Fight Club (1999)

Je spreekt in meervoud, IK zeg niet normaal, en daar bedoel ik mee, niet zoals de meerderheid van de bevolking. geen echt persoon, nee niet tastbaar dus niet echt in reality, ik ben dat wel. en je laatste zin, niemand is normaal, maar op de grote lijnen toch wel heur. ik begrijp hier uit dat je in de kliniek zit?

gisteravond de film voor het eerst bekeken, vanavond kijk ik 'm nog een keer - ben benieuwd naar de hints die blijkbaar verstopt zitten - vond trouwens meat loaf echt goed spelen, daar had ik vooraf zo mijn bedenkingen bij - en moest erg lachen om de scene met de pastoor waarmee ruzie wordt gemaakt - wat mij betreft een aanrader voor iedereen die het gemiddelde hollywood abc'tje nu wel een keer gezien heeft...

How much can you know about yourself if you have never been in a fight?

Gelukkig was Fight Club een tijdje geleden eindelijk nog eens op televisie, want ik was er al een tijdje naar op zoek. Het boek van Chuch Palanhiuk was alleszins een voltreffer, ik was dan ook benieuwd naar wat David Fincher heeft gedaan met het geval Tyler Durden.

Bij sommige films is het soms gewoon beter om niets op voorhand over het plot te weten maar om je gewoon te laten onderdompelen in het ongewisse en de plottwist langzaamaan naar je toe te laten komen. Maar ja, omdat ik het boek al had gelezen, kon ik de plottwist al in de verte zien aankomen. Sommige scènes waren op het moment zelf dan ook makkelijk te verklaren, zoals de scène waar Jack aan het vechten is met Tyler Durden op de parking van de bar. Toch heb ik me zeker en vast geen seconde verveelt met deze film, want Fight Club komt op verschillende vlakken erg goed uit de verf. De acteerprestaties van Pitt en Norton, de gevechtscènes, de slapeloosheid van Jack, de sfeer,…. De film begint rustig met de introductie van de Narrator, die ook wel Jack wordt genoemd. Voor een thema zoals slapeloosheid sta ik nu niet meteen te springen, maar in Fight Club wordt dit op een leuke manier naar voor gebracht. Vooral het rolletje van Meat Loaf moet daar voor iets tussen zitten. Alleen vond ik het jammer dat er zo veel onlogische momenten waren. Zo noemt Marla de verteller nooit bij naam, enkel wanneer hij erachter is gekomen dat hij een gespleten persoonlijkheid heeft, noemt ze hem Tyler. Over het einde is er al behoorlijk wat geschreven en gezegd geweest. Misschien is dit wel één van de meest controversiële eindes uit de filmgeschiedenis. Sommige vinden het prachtig hoe Jack van zijn gespleten persoonlijkheid afraakt, anderen vinden het dan weer onlogisch dat hij blijft verder leven en Tyler sterft. Ik vind het vooral spijtig dat er weer voor de happy end wordt gekozen, waardoor de kijker weer met een gelukzalig gevoel de film kan afzetten? Waarom niet eens opteren voor een slecht einde en de kijker met een verslagen gevoel achter laten.

De cast met Brad Pitt en Edward Norton klonk al meteen als muziek in mijn oren. Pitt en Norton zijn ondertussen erg bekende namen in de filmwereld, maar het is altijd leuk om ze nog eens bezig te zien en vooral samen dan. Het is prachtig hoe zij er in slagen om hun personages neer te zetten. Pitt doet het zelfs nog een beetje beter dan Norton door Tyler Durden op zo’n charismatisch en humoristische manier neer te zetten. Ik vind dat dit zijn beste rol is na Aldo Raine in Inglourious Basterds. Het is dan ook erg jammer dat Brad Pitt gaat stoppen (of is gestopt?) met acteren. Ook Edward Norton vind ik hier zijn tweede beste rol ooit spelen na Derek in American History X. Het samenspel tussen de 2 klasbakken is werkelijk om je vingers van af te likken. Vooral de scène in de bar die eindigt met het gevecht op de parking is heerlijk. Wat me vooral opviel was dat Norton wel erg goed met zichzelf kan vechten, zoals in de scène in de garage kan hij zichzelf wel heel goed achteruit sleuren. Maar ook de bijrollen van Helena Bonham Carter en Meat Loaf mogen zeker en vast niet vergeten worden.

