Annihilation (2018)

Toch wel stiekem genoten van deze Sciencefiction, prima entertainment. Wie kritisch kijkt zal opmerken dat dit een mengelmoes is van andere, bekendere films uit het genre, maar wie zegt dat het wiel telkenmale opnieuw moet worden uitgevonden? Regisseur Garland is zo eager om slechts enkele spaken van het wiel te vervangen, en wel uitsluitend door enkele noodzakelijke nieuwe. Beetje prettig traag, en het concept van vrouwelijke strijdsters tegen een onbekende buitenaardse entiteit(niet één maar liefst vier Ellen Ripley's hier), waarvan je weet dat ze niet allemaal de finish gaan halen, is wat al te bekend maar tegen het slot toch behoorlijk enerverend met fraaie special effects. Het open einde is binnen de conventies even voorspelbaar als acceptabel, waar staat ook geschreven dat een filmeinde altijd een hapklare brok moet zijn? Ja, deze kan ik van harte aanbevelen zonder gewetenswroeging te krijgen, als hij over een paar jaar voorbij komt op tv zal ik zeker nog een keer kijken. Alleen.....Had nou echt niet iemand tegen mevrouw Leigh kunnen zeggen dat ze iets meer had moeten doen dan slaapwandelen?

Hoewel Annihilation een interessant uniek concept heeft, is het zeker geen must-see. Juistem, Justice League was een behoorlijk onmemorabele film. Onder het nummer 'Everybody Knows', met de openingscredits in beeld, wordt in het begin in een scene in Engeland, een fruitstalletje, in slow motion notabene, door een skinhead omgetrapt, daarna bedreigt deze skinhead de moslimvrouw- en het kind die in de deuropening van hun winkeltje staan. Och, moslims weer in een slachtofferrol zetten. Wees anders consequent en stop er een scene in over de verschillende Pakistaanse bendes die, zonder overdrijven, meer dan duizend voornamelijk autochtone meisjes in Engeland hebben misbruikt.

Vooral het einde is erg boeiend en mooi gefilmd. Het stuk hiervoor is horror achtig en het begin is maar matig interessant. Een onevenwichtige film die wel wat weg heeft van Arrival maar ook elementen van 2001: A Space Odyssey bevat. Op aarde ontstaat een gebied, de Shimmer, waar vele mutaties plaatsvinden van DNA, vaak dodelijk.

Mijn theorie: het lijkt een buitenaardse manier te zijn om het leven te imiteren ala The Thing, met een soort kolonisatie als doel. Alsof aliens besluiten om niet zozeer zelf te reizen naar de aarde maar enkel de bouwstenen van leven ernaar toe sturen. Om het te bevolken uiteindelijk.

Belachelijke film,Nathalie portman was wel ok vandaar 2,5 ster

Even terug naar de thrillerachtige scifi met horrorallures uit de kindertijd: toen openbaarde de ware verschrikking zich nog als een schuimbekkend wezen dat verdacht veel leek op enkele plaatjes van het grote dierenboek waaruit grootmoeder altijd voorlas. Niet?
Later dan – en even terug naar de thrillerachtige scifi met horrorallures van zo’n decennium geleden: de verschrikking was niet langer tastbaar, het werd een mystieke kracht, een duister beginsel waarvan we alleen de manifestatie konden zien – en net omdat het geen fysieke verschijningsvorm had, werd het des te enger.
Hier en nu dan – even naar de thrillerachtige scifi met horrorallures van vandaag: de ware verschrikking is dat de aliens al onder ons zijn, zonder dat we er erg in hebben. ‘Ex machina’, iemand? Of – potjandorie, van dezelfde regisseur dan nog! – ‘Annihilation’? ‘Fear what’s inside’, leest de tagline van de film. Juist ja. Inside “the shimmer”, maar ook: “inside” onze soort – ik herhaal: zonder dat we er weet van hebben, verdorie!

