Fight Club (1999)

Een van mijn favoriete films!

Ik dacht net als Jordy dat het een domme vechtfilm zou zijn met bekende sterren, tot ik van vrienden en collega's hoorde dat 't een hele goede was.

Ik ben erg blij dat ik 'm in de bioscoop heb gezien!

Goede cast. De beste en leukste rollen van Norton en Pitt tot dusver.

De muziek aan het begin van de film is trouwens erg goed. Ik moet deze film beslist nog 'ns kopen.

Ik heb deze film nu voor de tweede maal gezien. Waar het in mijn herinnering nog wel een aardige film was, vind ik het nu eigenlijk bijzonder pretentieus en hypocriet. Nadat ik de film gezien had, heb ik alle pagina's reacties op deze film even doorgebladerd en die zijn nog erger dan de film zelf. Wanneer je deze film als nuttige maatschappijkritiek ziet is er in mijn ogen echt iets mis met je. Een elitair standpunt dat opgedrongen moet worden aan de grote 'domme' massa. Oke, er is iets drastisch mis met deze consumptie- maatschappij, helemaal mee eens. Tijdens het kijken van de film vond ik het erg irritant dat er geen duidelijk standpunt werd ingenomen. Na het lezen van de reacties vind ik dit helemaal jammer. Er had duidelijk gemaakt moeten worden dat het bestrijden van de c-maatschappij zoals de fight club en haar leden dit doen, nog veel vreselijker en inhumaner is dan de symptomen die het bestrijdt. De fight club wil haar zogenaamd 'intelligente' uitgangspunt opdringen aan de massa, omdat zij zogenaamd onze hoeders zijn. Ze doen dus hetzelfde als de maatschappij , maar dan nota bene met geweld. Geen enkel benul van wat voor gevolgen dit voor normale, hardwerkende mensen kan. Voorbeeld: de winkelbediende onder schot nemen en hem daarna laten gaan en zeggen 'morgen heeft hij zijn lekkerste ontbijt ooit' terwijl in realiteit de man een trauma oploopt. . En dit dan met het ongelooflijk domme argument dat de mens eens helemaal vrij moet zijn. Wanneer mensen er dit soort gedachten op nahouden en denken dat ze veel beter zijn dan de rest en zogenaamd 'alles wel doorhebben' maak ik me behoorlijke zorgen. Als jij problemen heb met de maatschappij: so be it, maar laat anderen met rust; wie denk je wel dat je nu helemaal bent. Een film die je goed laat nadenken, laat me niet lachen. Ik heb nog liever dat reclame me iets opdringt dan dit soort egoïstische, respectloze denkbeelden.
Wat betreft de schizofrene kant: ik vond het ook onzinnig net als Queto en heb precies dezelfde argumenten.
Toch is de film knap gemaakt uit artistiek oogpunt met goede muziek en acteerprestaties. 2 sterren daarvoor.

Het was al weer veel te lang geleden dat ik deze film zag dus het werd weer eens tijd om hem te huren.

Wat is er NIET goed aan deze film? Stoere muziek, acteerwerk geweldig, plot perfect, prachtig geschoten, ontzettend interessant uitgangspunt, boeiend van begin tot eind, beste eind-scène ooit, stijlvol enz enz...

En dan dit:

I still can't think of anything.

- Ah. Flashback humor.

Zo geniaal, kan er bijna niet bij. Naar plaats 4 in mijn top 10.

Lag het trouwens aan mij (of aan de videoband) dat je 1 of 2 keer al Tyler in beeld ziet tijdens bepaalde scènes aan het begin van de film? Of verbeeld ik me dat nou . Morgen maar eens goed kijken.

Een overgewaardeerde film, waarin een zinloos en overdreven verhaaltje wordt verteld op een ergerlijk semi-filosofische maatschappijkritische manier, gelukkig wel met de nodige zin voor humor, zelfrelativering en originaliteit. De film is ook uitzonderlijk knap gemaakt (zoals alles van Fincher) maar heeft erg weinig te vertellen. Wat overblijft is leuk entertainment, met een leuk einde dat echter alle zin uit de film doet verdwijnen (Het is interessant om de relatie tussen de twee personages te bekijken, en tot waar die kunnen leiden, maar dat het dan één schizofreen persoon blijkt te zijn is in dit geval gewoon belachelijk, het levert een kort moment van verbazing op maar verknoeit eigenlijk de hele film en degradeert hem tot een minderwaardige thriller)
Ik geef hem drie sterren, omdat ik mij tijdens de film heb geamuseerd en omdat hij visueel uitmuntend gemaakt is (en bovendien ook grappig is) maar hij verdient echt niet méér.

