Annihilation (2018)

Bij de film Annihilation is het bijna onontkoombaar om het niet over de dump op Netflix te hebben. Was het terecht dat Paramount naar een filmseizoen vol commerciële flops (Baywatch, Mother!) de keuze maakte om deze film niet uit te brengen in de bioscopen? Het Amerikaanse testpubliek vond het te 'ingewikkeld' en het blijf natuurlijk dan een gok maar ik denk van niet! Cinematografisch is het juist een film die bij uitstek er één is om op het witte doek te bekijken. De getoonde beelden zijn onovertroffen mooi. De film zal dan ook hoge ratings ontvangen voor mensen die van visuele pracht houden. Echter snap ik de filmmaatschappij, die door het test-publiek en de recente flops deze keuze heeft gemaakt, wel! Ze spelen met deze film zeker niet op veilig!

De scifi-film is gebaseerd op het boek van Jeff Vandermeer. Hij schreef een serie genaamd Southern Reach waarvan Annihilation dan het eerste deel is. Deze schrijver staat erom bekend dat hij experimenteer-zuchtig is.Toch blijkt dat er gezien het bronmateriaal er moet gesteld worden dat Garland zich vooral heeft laten inspireren en niet zozeer echt een boekverfilming heeft gemaakt. Het centrale mysterie en bijbehorende setting uit het boek zijn weggelaten en de plot is versimpeld. De reden waarom Annihilation was afgekeurd; 'te intellectueel en ingewikkeld' voor algemeen publiek is daardoor misschien te sterk overdreven! (alhoewel het verhaal minder makkelijk is als het vergelijkbare Avatar) Want juist het enige minpuntje van de film is het verhaal zelf. Er wordt juist vrij weinig uitgelegd en het wetenschappelijke is nogal vrij slordig te noemen. Het gevoel van ‘Maar dat klopt toch niet’ of 'waar diende die informatie voor' overheerst en dat is soms een klein beetje jammer.

De film wordt ook 'onnodig' complexer gemaakt doordat er drie verhaallijnen door elkaar heen lopen; het minder er toedoende verhaal van Lena samen met haar man voordat die is vertrokken, het verhaal van Lena tijdens een verhoor (dit geeft onbedoeld gedeeltelijk het einde weg) en Lena tijdens de expeditie. Deze expeditie is verreweg het mooiste van de film en eigenlijk is er ook niet veel meer verhaal dan dat een bioloog (Natalie Portman), een psycholoog (Jennifer Leigh), een natuurkundige (Tessa Thomspon), een antropoloog (Tuva Novotny), en een paramedicus (Gina Rodriguez) op een expeditie gaan naar "De Glinstering" (The Shimmer) een mysterieuze in quarantaine geplaatste zone. Zeer goed gespeelde rollen van alle vrouwelijke actrices!

Ondanks dat ik 'te ingewikkeld' dus zwaar overdreven vind, er genoeg aan-of opmerkingen zijn te maken en je dus de film alleen op Netflix kan bekijken, weet de film door de manier van filmen er toch voor te zorgen dat het nooit echt saai werd. Zo zijn er verschillende goede horror-elementen die de razend spannende tocht door verraderlijk onbekend terrein lekker spannend weten te houden. Voor sommigen zal het tempo wellicht wat laag liggen en menig kijker die door trailer of het genre actie deze film gaat kijken zal minder spreken zijn over de film. Dat Annihilation niet op het grote scherm te zien is, is vooral jammer vanwege de indrukwekkende, surrealistische beelden en voor het lef dat de film heeft om nieuwe wegen in te slaan.

Goeie film over een groepje vrouwen die naar een onbekende plek gaan waar vandaan nog niemand is terug gekeerd. Een vrij intrigerend plot levert een vrij originele film op. Hier en daar best spannend en alhoewel het einde zeker niet slecht te noemen is, kon ik er niet al te veel mee. De hele finale is bijzonder te noemen en de aftiteling ziet er mooi uit.

Fijne trippy film met een heerlijke soundtrack. Tel daarbij enkele wonderschone opnames en een strak einde en we zijn er blij mee.

Garland laat na Dredd (aldus Karl Urban) en Ex Machina zien een welkome toevoeging te zijn aan het film landschap. Goede regisseur.

Waar de film precies over ging verdiend en tweede kijkbeurt maar de cirkel van vernietiging en creatie zijn een rode draad.