Ik vind het altijd leuk om na het boek de verfilming te bekijken, om te zien waar de regisseur wijzigingen heeft doorgevoerd en waar hij zijn accenten op heeft gelegd. Gelukkig heeft Fincher zich niet laten verleiden om zich vooral te gaan focussen op de gevechtscènes, waardoor er een perfect evenwicht ontstaat tussen actie, thriller, drama en een vleugje komedie. Fincher brengt ook een geweldige donkere sfeer in de film, zoals hij dat ook met succes wist te doen in Seven. Vooral de scènes in het vervallen huis hebben een geweldige sfeer. Je hebt voorturend het gevoel dat er elk moment wel iets kan instorten.

Nu ja, een 5 ga ik Fight Club niet geven, omdat er te veel onlogische momenten in zitten. Zoals ik eerder een voorbeeldje gegeven heb, maar ook bijvoorbeeld de scène waar Jack in zijn bed ligt en hoort dat Marla boven aan het seksen is maar met wie is dan de vraag? Zo zijn er nog wel wat voorbeeldjes, maar die ga ik hier niet allemaal opsommen.

Voorlopig hou ik de score op 4*

'k vreesde een beetje dat het de hele tijd vechten ging zijn, maar het viel eigenlijk nog reuze mee. De film bevat eigenlijk ook heel wat humor (bv. wanneer hij ontslagen wordt ) en enkele leuke twists op het einde. De filmstijl is ook wat apart, maar sprak me wel aan.

Uitzonderlijk goed.

Finscher, een regisseur die bijzonder goede films kan maken. Hij heeft me dit echt bewezen met The game en the curious case of benjamin button. Se7en vond ik dan weer tegenvallen. Dit is een van zijn hoogst genoteerde werkjes dus het had ook alle potentie om hoog te scoren. Ik dacht voordat ik Fight club ging kijken een standaart vecht filmpje aan te zetten waarbij een paar mannen elkaar voortdurend de hersens in slaan. Dit is echter veel meer dan dat.

Een film waarbij het verhaal als het ware aan je verteld wordt. In veel gevallen vind ik dit storend. Bij bijvoorbeeld Lock stock and two smoking barrels en in time vond ik het ronduit irritant. Toch zijn er een aantal uitzonderingen waarbij het voor mijn gevoel wel werkte. Een voorbeeld hiervan is The shawshank redemption. Hier was het zeer aangenaam om naar te luisteren.

Acteerwerk is bijzonder goed. Norton en Pitt is een combinatie die werkt. Norton heeft een wat moeilijkere rol maar je ziet dat hij dit met gemak aankan. Bonham Carter die ik nu pas herken van haar rollen in zowel alice in wonderland als Harry Potter speelde ook ijzersterk.

De plottwist is niks minder dan geniaal. Je kijkt meteen met heel andere ogen naar de film. Het stuk dat daarop volgde is ook uiterst interessant in beeld gebracht.

Een van de betere films die ik de laatste tijd heb gezien.

4.5*

Prachtige film, met een enorme topcast. Het verhaal lijkt telkens zijn originaliteitshoogtepunt te hebben bereikt, maar krijgt daarna een wending waarna de film nog beter lijkt! De film is duidelijk opgenomen in de filmperiode die de overgang maakte van de jaren '80 en '90 films, naar de psychisch-getinte 21e eeuw cinema. Het einde maakte menggevoelens bij mij aan. Enerzijds kon ik de film nog meer waarderen, omdat Fight Club een onverwacht, hoog origineel einde heeft. Anderzijds kwam er ook een vage teleurstelling bij mij los. Je kijkt nu naar de film met een grauwere blik. Toch is dit kaliber film van mijn favoriete genre: de cinema waar je een film meer dan één keer moet zien, wil je het gevoel achter de regisseur perfect te pakken hebben.

