Annihilation (2018)

Pfff Ik was blij dat hij gedaan was. Wist me nergens te boeien.

Dat heeft te maken met het feit dat producers een stel onderdanen zijn van een steeds dommer wordende publiek dat alleen maar superheldenfilms en de zoveelste spookhuisfilmpjes willen zien.

De producers zijn waarschijnlijk goed geschrokken toen bleek dat Mother! (ook van Paramount) gebukt ging van giebelende huppelkutten en irritante bioscoopbezoekers, die een Insidious-kloon hadden verwacht. En dat terwijl Black Swan van dezelfde regisseur nog een succes was geweest... Maarja, die tijd is voorbij.

Deze te expliciet in wat? De uitleg of het visuele? De hele climax had zonder beeld en geluid niet gewerkt.

[quote]Halcyon schreef:

Volgens mij laat je, bewust of onbewust, een heel aantal lagen buiten beschouwing.

[quote]Arri schreef:

Er intrigerend. Misschien toch ook dat boek maar eens lezen.

Wat was dit voor een saaie film, kwam tergend traag opgang en kon me nooit echt bekoren. Nee hier kon ik niets mee. En door de goede scores her en der, had ik er wel wat van verwacht, maar voor mij een non-film.

Het survival aspect wordt weggemoffeld onder een tapijt van beeldenpracht en stoned getheoretiseer over allerlei weirde toestanden, mutaties en buitenaardse bedoelingen (vaak zijn dat zaken die mijn ene oor ingaan en linea recta het andere weer ui). Dus verwacht ajb geen bootcamp als Aliens of Deliverence (etc).

Zo kunnen we bezig blijven , als een film onvoldoende is om de aandacht bij te houden is.... geef ik geen3,5 , stel je voor dat ik wel mijn aandacht bij de film kan houden?Dit was gewoon een Netflix filmpje.

Nee, Paramount.

Alles wat een film goed maakt zit in Annihilation. Het is sci-fi en een psychologische thriller ineen, en laten dat nou net twee van mijn favoriete genres zijn. Natalie Portman laat weer eens zien waarom ze de beste actrice van haar generatie is, en Garland heeft pas twee films gemaakt, maar het zijn wel twee home runs. Twijfel tussen 4* en 4.5*, even laten bezinken.

Meer van dit soort films graag. Het testpubliek in Amerika was gewoon dom, met hun telefoon bezig of dronken tijdens het kijken van Annihilation. Gelukkig heeft Garland geen concessies gedaan en het einde zo gelaten. Dat moment met Leigh op het laatst ga ik nog vaak terugkijken...

Ik ben zo verkikkerd op die Natalie Portman. Het is begonnen bij Léon en nooit meer weggegaan.

Een hemelse verschijning

tja...

Visueel is het een mooi plaatje.

het verhaal is op zich ook wel boeiend, alle mannen zijn op, en nu eens een vrouwengroep die op expeditie gaat.

Dat het allemaal zo makkelijk gaat ( het hele gebied zo afzetten, terwijl niemand dat zowat weet, en het gehele team zo klein is, en 1 vrouw alles daar regeert moeten we maar even loslaten.

Het wereldje in de bel ziet er mooi uit, dat wat ze tegenkomen is wel mooi gemaakt.

Alleen heb ik weinig verstand van DNA, stamcellen, genetische zooi, klonen dus dat ging me iets boven de pet.

Ik dacht dat het in de vuurtoren wel duidelijk zou worden, maar daar werd het eigenlijk alleen maar vager door. ( een vuurtoren moet juist toch alles ophelderen ?

het eind was beetje langdradig, maar ook wel mooi gedaan, maar voor mij was het toch op deze manier jammer hoe alles nou zat en afliep.

Het valt me op dat veel mensen de film letterlijk nemen en van daaruit redeneren. Voor mij was het vooral een filosofische film. Een alternatieve kijk op identiteit. Wat is 'ik', wie is 'ik'. Bestaat 'ik' zoals wij die kennen eigenlijk alleen uit oppervlakkige menselijke factoren/benaderingen (naam, werk, rol in gezin). Is een persoon een eigen identiteit of maken we dat er van en is onze ziel eigenlijk een onderdeel van een groter geheel die we niet kunnen zien of bevatten. Bestaat een eigen identiteit wel of is ons 'zijn' niet persoonsgebonden. Is ons lichaam eigenlijk één grote beperking alsmede onze zienswijze op identiteit. Wat mij betreft gaat deze film helemaal niet over buitenaards leven of klonen in de letterlijke zin van het woord. Goed, gedachtenspinsels allemaal, en prima als ik er naast zit, maar heerlijk als een film dat los kan maken. *4.0

Voorspelbaar is het einde zeker niet. Er zijn volgens mij drie of vier opties:
1. Op het laatst zie je de echte Lena en Kane die elkaar omhelzen, maar wel verandert zijn door de The Shimmer.
2. Het zijn twee klonen. De echte Lena en Kane zijn overleden in de The Shimmer.
3. Kane is een kloon die de echte Lena omhelst. Lena is alleen zo verandert in The Shimmer dat ook zij transformeert als het ware.
4. Hele weirde theorie. Hun huis staat eigenlijk in The Shimmer en Lena en Kane zijn daar blijven wonen. Het huis dat je in The Shimmer ziet lijkt ook veel op hun eigenlijke huis. Op het laatst weten ze (doordat The Shimmer vernietigd wordt) te ontsnappen uit The Shimmer en als getransformeerde/gekloonde mensen voort te leven in de normale wereld.

Er is geen één allesomvattend antwoord volgens mij.

Optie 3 lijkt mij, voor zo ver ik kan beredeneren, het meest logische. De echte Kane pleegde zelfmoord met de handgranaat, maar Lena was de kloon te slim af.

Nee hij gaf 2,5

Oké Frans

Waarom hadden ze eigenlijk buiten de Shimmer van die beschermende pakken aan (om met kane/Lena te praten), maar sturen ze wel een groepje vrouwen zonder bescherming linea recta die toestand in?. Dat is ook gewoon vragen om problemen.

En zo waren er wel meer momenten waar je wenkbrauwen van gingen fronsen. Al met al wel aardig, visueel uitstekend zelfs, maar by far geen instant scifi klassieker. 3*