Interessant verhaal dat ook wel intelligent wordt uitgewerkt. Toch heeft de film niet al teveel indruk gemaakt. Het eerste gedeelte waarin alles nog mysterieus is, dit blijft in zekere mate ook wel het geval maar in het begin weet je als kijker die het boek niet heeft gelezen niets. Dat vind ik persoonlijk het sterkste deel. Na de rationele verklaring wordt het voor mij allemaal wat minder.

Het ziet er ook allemaal puik uit en het acteerwerk van de sterke cast is in orde. Maar voor mij geen echte uitschieter hoewel het daar zeg het eerste uur wel op leek.

Annihilation is een film die indruk probeert te maken en daar ook grotendeels in slaagt. Het is een mix van genres maar toch vooral een avontuur. Het gaat erover dat elke cel geprogrammeerd is om uiteindelijk af te sterven en aangezien wij opgebouwd zijn uit iets van een honderduizend miljard cellen zijn wij ook allen gedoemd of opgelucht (hangt er vanaf hoe je als mens in het leven staat) om na vele jaren van veroudering uiteindelijk te sterven. Daarom dat ook kankercellen al vele jaren worden bestudeerd om te ontdekken hoe we de 'fout' van veroudering kunnen tegengaan. Kankercellen blijven namelijk delen en zijn onsterfelijk.

De vijf vrouwelijke hoofdpersonages uit de film hebben allemaal niets of weinig te verliezen en daarom trekken ze naar de Shimmer, een groot prisma (het lijkt wel een zeepbel) waarin de meest vreselijke, maar ook mooie mutaties ontstaan. Hoe dichter je bij de oorsprong van de Shimmer komt, hoe krachtiger dat je muteert. Hoewel je merkt dat er soms wetenschappelijke verklaringen worden gegeven (ook omdat de film geadviseerd is geweest door Dr. Rutherford, een expert in genetica), merk ik toch dat er een aantal twijfelachtige scènes zijn. Vooral de scène waarin ze door de Shimmer gingen zonder beschermd pak, vind ik een enorme nalatigheid. Ze gaan ook met een bootje op een waterstroom varen, terwijl ze net een albinoachtige alligator hebben afgeweerd. Ook die camera op het einde had nog batterij? Die leek gewoon op stand-by te staan en na zoveel dagen is die sowieso plat.

Op zich is de film niet echt spannend, tenzij bij de scène met de gemuteerde horrorbeer waar Josie, Portman of dus Lena en JJL als Dr. Ventress werden vastgebonden door een stilaan gek wordende lesbische verpleegster. De soundtrack is dan weer fenomenaal en samen met de visuals erg hypnotiserend, vooral op het einde waarin Dr. Ventress al haar massa lijkt om te zetten in energie en een prachtig lichtspel veroorzaakt. Hierna valt een bloeddruppel in dit supernova-achtige verschijnsel en begint er een supersnelle celdeling. Vervolgens ontstaat er ook een kloon van Lena, die bijna lijkt te gaan dansen in spiegelbeeld met Lena. Wie het dan uiteindelijk haalt is waarschijnlijk de echte Lena, die komaf maakt met haar schuldgevoel omwille van haar mislukte huwelijk. Uiteindelijk komt ze weer bij Kane en blijken ze allebei veranderd te zijn. Hoe je dit alles wilt interpreteren, daar ga ik momenteel niet mijn hoofd over breken. Ik zou er wel voor zorgen dat je de film niet kijkt en dan direct gaat slapen want dit is wel een film waar je normaal nog even bij stilstaat.

Begint sterk, maar ongeveer halverwege komt de klad er behoorlijk in en wordt alles nogal pretentieus en vooral saai. Jammer, want de opbouw is intrigerend, met een paar intense aktiescenes en een geslaagd mysterieus sfeertje. De cast kan ermee door maar de personages zijn niet bijster interessant. Lichte tegenvaller al met al van regisseur Alex Garland.

Ik had hier toch wat meer van verwacht.
Ik vind de film vooral wat lomper dan ik vooraf had verwacht. De flashbackstructuur vind ik weinig subtiel en maakte de film voorspelbaar (het is jammer dat je vanaf het begin de bijrollen aan het wegstrepen bent) . Ze gaan vrij rap door alle emoties en het recruiten heen, waardoor Portman & co zich al binnen een half uur binnen de "muren" in de wereld van de entiteit bevinden. Had dit toch wat uitgebreider willen zien, want dat zou bijdragen aan het mysterieuze karakter van de film.