Een dikke 4,5*

Misschien had ik wel iets te veel verwacht van deze film maar zelfs na 10 minuten bezinken kom ik niet terug van volgende beoordeling.
De film opent zeer traag, 40 minuten lang vraag je je af wanneer start het nu eindelijk.
En de volgende 93 minuten zijn niet veel beter, waar draait het nu allemaal rond ?
De finale was voorspelbaar het viel me van in het begin op dar Tyler en de vrouw nooit samen in beeld kwamen, het zou dus wel om iets van droom (psychologisch) uitmonden

Het hoofdpersonage verteld het verhaal dit gebeurd wel vaker in films (vb Sin City), maar persoonlijk ben ik daar geen voorstander van. Je wordt nooit in het verhaal meegezogen. Doordat telkens het verhaal wordt onderbroken door de verteller.
Het acteerwerk was goed, maar het verhaal vond ik te zwak op zich staan, en juist dat blijft de fundering van een film. Als de fundering niet goed is stort de hele film in elkaar.

Nog eens herbekeken, ditmaal op Blu-Ray, en deze prent viel me toch een beetje tegen. Nu is mijn filmsmaak sinds de eerste keer Fight Club ook wel wat veranderd, dus misschien ligt het daar voor een stuk aan. Fincher pakt nochtans uit met de nodige flair, hoewel het op visueel vlak nooit écht briljant wil worden in mijn ogen. Norton (wat is er toch met 'm gebeurd ) en Pitt barsten van het charisma, maar ik vond de personages eigenlijk ook een beetje te karikaturaal. De thematiek is nochtans interessant en de film weet ook wel tot het eind te boeien, maar een absolute topscore zit er niet meer in.

3,5*

Erg fijne film van Fincher, die ook bij herziening overeind bleef.

Brad Pitt en Edward Norton vormen een mooie tandem in deze film. Brad Pitt speelt echt geweldig. Hij speelt Tyler Durden op een frivole, speelse wijze en maakt van hem een memorabel personage. Ook Norton is erg goed al de Narrator. Hij is verslaafd aan praatgroepen en in veel een tegenpool van Pitt. De manier waarop ze zich tijdens de film ontwikkelen is interessant en de gekke activiteiten die ze meemaken zijn boeiend en vaak ook uiterst vermakelijk.

De sfeer van de film is sterk. Soms erg duister en vaak heb je daadwerkelijk het gevoel dat de spanning, die regelmatig in de lucht hangt, op elk moment tot uitbarsting kan komen. Ook bevat de film leuke (zwarte) humor. Vooral Pitt wist mij een aantal keren aan het lachen te krijgen. Een film als deze een tweede of derde keer kijken, zorgt toch voor een andere belevenis. De eerste keer wordt je als het ware verrast door de uiteindelijke afloop. Bij een volgende keer weet je die afloop al, en kun je jezelf vaak wat beter focussen op andere zaken. Dat had ik ook en dan blijkt dat deze film op veel gebieden gewoon erg sterk in elkaar zit en zeker alleen niet afhankelijk is van een bepaalde wending in het verhaal.

Het enige echte minpunt van de film is de soundtrack, die ik niet al te sterk vind. Verder zit het allemaal gewoon erg goed in elkaar. Plot, acteerwerk en het camerawerk is gewoon erg goed. Hetzelfde geldt uiteindelijk voor het totaalplaatje.

4,0* dik

Wat een film zeg!!! Echt gewoon meer als twee uur genieten. Het verhaal heeft verrassende wendingen, er zitten leuke momenten en natuurlijk de keiharde gevechten. Ik durf deze film wel een meesterwerk te noemen.

Twee geweldige hoofdrolspelers, een vaak briljante regisseur en toch een film die nergens over gaat en naar mate hij vordert steeds onzinniger wordt. Heeft voor mij een volstrekt onbegrijpelijke hoge score.

Fight Club, een film die ik nog eens wou herzien. Ik begrijp wel de hoge score hier op MM, dit is een echt buitenbeentje en de plottwists zullen veel mensen uiteraard boeien. Wat meteen opvalt is de regie van David Fincher. Waar hij in het begin opvallend mee uitpakt veranderd gaandeweg naar een andere stijl. Het lukt hem wel om sfeer te maken, maar het resultaat is wel een combinatie van enkele stijlen. De openingsscène is helemaal anders dan de sfeer die hij opbouwt in het huis. Beiden heel sterk, maar toch ietwat tweedelig.

