Fight Club (1999)

Op aanraden van een vriend Fight Club gaan kijken en mijn brein is fucked!

Vrij grappig en bijzonder verhaal, met een enorme plottwist die langzaamaan duidelijk wordt en abrupt eindigt. De rolverdeling is subliem en geeft deze film zijn lekkere vibe.

Prima film!

4*.

Very special movie... heeft bij momenten beetje weg van de magie van films als Memento... en toch ook helemaal niet. En van een mindfuck gesproken... Topper!

Het is jammer dat ik ‘em al zag aankomen, een minuutje of tien voor de onthulling. Ik wist dat er een zogeheten twist in Fight Club verwerkt was, maar gelukkig was ik voor de strekking behoed gebleven. Nuja, tot het tijdens de film ineens als een soort heldere flits door m’n hoofd schootEn in die context viel deze film me uiteindelijk toch enigszins tegen.

Fight Club behelst een knappe, ietwat onconventionele vermenging tussen een komedie en een thriller. In de eerste helft van de film was het vooral de vorm die pluspunten opleverde: goed uitgewerkte flashforwards en fijne voice-overs van Norton’s personage. Minder gelukkig was ik met het verhaal an sich, dat mij toch iets te extreem, iets te vergezocht was. Het was hier aan de sterke rollen van Pitt en Norton te danken dat ik mijn aandacht erbij hield.

Na de twist evolueert Fight Club steeds meer naar een thriller, maar in het licht van de voor mij ietwat teleurstellende crux van het plot deed dat gedeelte mij nog iets minder dan de eerste anderhalf uur van de film. Wél een schitterend eindshot met Where is my Mind? als maar al te toepasselijke muzikale compagnon.

Fight Club

De Nr 3 in de komedielijst van moviemeter. Welke komedie zit hier in dan? Ik heb geen enkele keer gelachen, het verhaal zelf is ook maar speciaal en had moeite om deze film uit te kijken. Nochtans wel een film uit Pitt zijn beste jaren.

De plot twist, tja ik vond het maar vreemd. Jullie zullen misschien zeggen, dat is goed gevonden, ik vond er niets aan, de film werd er nog specialer door vond ik, niet echt in de positieve zin van het woord.

Begrijp niet dat dit zo hoog gewaardeerd staat, jammer.

1,5* voor de moeite

Fight Club, een film waar ik ooit dingen van gezien had maar waarvan ik me niet veel van kon herinneren. Ik wist wel al voor de film wat de twist was. En die viel dus uiteindelijk zo gigantisch tegen dat ik het ganse einde maar niets vond. In tegenstelling tot The Machinist die ook over insomnia gaat, wordt hier niet eens een reden gegeven waarom hij niet kan slapen. Niet dat er altijd een traumatische gebeurtenis aan vooraf moet gaan maar het lijkt uiteindelijk ook niet direct een lichamelijk probleem want door de praatgroepen kon hij wel slapen.

En dat terwijl ik de film tot voor de twist vermoedelijk 4.5* zou geven. Ik snap dat mensen die ziek zijn en/of aan sterke hallucinaties lijden door insomnia zich de dingen die ze inbeelden echt wel geloven, maar ik vond het zelf als buitenstaander ongeloofwaardig gebracht door oa de beelden op de camera in de ondergrondse garage. Brad Pitt die Norton over de grond sleept en op de camera zie je hem uiteraard niet, ik vond dat vrij belachelijk. Dat is fysisch niet eens mogelijk. En zo zijn er nog tal van voorbeelden die nogal raar zijn als je erover nadenkt. Hij belt naar zichzelf om op café te gaan? Hij staat zichzelf te begluren terwijl hij seks heeft met Marla? etc Ik vind dit dus behoorlijk jammer want de film had een veel hogere score gehad.

Het is ook zo raar dat mensen hem uberhaupt volgen. Hij is zo gek als het maar kan zijn.
Praat tegen zichzelf in een café, staat buiten het café zichzelf te bevechten en op zijn gezicht te meppen. Als ik in dat café had gezeten had ik gedacht: zot zijn doet geen zeer, maar ik had hem verder geen aandacht geschonken.