Ben het echt helemaal met John Doe eens.

Recentelijk heb ik Pulp Fiction van mijn nummer 1 verwijderd, en deze film werd de opvolger.

Ten eerste heb je natuurlijk de twee heerlijke personages van Pitt en Norton, beiden acteren op de top van hun kunnen, met een levendige mimiek (met name Norton) en enthousiaste gebaren e.d. waardoor beiden een genot zijn om naar te kijken. Ook Helena Bonham Carter acteert sterk en zet een geweldig personage neer.

De dialogen zijn door de hele film door boeiend en eigenlijk al genoeg om een film mee te vullen. De gelaagdheid van Fight Club gaat echter verder, veel verder. Het hele concept van film, en alles wat erbij komt kijken, wordt compleet uitgebuit en aan alle aspecten lijkt evenveel aandacht gegeven te zijn; beeld, geluid/muziek, verhaal, effecten, montage. Elke scene heeft zo zijn charme en draagt bij aan een ijzersterk geheel.

De film is apart, intelligent, humoristisch, sarcastisch, kortom; enorm veelzijdig. Het grote succes achter deze film zit dan ook in het feit dat hij meerdere doelgroepen zal aanspreken. Ik kan deze film, na heel veel kijkbeurten, nog steeds met gemak uitzitten en nog steeds genieten. De film zit boordevol met vanallesennogwat, zonder dat het ook maar ergens riekt naar overdaad.

Met name het hele meta-niveau dat door de film verwerkt is (de flitsen van Tyler in de eerste helft, wanneer Tyler de camera lijkt toe te spreken, het hele ontwijken van Norton's naam, de 'nice, big cock' op het einde) geeft de film nog een extra dimensie.

5* en een nummer 1 positie voor een van de meest gelaagde films die ik ooit heb gezien.

Paar opmerkingen:

- Wat ziet Pitt er cool uit met die toffe kleding
- Ik ontdekte pas bij de aftiteling dat Bob werd gespeeld door ´Paradise by the dashboard light´ Meat Loaf
- Grappig dat de Fight Club tegen de werkmaatschappij maar er uiteindelijk zelf ook een wordt


Verder een film met lekker veel vaart, constant boeiend, flitsende beelden en een mooie boodschap

4,5 sterren

wat een geweldige film. Het eerste uur dacht ik nog dat het wel heel goed was maar niet echt subliem maar als je erover nadenkt, is zelfs het eerste uur al f*cking geniaal. Ik vond het einde ook totaal onverwacht. had iets veel flauwer verwacht.(mijn zus had gezegd dat einde tegenviel, niet dus)

al bij al dus geweldig!

krijgt nummer 5 in mijn top 10

en natuurlijk 5 sterren

I'm f*cking Lou, well who the f*ck are you?

Na 't Boek te hebben gelezen en de Film te hebben herzien, kan ik zeggen dat 't Boek tot zekere hoogte erg nauwgezet is verFilmd. Er zitten een heleboel details uit 't Boek in de Film, maar ja, met 'n Boek van tweehonderdenacht bladzijden is dat ook niet zo moeilijk, natuurlijk.

Neemt niet weg dat David Ficher en zijn team ontzettend goed werk hebben geleverd! De sfeer van de Film sluit perfect aan op 't Boek, hoewel ik natuurlijk eerst de Film heb gezien, wat mijn beeld van zowel 't Boek als daarna weer de Film 'n beetje opkleurt. Daarom wil ik in principe ook altijd graag eerst 't Boek lezen, maar dat komt maar weinig voor.

De muziek is geweldig, de muziek in de openings credits ook, briljant! Ik wil die soundtrack! En ik wil de 2-Disc DVD van de Film, ook al heeft mijn broer die al, ik wil 'm ook! En wel nu!!