Is “het buitenaardse” goed of kwaad in deze film? Eerst lijkt het geen echte intentie te hebben: het transformeert, het maakt onmogelijke combinaties mogelijk, het genereert een tussensoort, een potentie van (re)incarnatie waarvoor men niet eens hoeft te sterven – wie hij proces van eenwording met de natuurlijke elementen aanvaardt, wordt vanzelfsprekend opgenomen in de kosmische eenheid van fauna en flora – de mens wordt moleculair één met planten zowel als dieren – de mens als verzameling deeltjes, het buitenaardse als nieuw ordenend principe van het organische DNA, wat ook de oorsprong ervan (dier? plant? mens?) zij. Daarna lijkt het goede intenties te hebben: Kane wordt gek maar leeft door als kloon die op zoek gaat naar Lena, als vervulling van Kane’s laatste wens. Wanneer Lena ten slotte woordeloos van haar mutant vraagt om “the shimmer” te vernietigen en te laten oplossen, lijkt het wezen dat ook te doen door brand te stichten in het epicentrum van “the lighthouse” – nog zo’n metaforisch beeld. Echter: origineel en kopie hebben zich dan al omgewisseld. De gemuteerde versie treedt toe tot het mensdom, maar in een laatste akte van luciditeit kan de stervende (échte) Lena de kracht van de zone vernietigen. Niettemin vinden de twee aliens (met bewegend oogwit) elkaar – het lijkt ten slotte dus toch om een "iets" met slechte intenties te gaan – nou, is dit het begin van het einde van de mensheid?

En de kritiek? O ja: prikkelend scenariootje, maar avontuurlijke sciencefiction op maat gemaakt van een kwintet vrouwen, het loopt eerlijk gezegd enigszins stroef. Dat ligt niet aan de vrouwen, wel aan wat Hollywood van die vrouwen maakt. Er is immers melodrama, er is sentiment, er is een al te evidente voorgeschiedenis die het handelen tot op zekere hoogte moet verklaren – enfin, alles wat je niet wil van de betere sf. Als geheel dus niet onaardig, maar er had meer in gezeten.

2,5*

Annihilation begint sterk en mysterieus, maar wordt na een tijdje meer standaard en verliest daarmee ook mijn echte interesse in het verhaal. Dat ondanks prima special effects en een cast die het keurig doet. Het is meteen ook een film die wel door een breed publiek de moeite waard zal worden gevonden. Fijn tussendoortje.

3*

Viel me eigenlijk wel tegen. Het verhaal komt heel langzaam op gang met redelijk wat flashbacks die weinig toevoeging bieden. De film wil speciaal overkomen qua beelden en uitlijning van het mysterieuze verhaal maar slaagt daar niet echt in. Soms deed het me wat denken aan de klassieker 2001: a space odyssey , vooral naar het einde toe waar logica niet meer aan de orde is. Toch vallen alle puzzelstukjes in het slot toch wel samen om het mysterie in zijn context te kunnen plaatsen. Maar ook dit weet niet echt te overtuigen. De beelden zijn doorgaans wel mooi, maar ook wel wisselvallig qua niveau. Zo zijn de beelden met de dieren niet zo geslaagd in vergelijking met de mysterieuze kleurrijke beelden in de vuurtoren en de mooie natuur. De mensachtige natuurgroei had wel iets speciaals. Het kritiekpunt bij deze film ligt vooral ook bij het ontbreken aan de nodige spanning. Heel raar, enige moment was misschien die mutatiebeer...maar dan heb je het ook ver gehad. 5/10

Doet wat denken aan Arrival en Avatar en is qua kwaliteit daar ergens tussen. Met Avatar onderaan het trio. Een wat avontuurlijke en mysterieuze film die ruimte laat voor een echte oplossing. En zoals wel meer bij dit soort films is de weg er naar toe ook boeiender dan de uiteindelijke ontknoping. Leuk ook om een vrouwelijke cast te zien, zonder dat het al meteen lollig (alhoewel) moet worden zoals bvb Ghostbusters.

Al is het zeker niet Portmans beste filmrol, past ze toch wel wat in dit soort prenten. De rest vult mooi aan, maar is nergens memorabel. Het lijkt wat te kabbelen, maar heeft een mooie gespannen sfeer. Geen film voor het grote publiek lijkt me (al is het wel toegankelijk), maar beter dan de tegenwind doet uitschijnen.

Bedankt Qwertzu, je omschrijft precies datgene wat ik ook voelde na het kijken van deze film. Het kan natuurlijk aan mij liggen dat ik het niet begrijp wat de film probeerde te vertellen. Dat zal ook niet gebeuren daar ik deze zeker niet nog een keer ga kijken.