Het is natuurlijk maar mijn mening, de twist deed het voor mij niet. Ik had er veel liever geen gezien. Een slecht einde verpest natuurlijk al snel je herinnering aan de film dus hier zal de score dan ook erg vanaf hangen.

Eigenaardige film waarbij ik de lyrische scores wel begrijp, maar voor mij minder goed opgaan. Eerst en vooral een fantastische Brad Pitt, H B Carter en Edward Norton gezien. De acteerprestaties waren van een hoog niveau. Ook technisch en qua regie was Fight club bovengemiddeld, maar dat weet je wel als je Fincher achter de camera hebt staan.

Hier en daar komt de boodschap van de film naar voren waarbij we in deze commerciële materialistische wereld onszelf verliezen en de echte belangrijke dingen niet meer naar waarde kunnen schatten. Tyler verwoordde het dan ook perfect wanneer hij het had dat we een verloren generatie zijn in de geschiedenis zonder noemenswaardige daden op ons conto. Leuke verwijzing naar de ideale Ikea-wereld overigens.

Waarbij in het eerste deel van de film eerder Norton gered wordt, krijg je in het tweede gedeelte van de film totale anarchie. De clou zelf kan ik misschien wel plaatsen, maar ik kan hem niet vatten in het geheel van de film. Misschien moet ik hem nog maar eens een kijkbeurt gunnen. Nu heb ik eerder het gevoel van vlees noch vis. Toch zeker nog een 3,5* omwille van Fincher zelf en de acteerprestaties.

Blijft toch wel tof.

Was érg lang geleden dat ik de film gezien had, maar ik had er op zich nog wel vertrouwen in. Type humor ligt me wel en herinnerde me de film als eentje met best wat visuele onzin. En daarin wist de film nog steeds te overtuigen.

Dat maatschappelijke/anti-establishment geode voelt daarentegen wat onnozeler aan tegenwoordig. Sommige punten zijn nog steeds wel relevant, maar 20 jaar geleden ging men redelijk ver in de hype, met berichten op real-life fight clubs enzo. Ach ja, wat mij betreft is het een goede voedingsbodem voor de humor, wie er meer in wil zien moet dat vooral zelf weten.

Norton en Pitt vormen een dodelijk duo, visueel is het slick (al oogt het een beetje te donker af en toe) en de soundtrack past er wel bij. De effectieve uitwerking door de Dust Brothers is eerder crap, maar de film kan het nog net hebben.

Viel me bij herziening zeker niet tegen. Eentje die het de komende decennia nog wel goed blijft doen vermoed ik. Wel jammer dat het zowat het laatste hoogtepunt van Fincher was.

4.0* en een uitgebreide review

Wie deze film niet goed vindt is niet goed bij zijn hoofd. Niet serieus bedoeld hoor! Maar hij is

mijn favoriete numero 1. Een film die je sowieso meerdere keren moet hebben gezien, om

naar waarde in te kunnen schatten. Bij de eerste kijkbeurt duizelde het mij in ieder geval van

een onnavolgbaarheid. De onderliggende boodschap (Kritiek op de consumptiemaatschappij)

doet mij er eerlijk gezegd niet eens zozeer toe. De film munt op alle fronten voor mij uit:

Audio-visueel, een geweldig (Ingewikkeld) script, en natuurlijk het sublieme acteerwerk van

Pitt en Norton. Met een waanzinnige ontknoping die minstens een kwartier in beslag neemt.

De film oogstte aan het begin overigens bij menige fatsoensrakkers in de States kritiek, onder

andere vanwege vergezochte, vermeende fascistische elementen. En was in de bioscopen

financieel gezien ook een flop. De verkoop op de DVD-markt maakte de film alsnog populair.

Inmiddels is het een regelrechte klassieker.

“I found freedom. Losing all hope was freedom.”