Maar goed, de manier van vertellen is in 't Boek natuurlijk iets uitgebreider, de voice-over van de 'Narrator', zoals Edward Norton in de credits staat, vertelt de kijker precies genoeg en het beeld vertelt de rest. Ik vond de scène waarin hij een aantal dingen over Tyler verteld, over zijn werk en zo, echt briljant! Ik hou er sowieso wel van als karakters in Films dingen recht in de camera vertellen, daar heb je ook nog 'n aantal voorbeelden van in "Trainspotting" (Francis Begbie & Tommy). Ik ben rouwens ook blij dat Edward Norton als Narrator in de credits staat, want zowel in de Film als in 't Boek wordt zijn echte naam niet genoemd.

Voor zover er details zijn veranderd in verhouding tot 't Boek, is dat niet erg. Het gaat erom dat de boodschap steeds overkomt, ook al zijn 't in de Film en 't Boek soms verschillende mensen die 'm overbrengen.

Het einde is wel een beetje anders: de Film heeft een gesloten einde, maar dat kan ik van die van 't Boek toch echt niet zeggen!

De cast doet 't dus echt geweldig, de sfeer is zoals ik al zei goed, de score van The Dust Brothers ook en ook Tom Waits komt nog effe voorbij met het fantastische "Goin' Out West"!

Zodra ik de 2-Disc DVD heb, ga ik deze Film in mijn Top-10 plaatsen. Dat is nu eenmaal een regel bij mij: wil 'n Film in mijn Top-10 staan, dan moet ik 'm eerst hebben. Tenzij ie nog in de bioscoop draait, dan zou ik eventueel nog wel 'n uitzondering willen maken.

En Brad Pitt heeft eens te meer zijn talent bewezen, maar goed, dat hebben Edward Norton, Helena Bonham Carter en Marvin Lee Aday (AKA Meat Loaf) ook. Jammer dat de rol van Jared Leto niet iets groter was, want hem vind ik ook geweldig goed! Maar goed, zijn rol is in ieder geval wel iets groter dan degene die zijn karakter (Angel Face) heeft in het Boek.

Oké, ik verhoog mijn waardering naar 'n vijf. Oh nee, shit, daar stond ie al!!

Trouwens, als een Film een Oscar kan krijgen voor mooiste DVDhoes, dan wint de 2-Disc van "Fight Club" het zelfs van de Special Extended DVD Editions van "The Lord Of The Rings".

Vond deze net iets TE. Beetje raar en vaag. Vooral het einde met die instortende gebouwen en die scene met die ijsgrot met die pinguin(een halucinatie dan)

Soms zitten er leuke momenten in.

2,0

Zonder twijfel is dit voor mij de beste film die ik ooit gezien heeft. Ziet er qua uiterlijk goed uit, heeft de beste dialogen van alle films die ik gezien heb en weet ook nog eens een duidelijke boodschap uit te brengen. Edward Norton is trouwens briljant; hij zet een geweldige rol neer. Ook Brad Pitt verdient ze zeer flink schouderklopje.

5*

Een primeur van mijn kant, mijn voorlopige waardering vlak na het kijken, 5 sterren. Dat is de eerste, na een aantal met 4.5e ster.

Het plot is meer dan fantastisch, bleek exact te passen in de sfeer van de film. Sterk verhaal, geweldige geacteerd, meesterlijk einde.

Voorlopig dus 5 sterren..

Dit is een van mijn favoriete films, een vd besten vd afgelopen 10 jaar, wellicht de beste!!

Het verhaal volgt het boek van Chuck Palannuik tamenlijk nauwkeurig, incl. het einde, dus wie dit hele idee niet aanstaat zal het oorspronkelijke boek ook wel niet waarderen.

Nee, ik vond de film vh begin tot het einde geniaal!

Wanneer je dan de plottwist krijgt, een vd beste ever, had ik de eerste keer zo iets van:

wat krijgen we nou?!

Dit had ik echt niet verwacht! Briljant en origineel!

Echt een hele bijzondere en originele film!

5 sterren!

Geweldige film om te zien met geweldige rollen van Brad Pitt en Edward Norton. De actie scènes zijn bruut, vooral de eerste gevecht in de Fight Club.

En op het laatst wordt het één en ander wel duidelijk en waarbij je zoiets hebt van.

Ik geef 'm 5 sterren.