De acteurs dan. Edward Norton met vooral de sterkere tegenpool Brad Pitt zorgen voor geweldige scènes. Ik moet helaas niets met Marla en Bob die te freaky zijn en me zelfs met momenten wat tegensteken. Ik verwacht hier net realistischere figuren tegenover het duo Norton/Pitt. Leuk is zeker die Fight Club zelf, maar eens de groep rond Project Mayhem in beeld komt, dwaal ik wat af van de film. Haal dat eruit (ook al is dat deels nodig voor het verhaal natuurlijk) en je hebt een veel boeiendere film.

Kortom, dit is een goeie film maar niet helemaal mijn ding helaas. Sommige kijkers zullen hier de diepere boodschappen wel uithalen met maatschappijkriische elementen en ander filosofisch gedoe. Maar dat is niet voor mij bestemd. Als film is dit zeker goed gemaakt, maar het raakt me niet zoals vele hier.

Een goed verhaal met een krachtige boodschap die misschien ook meer symbolisch bedoeld is. Ook een apart verhaal omdat ik de film niet echt als een komedie, thriller, drama of actie kan classificeren. In het begin van de film vooral monologen, later wat meer actie. Dit is de tweede keer dat ik deze film gezien had, en maakt hem toch wat minder dan de eerste keer. Omdat je het einde al hebt gezien en dus weet wie Tyler Durden werkelijk is. Ondanks dat blijft deze film de moeite waard om hem te kijken.

Wow, wat een geweldige film is dit. Het is van begin tot eind een waanzinnige trip die nooit verveeld en waar je van baalt dat het afgelopen is. Het lijkt wel een soort achtbaanrit. Echt heel gaaf ! Iedere keer gebeurt er weer iets bizars en dit word ook zo sterk en overweldigend in beeld gebracht dat je aan de buis gekluisterd zit. Het wordt ook op een manier gefilmd alsof je er zelf bovenop zit en dat is wel de kracht van deze film.

De plotwending op het einde zag ik niet aankomen. Ik had Tyler echt als een op zichzelf staand individu gezien en niet als een spinsel van zijn gedachten. Wat een acteerprestaties zeg. Zowel van Norton als van Pitt. Ik ben nooit zo'n fan geweest van Brad Pitt maar mijn man bleef maar zeggen dat ik dan eens naar deze film moest kijken. En hij had gelijk.

De boodschap van Tyler was heel dubbel. Aan de ene kant had hij hele sterke argumenten en kon je je best vinden in zijn theorieën maar de manier waarop hij hier gestalte aangaf was veel te heftig. Die tegenstelling was heel sterk.

Ja, deze film heeft mij best wel weggeblazen. Ik ga hem ook de volledige 5 sterren geven. En ik overweeg een plekje in mijn top 10.

Jezus, wat een film!
Had deze al een lange tijd opgenomen, en gisteren had ik eindelijk de tijd om hem eens goed te bekijken. Dat bleek een goede keuze te zijn

De film begint al met mijn favoriete methode om een film te openen. Je ziet een heftig beeld en stelt jezelf daardoor vragen. Waarom is die man vastgebonden? Wie is die man eigenlijk? Wie bedreigt hem? daarna neemt de film de tijd om het verhaal rustig uit te leggen, wat dan ook zeer goed werd gedaan.

Het verhaal zelf is ijzersterk en wordt goed overgebracht door een ongelofelijk goed acterende Norton en een fabuleuze Pitt. Net als je denkt te weten hoe de film gaat eindigen komt er een zeer sterke plotwending, die had ik niet zien aankomen, echt waar! Daarna eindigt de film op een wijze die ik nooit zal vergeten...

Wat de film ook zo sterk maakt is het fantastische camerawerk, het lijkt alsof je zelf heel dicht op de gebeurtenissen zit, waardoor je echt wordt meegezogen door het verhaal.

Ook kent de film een dubbele lading vanwege de filosofie die erin zit. Tyler, de grote verwoorder van die filosofie, heeft erg veel charisma, en weet de boodschap met erg sterke argumenten duidelijk te maken. Net als je het gaat geloven wordt echter duidelijk dat zijn uiteindelijke doel veel te ver is doorgedreven.