Fight Club is een keihard, waanzinnig, hallucinerend, humorvol en maatschappijkritisch meesterwerk van David Fincher, die eigenlijk alleen maar beter wordt naarmate je hem vaker bekijkt. De sfeer, de stijlvolle beelden, het script, de energieke regie van Fincher, de muziek etc. Het is allemaal zo ingenieus en met oog voor detail gedaan dat je ogen en oren tekort komt om al het visuele geweld te kunnen bewonderen en registreren.

Het verhaal rond The Narrator (Norton), die een leeg bestaan leeft met een nietszeggende baan, geen vriendin en zonder vrienden zit sterk in elkaar, en het wordt met veel zwarte humor en een vleugje drama gebracht. Omdat hij niet kan slapen slaapwandelt The Narrator door de dag, maar dit verandert door twee gebeurtenissen. Ten eerste komt hij erachter dat praatgroepen voor mensen die ernstig ziek zijn hem helpt om te kunnen slapen. Ten tweede ontmoet hij Tyler Durden (Pitt), die hem introduceert in de wereld van de vechtclubs. De scènes rond de praatgroepen zijn doorspekt van de zwartgallige humor en behoren tot mijn favoriete scènes in de film. Maar het zwaartepunt van de film ligt natuurlijk bij de vechtclubs. Gewone mannen die met elkaar op de vuist gaan om maar wat te kunnen voelen. Dit excelleert steeds verder totdat er echt criminele activiteiten plaatsvinden. Norton en Pitt spelen de rollen van hun leven, en ook Helena Bonham Carter is formidabel. Het laatste gedeelte is een razende achtbaan waarbij alle puzzelstukjes op hun plaats vallen, en de laatste scene met de muziek van de Pixies blijft een briljant einde.

Een niet onaardige film die ik (dankzij De Top-1000) nu eindelijk eens een kans heb gegeven. De film staat overal hoog in de top-lijstjes en moet dan toch wel veelbelovend zijn, dacht ik. Tja, ik denk als ik de film had gezien in 1999, ik er lichtjes lyrisch over zou worden. Bij mij kwam de film "Falling down" direct als vergelijkingspunt in gedachte, maar dan zonder het gespleten-persoonlijkheid fenomeen. En dat laatste kwam dan helemaal niet als een verrassing aan. Het kantelt het perspectief van de gehele film wel, maar indrukwekkend is het niet voor mij meer. Indrukwekkend vond ik dan wel het acteerwerk van de heren Pitt (een vanzelfsprekendheid) en vooral Edward Norton die al een glansprestatie afleverde in "American History X". En ook al is er een deprimerende en zwartgallige maatschappelijke boodschap, kon ik de soms scherpe en sarcastisch aanvoelende humor toch apprecieren. Dat het ultra-geweldadige scenes bevatte, was noodzakelijk om nog meer nadruk te leggen op het statement van de film. Hoogtepunt was de slotscene met "Where is my mind?" op de achtergrond. Een orgastisch hoogtepunt waar de beoogde chaos en destructie van een georganiseerde, consumptiemaatschappij in gecentrailiseerd wordt. Nu begrijp ik waarom deze film zo hoog in de lijstjes terechtkomt

Gisteravond in Pathe Arnhem draaiden ze deze klassieker. Eindelijk de kans om de film eens te zien op het witte doek. De dilm is 20 jaar oud en ik gok dat ik hem ondertussen ook wel even zo vaak gezien heb. Wat een genot blijft dit.

Wat me nu pas opviel, is hoe goed de achtergrondmuziek en de geluidseffecten zijn in deze film. De film zit vol kleine sound-effects (van bijzonder gore bij het uitrekken van zijn tand) tot en met leuke en ondertussen nostalgische (meerdere keren hoor je de ouderwetse telefoon-inbelverbinding van het internet subtiel in de achtergrond). Om nog maar te zwijgen van de harde stompen tijdens de gevechten. Dit soort details ontgingen me altijd bij mijn thuis-kijkbeurten, waar de muziekinstallatie een stuk minder imposant is uiteraard.

Homoseksueel..?