De eerdere reacties ten spijt - m.u.v. Arri - beschouw ik deze film als een bijzonder doordachte Sci-Fi met realistische elementen, een goede spanningsboog en getooid in schitterende effecten. Mijn advies is:

Kijken en voor jezelf beoordelen wat jij ervan vond. Ik vond de film prachtig.

Volgens mij heeft datzelfde Hollywood eerst een haffel militairen heengestuurd die niet geslaagd zijn in hun missie; blijkbaar ging het succesvol invullen van de missie dus niet om spierballen

Grappig... dat klinkt alsof je beetje verwacht dat Porter er wel een beetje sexy uit moet zien, vanuit een entertainment blik bekeken

Eng uitzien? Ik vond juist het idee dat je niet kan beoordelen of The Shimmering goed of slechts is een leuk item...

Het hele idee is juist dat de cellen en levensvormen door elkaar gaan lopen en als het ware een nieuwe dimensie vormen... dus niet zozeer gebrek aan creativiteit maar meer passend bij het verhaal.

"moet deugdzaam zijn" ...? Sorry maar dit is het tegenovergestelde (in het kwadraat) van feministisch, waar je zo scherp op ageert. Hilarisch.

Weer sla je de plank mis... ze geeft trouwens aan dat ze zich schuldig voelt en ermee wilt stoppen, al is dat volledig niet relevant. Ik heb echt op geen enkel moment mezelf afgevraagd waarom er geen action hero in het team zat... geen issue.

Door de eerdere topper van Alex Garland schepte hij bij mij extra hoge verwachtingen. Annihilation stond mede hierdoor reeds hoog op het verlanglijstje. Annihilation is een surreële SF-film geworden waarbij een steeds uitdijende gloed, de Shimmer genaamd, vreemde gevolgen heeft voor mens, dier en plant die in die zone vertoeft. Annihilation is een mysterieuze film waarbij ik niet alles tot in de puntjes begrepen heb, maar waarvan ik toch genoten heb en de grote lijnen begrijp.

Het thrillergehalte is er eentje van spanning en mysterie. De spanning wordt opgebouwd en de vreemde elementen stapelen zoch op tot het eind. Vele vragen, weinig antwoorden ... Daarnaast integreerde Garland een aantal flashbacks en -forwards die het er niet makkelijker op maken om te volgen, maar wel de nodige opbouw en schwung brengt in het plot. Visueel sterke film met mooie natuurbeelden. Ook de acteerprestaties waren OK met Natalie Portman en zeker Jennifer Jason Leigh.

Life finds a way, een beroemde quote van dr. Malcolm uit Jurassic Park. En ook hier vindt the Shimmer een weg wanneer op het einde blijkt dat zowel Lena als Kane een kopie zijn van zichzelf en een deeltje Shimmer in zich dragen. Annihilation is uiteindelijk een uidagende film geworden met diverse interpretaties waarbij het vleugje mysterie ook later overeind blijft. Leuk!

Dit is niet een film voor iedereen, maar wel voor mij. Ik hou van zulke raadselachtige artsy films. Je zult de gemiddelde kijker hiermee niet naar de bioscoop kunnen trekken. Alleen een bepaald publiek zal dit leuk vinden. Het is het kijken waard als je een beetje van artsy, mindfuckery en dreamlike films houdt.

Werkelijk waar heerlijke film. Fijne mix van Sci-fi, thriller, avontuur, mysterie met een paar psuedo-horrormomenten. Nieuwsgierig door de wisselende reacties en niet in de minste teleurgesteld.

Het verhaal begint mooi langzaam met de rouwende Portman, en waar het allemaal wat mysterieus is wat er met hem gebeurt is, is zijn terugkeer dat des te meer. Net als de afloop daar van. Wat me in die zin opvalt is de heerlijke mysterieuze en onheilszwangere sfeer. Alles lijkt een dubbele laag te hebben, en dat vind ik persoonlijk erg sterk aan de film. De door muziek, dialoog en acteerprestaties gewekte mysterieuze sfeer.

Het tweede deel, wanneer de vrouwen, de 'glinstering' betreden is zo mogelijk nog mysterieuzer en blinkt uit in een creatie van een werkelijk waar visueel prachtige wereld. Tevens blijft de broeiende spanning, rare zinsbegoochelingen, vreemde wezens en de tape die ze later vinden waar Kane een van zijn eigen mensen opensnijd,en de psychologische symptomen waar de leden zelf mee te kampen krijgen. Kortom, een heerlijke mix de je dwingt te blijven kijken en een verklaring eist. Prachtig bedacht wezen overigens die twee van hun leden slacht en door het huis loopt de kreten van zijn laatste slachtoffers producerend, echt stukje pseudo-horror.