Opnieuw een moderne klassieker van Fincher met een heerlijke cast, fascinerend verhaal en een sublieme plottwist, hoewel het eigenlijk die naam niet eens mag hebben. Schitterende openingstitels ook, ondanks het pittige onderwerp (Komedie... wie bedenkt dat?) een klein feestje om naar te kijken.

4,5*.

Slaat overigens nergens op dat Moviemeter komedie vermeld bij het soort film, want dat was het totaal niet. Thriller-drama lijkt me een betere omschrijving, maar dat terzijde.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik van deze film moet vinden. De film begint rustig met Edwart Norton als Jack; een man met chronische slapeloosheid die probeert zijn leven te veranderen doordat het zo saai is.
De film wordt een stuk boeiender zodra Brad Pitt als Tyler Durden bij hem in beeld komt en daarmee ''bevriend'' raakt. De daarop volgende gevechten zijn erg bruut in beeld gebracht. Sowieso is de film grafisch erg mooi gemaakt met aparte manieren van filmen.
Ik vond het laatste gedeelte van de film (laatste 45 minuten) best verwarrend en erg vaag. Op het einde wordt duidelijk waarom: Tyler Durden bestaat niet, hij is de fantasie van Jack. Tyler is wat hij is, maar wat Jack zelf niet weet. Erg apart, maar wel goed gevonden.

De film zelf vermaakte me wel, maar ik zie er niet de nummer 23 uit de top 250 van MovieMeter in. Ik vond het een prima film, misschien wel 1 die je nogmaals moet zien voor meer duidelijkheid, maar niet 1 die me op het puntje van de stoel aan het beeld gekluisterd hield.
Ik weet niet, ik denk dat ik dit soort bizarre films niet zo heel boeiend vind om er heftig van onder de indruk te zijn.
Uiteraard is dit wel een film die iedereen eens zou moeten hebben gezien.

3,5*

Ik vind de film geweldig!

Als er minder humor in had gezeten, vond ik 'm waarschijnlijk ook minder leuk.

Ik geloof dat de bedoeling van de film was, dat als je na afloop alle gebeurtenissen nog eens naloopt, je jezelf gaat afvragen hoe dat nu is gebeurt. Er zijn namelijk een aantal voorvallen waarin Jack in één plaats is en daar de omgeving manipuleert, en Tyler in een andere en daar ook van invloed is op dingen. Dit kan natuurlijk in het echt niet, aangezien Tyler en Jack één en dezelfde persoon zijn.

Al wil je precies begrijpen hoe 't in elkaar zit, zal je 'm nog een keer moeten bekijken.

Wat mij betreft een film voor echte 'mannen met ballen'! 4,5*

Prima film met een prima spelende Edward Norton en Brad Pitt. Het einde is geweldig en als je hem voor het eerst kijkt ben je volkomen verbaasd.

Tyler Durden: Motherfucker! You hit me in the ear!
Narrator: Well, Jesus, I'm sorry.

Eindelijk, eindelijk na zo'n vijf kijkbeurten ben ik volledig overtuigd van het feit dat deze film geniaal is. Ik heb het altijd een geweldige film gevonden, maar de kijkbeurt die ik net achter de kiezen heb was de druppel die de emmer deed overlopen. Vreemd eigenlijk, want ik heb nog stuk of dertig films liggen die ik nog moet zien, maar op één of andere manier stond Fight Club in de kast te roepen: niet doen, kijk mij...

En ja hoor, na het drukken op play begon deze geweldige adrenaline trip die echt eens nodig was. De muziek in het begin is geweldig, overweldigend en zorgde ervoor dat ik meteen in de film zat. Als we dan direct op het einde aankomen is alles weer helder. Ik wist direct weer hoe alles zat en kon alles even goed tot me door laten dringen. Tyler en de Narrator, misschien wel één van de beste koppels ooit op het witte doek. Brad Pitt is geniaal als Tyler Durden en Edward Norton ijzersterk als de Narrator. Beide rollen zijn tot op de puntjes geniaal uitgewerkt en hoewel velen de rol van Norton de beste vinden, moet ik toegeven dat Tyler Durden toch echt wel mijn favoriet is. Dat uiterlijk, die uitspraken en eigenlijk simpelweg het hele gedrag zorgen ervoor dat hij gewoon subliem is, prachtig.

