The Dark Knight (2008)

Man, man, man. Als TDK iets níet is, dan is het wel eendimensionale 'geweldsporno'. Je doet net alsof je naar de gemiddelde knaller van Jean Claude van Damme hebt zitten kijken. TDK speelt juist met de angsten die hedendaags Amerika meer en meer beïnvloeden. Niet op een goedkeurende manier, maar bij wijze van spiegeling. En ja, 'we' kunnen genieten van een extravert karakter als The Joker. Zoals we ook in de ban van andere charismatische types kunnen raken.

Maar een film waarin het prisoner's dilemma het individu (de ik-maatschappij die tot uiting komt in The Joker) het onderspit laat delven tegen het belang van de samenleving (denk maar aan de boten), geeft aan waarom onze fascinatie voor charismatische volksmenners meestal geen lang leven beschoren is: luisteren naar wat 'het volk' wil d.m.v. opiniepeilingen, is simpelweg de optelsom van de populairste individuele keuzes te hanteren, met alle gevolgen van dien. Uiteindelijk wint echter de complexe, maar doorwrochte besluitvorming in belang van het collectief het van de korte-termijnkeuzes die voor het individu aantrekkelijk lijken te zijn.

Individuen denken zelden in het belang van het collectief; hooguit zijn ze in de veronderstelling dat ze dat wel degelijk doen, omdat zij hun persoonlijke voorkeuren op het collectieve belang projecteren. Alleen al daarom - nog los van de vele visuele hoogstandjes - is The Dark Knight een ronduit magistraal stukje cinema.

Nolan heeft met The Joker de personificatie van de boze burger geportretteerd: niet in staat om het lokale denken los te laten in een onwennige globaliserende samenleving, boos op de elite, gevoelig voor het toegeven aan normvervaging, en vooral worstelend met de eigen identiteit. Ik heb het idee dat ook jij zo'n boze burger bent, gezien je wantrouwende toespelingen richting

vermeende lobbymachines en schertsende typeringen als 'struisvogelhouding' ten opzichte van hen die je samenzweringstheorieën niet al te serieus nemen. Omdat we - meer dan ooit - invloed hebben op de filmbonzen.

De periode waarin grote boze kapitalisten door middel van duistere overeenkomsten met andere grote boze kapitalisten, de naïeve burgers opvoedden om zich te gedragen zoals de marketingtijgers dat graag zagen (denk bijvoorbeeld aan de grootmeester Bernays), is allang voorbij.

De burger betaalt, en de burger bepaalt. Niet The Dark Knight, maar die claimcultuur is er de reden van dat populisme en - zoals jij ze typeert - maatschappijdrama's meer in onze samenleving woekeren dan zo'n vijftig jaar geleden. We willen graag op een hap-snap manier bediend worden met adequate informatie wanneer we iets niet snappen, en als we dan niet om stevige achtergrondinformatie heen kunnen om bepaalde ontwikkelingen te begrijpen, zijn we geneigd om een onzichtbare elite de schuld te geven van ons onvermogen om dat stukje van de wereld te begrijpen (We are screwed, and we finally know why). Dat - en het kunnen waarderen van klassieke karakterspelers die de ultieme slechterik neerzetten - is denk ik waarom The Joker op zoveel sympathie van het publiek kan rekenen.

The Joker is een extravert karakter, maakt grote gebaren met zijn armen en praat bij wijze van spreken rechtstreeks tegen het publiek. De Batman van TDK, daarentegen, loopt al slaapwandelend, kleurloos en weifelend rond. Zie hier ook een reden waarom The Joker op zoveel sympathie van het publiek kan rekenen. Nou ja, mijn sympathie had hij eigenlijk toch niet.

Gisteren Heat nog eens gezien en wat heeft Nolan zich toch veel op deze film gebaseerd.

Volgens mij is het gewoon de levenslust rmen humor die de Joker populair maken. Twee enorm aantrekkelijke karaktertrekken die ook aartscrimineel Alex DeLarge (A Clockwork Orange) zo populair maakt. Zij doen hetgeen ze doen met een aanstekelige energie en overtuiging.