Daarnaast zag ik onlangs een korte docu op Youtube over de onderliggende homo-erotische context van Fight Club, en dan ga je de film weer in een ander licht zien.
Naast het maatschappij-kritische element en het psychologische persoonlijke drama dat zich hier afspeelt, lijkt er namelijk ook een laag aanwezig die uitgelegd kan worden als homo-erotisch. Situaties zijn er in overvloed: twee mannen die samenwonen, de suggestie dat Norton een dildo in zijn koffer meedraagt, “I feel nothing” tijdens het betasten van Marla’s borsten, de expliciete Calvin Klein poster met in de bus, het ‘cross or ass’ dilemma waarbij Pitt direct de aandacht op deze aspecten vestigt voor de ogen van Norton, Norton’s opmerking over de stevige billen van een ander lid na een paar weken Fight Club, mannen die geen vrouwen nodig lijken te hebben (Pitt zegt dit letterlijk wanneer hij naakt in de badkuip zit en Norton naast hem zit), Nortons jaloezie wanneer Pitt hem buitensluit en meer aandacht lijkt te hebben voor blonde Jared Leto, mannen die in het geheim afspreken, twee mannen in actie met elkaar op een donkere geheime plek met een groep kijkende mannen eromheen, enzovoorts.

Ook is er een continue angst in de film aanwezig omtrent het verlies van mannelijkheid (“we’re still man” bij de testikel kankergroep), het verliezen van je ballen (Pitt zegt dit grappend in de bar tijdens hun eerste drankje, en castratie is de directe straf op verraad in project Mayhem).
De hele persoonsverandering kan uitgelegd worden als een vertwijfelde zoektocht naar de seksuele aard en de vragen en twijfels omtrent de eigen mannelijkheid van de hoofdpersoon. Aangezien de schrijver van het boek homoseksueel is, en dit boek schreef toen hij nog niet uit de kast was, zou dit verhaal zo geïnterpreteerd kunnen worden, aldus de docu.

Ik ben erg benieuwd naar andere meningen over deze subtext. Zien anderen dit ook, wat betekent het volgens jou? Ik vind het een interessante laag toevoegen, die ikzelf nog nooit zo gezien had namelijk.

5* blijven gewoon staan. Een klassieker die nog niets aan kracht inboet.

Stijgende lijn.

De laatste Fincher en laatste top 10 notering van IMDb die ik nog moest zien. Het duurde lang voordat ik hem kon zien. Ooit had ik wel een gebrande DVD maar die deed het niet meer, maar toen hij voor een mijlpaal in de bioscoop kwam kon ik hem niet laten schieten.

In het begin had ik nog wat twijfels. Ondanks dat Fincher hier duidelijk meer experimenteert met zijn visuele niveau was de film niet gelijk perse interessanter. De film wordt wel steeds sterker, maar in het begin kwam ik er niet al te makkelijk doorheen.

Norton weet echt de show te stelen. Zijn sukkelige types doen het altijd wel goed, maar hier kan hij vrijwel alles wel een beetje. Ook Pitt weet vaak indruk te maken. Bijrollen zoals Carter, Leto en Meat Loaf weten allemaal wel hun mannetje te staan.

Het is soms wel een beetje traag buiten de visuele stijltjes om. Op de helft gaat de film echter vooruit met kracht en weet het op den duur zeer sterk te worden en steeds intrigerender en verontrustend. Niet door de hoeveelheid geweld, maar het onderwerp zelf.

Voor de rest is deze film ook duidelijk erg origineel. Je zou het in het begin niet verwachtten, maar de film gaat op een gegeven moment ergens heen dat je niet zo verwachtten. Zodra het allemaal onvoorspelbaar begint te worden weet de film echt te scoren.

Film eindigt mega sterk met een sterk laatste half uur die de film zeker redden. De eerste helft is wat minder interessant maar zeker boeiend genoeg om te blijven kijken. Soundtrack is ook passend net als de stijltjes die vaak voorbij komen.

