Fight Club (1999)

Helemaal mee eens!

Dus geweld voortvloeiend uit onbegrip voor Vietnam-veteranen mag wel, maar geweld voortvloeiend uit onvrede met de consumptiemaatschappij mag niet in cinema. Dan weet ik dat ook weer.

Die Hard is gewoon leuk vermaak (goed gemaakt hoor, dat zeker) maar zoekt nergens de grenzen op, je hoeft bij Die Hard nergens echt na te denken, nergens wordt het ongemakkelijk. Vind dat in Fight Club toch net wat anders, juist omdat hij af en toe over het randje van de (politieke) correctheid gaat.

Volgens mij is het één een film die gewoon als exploitation is gemaakt, terwijl het ander pretendeert een boodschap te verkondigen. Nog afgezien van dat het die boodschap verschrikkelijk plat verkondigt (vorm), blijven het toch vooral de hoeveelheid meppen en coole oneliners die deze film overeind moeten houden. Dan zie ik liever een film die daar tenminste vol voor gaat en de boodschappen aan albert hein overlaat

De boodschap van Fight Club lijkt me vooral dat die clubjes geen haar beter zijn dan de groote internationals die ze zo verachten. Beetje de jaren '90 variant van Taxi Driver zeg maar.

Tenminste Tayler Durden en de persoon van Norton zijn verre van sympathiek, sterker het zijn gewoon eikels. En ook het hele idee van die fightclubs wordt toch wel met het nodige ironie en cynisme gebracht.

En natuurlijk is deze film cool, de jaren '90 waren gewoon ultiem cool

juist! ieder activisme dat geweld gebruikt, wordt precies als datgene waarop het reageert en vaak nog erger.

Scorsese draait zich om in zijn graf.

...Dus?!? Toch nog niet zo'n slechte film dan

Hij is nog niet dood....

Nee, heeft ie net die oscar... wordt ie nu al dood verklaard hier.

Nou ja, niet zulke lange tenen .

Ik vind ook dat de film niet echt een fascistische boodschap uitdraagt, maar dat rebellerende uit de film heeft zeker naast het er dik-op-liggende anarchisme zeker wel iets fascistisch. En er wordt wel heel erg gefocust op het coole aspect van de Fight Club en Pitt en Norton nota bene als hoofdrolspelers.

Dat kun je gewoon niet ontkennen.

Erg gecompiceerde film.

Eerst ergerde ik me aan de personage's, totdat Brad Pitt zich verassend goed liet zien. Hij gaf de film sfeer en humor. Brad Pitt hate ik altijd. Bijvoorbeeld bij Se7en, Mr And Mrs Smith & Oceaans Twelve. Maar daarna zag ik Twelve Monkey's en sinds die film ben ik hem meer gaan waarderen. Ook hier liet hij zich van een erg goeie kant zien.

De film zelf was niet spanning van hoog niveau. Vond het verhaal erg ongeloofwaardig, het sprak me totaal niet aa en het had geen diepgang. Er was wel 1 ding dat een beetje diepgang had en dat was dat iedereen wel eens een geweldig fantasy image verbeeld bij zichzelf.

Wat hier wel raar was was toen de waarheid van Tyler werd onthult. De kans dat iemand die zijn hele leven geen Tyler heet, maar het dan toch heet is gek.
Hoe kan je trouwens je vriendin boven platneuken, en je tandenpoetsen beneden tegelijk? Vond het toch vaak nogal vreemd en klip klap klaare onzin.

Het grootste vermaak hier is Brat Pitt en de verassingen. Voor de rest vind ik het nogal overgewaardeert.

3 sterren.

Volgens mij ging het er ook om waarom je wel sympathie/begrip mag hebben voor bv; Rambo, Jules en Vincent, Godfather's en Tony Montana's en Pike Bishop en niet voor de anarchisten uit Fight Club.

Filmpersonages gaan vaak ver over de grens van het allerdaagse (dat moet ook zo) zonder dat het oproept om dat voorbeeld maar meteen in de praktijk te volgen als je de volgende morgen wakker wordt.

Maw: Ik heb mijn IKEA Benno's en Ivar's ook niet in elkaar gerost en bij het grof vuil gezet toen ik Fight Club gezien had

Klopt prima. Je kijkt als kijker toch mee met Edward Norton, die je een verkeerd beeld van de werkelijkheid voorschotelt? Hij is dus gewoon boven bij zijn 'vriendin'. Volgens mij heb je het einde niet zo goed gevolgd.