Echt een van de beste film die ik ooit heb gezien, wat zeker ook terug te zien is in mijn eindbeoordeling,

De volle buit, 5,0*

Wat een mindfuck is deze film zeg! En wat een fenomenaal einde!

Edward Norton voegt een nieuwe dimensie toe aan het fenomeen acteren, hij zet perfect een persoon neer die een invulling voor zijn leven probeert te vinden. Brad Pitt is geweldig als de levensgenieter Tyler Durden, die alles is wat het karakter van Edward Norton wil zijn. Ook de bijrollen zijn prima verzorgd. De chemie tussen Norton en Helena Bonham Carter spat van het scherm af. Zanger Meat Loaf is verrassend goed, hoewel hij ook niet veel te doen kreeg.

David Fincher bewijst hier nog maar eens een van de meest talentvolle regisseurs van zijn generatie te zijn. Hij vertelt het verhaal in een vlot tempo. De film is visueel gezien werkelijk revolutionair. Met dank aan de snelle shots en springerige montage voelt de film zeer beklemmend aan. Dit kun je afleiden uit Fincher's oorsprong als videoclip-regisseur. Ook de subliminale flitsen die af en toe voorbij komen zijn een briljante vondst. Cameraman Jeff Cronenweth, die later naam maakte met The Social Network en The Girl With the Dragon Tattoo maakte met Fight Club zijn speelfilmdebuut en doet dat zeer verdienstelijk. Ook het donkere kleurenpalet wat hij gebruikt is een goede keuze geweest.

In eerste instantie gaf ik vier en half sterren, maar na herziening moet ik dit toch met een halfje verhogen en de maximale score geven. Fight Club bewijst maar weer eens wat voor fenomenaal filmjaar 1999 was.

Motherfucker! You hit me in the ear!
Well, Jesus, I'm sorry
Ow, Christ... why the ear, man?
Guess I fucked it up...
No, that was perfect!

Eergisteren Fight Club weer eens opgezet en nu 2 dagen later heb ik alweer zin om hem te gaan kijken. Voor mij blijft dit de film der films, als ik m'n hele leven lang maar één film zou mogen kijken, dan zou het deze zijn. Mijn nummer 2 in m'n top10 komt voor mij nog niet eens in de buurt van Fight Club.

Voor mij heeft Fight Club alles wat een goede film nodig heeft; goed verhaal, (duistere) humor, interessante personages die één voor één goed uitgediept worden, ijzersterke scene's en ga zo maar door.The Narrator in het verhaal zit op een dood spoor in z'n leven, lijd aan insomnia en heeft een saaie 9 tot 5 kantoorbaan. Na z'n werk gaat ie naar praatgroepen toe voor mensen die aan kanker lijden om zo in te zien dat zijn probleem eigenlijk nog redelijk meevalt. Hierdoor kan hij weer rustig slapen.Hij vind zijn leven te saai en is niet de persoon die hij eigenlijk zou willen zijn. Dan ontmoet hij Tyler Durden, een zeepmaker en verkoper met een heel aparte lifestyle en kijk op de maatschappij, volgens hem zijn de meeste mensen tegenwoordig slaaf van hun eigen leven en hebben niks meer om echt voor te leven, alleen maar hun werk dat elke dag maar hetzelfde is.The Narrator wil eigenlijk precies zo als hem zijn en vanaf dit moment gaat de film pas echt goed los. Samen richten ze The Fight Club op, een plek waar mannen met een saaie kantoorbaan elkaar s'avonds tot moes kunnen slaan om zo even te ontsnappen aan de dagelijkse sleur van het leven.

De climax in deze film is echt het allerbeste wat ik ooit heb gezien. Vanaf dat moment wordt de film echt belachelijk goed, de laatste 3 kwartier van de film lijken voor mij altijd ook maar 5 minuten te duren, sowieso de hele film gaat voor mijn gevoel altijd als een sneltrein voorbij. Nergens heb je het gevoel dat de film ook maar een minuut te lang duurt. Elke keer als je Fight Club kijkt vallen er weer nieuwe dingen op. Wat me bv ook pas later opviel, bij m'n 2e kijkbeurt was dat Brad Pitt echt zowat elke scene met een peuk in z'n smoel zit, hij laat roken bijna cool lijken. Ik snap ook niet dat sommige mensen deze film als vaag kunnen bestempelen of niet begrijpen aangezien de climax toch echt heel duidelijk is.

