Fight Club (1999)

Ik vind het vooral een zwarte komedie. Vrijwel alles is hilarisch aan deze film.

Humor is ook erg in de lijn van Snatch

Een zwarte komedie die naar het einde toe toch iets wegheeft van een thriller.

Wel hele zwarte humor dan, ik persoonlijk heb de film niet echt gezien als een komedie evenals een echte thriller. Het ligt allemaal veel dieper, en eraan terug denkend, vond ik het niet zo grappig. Maar, deze film verdient wel een dikke herziening.

Heb ''m net pas voor het eerst gekeken, en zit nog helemaal van ''what just happened here?!!!""'
Ik kan me voorstellen dat de echte fans wilden dat ze die ervaring nog hadden bij het kijken van deze film en daar jaloers op zijn.

Anyway, de eerste helft van de flm vond ik geweldig, leuke humor, lekker ruig, maar vanaf de rare plottwist... ik weet nog niet wat ik er van vind hoor. Moet 'm sowieso nog een keer kijken, en er dingen over gaan lezen.

Men.

Voorlopig 4*

Oke, ik heb er even over nagedacht waarom deze film me niet helemaal bevredigde, terwijl ik wel enorm hou van films met een onverwachte plotwist. Ik ben blijkbaar een gevoelsmens, geinteresseerd in psyche, en ik miste uitleg, bevestiging. Nog eventjes 10 minuten aan de film geplakt waarin duidelijk werd hoe de hoofdrolspeler verzeild is geraakt in zijn hallucinaties, hoe hij overkwam op anderen, wat hij veroorzaakt heeft, hoe hij werkelijk leefde al die tijd. Een 'hier kon je het eigenlijk al aan merken-scene'.

Waarschijnlijk wordt me nog wel een hoop duidelijk bij een herziening, maar toch, voor m'n gevoel zijn er nog een hoop dingen niet opgehelderd die ik wel graag zou willen zien. Hij heeft dus zelf zijn huis opgeblazen ofzo? Hij heeft zelf dat nieuwe huis gevonden? Alles wat hij deed samen met Tyler (naar die liposuctie-zaak, enz) daar was hij alleen? Hij heeft zichzelf al die dingen in zijn hoofd gehaald? Hij verbrandt zijn eigen hand? Hij zet een hele beweging op poten terwijl hij dit eigenlijk niet weet?

Ik miste eigenlijk een scene die dat besef nog even extra hard bij je doet inslaan. Een echte 'nu vallen de puzzelstukjes in elkaar'scene. Maar goed, ik moet accepteren dat dit niet zo'n soort 'A Beautiful Mind' film is die het vooral moet hebben van de plottwist, maar dat deze film vooral drijft op de boodschap (waarvan ik nog niet helemal weet wat ik ervan vind).
Maar goed, moet 'm sowieso nog een keer bekijken.

Meer uitleg zou de vaart compleet uit het einde gehaald hebben. Daarbij lijkt het me wel duidelijk dat de hoofdrolspeler is gaan hallucineren omdat hij maandenlang al aan slaapgebrek leed en dat die hallucinaties voortkomen uit onvrede over zijn leventje.

Velen zullen niet begrijpen dat ik deze film, die ik bij de eerste keer nog erg goed vond, bij herziening ga verlagen. Juist door het schizo-plot Er zaten me na de eerste keer kijken al wat dingen niet lekker, en na herziening, en het lezen van deze post van iemand hier op MM (jaren geleden) snapte ik beter waarom. Ik ga hem even quoten, omdat hij het veel beter kan verwoorden dan ik:

Ben jij een boekhouder ofzo?

Deze film is in eerste instantie een ervaring.

Elke scene tot het bot toe afkluiven en wetenschappelijk beoordelen; zo kijk je toch geen films...

Elke scene tot het bot toe afkluiven? Er is een aspect aan de film dat ik wat minder uitgewerkt vind, en daar geef ik een aantal voorbeelden bij.

Voor de rest vind ik het zoals gezegd geen slechte film. Kan misschien nog 4 sterren worden als ik hem binnenkort nog eens kijk.

Dus je reactie vind ik ietwat overdreven.

Het is anders erg simpel te verklaren.het verhaal wordt verteld door Norton. Maar wat hij vertelt hoeft niet zo gebeurd te zijn. Het is hoe hij het zich herinnert en volgens hem was Tyler er wel. Hoe de situatie in het echt was zullen we nooit weten. Misschien was er zelfs niet eens een fight club of was er helemaal geen fysiek gevecht met Lou. Vrijwel alles kan verzonnen zijn, we hebben hier tenslotte met een verwarde geest te maken.

Ik weet het, ik weet het, het is niet de realiteit, en het is vanuit het oogpunt van een verwarde geest, maar dan nóg wil ik het consequenter en wat geloofwaardiger uitgewerkt zien. Zo'n scene dat hij de deur opendoet bij Tyler en Marla zal inderdaad vanuit de gedachte 'het is vanuit zijn geest' prima te verklaren zijn, maar voor mij werkt dat niet zo en ik vind ik ook ietwat makkelijk. Prima dat je een film maakt over iemand die dingen verzint e.d., maar dat betekent nog niet dat je er slordig en willekeurig mee om mag springen onder het mom van 'het was toch vanuit zijn oogpunt, dus alles kan'. Ik vind van niet. Zo kan je jezelf alles veroorloven, en dat vind ik te makkelijk.
Je moet wel wat voorwaarden en eigenschappen van de aandoening scheppen, anders dan verzandt het in een geheel waarin alles kan, en dat wil ik niet. Daar vind ik het de film niet naar. Ook al gaat het dan over een verwarde geest, het mag best wel wat kloppender zijn.

