de tweede wereld oorlog en misschien wel teveel om hier zo even wat over te vertellen (dan ben ik zo weer een uur bezig met het uittypen) maar wat ik wel een mooi iets vond is het feit dat Hitler zijn troepen gestopt heeft net voor Duinkerke tijdens hun opmars, Churchill vond dit een waren wonder en deze gebeurtenis komt ook nog eens in de film voor waarbij ook bekend werd gemaakt dat de Duitsers stand hielden net voor Duinkerke. Mocht dit besluit niet genomen zijn door Hitler zou het maar zo eens kunnen zijn geweest dat er een verschrikkelijk bloedbad werd aangericht in Duinkerke en het feit dat de Britten waarschijnlijk vierhonderdduizend manschappen kwijt zou raken puur door het feit dat de mannen daar slecht bewapend en volgens mij lichtelijk ondervoed geen kant op konden en zo hun dood in de ogen keken. Dus mocht Hitler door gegaan zijn en de tanks waren daar aangekomen dan had dit verhaal een heel vervelend, vies en naar staartje gekregen. Gelukkig is dit niet gebeurt, en heeft England zo zijn enorme hoeveelheid troepen weten te houden. Nolan heeft er echter voor gekozen om dit onderwerp niet teveel aan kaart te brengen maar puur een verhaal om ‘Operation Dynamo’ te schrijven en te filmen.

De cast vond ik erg leuk met natuurlijk één van mijn favoriete acteurs: Tom Hardy. Nolan omschreef hem (en daar ben ik het ook mee eens) als een acteur die zo goed kan acteren, dat hij zelfs met zijn ogen nog indruk achter kan laten. Dit merkte ik overigens goed in deze film, Tom Hardy blijft in mijn ogen een topper. In de film zien we hem wel veel in actie maar vooral als piloot van de Briteen. Fionn Whitehead speelde ook een heerlijke rol en mag deze echt op zijn CV schrijven, hier gaan we hopelijk nog wel meer van zien. Ook de rol van Cillian Murphy is prima al vond ik het wel een beetje slapjes. De toch wel reten goeie acteur van de hit-serie ‘Peaky Blinders’ word hier niet echt los gelaten door Nolan, en dat vind ik jammer.

Het verhaal heb ik al deels verteld. De film staat vooral in het lichtpunt over ‘Operation Dynamo’, toch wel een deel van de tweede wereld oorlog waarvan ik denk dat veel mensen hier niets van af wisten of tevens dit helemaal vergeten zijn. De strijd die de burger destijds leverde om zelf de manschappen op te halen is indrukwekkend.

Toch heeft ook ‘Dunkirk’ een mooie blik op het verhaal en dat doen we eigenlijk met drie kleine sub verhalen die vervolgens op elkaar in lopen. We volgen zo het strand van Dunkirk en dan met de soldaat Tommy, we volgen de schipper en zijn zoon die de manschappen wil op gaan halen vanuit Dunkirk en we volgen een drietal gevechtsvliegtuigen met daarin Tom Hardy en de drie verhalen sluiten allemaal op elkaar aan wanneer de boot neergeschoten werd door de Heinkel bommenwerper van de Duitsers en wanneer deze torpedojager (of mijnenveger ik weet niet meer wat het is), tot zinken is gebracht word de zee gevuld met olie. Wanneer Hardy vervolgens een vliegtuig neer schiet en deze ontploft in de zee vat het olie vlam en moet de boot (waarin Cillian Murphy ook zit) zien te vluchten. Eigenlijk is het verhaal best simpel, het gaat vooral over het feit dat de Engelsen vast zitten en hulp nodig hadden van hun land die dan civiele boten liet varen. Aansluitend op een toch mooi filmverhaal werd er prima gekozen voor de drie verhalen al is het wel wennen in het begin.