Goede vergelijking met Alex De large uit ACO, Reinbo.

TDK zal best wel wat intelligenter gemaakt zijn dan de gemiddelde JCvD, en daar zit 'm waarschijnlijk ook het verleidelijke. Het publiek heeft helemaal het gevoel naar een sophisticated movie te kijken, en The Joker wordt bijna unaniem tot genie uitgeroepen.

Inderdaad is The Joker voor een deel geïnspireerd op de figuur van Alex uit A Clockwork Orange. Reinbo noemt het levenslust en humor wat deze typetjes uitstralen en de vele fans van TDK zullen het ermee eens zijn. Ik noem het de charme van het kwaad. Absurdistisch nihilisme. Het publiek vreet het en de scenaristen weten precies hoe ze hun geld moeten verdienen.

Zijn The Joker en Alex nu echt zo humoristisch? Stel je voor dat een of andere creatieveling met 'levenslust' en 'humor'' jouw huis komt 'verbouwen' en je vriendin komt verkrachten, zoals Alex in ACO doet, zou je dan nog zo hard lachen? We lachen omdat het iemand anders overkomt en omdat het 'zo gigantisch over the top' is. Leedvermaak heet dat. Met het onschuldige leedvermaak in de echte humor van Laurel en Hardy heeft het in ieder geval niets meer te maken.

De humor is overigens behoorlijk ziek geworden. Wanneer Hans Teeuwen zegt "dat hij de koningin toch zo lekker in haar reet geneukt heeft", vindt zijn publiek dat blijkbaar ontzettend grappig. Het is de humor van de middenklasse geworden. Die voelen onmiddellijk aan dat hier taboes gebroken worden, maar toch op een voor hen veilige manier. Het gaat niet ten koste van de eigen portemonnee of nog erger. En zo zie ik de "humor" van The Joker en 'Alex' ook. Op maat gemaakt voor een publiek dat graag taboes doorbroken ziet worden, vermaakt wil worden, als het maar niet op eigen kosten gaat.

Ik heb even gekeken naar het lijstje op AFI's 100 years 100 movie villains >>> AFI's 100 YEARS...100 HEROES & VILLAINS <<< Alex staat op 12 en The Joker staat op 45. Op de eerste en tweede plaats staan Hannibal Lecter en Norman Bates. Psychopaten die (soms letterlijk) onder de huid kruipen.

Het is interessant om eens naar de geschiedenis van de Hollywoodslechterik te kijken. Tot de film noir (ca. 1941-1958) was het voor een A-acteur schadelijk voor zijn image om een slechterik te spelen. Slechterikken werden vrijwel altijd door B-acteurs gespeeld. Met de anti-held in de film noir verandert dat, maar de balans slaat toch nog altijd meer uit in de richting van de held dan van de pure slechterik. Humphrey Bogart heeft dan een ruwe bolster maar wel een blanke, pit.

In de tweede helft van de jaren zestig worden films in Hollywood expliciet gewelddadig. De rauwe spaghettiwesterns en vooral de trendsettende sterfscene in Bonnie en Clyde geven het groene licht voor nog meer openlijk getoonde gewelddadigheid in The Godfather I en II. Het geweld wordt vaak gekoppeld aan een kwaad maar creatief genius, niet zelden de maffia. Acteurs worden megasterren, juist omdat ze een slechterik spelen.

In de jaren negentig zetten The Silence of the Lambs en 7even een trend en volgt er een golf films met creatieve en kwaadaardige psychopaten. The Dark Knight haakt hierop in. Ook The Joker is eigenlijk een psychopaat. Psychopaten intrigeren omdat ze onder onze huid kruipen. Colonel Kurtz in Apocalyps Now! is voor een groot deel te volgen. Maar we missen zijn grenservaring om te denken als hij, het moment te beleven waarop, zoals hij zelf verklaarde "er een stralende diamant in mijn voorhoofd werd geschoten en ik tot een geniaal inzicht kwam."