Het is allemaal verassend straight forward. Het maakt het kijkgehalte wel meer dan prima, maar ik had me wel ingesteld op iets moeilijkers.
Er zitten wat spannende momenten in en het plot is ook gewoon wel interessant genoeg om de film uit te kunnen zitten. Alleen het einde deed me weer niet zoveel. Het doel van het hele gebeuren ontgaat me een beetje.
Ik snap wat er allemaal is gebeurd en dat de entiteit zich nog in de lichamen begeeft. Maar door de onbeholpenheid van de film heb ik niet de behoefte om verder te filosoferen.

Gewoon een leuke, degelijke film voor tussendoor. Maar niet de doordenker die me heeft getriggerd om er meer mee te doen.

3,0*

Wat de betekenis van het verhaal is daar ben ik nog niet achter maar dat neemt niet weg dat op audiovisueel vlak dit een prachtige film is. Tja, bij een film draait het niet alleen om het verhaal maar ook vooral wat je aan beelden voorgeschoteld krijgt. En die beelden in deze S/F film logen er niet om. De sprookjesachtige hel van de Shimmer werd schitterend weergegeven. Het deed mij enigszins denken aan de zone uit Tarkovsky's Stalker hoewel die geenszins sprookjesachtig was. Bij de mysterieus klinkende soundtrack moest ik denken aan het ook zo geheimzinnige Solyaris eveneens van Tarkovsky. Ik denk wel dat ik deze film nog een keer zal moeten gaan zien maar dan met Nederlandse ondertiteling. Niet alle Engelstalige termen waren mij duidelijk. Toch wel belangrijk denk ik dat je bij dit soort films exact weet waar het over gaat.

Waardering: voorlopig 4.0*

Het valt me op dat veel mensen de film letterlijk nemen en van daaruit redeneren. Voor mij was het vooral een filosofische film. Een alternatieve kijk op identiteit. Wat is 'ik', wie is 'ik'. Bestaat 'ik' zoals wij die kennen eigenlijk alleen uit oppervlakkige menselijke factoren/benaderingen (naam, werk, rol in gezin). Is een persoon een eigen identiteit of maken we dat er van en is onze ziel eigenlijk een onderdeel van een groter geheel die we niet kunnen zien of bevatten. Bestaat een eigen identiteit wel of is ons 'zijn' niet persoonsgebonden. Is ons lichaam eigenlijk één grote beperking alsmede onze zienswijze op identiteit. Wat mij betreft gaat deze film helemaal niet over buitenaards leven of klonen in de letterlijke zin van het woord. Goed, gedachtenspinsels allemaal, en prima als ik er naast zit, maar heerlijk als een film dat los kan maken. *4.0

Heb een beetje dubbel gevoel na het zien van deze Netflix release. Er bleven wat vragen hangen: Wat wil de regisseur met deze film? Wat is het plot of de diepgang? Feit is wel dat dit meer is dan een science fiction film, horror film of doorsnee ervan. Daarom vind ik het geven van zomaar een slechte of hoge score best lastig.

De film doet iets met je brein maar ook weer op een andere manier dan de doorsnee horrorfilm. Ook vind ik dit geen film die je zomaar kunnen plaatsen tussen films als Contact, Alien etc..Ik vond de film in zekere zin ijzingwekkend om te zien ondanks het ontbreken van de schokeffecten. Het had iets beklemmends maar dan onderhuids.

Een eerdere recensie over de analogie met kanker en het bestrijden ervan vond ik eerlijk gezegd best wel een treffende maar is dat ook een bevredigende vergelijking? Qua filmkunde had het hier en daar wat effectiever gekund zoals de conservaties, de gespeelde emoties en de special effects waarop blijkbaar bezuinigd werd. Deze minpunten breken de film wat mij betreft echter niet af door de unieke die de film uitstraalt.

Ik ga deze film nog wel eens bekijken over een paar maanden om hem beter te begrijpen of te plaatsen. Vooralsnog een hoge score door het mentale effect

"I think you're confusing suicide with self-destruction and they're very different."

Erg jammer dat deze film de bioscoop niet heeft gehaald.

De inslag van een meteoriet in een vuurtoren creëert een kleurvlek die zich alsmaar uitdijt rondom het nabij gelegen natuurpark. Militaire expedities halen niets uit, dus er wordt ditmaal een vrouwelijk onderzoekteam op pad gestuurd. De vijf vrouwen hebben zo elk hun eigen motieven, maar voor Lena is het persoonlijk omdat haar man één jaar eerder in hetzelfde gebied is verdwenen.