Beetje vreemd om van een verwarde geest te eisen dat het wel wat kloppender mag.... Ben blij dat Fincher daar anders over denkt.

Het gaat er bij deze film ook niet om dat alles in de puntjes klopt.

Maar misschien als je deze een 2e of 3e keer kijkt dat je er meer vrede mee hebt.

Is sowieso een film die je vaak kan kijken.

Het is toch een feit dat als je een verwarde geest als uitgangspunt neemt, je in principe alles kan doen en laten. Het maakt elke tegenspraak zinloos; het is immers een verwarde geest. Hoe knap het dan ook in elkaar steekt, voor mij gaat er dan ook een hoop vermaak verloren.

Waarom? Het is juist het originele van het concept dat een verwarde geest vertelt over zijn leven met zijn ingebeelde vriend/dubbelganger. Waarom zou je daar tegenspraak op willen geven? Omdat het niet klopt? Zie gewoon zijn verhaal aan... Bij Usual Suspects wordt je ook voorgelogen door de verteller. Waarom heb je er daar geen/minder problemen mee?

Omdat bij The Usual Suspects slechts sprake is van een enkele mindfuck en niet van een verhaal dat helemaal niet het verhaal is zoals het daarvoor werd voorgeschoteld, zoals bij deze Fight Club. En tegenspraak hoef ik niet per se te geven en of het allemaal wel of niet klopt laat me ook koud, ik vind het slot gewoonweg een beetje makkelijk. Maar als ik hieronder anderen er tegenin zie gaan, dan is vaak de reactie dat het allemaal aan de verwarde geest te danken/wijten is. Het ergert me dat dat als voldoende uitleg doorgaat, omdat dat nu eenmaal betekent dat tegenspraak op oncorrectheden of wat dan ook onmogelijk is.

Ach, discussieren met 5*'ers is vaak een onbegonnen zaak. Ik begrijp dat het voor hen niet storend is, voor anderen weer wel. Kwestie van smaak en perceptie.

Ik snap niet wat er storend aan is? Het klopt volledig binnen de context, dus over de perceptie valt te discussiëren. Zie ook niet wat er mis mee is dat tegenspraak onmogelijk is. Het is toch juist fijn dat het allemaal zo mooi klopt.

Valt heel goed mee te discussiëren alleen hebben die mensen altijd gelijk en meer inzicht .

Ik wil gewoon meer voorwaarden en eigenschappen voor Nortons aandoening. Kadering. Grenzen. Nu kan in principe alles, maar dat maakt wel, zoals kuk ook al zegt, elke tegenspraak zinloos. Dat maakt het voor de filmmakers ook wel erg makkelijk. Alle kan, want het is fantasie, dus je hoeft nergens echt rekening mee te houden, of het wel kloppend is.
Prima, dat is de film. Maar die aanpak heeft niet mijn voorkeur.

Ik kan niks met zo'n scene dat hij Marla en Tylers seksgeluiden door heel het huis hoort terwijl hij zelf in de keuken staat. Dat valt voor mij op geen enkele manier te verklaren. Dan zal ik wel te weinig fantasie hebben, of te rationeel denken. Of teveel fan zijn van de aanpak van A Beautiful Mind, waar de waanbeelden wel op een consequente en kloppende manier netjes uitgewerkt zijn.

Die sexscene valt toch prima uit te leggen. Hij heeft gewoon moodswings. De ene keer is hij het beest Tyler, de andere keer de rustige persoon. Maar als hij Tyler is ervaart hij dat van een afstand, hij treed als het ware buiten zichzelf en maakt plaats voor Tyler. Zo werkt het toch de hele film? En wat betreft je behoefte aan een kadrering van het ziektebeeld vind ik dat ook onnodig. Er zijn zat ziektebeelden waar de medische wetenschap het fijne niet van weet. Waarom wil je 'm zo graag in een hokje hebben? Maar we kijken er gewoon anders tegenaan, ik vond juist die 'nette' manier in BM juist weer erg saai en voorspelbaar. Terwijl het interessante van gekte wat mij betreft in het onvoorspelbare zit.

Niet per se, de hele film speelt zich zo'n beetje 's nachts af. Ik zie geen direct verband. Geloof niet dat je het daarin moet zoeken.

Volgens mij komt het voor dat bij bepaalde vormen van psychose het mogelijk is dat men zijn daden op een afstand meemaakt, alsof iemand anders het doet waarbij hij slechts toeschouwer is, of juist helemaal niet doorheeft wat er gebeurd. Hij voelt zich dus ook niet verantwoordelijk voor zijn daden op dat moment.

Lijkt mij toch behoorlijk plausibel.

Ste*, je moet er ook rekening mee houden dat we hier te maken hebben met een zogeheten "unreliable narrator". Want the Narrator meldt bijvoorbeeld meteen aan het begin al niet dat ie zélf Tyler Durden is. Het heeft er niks mee te maken dat jij geen fantasie hebt of te rationeel wil denken. Jij wil gewoon dat alles klopt en voor jouw gevoel is dat niet zo. Logisch dat je dan verhaal wilt halen en 't geeft dan ook niks dat wij max-stemmers jou niet kunnen overtuigen.