Naast de geweldige acteerprestaties en de geweldige muziek is ook de setting perfect. De sfeer in het huis waar Tyler en ''Norton'' wonen is geweldig. Lekker donker, verrot en het gevoel dat het elk moment in elkaar kan donderen. De humor - die vooral van Tyler komt - is prachtig. Heb vaak dubbel gelegen van het lachen. Het moment dat hij op het fietsje door ''hun'' huis fietst is zo geweldig. Net als bijna elke uitspraak van hem. Alles valt precies op de goede plek en Norton weet dit als tegenspeler goed op te vangen.

Ondanks dat ik allang wist hoe de film ging eindigen kreeg ik toch weer kippenvel wanneer het bekend werd. Ineens word alles omgegooid en alles wat ''hij'' samen met Tyler had is niet meer. Een beklemmend gevoel en het gevoel dat je er ineens helemaal alleen voorstaat is geweldig gedaan. Langzamerhand valt alles perfect in elkaar wat leidt tot een geweldig einde waar we mogen genieten van een perfect eindshot die word ondersteund door Where Is My Mind van The Pixies.

Elke keer weer nieuwe dingen ontdekken in een film is zo belangrijk voor het feit hoe sterk de film eigenlijk wel niet is. Vele films weten je de eerste keer te overdonderen, maar als het bij een tweede kijkbeurt minder word zegt dat al iets over de film. Dit is bij een film zoals Fight Club precies andersom, ondanks dat ik deze bij de eerste keer kijken ook al geweldig vond. Een film die nog vaak gezien mag worden (wat ook zeker zal gaan gebeuren) en waar ik hopelijk nog vaak nieuwe dingen in mag ontdekken...

Narrator: [as he holds a gun to his mouth] Tyler, i want you to really listen to me
Tyler Durden: Oké
Narrator: My eyes are open...

Schitterende thriller met een geniale Norton en Pitt. Voer voor filmliefhebbers. Zéér goed.

Zwaar tegenvallende film. Het begin is enorm traag, zelfs een slak is sneller. Veel boeiends is er trouwens aan heel de film niet, vooral die scènes met hun huiswerk en hun leger, sloeg nergens op vond ik persoonlijk. Brad Pitt acteert zwak, uiteindelijk deert dat niet wat zijn personage blijkt niet te bestaan. Vond ik zo ne grote zever dat eigenlijk heel de film niet meer gaat kloppen dus maw Edward Norton heeft met zichzelf staan vechten, belt naar zichzelf etc.? De schizofrenie van Norton's karakter is ook zo fout weergeven, er neemt altijd 1 karakter over bij een schizofreen iemand maar nooit 2 tegelijk. Het is allemaal niet goed uitgewerkt. Soit de sfeer en de vechtscenes mogen dan wel in orde zijn maar dat is het dan ook voor mij.

**

It's only after you've lost everything, that you're free to do anything.

Ik heb, alvorens ik de film bekeek, eerst het boek gelezen. Ik moet zeggen dat ik heel benieuwd was naar de verfilming, want het boek is niet eenvoudig en het leek me een onmogelijk karwei om de gespleten persoonlijkheid van de verteller in beeld te brengen.

David Fincher is er evenwel schitterend in geslaagd om alles te visualiseren. Hij volgt ook grotendeels de verhaallijnen van het boek. De kijker heeft volgens mij ook op geen enkel moment door hoe de vork nu werkelijk aan de steel zit (in verband met de schizofrenie van de verteller, bedoel ik. Dat vind ik ook zo prachtig aan het verhaal: die onverwachte plotwending.

Door zich aan te sluiten bij Fight Club ontdekken de leden, die in het dagelijkse leven gewone mannen zijn, door hun pijn en hun lijden wie ze werkelijk zijn en verleggen ze hun grenzen. Ze willen in actie komen tegen de gevestigde waarden en de consumptiemaatschappij. Want bovenal is Fight Club een aanklacht tegen het materialisme en het conformisme. Deze onderliggende boodschap geeft de film alvast een meerwaarde.

De acteerprestaties van Norton en Pitt zijn onovertroffen. Ze zetten beiden een erg sterke rol neer en zijn volgens mij perfect gecast. Ook Helena Bonham Carter zet een puike rol neer als Marla Singer.