Na zo'n fijn opgebouwde film qua spanning en verhaal vreesde ik toch even de uitleg of verklaring en hoopte ik bijna op een open einde omdat het alleen maar tegen kon vallen. Maar nee het einde breng weer de nodige spanning, met Kane die zichzelf in de fik zet, het in beeld komen van zijn kopie en de gebeurtenissen in het wat ik maar even 'de andere dimensie' noem. De scenes met de alien zijn zowel van een spannende als een mysterieuze aard. Wil het voelen? Kopiëren? Overnemen? Kopiëren denk ik zelf. Het einde laat weinig aan de verbeelding over en doet me denken aan The astrounaut's wife. Overname, overgave en wie weet...

Een film waar je plot technisch en filosofische nog wel even ver door kan praten is altijd goed. Daarnaast kan ik niet vaak genoeg zeggen hoe mooi het eruit ziet en die heerlijke mysterieuze ondertoon. Afijn deze ga ik met de tijd nog wel eens zien.

Deze eindelijk ook eens bekeken en vond hem eigenlijk niet slecht. Wel wat bijzonder, zeker naar het einde toe, maar toch wel interessant. Visueel was het ook bijzonder, met toch een heel aantal mooie scènes. Ook qua cast mochten we niet klagen, Natalie Portman is zoals altijd wel goed.

Vond het wel een geslaagde film.

Volgens "Paramount Studios" was deze Sciencefiction / Avontuur film te "Intelligent en moeilijk" voor een groot publiek, waardoor "Annihilation" in Nederland direct op Netflix is verschenen en eerlijk gezegd kan ik me wel vinden in de woorden van "Paramount Studios". Deze film deed me ook wat denken aan de een paar jaar eerder uitgekomen wazige Sciencefiction / Mystery film "Arrival (2016)", die ik destijds helaas in de bioscoop heb gezien en deze film gelukkig thuis op de bank.

Ondanks het meespelen van de bekende actrices Natalie Portman (als bioloog Lena, die de held is van het verhaal en die samen met vier andere vrouwen een expeditie onderneemt naar "The shimmer", welke een mysterieus gebied is, dat zich steeds verder uitbreidt en de gehele aarde dreigt op te slokken) en oudgediende Jennifer Jason Leigh (als psycholoog Ventress), kon de film me ondanks het interessante verhaal (een combinatie van gedachte-experiment, filosofische parabel en een thriller) eigenlijk nergens echt boeien en spannend werd het eigenlijk ook nergens. Bovendien vond ik het verhaal op bepaalde momenten ook best langdradig en saai.

De vijf vrouwen betreden allen gewapend met een machinegeweer "The shimmer", maar echt veel actie zit er niet in dit verhaal en de actie die erin zit is, is vooral afkomstig van DNA aangepaste dieren zoals een krokodil en een soort van beer, die er ook nog eens zeer goedkoop en nep uitzagen (oftewel povere CGI effecten). En inderdaad waren de twee "My Little Pony" hertjes (zoals Ebenezer Scrooge die hierboven mooi omschrijft) gewoon lachwekkend.

Het laatste gedeelte in de vuurtoren was opzicht nog wel aardig, maar levert helaas geen antwoorden op en hetzelfde geldt voor het einde, waarbij ik net zoals bij de eerder genoemde film "Arrival" zoiets had van "Waar heb ik in hemelsnaam naar zitten te kijken en waar ging het nu eigenlijk om ?" en daarom krijgt deze film net zoals "Arrival" ook maar 2 sterren van mij.

Knappe film van de regisseur van Ex Machina.

En ja, wat was dat toch vreemd dat Annihilation zeer vlak voor de release uit de Nederlandse bioscopen is gehaald. Waarschijnlijk door de angst omdat eerder Paramount's "Mother" werd weggelachen door het domme hedendaagse bioscooppubliek. Dus dat werd meteen een Netflix productie.

Dus geen bak warme popcorn en een kartonnen beker cola, maar een rol Oreo's strawberry cheesecake, Oreo donuts, marsen en een paar blikjes Pepsi.