Where Is My Mind? Dat vraagt de narrator op het eind van de film zichzelf af. Ik zal dit nummer nooit meer kunnen beluisteren zonder ook maar een seconde aan Fight Club te kunnen denken, en het nummer past ook perfect bij de film. Ook een perfect einde. Ik ben jaloers op de mensen die Fight Club nog nooit hebben gezien.

Verplichte kost voor ieder die zichzelf een filmliefhebber noemt, een film met een boodschap.

Ah flashback humor..

gebeurt niet vaak dat ik een film net zo goed vind als 't boek, maar Fincher krijgt het voor elkaar. geweldige film

Wereom, goeiedag allemaal.

Helaas moet ik mij aansluiten bij Jeuletaxi, (wat een wazige naam trouwens ) inderdaad een wat wazige film waarvan je het idee krijgt dat je even niet goed hebt opgelet. Edwarrd en Brad spelen natuurlijk geweldig, maar het geheel is omgeven met een ranzig geheel. Wat te zeggen van Marla Singer, daar wil je toch hard van weglopen als je zo'n typetje tegenkomt....... of zag ik het te wazig ??

kortom luitjes, helaas ik kom niet verder dan een 3.

gegroet vanuit het gezellige 's-Hertogenbosch en hopelijk komt de zomer alsnog naar je toe, immers tot nu toe was het knudde!

Het eerste waaraan ik dacht toen ik de film gezien had was: wat is dit een vreemde film. Maar toen al snel kreeg ik een wow gevoel. Een gevoel wat ik maar bij een handjevol films heb gezien. Allemaal heel knap gedaan, film met veel hints en natuurlijk briljant geregisseerd. Fincher is toch wel één van mijn favoriete regisseurs.

In het begin had ik echt geen idee waar deze film naartoe ging, maar het einde vind ik echt geniaal en het laatste shot met 'Where's Is My Mind?' van the Pixies maakte het helemaal af.

Toen deze film was afgelopen heb ik een hele tijd na zitten denken. Over de twist, en hoe het nou allemaal kon. Vind ik wel mooi. Hou ook van de sfeer in deze film, het voelt allemaal erg grauw aan. Misschien wel een beetje in de stijl van Seven.

Hoe dan ook dacht dat ik naar een vechtfilm ging kijken, alhoewel had ik op imdb 'drama' zien staan. Maar het bleek een film te zijn met zeer goed acteerwerk en een mooi verhaal. Love it.

Herzien voor de zoveelste keer, al was de laatste keer jaren terug. Ondanks de vele herzieningen blijft deze film niet vervelen. Er zit zoveel in: bizarre situaties, bizarre dialogen, gave one-liners, onverwachte wendingen en tenslotte ook maatschappijkritiek, wat de film een zekere diepte geeft. Ik moet zeggen dat ik uiteindelijk niet veel kan met zowel de onvrede van de hoofdpersoon over de consumptiemaatschappij, alsmede de consequenties die hij uit die onvrede trekt. Met name dat laatste: ik heb bijvoorbeeld zelf totaal geen behoefte aan pijn, ik kan me ook nauwelijks voorstellen hoe dat een leegte in je bestaan kan opvullen. Maar goed, het gegeven levert wel een boeiende film op; er wordt op een aardige manier uitgewerkt wat er kan gebeuren als je tot het uiterste gaat. En bij herziening blijft het interessant om te zien hoe je door de film in een bepaalde richting gedwongen wordt te denken, terwijl je nu weet hoe het werkelijk zit. Leuk om dan reacties van personages te zien (met name van het personage van Bonham Carter), die op zo'n manier neergezet zijn dat ze in alle gevallen logisch aanvoelen, ongeacht of je je laat meevoeren door de film of dat je de afloop in je achterhoofd houdt.