Het kleurrijke mysterieuze gebied spreekt duidelijk tot de verbeelding, gezien je de meest eigenaardige dieren en mutaties tegenkomt. Bovendien zorgt de trage pacing ervoor dat je als kijker een bepaalde vervreemding krijgt; niet alles loopt even chronologisch en er ontbreken stukken tijd. Op deze manier worden er vele vragen opgeworpen waaraan je jouw eigen interpretatie kan geven.

Toch wringt de schoen dat 'Annihilation' tamelijk rechttoe-rechtaan is. De flashbacks geven namelijk veel weg en sommige verhaallijnen hadden gerust weggelaten mogen worden. Hierdoor ontbreekt de broodnodige intrige, ondanks dat je een audiovisuele traktatie voorgeschoteld krijgt. De onderliggende thema's had ik op een gegeven momenten ook wel gezien, des te meer omdat de finale op mij weinig indruk kan maken.

Al met al best een redelijke Sci-Fi, maar ik mis gewoon die emotionele pay-off.

2,5 Sterren.

Er zijn meer mensen die er zo over denken en zich afvragen waarom deze film niet in de bios verschijnt.

Het antwoord is dat Netflix deze film puur heeft gemaakt voor eigen publiek. Gelukkig voor ons dat wij hierop wel geabonneerd zijn en de film dus konden zien. Om eerlijk te zijn had ik persoonlijk een griezeliger verhaal verwacht en erg duidelijk vond ikzelf de film ook niet. Wel was het een mooie film om te zien en boeien deed het ook wel. Een mooie film wat betreft de beelden, veel was met kleuren bedekt uit het hele prima maar niet te overdreven. Een van de betere films van Netflix de afgelopen jaren.

Een 7 voor het stemhokje.

Ook onlangs gezien.

Ik had er eerlijk gezegd meer van verwacht, maar redelijk naar te kijken en inderdaad de CGI was niet om over naar huis te schrijven.

Leuk voor 1 keer, maar dat is het dan ook.

Stalker, uiteraard. Zeker vanwege de opbouw met een heel verhaal haast in zo'n zone. Maar waar Tarkosvsky meer ging voor expliciete filosofie en betoverende hypnotiserende beelden kiest Garland voor een meer rechtlijnig verhaal met mooie beelden zij het niet betoverend, vooral vanwege hier en daar wat hinderlijke flash backs. Maar dat eerste is wel fijn, want je kan heel veel van de inhoud denken en dat is leuk voor achteraf, maar in eerste instantie kan je de de film vrij letterlijk nemen en dat verhoogt het kijkgenot behoorlijk. Een film van a naar z die op dat meest basic niveau heerlijk wegkijkt - ik heb me 2 uur geen seconde verveeld. Die tijd vloog echt voorbij in een heerlijk tempo, met goed spel, mooie beelden met soms knappe strakke kadrering en dan weer hele fijne kleuren. Ook een goede sfeer, goed production design, soms mooi spannend. Perfect is de film dan wel niet. Soms wat kil en die flash backs storen echt wel en halen je uit de sfeer. 4,0*.

Redelijke film die alleen niet voor iedereen weggelegd is. Het verhaal is best origineel, echter de uitwerking is wat traag. Zeker het eerste halfuur is lastig doorheen te komen. Daarna gaat het gelukkig beter. Er volgt wat spanning, sci fi en zelfs wat horror. De mix van genres voelt echter wel wat vreemd aan maar is niet storend. Het einde is wat vreemd en vrij intepreteerbaar. Het acteerwerk is verder goed. Visueel ziet de film er prima uit, hoewel de special effect matig zijn. Vreemde mix. 3.0/3.5

Niet te filmen

Hoewel ik het boek waar Annihilation op gebasseerd is nooit gelezen heb, is het een gewaagde keuze van Garland om hier een filmversie van te maken. Veel zaken uit het verhaal zijn namelijk moeilijk om naar beelden vertaald te krijgen. In de eerste helft valt het nog alleszins mee, maar met name de finale is gewoon letterlijk niet te filmen en komt dan ook totaal niet over op een scherm. Ik kreeg dan ook het idee dat bepaalde stukken uit het boek simpelweg niet te verfilmen waren op een manier waarbij het allemaal niet veel te zweverig op de kijker over zou komen.

Maar om eerst positief verder te gaan: met name de opzet van Annihilation vond ik erg sterk. Ik werd meteen gegrepen door het verhaal en was heel benieuwd wat er zich binnen de glinstering af zou spelen. In tegenstelling tot de meeste hier vond ik de flashbacks die door het verhaal verweven zaten juist niet irritant, maar een welkome afwisseling. Ook al leek het mij maar weinig aan het verhaal toe te voegen. Wel vond ik het jammer dat buiten Portman, de overige personages weinig diepgang kregen. Met name over Dr. Ventress en Josie Radek was ik graag meer te weten gekomen.