Deze Nolan productie is me achteraf dus gewoon prima bevallen maar ook weer niet, ik heb een heel dubbelzijdig gevoel bij deze film.. Heerlijk verhaal, heerlijk geacteerd en een prima zit doen me wel besluiten niet de volle pond voor de film te geven, en hier voel ik me persoonlijk het beste bij. Toch word de film nergens echt spannend, weet je snel wat er gaat gebeuren en eindigt de film aardig slapjes en erg flauw, waar ik toch meer van had verwacht. De absolute topper van het jaar in gedachten is helaas niet zo top als ik gehoopt en gedacht had. Ik had meer werk van Hardy willen zien, niet alleen in zijn cabine maar ook erbuiten. Toch aardig wat achterliggende puntjes en kleine detaillistische scenes mis ik erg.

3.5*

Jammer, maar deze verdwijnt bij mij direct in de categorie "overhyped". Een film die het bestaan van enige intelligentie bij de kijker uitsluit door al bij de opening pamfletten uit te delen met de boodschap "We surround you": kinderen, dit is oorlog, en de mensen die je in beeld ziet zijn omsingelde soldaten! En zoals het hoort in een kinderfilm ontbreekt elk druppel bloed, niet dat ik dat overigens een gemis vind, maar het valt wel op, de al tekortschietende geloofwaardigheid doet het zeker geen goed. Oké, ik overdrijf, de film is eigenlijk niet gericht op kinderen, maar zeker wel op tieners.

Een vereenvoudigde visie op oorlog (er vallen bommen, er wordt wat gevochten), met een overdaad aan Amerikaanse heroïek (ow, ik bedoel Britse) inbegrepen die het helfdhaftige verheerlijkt, zelfs als het geen enkel nut dient, zoals de piloot die even bij de Duitsers gaat landen in plaats van op/in het water (springt) in de buurt van zijn eigen troepen. Of soldaten die als sitting duck op een strand rijen gaan vormen wachtende op het volgende bombardement, geloofwaardigheid 0,0. Helden met dit type Hollywoodheroïek belanden altijd op het kerkhof... Zoals ook de jongen die met vader en zoon in het bootje meegaat en waarvan je al vanaf minuut één inziet dat hij deze avontuur niet gaat overleven, wat geen enkele kijker kon voorspellen is hoe dom hij in een oorlogsfilm om het leven komt. Ook dit is zo'n volstrekt zinloze verheerlijkte "heldendood" zonder heldendaad.

De film lijkt me een beetje een poging om een Pearl Harbor te draaien in Duinkerke, de geschiedenis leent zich daar dan wel niet voor, maar dat lijkt Nolan niet te hinderen. Qua emotie staat het niet ver af van een computergame, de personages lijken niets om hun leven te geven, hun eigen dood laat ze volkomen koud, het lijkt wel of ze daarna overnieuw kunnen beginnen. Weinig realisme, alsof Nolan alergisch is voor ook maar de kleinste hoeveelheid drama. Het enige moment wat iets geloofwaardiger overkomt is wanneer de Amerikaanse... eh Britse... troepen een Franse soldaat willen offeren om zichzelf te redden, maar daar druppelt het patriottisme wel van af, net als in de slotscene waar de hoge Britse leidinggevende achterblijft om de Fransen te redden. Was dit een Amerikaanse film geweest dan zat het al vol met commentaren over patriottisme, maar hier accepteren we dat kennelijk wel.

Een misstap van Nolan die volgens mij vooral door diehardfans wordt vergeven, oorlogsfilms kan hij beter aan anderen overlaten, enige vergelijking met Saving Private Ryan is ver te zoeken en kan niet verdergaan dan "ook een oorlogsfilm". Wie wil weten hoe een film over omsingelde soldaten wel moet kan het beste kijken naar de waargebeurde film die wibro aanhaalde, The Brest Fortress (2010).

Het karige verhaal uit Dunkirk is erg matig, blijft over wat actiescenes, en zoals in zoveel films tegenwoordig, mooie plaatjes en een opvallend aanwezige soundtrack. De editing waarbij drie verhalen parallel worden verteld vanuit diverse perspectieven en uiteindelijk samenkomen is wel aardig, maar te weinig om alleen daarop te leunen. Een ruime 2*, al kan ik me wel voorstellen dat dit op het grote doek meer indruk maakt, thuis blijft van die plaatjes en geluid weinig over.