Werkelijk prima acteerwerk. Boeit me normaal niet zoveel, maar hier tilt het de film toch naar een hoger niveau. Norton is heerlijk sarcastisch. Dit was mijn eerste kennismaking met hem, wat al meteen de toon zette. Pitt was een grote verrassing toen ik deze film voor het eerst zag. Ik kende hem toen alleen van films als Meet Joe Black en Interview with the Vampire, waarvan ik me meen te herinneren (die films liggen echt 10 jaar achter me) hem behoorlijk suf vond, en het idee had dat hij het alleen maar van zijn looks moest hebben. Na deze film moest ik daarvan terugkomen. Dit soort rollen is hem op het lijf geschreven, zoals ik later ook heb kunnen zien in Snatch. In mijn herinnering had ik niet veel op met Bonham Carter, wellicht omdat ik iets teveel meeleefde met de hoofdpersoon en haar personage irritant vond. Ook iets waar ik, ditmaal na deze kijkbeurt, van terug moet komen. Prachtig, hoe ze zo'n personage, dat nogal laconiek en verveeld met de dood omgaat, neerzet, met name tijdens het telefoongesprek. Tenslotte was ik vergeten dat Meat Loaf ook een rol in deze film had. Grappig omdat ik net van de week op de Vlaamse tv een docu over zijn doorbraakalbum Bat out of Hell had gezien, waar naar voren kwam dat hij zich echt in de liedjes inleefde. In ieder geval geen klachten over zijn rol hier!

Camerawerk was meer dan in orde, maar ook niet wonderschoon of spectaculair. Al is het leuk om op het einde even de Pixies te horen, was de soundtrack aardig maar ook niet spectaculair . Maakt toch dat ik niet op de volle score uitkom, maar 4,5* is ook niet niks.

Het verwondert mij niet dat deze film in diverse populariteitspolls hoog scoort. Het verwondert mij evenmin dat uit het stemgedrag op IMDb blijkt dat de film vooral geliefd is bij de wat jongere toeschouwers. Immers in die hoek moet je doorgaans de liefhebbers van actie en geweld zoeken.
Ik hoor daar niet bij. Ik kan de film dan ook maar matig waarderen. Te meer omdat ik het een onzinnig idee vind dat je de uitwassen van een zinloze consumptiemaatschappij kunt bestrijden met zinloos geweld. Het middel is erger dan de kwaal. De film is bovendien zeer vrouwonvriendelijk, want de enige vrouw, die een rol speelt, wordt – mede door haar eigen toedoen– behandeld als een hoopje vuilnis.
Toegegeven, het acteerwerk van Edward Norton en Brad Pitt is goed verzorgd, maar dat is dan meteen ook het enige positieve dat ik over deze film te melden heb.

Ik ging de film zien omdat het een komedie is. Ik heb 1x gelachen denk ik.

Doordat ik het redelijk saai vond ben ik stukjes door gaan spoelen. Ik kon er niet in komen, mede doordat ik maar niet kon lachen en dat de reden was dat ik de film keek.

Gisteren na jaren eindelijk weer eens herzien en het vetste aan de film vind ik toch wel de montage en de filmische truukjes die Fincher toepast. Dat geeft de film zo'n ontzettend gave vibe. Verhaaltechnisch viel me toch op dat ik het allemaal niet zo bijzonder vindt. Dat hele project mayhem boeit me gewoon niet. De twist blijft geweldig. Ik behoorde tot de gelukkigen voor wie het de eerste keer als een totale verrassing kwam, gelukkig maar. Het zet de film in een compleet ander daglicht als je hem een tweede keer kijkt (erg cool).

Desalniettemin een halfje eraf, blijft er nog een mooi cijfer over.

Na lang aandringen heb ik deze film uiteindelijk alsnog gezien met de persoon die claimde dat het zijn favoriete film is en dat de film ook heel veel voor hem betekent. En ja, ik begrijp het ergens best allemaal: het acteerwerk is erg goed van beide hoofdpersonen, de film is leuk geregisseerd en heeft een erg gave soundtrack en de twist (die ik helaas al kende) is alsnog leuk gevonden.