De muziek ondersteunt de film doorheen het hele verhaal.

Toch heeft het boek voor mij nog steeds een zekere meerwaarde, maar dat heb ik bij ongeveer alle boekverfilmingen (waarbij ik het boek las vóórdat ik de film bekeek). Ik denk dat het gewoon komt door mijn voorliefde voor lezen en schrijven. Bovendien kan je gewoon nooit alle informatie uit het boek kwijt in een film.

Eindconclusie: 4*

Ik was gisteravond weer in de stemming.

Fight Club heeft een perfecte titel, maar toch hadden ze beter een andere kunnen kiezen. Ieders eerste indruk is namelijk dat Fight Club een boksfilm is, een vechtfilm, een karate-ninja gebeuren wellicht. Deels is dit ook zo, maar ook juist helemaal niet! Ik vind het doodzonde dat mensen de film om hun vertekende eerste indruk niet kijken.

Want als je nagaat wat er gister weer door me heen ging! Fight Club is zo overrompelend, zó grappig, en heeft zo verschrikkelijk goed scheit aan alles en aan zichzelf! Brad Pitt, Edward Norton, Helena Bonham-Carter en ja, zelfs Meat Loaf spelen de sterren van de hemel! Ieder idee is zo knap omgezet in beelden en woorden. De voice-over is bijvoorbeeld een duidelijk geval van perfect geschreven. Maar Finchers visuele stijl maakt deze film helemaal top. Niemand anders dan hij had Fight Club kunnen maken. Zo fascinerend als hij Brad Pitt "You're the all-singing, all-dancing crap of the world" kan laten oplepelen verdient al staande ovatie. Hij is helemaal in zijn element als regisseur van een verhaal over opnieuw beginnen, vraagtekens zetten bij dingen in de maatschappij die inderdaad niet zo heel veel logica bevatten en het gevaar van mannen met een sterke wil. "You are not special!"

Fight Club gaat loos in gewelddadige uitbarstingen van onvrede en protest tegen consumptie. Wat moeten we met consumptie? Wat moeten we met vrouwen? We moeten knokken! Maar in plaats van volledig depressief achterover te slaan, is daar de kritische noot in de vorm van Marla Singer. Begeleid door Where Is My Mind? van The Pixies kun je uiteindelijk zelfs nog inzien dat een uitgebreid verzet tegen de maatschappij eigenlijk ook niet alles is? Uiteindelijk leef je je leven zelf.

Where is my mind? Norton vraagt het zichzelf aan het einde af, ik zeg het je. Heeft hij er zelf wel controle over? Wordt het bestuurd door een ander? Heeft hij zich al die tijd vergist? Fight Club slaat om als ik nog nooit een film heb zien omslaan. Dit gaat gepaard met een volledig geïntregeerde plottwist van jewelste die The Usual Suspects nog naar de kroon steekt. Sterker nog: hij overtreft hem. In Fight Club krijgt het hele verhaal een extra laag, en raak je je zo ongeloofelijk bewust van de waanzin en stress van het leven. En de lol en de krankzinnige spanning tegelijkertijd.

You met me at a very strange time of my life ...

Wie kan zich nu niet in zoiets vinden? Uiteindelijk probeert iedereen ook maar gewoon te leven. Schit-te-rend!

Fight Club is een aanklacht en een compliment voor de maatschappij. Niet optimistisch, maar levendig en met ballen. Realistisch tegenover de mens. Kritisch tegenover machtshebbers. Maar bovenal virtuoos gefilmd, druipend van de sfeer, onwaarschijnlijk grappig en begeleid door een superbe soundtrack. Ik sta iedere keer weer te kijken hoe helder alles in beeld gebracht is. Alles is ingenieus gefilmd. Één shot uit Fight Club en je weet precies wat Fincher probeert te vertellen. Heel symbolisch en tegen het perfecte aan. Ieder geluidseffect hééft ook effect. Een hoogtepunt in de filmgeschiedenis. Fight Club is wat we kunnen.

Als je na deze film nog niet weet wat je met je leven aanmoet, weet ik het ook niet meer. Fight Club beantwoord grote en kleine vragen tegelijk.

5* stonden er al érg lang, evenals de top 10 positie. Bij dezen de reden waarom. Sorry als het chaotisch is.