Ook Hannibal Lecter is zo'n hyperintelligente slechterik en heeft de grens tussen goed en kwaad radicaal overschreden. Blijkbaar zit er diep in ons bewondering voor dit soort figuren. Raskolnikov, de hoofdpersoon in Crime and Punishment, wil 'zijn eigen Wet' worden en pleegt een moord om opzettelijk het zesde gebod te doorbreken. Dat we Raskolnikov hierin kunnen volgen, komt omdat Dostoyewsky weet dat het kwaad in ons allemaal woont. Het is niet alleen het kwaad, maar ook een boos verlangen om het kwaad te ontketenen. Want zo worden we machtiger dan al degenen die binnen de moraal willen blijven.

Dat is ook het inzicht van Colonel Kurtz.. Hij had gezien waartoe de Viet Cong in staat was (het afhakken van ingeënte kinderarmpjes) en maakte zich daarna zélf los van 'de zwaartekracht van de moraal' zodat hij nog gruwlijkere dingen kon doen waardoor de vijand uiteindelijk ontzag voor hem kreeg. Shock en Awe.

Filmmakers maken dankbaar gebruik van deze psychologie. Ze weten dat het om iets collectiefs en heel dieps gaat. Net zoals de nazi's wisten hoe ze met mythes en archetypes de ziel op zijn diepste punt konden aanspreken. Koketteren met geweld, zoals in geweldsfilms gebeurt, heeft daarom iets facistisch. Het collectief aanspreken van vernietigingsimpulsen. Kruid het vervolgens met wat absurdistische humor en je hebt een succesformule.

Ik weiger hier in mee te gaan. Zoals ik facisme afwijs, wijs ik ook TDK af en ik vind het verontrustend dat zoveel jongeren zo met deze film weglopen. De meesten zullen waarschijnlijk ook een afkeer van het facisme hebben (want dat leren we op school), maar ze omarmen The Joker. Het is maar een film nietwaar?

Triumph des Willens is dan ook maar een film. De kracht van film op onze geest wordt zwaar onderschat wanneer we TDK 'maar een film' noemen.

De nagel op de kop.

En dat is dan niet eens de Joker van The Dark Knight.

Stalker, je hebt wel een goed punt eigenlijk. Ook ik zat met een vermakelijke grijns te kijken naar de streken van The Joker, keek steeds weer uit naar het moment dat hij in beeld kwam, en vooral op de scene met de boten bestempelde ik het personage toch wel als geniaal en geweldig. Bewondering, inderdaad. Zou ik hem ook zo bewonderen en geniaal vinden als er in het echte leven zo'n man rond liep en ik op zo een boot zou staan?
Heb hier ook een discussie over gehad toen ik deze film met een maat keek die ontzettend gecharmeerd was van The Joker.
Uiteindelijk is het niet de daden die hij verricht maar de frisse en vlotte en heldere kijk van Joker, uiteindelijk zegt hij dingen die we allemaal wel eens stiekem denken... maar niet durven te zeggen. Joker is vrij en energiek en lijkt moeiteloos door het leven te gaan, zoals Reinbo al zegt. Hij heeft altijd zijn woordje klaar en zijn zelfvertrouwen lijkt ongrenselijk. Het blijft gewoon vermakelijk om als burgerlul naar iemand te kijken die overal schijt aan heeft en hele rake punten maakt, of dit nu een sadistische clown is of Brad Pitt uit Fight club (die haalde bij mij dezelfde bewondering naar boven). Ook de reden dat alcohol nog steeds zo populair is denk ik.

In de film wilt Joker mensen aantonen dat iedereen zo slecht is als hij. Tegelijkertijd toont hij dit niet alleen aan de mensen in Gotham, maar ook aan de kijkers, en met aanzienlijk meer succes omdat de kijkers de negatieve gevolgen van zijn daden niet direct ervaren. Eigenlijk trappen al die kijkers die Joker zo geweldig vinden allemaal in zijn val en bewijzen enigzins dat hij gelijk heeft.
Moet de film daarom met een 0,5 bestempeld worden? Ik vind het juist een heel sterk concept. Maar uiteindelijk ga je toch naar de bios om vermaakt te worden, en Joker met zijn onvoorspelbare streken en groteske aanslagen zorgt nou eenmaal voor het enige entertainment in een anderzijds toch vrij oppervlakkige en soms erg droge langdradige film.