Wel weer heel tof vond ik de scené waarbij de groep aangevallen werd door een niet te beschrijven wezen die eerder al een van de andere leden te grazen genomen had.
De gedachte dat een deel van Cass in haar laatste momenten nog in het wezen leek voort te leven als een soort echo was echt fucked up. Ook vond ik dit creature design erg tof gedaan.

Vervolgens vond ik het wel heel jammer dat naarmate de speelduur vordert deze sciencefiction met horrorelementen, steeds verder over de top gaat. Naarmate Lena steeds dichter bij de oorsprong van de glinstering komt wordt de film steeds meer visueel en zweverig wat, zoals door mij al eerder aangegeven is, totaal niet overkomt op je scherm. Ik had dan ook het idee (net zoals de oorspronkelijke schrijver gedaan lijkt te hebben) zelf eerst een geestverruimend middel tot me te moeten nemen omdat met name de finale een grote drugs trip lijkt te zijn die gewoon niet optimaal op een nuchter mens kan overkomen.

Hoewel Annihilation voor mij zeker de nodige pluspunten had en ik met name de eerste helft behoorlijk sterk vond, vond ik de tweede helft dus veel minder. Dit zorgt er toch voor dat mijn beoordeling een stuk lager uitvalt dan de hoogte van de beoordeling die ik aanvankelijk in mijn hoofd had tijdens de eerste helft.

3,0*

Garland

Zoveel goede bedoeling in 1 film en dan weet het mij toch net niet helemaal te overtuigen.
Garland lijkt meteen te kiezen voor meer sfeer dan karakter uitdieping. Het is een slimme keus. Maar hij maakt daarbij wel 1 fout en dat is dat hij niet all the way durft te gaan. Hij wil toch wat meer uitleggen dan nodig is door middel van flashbacks, en in dialogen wil hij toch wat houvast geven aan ons het publiek. Probleem daarbij is dat het toch inboet aan de sfeer. Dialogen lijken indd wat stale, personages zijn wat simpel (the tough chick, the smart chick) het is net te cliche maar daarbinnen weer te weinig cliche uitgewerkt.

Het klinkt als harde kritiek. Garland is een boeiende regisseur en de film is nergens slecht. Maar het had een moderne klassieker kunnen worden imo. Dat bewijst vooral de laatste akte van de film. Als Portman alleen verder gaat. Daar gaat de film eindelijk full sfeer en met de soundtrack van Moderat dacht ik toch vooral, waarom kon/mocht dit niet meer....

Film doet zeker genoeg goed en krijgt dan ook een alleraardigste score. Laatste deel deed mij heel even twijfelen aan 4 sterren. Maar wat daarvoor zat maakte net te weinig indruk.

3.5 sterren. Benieuwd of Garland tot meer instaat is, het is niet te overtreffende trap die ik hoopte na Deus Ex.

Fijne film.

Het begint meteen met een paar erg mooie beelden, en daar komen er later nog veel meer van - mooie vormgeving, en mooi uitgewerkt. Leuk onwerkelijk en op de rand van teveel, maar wel aan de goede kant daarvan. Mooi gedaan ook dat het met het verhaal leuk mysterieus in elkaar zit. Benieuwd hoe dat in het boek zit - en daar zijn drie delen van, dus wellicht mogen we ook op twee vervolgdelen film hopen. Tot het zover is toch de boeken maar eens lezen, zo nieuwsgierig ben ik er zeker wel naar geworden.

De film heb ik ondertussen voor het gemak maar meteen twee keer gezien al, en al is die tweede kijkbeurt wel wat verhelderend om de kleinere details op z'n plek te krijgen, iets van het mysterie verdwijnt er ook wel van. Niettemin, Natalie Portman en Jennifer Jason Leigh in één film, en nog een goeie ook. Alweer een poosje geleden dat ik JJL zag overigens, maar een leuke sterke vrouwenrol die ze hier neerzet. Net als Portman trouwens, die wel veel meer breedte krijgt en meer mag laten zien - en dat ook er mooi doet ook.

En wellicht het mooiste nog, de manier waarop verhaal, timing, beelden en de soundtrack elkaar aanvullen. Eindelijk weer eens een film met een echte soundtrack die iets toevoegt aan de hele film, in plaats van lukraak wat 70-er en 80-er jaren top 40 te regurgiteren en maar te hopen dat daar een soort feelgood vibe door ontstaat.