Zeker vermaakt, en ik kan zeker begrijpen dat deze film zo hoog scoort. Voor Fincher zijn doen is het misschien anders, maar hij weet het allemaal volledig onder de controle te houden.

Gisteravond deze film nog eens herzien, na hem een aantal jaren niet gezien te hebben.
Door een aantal flink negatieve reviews hier was ik er een beetje bang voor.
Bang dat de film toch een beetje te gedateerd zou zijn.
Of in mijn hoofd beter was geworden dan deze werkelijk is.

Het tegendeel is waar. Wat een briljante film is dit zeg.
En hij houdt ook nog steeds stand. Het enige wat er mogelijk gedateerd aan is, zijn de beeldschermen die in de kantoren staan.
Verder zou de film zo in deze tijd geplaatst kunnen worden, al ligt het opblazen van volledige kantoortorens sinds 11/9/2001 nog steeds een beetje gevoelig.

(Enige punt van kritiek: het gebruik van telefoonnummers met de bekende 555 prefix. 0,1 ster aftrek daarvoor. Afgerond nog steeds 5*.)

Kostelijke film en tevens aanklacht tegen de zielloze maatschappij die vooral gericht lijkt op consumptie en het voldoen aan een beeld of verwachting.

Een overtuigend beeld komt naar voren van de totaal vastgeroeste Norton, die door een totaal gebrek aan keuze, tevredenheid, plezier, of zelfs maar spanning, in een soort dodelijke lethargie beland. Een verschrikkelijk soort sleur waardoor de toekomst geen toekomst meer lijkt maar eerder een onontkoombare straf. Geen wonder dat je dan leest dat er steeds meer jongere mensen vroeg in een burn-out raken, mede vanwege opgelegde prestatiecurve. Het door de maatschappij gecreëerde plaatje waar we in moeten passen waar vooral geen ruimte meer lijkt te zijn voor het individu. En zijn we daar gelukkig mee...? Norton in ieder geval niet. Na de herontmoeting met Tyler starten ze hun project 'Fight Club' en zullen veel dingen nooit weer het zelfde zijn

Behalve maatschappij kritisch, kaart de film ook heel subtiel het verlies van een soort oergevoel aan, tevens ook het verlies van zaken als empathie en intuïtie. Het is niet voor niets dat Norton naar een programma met ernstig zieken moet om enige tevredenheid, bijvoorbeeld over eigen leven, te vinden, of for that matter, een uitlaatklep en het voelen van een echte emotie. Durden stelt dan op een gegeven moment dat ze van een generatie zijn die door vrouwen zijn opgevoed, ik zie in Norton zijn geval toch eerder iemand die altijd in een hokje gepropt is en bijvoorbeeld geleerd is geen emotie te tonen en alles altijd weg te stoppen, gevoelens van frustratie en ontevredenheid die als een groot gezwel ergens genesteld zitten. En dan ga je gekke dingen doen...boeiende aan het plot is natuurlijk de switch dat Tyler een, steeds dominanter, alter ego blijkt te zijn. Een alter ego tot leven geroepen door Norton omdat hij zelf niet bij machte is uit de sleur te breken. Met recht een gespleten persoonlijkheid. Kostelijk zijn de scenes rond Durden die kostelijk en kleurrijk vorm gegeven wordt door Pitt. Heerlijk zijn tevens de ranzige en obscene vertellingen van een aantal dingen, om de productie van zeep maar eens te benoemen, de vechtpartij in de parkeergarage en de scene waar Norton zijn chef te kakken zet.

Zonder meer zet Fincher met deze film een product van memorabele stijl neer. De combinatie van camerawerk, montage, settings en muziek is ronduit geweldig. Hoe Norton bijvoorbeeld door zijn tot Ikeafolder verworden huiskamer loopt is ook mooi. De rollen van zowel Norton als Pitt zijn geweldig, maar Carter mag ook zeker genoemd worden. Tot slot een aardige bijpassende soundtrack, waarvan vooral de Pixies het meest is blijven hangen

Fight Club mag inmiddels al weer 21 jaar oude zien, het is echter niet te zien, en werkte de combinatie van verhaal en stijl nog altijd. De film boeit, is spannend en heeft humor. Bijzonder vermakelijk nog altijd.