Een heel aantal kijkbeurten verder en eindelijk Fight Club beloont met 5*.Een film die het iedere keer weer doet verdient dat gewoon.

Fight Club is een film die mij iedere keer weer weet te boeien, entertainen en zelfs nog te verrassen.Als je het einde al weet zou je denken dat de verrassing er al een beetje af is, maar bij elke keer vallen mij weer nieuwe dingen op en dingen die ik de voorgaande kijkbeurten niet helemaal mee heb gekregen.Hoe het daar naar toe werkt is gewoon meesterlijk.Fincher zet een heerlijke donkere sfeer neer en vertelt een verhaal wat eingelijk best wel een kritiek op de mensheid is, of beter gezegd ons als consument die dingen kopen wat ze helemaal niet nodig zijn, leven in een soort van dagelijkse sleur en totaal oninteressant zijn.Met de Fight Clubs wordt hier flink tegen aangeschopt.Eerst behoorlijk kleinschalig, maar uiteindelijk word het alleen maar groter en groter.

Fincher en Pitt zijn een gouden duo, en hier komt dat ook weer fantastisch goed uit de verf.Pitt doet het uitstekend en laat wel zien dat hij het weldegelijk kan.Norton daarintegen zet een weergaloze performence neer en laat eingelijk Pitt een beetje achter zich in kunnen.Beiden weten je wel te overtuigen dat ze die karakters zijn.Het karakter van Norton is wie we zijn en het karakter Tyler Durden is wie we misschien graag willen zijn.Bonham Carter en Meat Loaf doen het ook erg goed.

Zoals al gezegd brengt Fincher een geweldige donkere sfeer in de film, de sets zien er super uit met als hoogtepunt toch wel het huis op Paper street.Visueel ziet het er verbluffend uit, van het begin shot(de credits) tot het gewelde einde met het dito nummer van The Pixies met "Where's My Mind".Hij verliest hierbij nimmer het verhaal uit het oog en weet je daar, keer op keer, helemaal mee vast te houden.De editing en de sound desing zijn trouwens ook ontzettend goed.

(Eindelijk) de volle 5*

Geniale sfeer, "narration", cynische humor en een geweldige stijl. Zeer, zeer goede acteerprestaties van ondermeer Brad Pitt, Meat Loaf, Edward Norton en Helena Bonham Carter. Het evenwicht tussen de geniale eerste helft en de zwaardere, intelligente (al wordt het 'intelligente' aspect van de film naar mijn mening nogal overschat) staat een beetje scheef. De film is flink overschat, maar het is al bij al wel een zeer goede film (David Fincher en Brad Pitt blijven een succesduo)

Ik heb wel de moeite genomen om je argumenten te lezen en respecteer je mening. Gezien je persoonlijke top-10 heb je wat mij betreft ook een uitstekende filmsmaak. Maar om nog even in te gaan op je argumenten : ik denk niet dat de regisseur van de film de bedoeling had hier een realistische film te maken. En wat jij onsamenhangend en plotgaten noemt was voor mij dan weer een wezenlijk onderdeel van manier waarop de film is opgebouwd, en paste perfect bij de chaotische en onwerkelijke, soms bijna hallucinerende sfeer. De hoofdrolspeler, die zijn absolute tegenpool vindt in zijn alter-ego. Geniaal uitgewerkt wat mij betreft. Het gaat tenslotte ook om het creeren van chaos en anarchie in een doorgeslagen consumptiemaatschappij. Ikzelf zie het in de eerste plaats als een geestige maatschappijkritische komedie . Maar voor of tegenstander van de film, je moet toegeven dat hij nog steeds discussie uitlokt en dat wil zeggen dat niemand de film onberoerd laat, jouw ook niet.

Erg extreme, duistere film die op hardhandige wijze zijn standpunten wil opdringen aan het publiek.
Hij zit goed in elkaar en het leek bijna vanzelfsprekend dat het einde een verassing moest vormen.
Carter speelt een prachtrol en overtreft Pitt en Norton moeiteloos.

Ik heb niettemin nog een paar onduidelijkheden bemerkt en ik hoop dat jullie deze kunnen ophelderen.

*Verklaar het feit dat Jack het plafond zag instorten terwijl hij zogezegd boven met Marla lag.