Qua vormgeving veel overeenkomsten met Ex Machina, en in de film als geheel eigenlijk ook wel, los van verhaal etc. Dan mag ik hopen dat Garland dat vast weet te houden, want van dit soort film wil ik er nog wel een paar zien.

“It's destroying everything.”

“It's not destroying... It's making something new.”

Annihilation is een film waarvan ik van te voren eigenlijk al wist dat het precies in mijn straatje zou passen. Een psychologische thriller met wat horror en sci-fi elementen? Sign me up. En Garland heeft een film gemaakt die intrigeert, uitdaagt, je aan het denken zet en soms ook frustreert. En dat frustrerende is helemaal niet erg, want meesterwerken als Fight Club, Inception en The Prestige zijn ook geen makkelijke films maar ze dagen je wel uit, en zetten je aan het denken. En Annihilation doet dat ook. Visueel ziet de film er ook schitterend uit, en de score van Barrow en Salisbury is misschien wel het beste wat ik dit jaar heb gehoord.

De opbouw is traag, maar dat betaalt zich later in de film uit. Want die onheilspellende sfeer explodeert uiteindelijk in een laatste gedeelte waarnaar ik volgens mij twintig minuten lang met open mond naar heb zitten kijken. Natalie Portman is gemaakt voor dit soort zware en dramatische rollen (V for Vendetta, Black Swan, Léon, Heat, Jackie, Brothers etc.), en ze is gewoon de beste actrice die er op dit moment rondloopt. Films als Annihilation worden weinig meer gemaakt, maar wanneer er dan één langskomt is het extra genieten.

Prima.

Annihilation is niet echt de film die ik had verwacht. Ik had natuurlijk meer spanning en actie verwacht. Natuurlijk had ik kunnen weten dat de maker van Ex Machina zich daar niet erg op in gaat en meer van echte Sciencefiction houd.

De CGI is niet op z'n sterkst, maar ik vind het geen drama. Ik stoorde me niet aan de CGI en zelden aan het acteerwerk. Ook is de film best vermakelijk en kom je er prima doorheen. Soms zit er een redelijk spannende scene in maar verwacht geen 2 uur spektakel.

Kort samengevat, redelijk filmpje. Maar ik heb toch echt wat hulp nodig voor het einde, kan iemand me iets uitleggen?

Eerste uur kon mij wel bekoren... waarin je als kijker steeds verder wordt meegezogen in de glinstering
Maar nadat ze The lighthouse bereikt werd het mijn inziens allemaal "too much" om vervolgens wel weer met een goed einde te komen..

2,5*

Mjah.

Met Ex Machina had Garland laten zien toch iets bij te brengen aan het scifi genre. Annihilation is op zich wat gedurfder, maar dan blijkt het toch al redelijk snel fout te gaan. Er worden nogal wat verkeerde keuzes gemaakt, terwijl het potentieel er toch echt wel was.

Qua opzet materiaal genoeg voor een geweldige genre film, maar dan moet je er wel wat mee doen. Garland durft het niet te omarmen en richt zich in plaats daarvan meer op personages en drama. Zij halen het tempo en sfeer meermaals uit de film, terwijl er eigenlijk weinig tot geen diepgang inzit. Wat je krijgt is een hoop zwaarwichtigheid in een film die dat beter niet geweest was.

En wanneer het dan tijd is voor de genre elementen, valt het allemaal wat tegen. Het zeepbel effectje is niet echt opwindend, de mutaties zijn eerder saai en die 90s videoclip CG op het einde is een aanfluiting. Het bedoelde effect deed me soms wat denken aan Toy Reanimator, dat zag er met z'n minibudget echt 100 keer beter uit. Visueel valt deze film gewoon erg tegen.

Ook de soundtrack is niet je dat. Beetje tamme muziekjes, die eigenlijk weinig tot geen sfeer toevoegen. Leek eerder geplukt uit een samplebib van muziek zonder rechten dan dat het echt een serieuze filmscore was. Ook op dat punt laat de film stevige steken vallen.

Waar het zou moeten scoren gebeurt er redelijk weinig, waar de film wil scoren lukt het niet. De film wordt gered door z'n opzet, algemene nieuwsgierigheid (maar wat is dat hele einde bij de vuurtoren ook lullig) en mijn voorliefde voor dit soort films, maar qua uitwerking, acteerwerk en impact is het ech geflater.