De film wordt door de andere kijker(s) dusdanig bejubeld, een enkele uitzondering daargelaten, dat wij hieraan niet zoveel meer hebben toe te voegen.

Een prachtfilm waarbij schizofrenie een grote rol speelt.

Een ruime 8, kleine 9, dus een 8,5!

Is Fight Club echt zo'n top film of wordt het in stand gehouden door de beoordelingen...?

Een keer eerder gezien, zo'n 20 jaar geleden. Bij elke andere film van Norton of Pitt kwam in gesprekken altijd wel weer naar boven: "Fight Club, ja die was ook zo goed!", Maar het enigste wat ik eigenlijk onthouden had, was de twist, die je onmogelijk kan vergeten bij deze film.

Edward Norton en Brad Pitt zijn echt geweldige acteurs, dus alleen op basis daarvan zou de film al goed moeten zijn!

Alleen een film waarin een voice-over over zich zelf verteld vind ik vaak vervelend om te zien, omdat het de spanning uit de film haalt, dus het begin was al een bron van ergernis.

Gelukkig maakt de zwarte, cynische humor het meteen goed. Iemand die het lekker vindt om bij praatgroepen van ernstig zieke mensen aanwezig te zijn, terwijl hij niets mankeert, dat is toch geweldig!

Toch blijft de film maar wat door kabbelen en gaat eigenlijk nog steeds nergens over.

Nadat hij Tyler ontmoet heeft, komt er wat meer verhaal in de film, wordt het nooit spannend, maar wel interessant om te zien wat er gebeurt en te kijken welke kant het op gaat en hoe hij steeds meer de persoon wordt die hij blijkbaar graag wil zijn.

Wanneer je de twist nog weet, ga je toch anders kijken naar de film en hoop je al eerder iets te ontdekken, maar wat dat betreft zit de film zo goed in elkaar dat die scènes er maar zelden zijn.

De plottwist in deze film is echt geweldig(!), alleen het vervolg daarop, dan weer een stukje minder. Ook de achterliggende boodschap als velen beschrijven heb ik niet gezien of is niet opgevallen, wat mij betreft gewoon een film.

Goed verhaal, nee niet echt, warrig en gaat nergens heen tot aan de plottwist

Spannend, nee

Plottwist een hele dikke+

Acteerprestaties, ja een hele dikke ++

Naar mijn mening is de film voor minimaal een 2e keer kijken echt noodzakelijk om deze film echt te kunnen waarderen.

Van huis uit een top film? Nee, gewoon goed 3,5*

Na herzien, ja

8,5

4*

Fight Club heeft me niet zozeer kunnen bekoren. Het is zoals altijd bij een film aan de hand van Fincher, enorm gelikt in beeld gebracht, maar toch klopte er gevoelsmatig iets niet voor mij. De stijl is chaotisch, een beetje edgy zelfs, iets wat ik niet gewoon ben van Fincher, en ook niet zo goed bij hem vind passen. Enfin, hij heeft dat soort energetische/chaotische stijlgebruik wel vaker toegepast, maar in een film als The Social Network vond ik dat veel beter werken. Maar over deze film dus; ook inhoudelijk vond ik het maar zo-zo. De 'twist' is bijna vanaf het begin enorm onsubtiel duidelijk, en de thematische lagen tussen identiteitsproblematiek en anti-establishment/kapitalisme botsen een beetje, alsof Fincher 2 films wilt vertellen. Een slechte film is het natuurlijk wel absoluut niet; al was het maar door de acteurs. Norton is vrij goed, maar het is vooral Pitt die schittert. Helena Bonham-Carter speelt een, wel ja, een personage dat je van haar verwacht, maar ze doet dat goed. Soundtrack is oké (heerlijk nummer van The Pixies op het einde), en zoals ik al zei; visueel en technisch is een Fincher film altijd mooi om naar te kijken. Inhoudelijk vind ik er echter gewoon best wat op aan te merken (vooral veel te onsubtiel allemaal, niet ambigu genoeg). Misschien stond de iconische status van de film wat in de weg, maar ik ben niet zeker of ik dit bij een tweede kijkbeurt zoveel beter zal vinden. Ik vind dit, tegen de populaire opinie in, dan ook een van Finchers minste films. 3*.