Overigens heb ik zelf meer met Batman, die ondanks dat het in de Nolan trilogie een saai personage is wel heel veel kracht toont en ondanks hele zware tijden toch blijft staan voor wat hij vind dat goed is. Hij kan net als Joker worden, alles van hem afgooien en zonder moreel gaan rondspringen en zeggen dat de maatschappij klote is, maar hij blijft staan voor het welzijn van zijn medemens en plaatst anderen boven zich, zich uiteindelijk zelfs opofferend. Dat maakt Batman een veel sterker personage. Maar niet vermakelijker

Helemaal mee eens. Deze reflectie ontmaskert de bewonderaar van de joker als een laf burgermannetje dat eigenlijk overal schijt aan wil hebben, maar de grenzen niet durft te doorbreken omdat het eigen sociale en maatschappelijke leven dan verwoest wordt. Dus uit eigenbelang wordt het kwaad niet uitgeleefd. Uit deze ervaring van lafheid kan frustratie groeien. Maar dankzij de joker kan de brave burger even in de huid kruipen van een fictief personage (maar in psychologische zin een werkelijkheid) dat in de film wel alles durft te doen wat de maatschappij verboden heeft.

De bewondering voor de joker verraadt een dubieus soort minderwaardigheidscomplex. Blijkbaar is er iets in de mens dat graag kwaadaardig wil zijn. Een enkele psychopaat of schizofreen maakt daadwerkelijk de stap. Meestal eindigt zo 'n escapade dan met een verschrikkelijk bloedbad en onbeschrijfelijk verdriet van de nabestaanden, terwijl de dader meestal zelfmoord pleegt. Of je de behoefte aan dergelijke escapes virtueel en op het witte doek moet gaan voeden, is zeer de vraag. In financieel opzicht is dergelijk taboedoorbrekend vermaak alleszins gerechtvaardigd.

Nou Stalker als je de Joker erg vind dan heb je LaLa en Po nog nooit gezien met hun kwade apen streken. Hou toch alsjeblieft op zeg. Als je de realiteit niet meer van fictie kan onderscheiden dan kunnen we ons beter op wat andere zaken gaan richten dan Batman of The Joker. Ik zag dat je HItchcock wel leuk vond, nou daar zitten ook een paar figuren tussen hoor. Vermaak is het, en ik raak daar echt niet van in de war hoor. Ik vind films als Saw en Hostel meer verontrustend dan The Joker hoor, als je het bij die films roept geef ik je nog redelijk gelijk ook. Hoewel ik dat ook puur vertier vind, maar The Joker? Kom op zeg, ik heb nog niemand rond zien lopen met witte smink op die Batman uit zijn tent wil lokken hoor.

Uhm... die Belgische (de Gelder dacht ik) gozer in dat kinderdag verblijf was precies zoals the Joker uit de Dark Knight geschminkt.

Steekpartij in Sint-Gillis-bij-Dendermonde - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Kim De Gelder, de Joker van Dendermonde | Mens en Samenleving: Psychologie - mens-en-samenleving.infonu.nl

Dat was een kwakkel. Hij had een zwarte rand rond zijn ogen, maar was niet wit geschminkt. Wel is hij van nature bleek. Trouwens opvallend hoe weinig aandacht er besteed wordt aan het feit dat hij geen rood geschminkte lippen had, nochtans het opvallendste kenmerk van The Joker.

Mafkezen hou je altijd, ook zonder films. Ik denk dat games als Call od Duty etc. meet verontrustend zijn hoor. Incidenten, hoe triest ook, blijven. Met of zonder films.

Waar het denk ik om gaat, is dat je het verontrustende kunt inzien, ook al leg je de grens ergens anders dan ik. Vermaak is lang niet zo onschuldig als dat het vaak lijkt. Ik begrijp overigens ook wel dat deze constatering als spelbreuk gezien wordt door degenen die zich prima met dergelijke films weten te vermaken.