Meer dan normaal dat ze dit niet in de bioscoop willen uitbrengen. Aardig om op Netflix een keertje mee te pikken, maar Garland kan voor z'n volgende film beter wat minder hooi op z'n vork nemen, want voor dit soort werk is hij echt niet geschikt.

2.5*

Sciencefiction, mystery en avontuur. Maar wat mij betreft is ook het horrorlabel terecht gegeven op IMDb, mede door de engste beer die ik in tijden heb gezien. Misschien wel het meest freaky monster van het afgelopen decennium überhaupt. Mutatie speelt een grote rol in Alex Garlands nieuwe film Annihilation, die hier enige tijd geleden op Netflix in première ging. Mij beviel hij erg, en de film bleef nog even door mijn hoofd spoken, met name het laatste half uur. Portman is erg sterk, en ik kan eigenlijk niet wachten om hem nog een keer te kijken. Het zal de hapslikweg liefhebber wellicht niet zo kunnen bekoren, maar wie vindt dat horror uit mag dagen en zaken open laten voor interpretatie, vindt hier een van de fijnere sci-fi mystery horrors van 2018.

4*

Vond het maar een pover drama.

En daar gaat het eigenlijk al mis. Wie een overtuigende sci-fi verwacht kan beter zijn pijlen op een andere film richten, want dit is een volbloed 100% drama. Daar focust het op en zo voelt het ook. Er wordt enorm veel tijd uitgetrokken voor conversaties over het verleden, en hoe zwaar ze het allemaal hebben (gehad). Voor een drama blijft het overigens maar erg oppervlakkig. Geen enkel personage weet emotie opwekken, en wanneer je denkt dat er eindelijk wat meer gefocust wordt op de sci-fi, krijg je een anticlimax van je welste. Na Ex Machina is dit toch een gigantische flop.

Van alles niets, 2* voor een paar aardige visuele scènes en Portman.

“Blackwater National Park reported

that a lighthouse was surrounded by something they termed "a shimmer."

One of the wardens went in to investigate.

Never returned.”

Om maar met de deur in huis te vallen. “Annihilation” is niet bepaald een makkelijke SF. Deze horrorachtige SciFi kan zich aansluiten bij het groepje “de meer intellectueel aanvoelende SF-film” waar “Arrival” ook al in terug te vinden is. De meer subtielere vorm van SF waarbij je je de hele tijd afvraagt wat er nu eigenlijk aan de hand is (net als de hoofdrolspelers in deze film). En op het uiteinde zit je nog met een hele hoop vragen. Qua beeldvorming lijkt het wel “Predator” vermengt met invloeden uit “Invasion of the body snatchers” dat zich afspeelt in een reusachtige zeepbel. Het ene moment strompelt het groepje van vijf vrouwen doorheen een soort jungle waar ze belaagd worden door grotesk, gemuteerde roofdieren. Het volgende moment lijkt het wel een sprookjesbos met vreemdsoortige, kleurrijke begroeiingen en exotische bloemen. Waar de dames naar op zoek zijn weten ze zelf niet precies. En om eerlijk te zijn, zijn ze het besef over tijd en plaats na een poosje helemaal kwijt.

En alles begint met een inslag van een meteoriet, dichtbij een vuurtoren ergens aan de kust van de V.S. En voordat Lena (Natalie Portman) het beseft, zit haar echtgenoot (een Amerikaanse militair die vermist werd na een missie) terug tegenover haar in de keuken, wordt ze afgevoerd naar een militaire basis en wordt ze ingelicht over het mysterie dat er nu is na de meteoorinslag. Na die inslag is er een reusachtige zone ontstaan, die ze “the shimmer” noemen en waaruit niemand ooit is teruggekeerd. Behalve haar echtgenoot die dan ook in een erbarmelijk slechte staat is teruggekeerd. Dit eerste gedeelte is al moeilijk om door te geraken. Enerzijds is het vreselijk traag met veel flashbacks. Niet bepaald gemakkelijk om te volgen, maar boeiend genoeg om de nieuwsgierigheid op te wekken.