Filmklassieker 'Fight Club' krijgt in China - niet als eerste film - alternatief einde

Eind goed al goed.

Hmm... Fight Club. Een titel die ik al sinds mijn begindagen op deze site ken, omdat hij zo hoog in de top 250 staat en het natuurlijk überhaupt een veelbesproken film is. David Fincher is een regisseur waar ik zowel heel positieve als gematigde ervaringen mee heb, maar omdat Se7en, Zodiac en The Game heel erg in de smaak vielen, had ik goede hoop voor Fight Club. Ik heb deze film volgens mij ongeveer drie jaar geleden voor het eerst gezien en heb toen geen stem of bericht hier achtergelaten. Ik besloot de film even weg te leggen en een na een paar jaar nog eens een nieuwe kans te geven.

Die kans was afgelopen week. Helaas moet ik toch nog steeds de conclusie trekken dat dit gewoon niet mijn film is. Laat ik positief beginnen: het acteerwerk is top. Ik vind zowel Edward Norton als Brad Pitt gewoon erg sterk. Ze spelen hun rollen met overtuiging en ergens kan ik me best voorstellen dat dit een leuk project moet zijn geweest, zeker als je als acteur al die tijd al weet hoe de vork in de steel zit. Ook de dialogen vallen in positieve zin op (goed geschreven) en de film kent de juiste, sombere uitstraling die hier nodig is. Deed me soms wat denken aan de setting in The Matrix.

Waarom de film dan toch tegenvalt? Ik vind het moeilijk te zeggen. Het hele idee van de fight club zelf voelt nogal 'random'. Nu weet ik dat dat uiteindelijk te verklaren valt door de twist, maar daardoor loopt de film al niet helemaal lekker wat mij betreft. Steeds meer mensen sluiten zich aan, maar niemand verraadt de boel of krijgt koudwatervrees. Het voelt alsof geen enkel personage in staat is enigszins zelf na te denken. Dan kan Tyler nog zulke mooie speeches geven om maatschappijkritiek te uiten... Het wil er bij mij gewoon niet helemaal in. En dan de twist. Fincher deed dit fantastisch in The Game en daar vond ik het wél werken, maar hier kan ik er eigenlijk alleen maar om lachen. Ik geloof best dat Norton's problematiek ertoe leidt dat hij een gespleten persoonlijkheid ontwikkelt of dat hij zich iemand inbeeldt, maar dat hij een compleet leger aantrekt door met zichzelf op straat wat te staan worstelen... Tsja. En dan die confrontaties tussen Norton en Pitt na de onthulling, waaronder die worsteling in de parkeergarage.... Het zal allemaal wel.

Mogelijk dat ik het allemaal veel te serieus neem, maar zelfs als ik probeer om dat niet te doen, kan ik hier nog steeds bar weinig mee. De bloemen gaan naar Norton en Pitt, want ze weten de boel op zijn minst onderhoudend te maken. Verder moet ik moeite doen om wat positiefs te kunnen noemen. Ik zal niet uitsluiten dat ik de film ooit nog eens de revue laat passeren en het is ook niet zo dat ik er een hekel aan heb, maar op de een of andere manier 'werkt' het voor mij gewoon niet.

2,5*

Fight Club is een zeer onderhoudende en originele film. Mooie setting en goed acteerwerk. Sommige details hadden misschien beter uitgewerkt kunnen worden maar dat mocht de pret toch niet geheel drukken.