Heb het juist nog eens nagekeken. Maar jij legt het nu simpel uit.

De focus op het coole aspect van de film? Is Tyler Durden niet die rebelse, charismatische en tegelijkertijd intelligente dude met zijn don't give a damn levenstijl die zich nergens druk over maakt? Is hij niet het beeld dat wij schetsen van een ideaal? Tja Tyler is immers de verlosser voor Norton en geeft hem weer een reden om te leven. Het is relevant binnen het verhaal. Nee dit is niet zomaar cool om cool te doen. Het rechtvaardigt het feit dat de coolnessfactor in Fight Club misschien zo hoog ligt. Face it, Tyler Durden is ronduit een eerlijke schets van het ideaal. Bovendien komt de kracht in mijn ogen nog altijd uit het statement dat de film benadrukt. En wat te denken van de Tarantino's en de Ritchie's? Reservoir Dogs is cool, maar wel zo geniaal! En de personages uit de westerns van Leone dan (om maar wat te noemen)

Dat is niet wat ik schreef; het gaat niet om het onderwerp, maar om de pretentie van een boodschap vs. hersenloos vermaak.

Maar ik ben niet de persoon om First Blood te gaan verdedigen aangezien ik het een slechtere film vond dan Fight Club. Het is bij Rambo vooral zo dat de uitwerking dermate slecht is, dat inhoudelijke kritiek niet eens meer van toepassing lijkt. Als FB film een sterker einde zou hebben gehad, zou ik best dezelfde bezwaren als tegen FC hebben willen inbrengen.

Heb vaak de indruk dat die prententie vaker vanuit de kijker komt dan vanuit de film. Als er bijvoorbeeld bewuster met de vorm wordt omgesprongen moet er vaak al een boodschap inzitten en kan het geen simpel vermaak meer zijn.

Dat zijn allemaal komische, diepgangloze films zonder realiteitswaarde (neem aan dat je op de Dollar-trilogie van Leone doelt tenminste?); sit-back-and-relax-type entertainment. Dat had Fight Club ook kunnen zijn (al vind ik 'm persoonlijk niet grappig en is Durden verre van mijn ideaal), ware het niet dat er voortdurend de pretentie van inhoudelijke diepgang doorheen loopt. Dan wordt het door die 'coolheid' opeens een geweldverheerlijkend anarchistisch manifest, in plaats van een objectieve film over ontspoorde mensen.

Dat is in het algemeen misschien waar, maar geldt dat ook voor deze film? Ik had tijdens het kijken voortdurend het idee dat het een serieus bedoeld manifest was - al werd dat mogelijk voor een deel gevoed doordat ik het niet grappig vond. Met de vorm heeft het in ieder geval niets te maken.

Als jij van deze film kan genieten als (zwarte) komedie en de moraal daarbij negeert, dan is daar natuurlijk niets mis mee (humor is nu eenmaal heel persoonlijk). Maar wat ik uit de reacties van andere gebruikers opmaak ben je daarin wel een minderheid; de meeste reacties prijzen vooral de boodschap en juichen de acties van Durden toe (en dat vind ik zorgwekkend).

Deze film presenteert zichzelf allerminst als pretentieloos vermaak, en de meesten weten dat dondersgoed! Dit is een film die het veel meer over de boeg van een Taxi Driver of American Beauty gooit dan Reservoir Dogs. Als poging daartoe is deze film namelijk bij voorbaad al kompleet mislukt. De serieus bedoelde films waarmee je deze film beter kunt vergelijken zijn wat dat betreft minder "eager to please" voor de gemiddelde 20-er. Die leggen de factor "vet cool en kijk mij eens intelligent zijn met met mijn onzinnige plot" er niet zo duimendik bovenop. Deze film schippert veel te veel, en ontgroeit nergens zijn platte status. Ik zie weinig verschil hiertussen en een boondock saints oid..

Boondock Saints is een slecht voorbeeld, die is wel consequent aan 't overdrijven.

Ik denk het wel. De duistere humor is dik aanwezig, de stijl is vooral vlot en duister.

Het verhaaltje heeft bestaansrecht genoeg vanwege de flashy ontknoping. Ik weet verder niet wat Fincher daarover te zeggen heeft, maar het verveelt me soms dat wanneer een regisseur ergens een film over maakt, hij meteen ook met een mening/stelling/moraal over dat onderwerp moet komen, en anders mensen het er wel moedwillig zullen uitscheppen indien nodig.