Ik had echter een erg diepe film verwacht, maar kwam vrij weinig diepgang tegen waar ik iets uit kan halen dat deze film zo briljant zou moeten maken. Indien de film echt een aanklacht is tegen de consumptiemaatschappij, dan heb ik weinig interesse in de oppervlakkige bijna, puberale oplossing die er voor geboden wordt. Daarnaast, indien het echt een aanklacht is over de consumptiemaatschappij, dan vraag ik me toch echt uitzonderlijk af hoe het komt dat deze frustratie vooral gevoeld wordt onder blanke mannen en dat vooral vrouwen er weinig van mee krijgen. Sterker nog, waarom is het enige vrouwelijke personage al zo'n miserabel wrak die in praktisch ergere staat is dan de hoofdpersoon zelf? Indien de film gaat over mannelijke identiteit in een post-moderne maatschappij en het gemis van masculiniteit, dan vind ik het bovenal een hoop gezeik en is wederom de 'oplossing' (als die al nodig zou zijn) puberaal en behoorlijk verachtelijk.

Misschien ligt het er ook aan dat ik uberhaupt weinig binding met de problematiek heb. De Amerikaanse Droom is als Nederlander/Europeaan een ver van mijn bed show en het mislukken hiervan kan me verder ook aan mijn reet roesten. Misschien is een dosis realiteitsgehalte in de kijker zelf al voldoende om mezelf niet te hoeven identificeren met mislukte dromen, gemis aan masculiniteit (en kennelijk het daarbij horende seksisme) en kritiek op onze consumptiemaatschappij.

Neemt niet weg dat ik me redelijk vermaakt heb, maar dat ik me toch echt niet kan onttrekken aan de gedachte dat deze film toch echt behoorlijk overrated is. Ongetwijfeld zal ik wel horen bij de verkeerde doelgroep, maar ik zie weinig dieps in de film. In een bepaald opzicht is de gehele opzet te vergelijken met een van mijn favoriete films American Psycho, maar in die film is de parodie mij een stuk duidelijker en wordt de hoofdpersoon en zijn wereld ook echt nergens verheerlijkt. Gezien het feit zoveel mensen het eens zijn met 'de boodschap' van de film, meen ik toch echt dat Fight Club in dat opzicht als verhaal echt faalt.

Fight Club

Erg goeie film, waarin je hersens moeten werken. Nu ik nog vakantie heb is dat wat meer gevraagd dan normaal ! Maar toch heb ik wel genoten.. Zoverre het kan.. Soms werd de film een beetje raar, maar het bleef wel leuk om naar te kijken.. Soms zat je met verbazing te kijken, en zo werkt de zo geheten 'Mindfuck'.. Erg leuk!

Ik was de film aan het kijken, en ergens kwam mij het gezicht van Edward Norton bekend voor.. En ja hoor, hij kwam uit de film American History X. Ook in deze film vond ik hem erg sterk en mooi acteren.. Brad Pitt acteerde ook erg sterk! Was gewoon plezierig om naar te kijken! Je werd gewoon mee getrokken in het gestoorde script, want dat was het wel. En dat is dan echt zo lekker om naar te kijken. De rest van de acteurs deden het ook goed, en ik keek er erg met plezier naar.

Zoals ik al eerder zei is het verhaal beetje ingewikkeld. Maar erg leuk om te volgen, en het einde is daarom ook echt een opluchting en dan snap je eindelijk eens waar het allemaal over gaat. Best wel raar haha! Het concept is ook erg leuk! Alleen soms snapte ik de titel "Fight Club" niet echt voor deze film. Later werd het duidelijk! Leuke film en zeker het kijken waard!

4.5*, ik heb erg genoten.. Alleen soms was het ietsjes te veel mindfuck..

Wat een topper. Pitt zet hier een geweldige rol neer zoals ik hem graag zie. Echt genoten van begin tot het eind. Pijn is fijn het doet beseffen dat je leeft.

Fight Club moet je als man gezien hebben. Briljant, diep, ontroerend en magisch.

Heb deze film net voor het eerst gezien. Vond het verhaal vies tegenvallen. Het verhaal is maar slap en ik was niet verrast door de plot twist. De film was ook nergens spannend. En ik heb niet gelachen dus een komedie wil ik het ook niet noemen. Leuk om 1x gezien te hebben maar het is geen voldoende.