Ook weer herzien, in de bioscoop ditmaal waar hij draaide. Leuk. Wat wel opvalt is de enorme 90s-vibe. Visueel worden wat trucjes uitgehaald die toen met de computer ineens konden maar nu best verouderd aandoen. Maar ok de tijdgeest die gepakt wordt is heel erg eind jaren 90. Ik zat wel lange tijd te denken: is dit alles? Een beetje simpele filosofie van de koude grond die eigenlijk vooral wat flauw is. Maar dan halverwege als Pitt meer een soort terrorist lijkt te zijn wordt de film een heel stuk boeiender.

Ik zat ook te denken: is dit een soort metafoor voor religie (of fanatische ideologieën)? Je begint met wat clichés wat betreft levenshouding, weet mensen met die simpele voorstelling van zaken aan te trekken en uiteindelijk komt de ware aard naar boven, of evolueer je naar een geradicaliseerde versie ervan. Ik weet oprecht ook nog niet of die filosofie uit het eerste uur iets is dat de makers willen overbrengen, of enkel een middel is om het tweede uur zo rauw te laten binnenkomen.

Prima gespeeld ook door een apathische Norton en sterke Pitt, fijne soundtrack, behoorlijk oké tempo en af en toe ook grappig. Maar de zeer hoge score die ik had gegeven zag ik er niet meer in. Dus verlaagd naar 4,0*.

Eén van de weirdste films ooit gemaakt, in mijn ogen voornamelijk een zwarte komedie. Dialogen, acteerwerk en montage zijn van een zeer hoog niveau. Maar ik heb net als de eerste keer dat ik die film zag, het gevoel om bedrogen te worden door Fincher. Ik heb niet zozeer een probleem dat Durden en de verteller (Jack) één en dezelfde persoon zijn maar wel met de manier waarop beiden gefilmd worden de hele film door, alsof er toch twee 'fysieke' verschillende personen zijn. Terwijl Durden eigenlijk een mentale projectie is, wordt hij vaak en wel degelijk als fysiek getoond wat eigenlijk niet klopt. . Eén voorbeeld daarvan zie je op het einde, wanneer Durden de verteller bij het haar sleept en je via surveillance camera hem ziet achteruit slepen. Als dusdanig vind ik Fight Club wel enkele logicafouten maken die me eigenlijk best storen. Maar daarmee wil ik nog niet beweren dat dit een slechte film is. Best een ingewikkelde film zelfs, waarin de strijd van een individu om zichzelf te zijn in een gecontroleerde en gestuurde samenleving het centrale thema vormt. Dat hij een schizofrene terrorist wordt is dan wel het extra schepje erbovenop.

Al zoveel over deze film gehoord en stond al zolang op mijn lijstje en nu eindelijk eens bekeken… Ik had een totaal ander verhaal in mijn hoofd waarover deze zou gaan eigenlijk. Maar ben zeker aangenaam verrast ik vond deze echt vermakelijk. Leuke sfeer goede acteurs… En het einde zag ik niet zo direct aankomen.

Toch maar eens gekeken, deze film die me om een of andere reden nooit echt heeft aangesproken. In die zin viel hij niet echt tegen, maar helaas ook geen positieve verrassing.

Qua sfeer en visuals zit het wel goed, maar voor de rest biedt Fight Club weinig om een kleine 2,5 uur te blijven boeien. De film voelt wat geforceerd aan. Te veel scènes en citaten zijn te opzichtig bedoeld om 'iconisch' te worden. Veel personages zijn wat karikaturaal en daarmee weinig overtuigend. Ook van Pitt en Norton is dit verre van hun beste prestatie.

Het vechtclubje zelf geeft een nogal puberale aanblik. Clichés worden ook niet geschuwd (uiteraard is een lijstje met 'rules'). De vechtpartij met de café-eigenaar is ronduit tenenkrommend. Af en toe zit er een grappige scène tussen maar van de geniale humor moet de film het ook al niet hebben.

Blijft over een duidelijk een vakkundig gemaakte film die audiovisueel de moeite waard is, maar verder op geen enkel vlak blijft hangen of indruk maakt.

Zeer goede acteerprestaties van Edward Noton. Rare en gekke film.