Ik geloof helemaal niet dat er zo'n duidelijke grens tussen film en werkelijkheid is als jij meent te zien. De poplulaire (beeld)cultuur beïnvloedt de alledaagse werkelijkheid met haar taalgebruik, imago's en wereldbeeld op een heel fundamenteel (want onderbewust) niveau. Terwijl we denken dat we prima onderscheid kunnen maken tussen echt en onecht, worden we collectief en vaak onbewust gevormd door de massamedia die we vrijwillig en onvrijwillig consumeren.

Wie zich deze ongemerkte manipulatie (meer) bewust wil maken, kan ik het boek Mediated van Thomas de Zengotita aanbevelen: Observer review: Mediated by Thomas de Zengotita | From the Observer | The Observer - guardian.co.uk

Ik denk daar echt compleet anders over hoor. Dan moeten we Bassie en Adriaan ook maar verbieden, want John Gacy sminkt zich als een clown en vermoord kinderen. Ik snap echt wel wat je bedoeld hoor, maar in mijn ogen sla je compleet door. Dan kan je echt alles wel als bedrijging zien. We gaan de teletubbiea verbieden want er zullen mensen zijn die overvallen plegen met zulke maskers. Bottom line is dat er gewoon een aantal mensen zijn die dat onderscheid niet kunnen maken. De meeste wel. Moeten we films als "Der Untergang" ook maar verbieden want het laat de menselijke kant van Hitler zien en dan zouden mensen nog wel eens sympathy voor hem gaan kweken. Een wel denkend mens ziet de kolder wel in. Je slaat gewoon door in je mening. Ik respecteer hem wel, want deels heb je een punt.

Wie er hier compleet doorslaat is de joker met het opblazen van een kinderziekenhuis, verkleed als verpleegster. Het lijkt me de wereld op z'n kop om iemand die hier niet cynisch om kan grinniken en kritiek op deze film heeft, erop te wijzen dat hij compleet doorslaat.

Bovendien lijkt me het verbieden van geweldsporno geen goede zaak. Dan komt al die rotzooi in de illegaliteit. Consumenten van dit soort films zouden zelf wat bewuster moeten gaan consumeren, maar dat zie ik niet zo snel gebeuren. Het is een vicieuze cirkel geworden: de maatschappij wordt steeds harder en vooral de jonge mannen gaan zich steeds meer als krijgers gedragen. Ze kijken geweldsporno niet alleen voor het vermaak maar ook om hard te worden. Net zoals de vaders in het Romeinse Rijk hun zoontjes al vrij jong meenamen naar de gladiatoren. Het moesten krijgers worden. Kijkwijzer bestond niet...

Waarop baseer jij je om te stellen dat jongeren of wie dan ook naar gewelddadige films kijken "om hard te worden"? Ik vind toch ook dat je een nogal fundamentalistische visie op geweld in films hebt. Overdreven geweld in films verdient het om in vraag gesteld te worden, maar er zo'n bloedserieuze consequenties aan verbinden zoals jij doet, is voor mij een brug of drie te ver. In je vergelijking met de gladiatoren maak je trouwens een denkfout: die gladiatorengevechten waren echt, geweld in films is dat niet. Je moet gewelddadige films niet gelijkstellen aan snuffmovies.

Ik vind het wel heel makkelijk om de oorzaak van de 'verharding van de maatschappij' af te schuiven op geweldadige films en games. Muziek zit ook regelmatig in dat verdomhoekje. Met vele anderen kijk ik regelmatig naar gewelddadige films, maar ik ben een verre van agressief persoon. Als je je wat meer zou verdiepen in agressieve jongeren, dan kom je er achter dat ze vaak een ding gemeen hebben, en dat is dat er thuis vaak geen aandacht voor ze is, behalve in de vorm van een pak slaag of geschreeuw. Ik ben er heilig van overtuigd dat wanneer jij je kinderen goed opvoedt, je ze zoveel knokfilms kunt laten zien als je wilt, maar dat je er zelden tot nooit last van hebt. Sterker nog, wanneer ik slecht in mijn vel zit, gebruik ik juist harde muziek of gewelddadige films als een uitlaatklep, en dan heeft niemand er last van.