Om een persoonlijk voorbeeld te geven, vind ik zelfmoord in film steeds erg fascinerend en kracht. Als regisseur zo ik er gretig gebruik van maken, het ook dramatisch verheerlijken. Maar dat zou dan compleet los staan van mijn mening tov het onderwerp in de realiteit. Film blijft film.

Die stijl is m.i. om de film aantrekkelijk te maken voor een publiek dat niet van boodschappen houdt en al zeker niet van moraal. Daarom kan er toch nog wel een boodschap in verstopt zijn, om een diepere laag te faken. Dat er sprake is van een aanklacht tegen het materialisme, komt uit het geschifte hoofd van de hoofdrolspeler. Voor mij is Fight Club gewoon een van vele films die de mix geweld en 'humor' gebruiken om een bepaald publiek te bereiken dat daar van houdt. En eeen deel van dat publiek meent blijkbaar dat deze film een aanklacht is tegen de maatschappij.

Welke doelgroepen wat wel en niet menen zal mij echt verroesten. Het gaat mij om wat de film voor mij is. Dat sommige mensen hier gevaarlijke dingen in zien zal best, dat zegt meer over die mensen dan over deze film vind ik.

Maar vindt niemand het raar dat je als regisseur blijkbaar geen film kan maken over een persoon die zich afzet tegen het materialisme, zonder dat verwacht en/of aangenomen wordt dat hij daarbij zelf een oordeel te velt of moraal afsteekt ?

Onzin voor mij is het pretentieloos vermaak, dat er een boodschap of dubbele bodem in zit maakt het toch niet ineens pretenteus. Je kan het gewoon niet hebben dat veel mensen deze film wel leuk vinden en er genoegen in scheppen om over de verschillende door de film aangekaarte aspecten te praten.

Nergens heeft Fincher of de schrijver lopen oreren dat hij met het boek/film de wereld wilde veranderen of een nieuwe religie wilde stichten... En dat weet je dondersgoed.

Ik begrijp het inderdaad niet dat je zo'n run-of-the-mill mindfuck met nachtelijk kunstlicht morzig sfeertje zo geweldig vindt nee. Verbijsterend overschat!

De constante reacties die ik en andere kritikasters uitlokken geven eerder het idee dat de volgzame massa het niet kan uitstaan dat niet iedereen dit gewoon te vet en te cool vind

Zodra een film over maatschappelijke thema's gaat (in tegenstelling tot persoonlijke drama's als zelfmoord, wat jij in je voorbeeld aanhaalt), neem ik aan dat de filmmaker kennelijk iets over die thema's wil zeggen (al kan de mening van de filmmaker best haaks op die van de hoofdpersoon staan). Ik zie niet in wat daar raar aan is; waarom zou je als filmmaker anders maatschappelijke thema's aanhalen, als je daar geen mening over hebt?

Waarom niet ? De persoon an sich kan een boeiend subject zijn om een film over te maken. Ook bij deze film. Hoe je het ook draait of keert, Durden is voer voor een film (en boek).

Wat Fincher verder vindt van Durden's leefwereld lijkt mij verder compleet irrelevant, maar de themas zijn essentieel om binnen de leefwereld van het personage te treden.

Jammer voor jou

Ach, van mij mag je. Jammer voor jou.

Het zijn natuurlijk ietwat voordehandliggende voorbeelden, maar om al deze films als diepgangloos te bestempelen? Sprak ook over de rest van Leone's werk met een nog ''coolere'' Bronson dan Pitt in deze film. En what's you're point? Diepgangloze films zonder realiteitswaarde mogen wel ''coole'' personages en oneliners bevatten en dit niet? Fight Club is wel degenlijk entertainment en als klap op vuurpijl wordt voorzien van een interessante boodschap. Dat Durden niet jou ideaal is, is verder irrelevant. Mijn punt is dat Pitt ''slechts'' een ideale karakterschets is in Norton's ogen en het daarom onmogenlijk is om hem die ''coolheid'' verwijten. Die karakterschets rechtvaardigt zijn stoerdoenerij. En juist die ''coolheid'' en cynische humor zorgen ervoor dat men dit niet allemaal TE serieus moet nemen, maar juist met een knipoog, hoewel ik tot op zeker hoogte bepaalde ideëen deel. Het dient niet alleen als stijlmiddel, maar het heeft een functie. Romantisering in het algemeen zorgt ervoor dat de kijker de scheiding tussen fictie (films) en de werkelijkheid juist beter kan maken.

Maar moet je dat de film verwijten? Zijn het misschien de kijkers zelf niet? Misschien interpreteren zij het verkeerd, who knows.