Na “The Cloverfield Paradox” en “Mute” heeft Netflix weeral een originele SF in haar stal opgeslagen. En ditmaal is het exclusief voor de kijkers van Netflix, want er zijn maar een beperkte aantal bioscoopvoorstellingen wereldwijd. Het enige waar men over kan discussiëren, is of deze film niet meer tot zijn recht zou komen op het grote doek. Want de scenery ziet er toch wel buitengewoon prachtig uit bij momenten. En het is ook soms razend spannend en super mysterieus. De beelden die ze te zien krijgen op een camcorder zien er bizar uit. De ontdekkingen die ze doen op de militaire basis echt angstaanjagend. Niet voor niets dat er enkele zijn die zo snel mogelijk hun biezen willen pakken. Alleen de vraag is waar naartoe want desoriëntatie en onderling wantrouwen zijn niet bepaald hulpmiddelen. En als er zich ook nog eens moorzuchtige wezens opdagen, lijkt de vergelijking met bepaalde actierijke scenes uit de “Alien” reeks niet ver weg.

“Annihilation”, een film geregisseerd door Alex Garland die de magistrale film “Ex Machina” op zijn conto heeft, mag je zeker geslaagd noemen. Misschien is het een tikkeltje te ingewikkeld en krab je je meermaals in je haren. Maar toch is deze film uniek op zijn manier en kan je er als kijker je eigen interpretatie aan geven. Een meesterwerk zou ik het nu ook weer niet noemen. Het groepje vrouwen dat zich wagen aan deze expeditie, zien er misschien wel uit als de jungle-versie van die wat op andere geesten jaagden in “Ghostbusters”. Maar deze film is toch van een ander niveau en zeker niet zo rampzalig als de laatst genoemde. Deze eigenzinnige SF heeft ervoor gezorgd dat ik een nog grotere fan ben geworden van de Netflix Originals.

3.5*

Altijd opmerkelijk, zo'n film die zulke verschillende reacties oproept : saai versus uitdagend, goede versus slechte CGI, mooie versus lelijke visuals... Ik weet wel dat meningen kunnen verschillen, maar soms lijkt het wel alsof twee groepen kijkers naar twee verschillende Annihilations hebben gekeken. Ik behoor zelf in ieder geval tot het kamp dat ervan genoten heeft (inclusief de slotscène van de vuurtoren-sekwens met Portman in de klauwen van haar "kloon" – half gespiegelde beweging, half paardans), hoewel de film bij mij ook weer niet zo lang resoneert als ik vlak na afloop voorzag, misschien omdat de urgentie van de dreiging van wat er zou kunnen gebeuren wanneer de hele aarde onder de "prisma-bel" terecht zou komen niet voldoende tot me doordrong en bij me aankwam. Spijt dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien.

En daar is de eerste Netflix original die even de volle punten pakt! In ieder geval de beste film sinds Interstellar, wat mij betreft. Minputen zijn wel te bedenken (tempo, diepgang, Сталкер meets Avatar, CGI) maar we bedekken ze hier met de mantel der liefde, omdat deze film gewoon doet wat film moet zijn, een verhaal vertellen door middel van beelden. En die zijn hier prachtige eye-candy.

Twijfelen we nog na anderhalf uur? Ja, dan zitten we met gemak aan een ruime voldoende, maar het is het prachtige laatste half uur dat de bonus definitief binnenhaalt. Meesterwerkje!

Gaaf! Interessante sci-fi die qua thematiek en filosofie mooi aansluit bij Garlands vorige film Ex-Machina. Deze Annihalation speelt soms iets te veel leentjebuur bij andere films en series, maar dat stoort gelukkig amper. Vond het veelgeprezen einde misschien ook íets te zwaar op het sfx-orgel slaan. Maar buiten dat: hele mooie film waarover het fijn discussiëren is.

Ik beschouw degene hierboven die Annihilation een B-film noemt maar als een troll. Want deze film is natuurlijk verre van een B-film. Het zit qua special effects prima in elkaar en ook de cast is ruimschoots in orde. Dat Annihilation dan toch niet hoger scoort bij mij dan 3* ligt meer aan het feit dat ik het soms allemaal wat te hoogdravend vond. En ook de speelduur vond ik persoonlijk veel te lang. Daar had zeker wel een minuut of 20 afgehaald kunnen worden. Maar ach, een prima Netflix film sowieso en tussen alle meuk wat daar ook te vinden is was dit een mooie afwisseling.

3*

6/10 (IMDB)

Mysterieuze film die daardoor al van meet af aan gaat boeien. Ondanks je weet dat het "iets met celdeling" heeft te maken, laat de film de kijker lang in het ongewisse. Soms net iets te vaag wat de aard van "the shimmer" betreft, maar het slot gaat in de richting van een "Invasion of the Bodysnatchers" . Niet zo schitterend als Ex Machina, maar zeker een film die door mooie cameravoering en special effects boven het gemiddelde uitkomt. Leigh altijd leuk in een film maar de mooie bloem van weleer is bijna verwelkt