Ik schuif de verharding niet alleen af op films. Het is een onderdeel van de populaire beeldcultuur, maar ook zeker weer geen onbelangrijk onderdeel. Films weerspiegelen de maatschappij, dus ook de maatschappelijke verharding. En door harde gewelddadige films wordt de samenleving niet zachter, want die films gaan in onze geest zitten.

Dat jij af en toe harde muziek nodig hebt als uitlaatklep, is een persoonlijke behoefte en als de buren er begrip voor hebben, dan schaadt je er behalve de trommelvliezen niets of niemand mee. Maar je kunt ook een telefoonboek doormidden scheuren om je overtollige energie kwijt te raken. Of nog gezonder, gewoon gaan sporten.

Aan hun stoere taal en gedrag in de groep. Het alphamannetje bepaalt de koers: zo hard, wreed en cynisch als mogelijk. De hele marketing in de jeugdcultuur draait op dit principe, dus ook de filmindustrie. En het jonge publiek laat zich bespelen.

Je doet er wel erg laconiek over. Geweldsporno is in wezen fascistisch. Maar omdat het afwijkt van het historische fascisme wordt het niet herkend. Zorgwekkend.

Nee, maar het gaat wel die kant op. Dezelfde gruwelen worden getoond, alleen heb je de geruststellende stem "het is maar een film!" in je achterhoofd. Maar de psychologische werkelijkheid is exact hetzelfde. Jonge kinderen zien het als echt, als snuff movie dus, en dat is het psychologisch ook. Volwassenen maken onderscheid tussen echt en onecht om hun geest te beschermen, maar vinden het intussen toch wel spannend om naar dat "onechte" geweld te kijken, blijkbaar omdat het zo op het echte geweld lijkt.

Maar toch heeft The Dark knight er vooralsnog niet voor gezorgd dat er iemand in het echt geschminkt als wrede clown in zustersoutfit een (kinder)ziekenhuis opgeblazen heeft. Het is gewoon fantasie. Nu vond ik dit voorbeeld ook vrij smaakloos, maar eerlijk gezegd kan ik soms best lachen om dat soort bizarre dingen. Zelfde geldt voor gore en dergelijke. Ik denk dat ieder rationeel mens dit eenvoudig kan scheiden van de werkelijkheid. Zou het werkelijkheid worden, zou ook ik het gruwelijk vinden. Je mag best wel wat meer vertrouwen in mensen krijgen.

Nogmaals, agressie komt niet van een film, laat staan tien films. Als mensen in hun jeugd genoeg liefde en aandacht gehad hebben, zullen ze in principe niet neigen tot geweld. Kinderen kopiëren gedrag en daarom moet je The Dark Knight ook niet laten zien aan je koter van 7. Ik denk dat het fascistischer is om dit soort films steevast te verbieden of verbannen.

Ik ben het gedeeltelijk met je eens Stalker, al vind ik persoonlijk dat je mening wat overdreven is maar wat je hier zegt is zeker waar. Valt me ook op hoe pubermeiden alleen maar vallen op het type jongens wat jij beschrijft, ken vele normale aardige jongens die geen meisje kunnen krijgen omdat ze niet 'stout, cool en badass' genoeg zijn (ben zelf ook al een paar keer afgewezen omdat ik "te braaf en aardig" ben, zoals ze dat zelf beschrijven). Meiden zelf zijn overigens niet anders, als ik meiden en jongens van 12 zie zuipen en roken terwijl ze op het pleintje rondhangen als een stel negers in een sloppenwijk dan kan je niet anders concluderen dan dat je hier gelijk hebt. Dit soort jongeren zijn zeker erg beinvloed door niet alleen deze film maar de vele films als deze, alsmede de rest van de agressie media.

Overigens is dit allemaal pas echt heel merkbaar in het verkeer. Zie eens al de agressie en het opgefockte in het verkeer, niet normaal meer. Deze maatschappij is opgefocked en heeft een drang naar agressie en stoer gedoe (en dat terwijl 'hard zijn' eigenlijk lang niet meer zo nodig is als vroeger, we hebben het makkelijk zat in deze maatschappij).