*Waarom ziet Jack Tyler nog in de allerlaatste scènes, op een 'verlicht' moment, waar hij volledig zichzelf is? Hij is er van overtuigd dat 'hij' fouten heeft gemaakt en wil de hele operatie afblazen.
Waarom sleurt hij er dan toch nog Tyler bij om hem tegen te werken?

Van schizofrenie en slapeloosheid weet ik niet zoveel af, maar deze zaken zijn in mijn ogen vrij onlogisch.

Een prachtige film, met 2 schitterende acteurs: Edward Norton en Brad Pitt. Klasse! Een heerlijke film om te zien, met veel inhoud. Snap nog lang niet alles na de eerste keer kijken. Maar er komen zeker nog een paar herzieningen!

4*

Heerlijke film, ik kan hem wel blijven kijken. Ik vind het fantastisch dat elke keer dat je hem kijkt en dit kritisch doet, kan zien dat de film ontzettend goed in elkaar zit.

Ik geniet van scenes als die waarin Jack zijn inboedel opsomt, de nabewerking met de tekst erin, in één woord: heerlijk.

Een dikke 5* en een plekje in m'n top 10.

Afgelopen weekend nog eens bekeken toen hij voorbij kwam op de commerciële zender, languit in de zetel met wat snacks, zoals dat hoort bij een film als deze. Het leuke aan Fight Club is dat je de film kunt bekijken vanuit twee totaal verschillende standpunten. Enerzijds kan je het beschouwen als een vermakelijke popcornfilm met een heerlijke sfeer en geweldige dialogen, maar anderzijds is het een diepgaande prent die de mens als prestatiegerichte consument een spiegel voorhoudt.

Norton en Pitt spelen geweldig, beide in topform en wat Pitt betreft zelfs de beste rol uit zijn carrière. Ik zie hem die trouwens niet meer evenaren, laat staan overtreffen. Allebei zijn ze geknipt om hun rol met de nodige waanzin en hilariteit te vertolken. Ik heb zo het vermoeden dat zij behoorlijk wat fun hebben gehad op de set, want het plezier druipt er werkelijk vanaf. Verschillende scènes zijn dan ook om je te bescheuren, omwille van de onzinnige aard, de dialogen en het perfecte acteerwerk. Zie bijv. de scène in de liposuctiefabriek, een instant klassieker.

Fight Club wordt ook helemaal anders als je hem voor de tweede (of derde, vierde, ...) keer ziet. Waar de ontknoping bij de eerste keer nog een verrassing van formaat is, begin je bij de herziening op de details te letten. Op de klederdracht, de mimiek, de dialogen, de decors en ga zo maar door. Voor mij blijf het na al die jaren nog steeds die grappige, frisse en leerrijke film van toen ik een puber was. Toppertje.

Hoewel ik de film juist voor de derde maal heb gezien, ben ik nog steeds niet volledig overtuigd. Ik heb het vooral lastig met de speeltijd. Fight Club is met zijn twee uur en meer, eigenlijk net iets te lang. Het begint allemaal lekker fris en lichtvoetig, maar het verhaal verliest vrij snel zijn vaart en sleept de kijker eerder mee, dan hem heel de rit door in zijn greep te houden, althans dit was toch voor mij het geval. De voice over helpt ook niet echt.

Het verhaaltje is leuk en hoewel ik de plottwist al kende, is het toch nog interessant om te zien hoe dit in beeld wordt gebracht. De spanning en de verrassing is er hierdoor wel al af, het plezier daarentegen zeker niet. Het blijft nu eenmaal leuk om te zien hoe Fincher de kijker steeds weer op het verkeerde been probeert te zetten, wat opmerkelijk subtiel in werking gaat.

Wat mij nu ook meer opviel dan bij de vorige kijkbeurten waren de vele effectjes, die allemaal haast feilloos in de film verwerkt zitten. Dit gebeurt allemaal knap, waardoor de film toch nog best fris te noemen is. Norton en Pitt zijn ook wel een leuk koppel, toch overtuigt geen van beiden volledig. Ik heb ze allebei al beter weten acteren. Al is dit voor Norton misschien niet helemaal het geval, ik weet het niet zo goed.

Top 250 plaats is mijn inziens wel verdiend, de hoge notering daarentegen misschien niet, maar dit laat mij eigenlijk koud.

4*