Ik zeg niet dat dit door Joker komt of door films ofzo, maar ergens is het natuurlijk niet te ontkennen dat de massale liefde voor Joker genoeg aantoont over de mens.

Niets nieuws overigens, de mens is altijd al slecht geweest en heeft altijd al de drang naar sadistisch genoegen gehad.

Scherpe analyse!

Ik vond de Joker anders een uitzonderlijk onsympathiek personage en vond het gruwelijk vervelend dat Batman zo gedemoniseerd werd, ben ik dan geestelijk 'gezond'?

Zo radicaal zou ik het niet willen stellen. Het sadisme en het kwaad zitten inderdaad in ons, maar gelukkig ook het aardige en het goede. We hebben in ieder geval zélf de keuze. Het lijkt mij gezonder om ons te schamen voor het kwaad en het sadisme in ons dan om er trots op te zijn.

De Joker is een charmeur en een verleider en heeft veel succes met zijn zieke optreden. Dat hij een fictieve figuur is, doet er niet eens zoveel toe. Het gaat om een archetype uit ons collectieve onderbewustzijn.

De Joker doet mij ergens denken aan de Rattenvanger van Hamelen. Vooral de jeugd loopt vol bewondering achter hem aan.

Jonge kinderen die nog niet het onderscheid kunnen maken tussen fictie en werkelijkheid, horen deze film helemaal niet te bekijken. Dat is veel meer de zorgwekkende kern van de zaak dan het vermeende (en volgens mij onbestaande) schadelijke karakter van geweld in films. Zoals zo vaak zijn het de ouders die tekortschieten, maar het is blijkbaar een half taboe om de beschuldigende vinger in die richting te wijzen.

Gedeeltelijk mee eens. De vaders in het Romeinse Rijk waren dus verkeerd bezig om hun zoontjes mee te nemen naar de gladiatoren, zodat ze alvast aan het bloed en afgehakte ledematen konden wennen. Iedereen deed het en dus was het normaal. Net zo normaal als dat wij ons tegenwoordig vermaken met geweldsporno op de DVD.

Gelukkig hebben wij kijkwijzer. Toch blijft het een hachelijke onderneming om de gevoeligheid van de ziel aan een leeftijd te koppelen. De filmkeuring kan nog zo precies afwegen of een film geschikt is voor 6, 9,12 of 16 jaar, het is uiteindelijk de jonge ziel die de beelden op zijn netvlies krijgt en niet ieder kind van 9 of 12 is er klaar voor om films te zien vanaf 9 of 12. En na je twaalfde wil je natuurlijk al films zien vanaf 16 jaar en ouder, ook al ben je er nog te gevoelig voor, maar op die leeftijd wil je dat liever niet weten.

The Dark Knight had beter het label 'vanaf 16 jaar' kunnen krijgen, maar dat heeft de filmkeuring natuurlijk niet gedaan, omdat dan een groot deel van de doelgroep zou afvallen. Het is tenslotte een stoere puberprent.

Een stoere puberprent!? Dat is jouw mening hoop ik. Ik ben allang geen puber meer, maar ben wel duidelijk de doelgroep. Het is wel iets meer dan een puberprent (ook gezien de waardering). De meeste films van Nolan zijn niet te volgen of te snappen beneden de 16 jaar. Dat de leeftijdsgrens bij deze Batman op 12 jaar is gezet is voor de normale mens ook geen probleem volgens mij.

Maar de manier waarop jij de film analyseert is ronduit belachelijk te noemen. Iedereen met een gezond verstand denkt niet zo na over een personage als de joker en gebruikt het ook niet ter inspiratie. Nogmaals: de link is nooit bewezen!

Ik heb ook geen flauw idee wat je nou eigenlijk probeert te bereiken hier. Nu begin je weer over exposure op vroege leeftijd. Films met psychopaten blijven nou eenmaal boeiend voor de mensen (mits goed uitgevoerd). Het zou verontrustend zijn wanneer dit niet meer vertoond mag worden. Wij willen het op het doek zien en niet in het echt. Dat is de kracht van de film.

The Dark Knight heeft op mijn dvd echt 16 als leeftijdsgrens staan.

En dat is goed.