Annihilation is niet zo dik als hoe ik het had verwacht. Toch is het zeker een zeer gelukte SF filmpje, waardoor ik door de montage en het kleurengebruik het maar steeds niet kon begrijpen dat hij niet op het witte doek verscheen. De subtiliteit van Ex Machina is hier ook in terug te vinden; Nathalie Portman speelt erg sterk als Lena. Nadat haar vermiste man zo plotseling weer voor haar deur staat en niet kan uitleggen over de missie die hij had ondergaan in een bepaalde zone, zijn ze in no time in de handen van de overheid. Vervolgens wordt Lena ondervraagt over haar trip naar de zone, om haar man te zoeken.

Wat leuk was aan het concept is dat het team dat we volgen volledig uit vrouwen bestaat. Bepakt, bezakt en bewapend betreden ze de mysterieuze zone wat ooit nog een gewoon stukje Amerikaans natuur was. De vondsten zijn tot zover nog erg knap, oogstrelend en overtuigend gevonden; die gemuteerde diersoorten, een half gezonken boot, aangetaste gebouwen, de vuurtoren... en dat allemaal in greep van vreemde virussoorten... die rare dingen doen met de mensen. Neem bijvoorbeeld die kronkelende darmen. Ik voel het nog steeds in mijn buik. Brrr.

Ook het einde was erg verrassend. Bovendien zat de film zelf al vol met verrassingen en liet de regisseur een hoop dingen open. Ik kon dit wel ook een beetje in de categorie plaatsen van Stalker, Monsters en Avatar.

Conclusie: een aangename SF, waarbij ik toch wel denk dat het budget ook niet al te hoog is geweest. Maar dat hoeft tegenwoordig met de techniek niet meer. Nogmaals spijtig dat dit slechts een Netflix productie mag blijven.

4,0*

Intelligent en moeilijk? Beetje open minded en je komt al een heel eind. Wat verbeeldingskracht erbij en je hebt best een goede film. Het einde vond ik persoonlijk dan weer te eenvoudig.

Voor mij een zuivere 7 (3.5*)

Ps: als je een film niet begrijpt... stem dan liever niet

annihilation , wat moeilijk te begrijpen , het verhaal komt wat onsamenhangend over , maar heb geen spijt deze film gezien te hebben . de twee hertjes was een misser , vooral de synchroon loop , dat zie je in de natuur niet gauw , en in deze film ging het ook om mutaties , dus niet bepaald te rijmen met synchronisatie .. wel een zeer aparte sfeer , die mij er toe dwong nog een keer te kijken. je verbeeldingskracht wordt echt wel aangesproken. maar mis dus wel de verhaallijn .

Een bijzondere scifi film. Eens een wat andere buitenaardse vorm. Mooie effecten. De wereld onder de koepel is mooi weergegeven. Biologisch gezien lijkt het mij niet mogelijk om deze organismen te laten ontstaan, maar daarvoor is het dan ook scifi.

Echt heel spannend wordt het nooit. Je wordt overweldigd door het spektakel.

De actrices en acteurs spelen prima.

Het verloop van de film had wat beter aangepakt moeten worden door de regisseur en/of scriptschrijver.

Het aardige is dat als kijker soms ook niet meer weet naar welke realiteit je zit te kijken.

3,5* voor originaliteit en doordacht verhaal. Is een goed te verteren SF, maar je moet van het genre houden. Verwacht geen Star Wars-toestanden. Eerder iets in genre “Close Encounters of the Third Kind”, al is die film van Spielberg wel stukken beter. Film doet nogal wetenschappelijk aan en gaat over het vermengen van DNA. Maar daar is ook alles mee gezegd. Film blijft wat geheimzinnig tot einde en dan krijgt alles wel een verklaring, hoewel er toch iets over blijft op einde waar je vragen kan bij stellen. Voor mij geen topfilm, maar gezien ik liefhebber ben van SF en het aanbod in dit genre zeer pover is, ben ik al blij met wat er op het scherm verschijnt in deze. Voor SF-liefhebbers zeker het bekijken waard, maar verwacht er niet al te veel van. Maar is zeker ook geen tijdverspilling...

Ik vond het een interessante film met een onbevredigend einde. Het einde is voor mij te zweverig en niet veel zeggend... Toch vond ik de mysterieuze sfeer en de opbouw fijn om naar te kijken.

De film is een soort Hollywood-versie van Stalker (1979) - MovieMeter.nl: het verhaal is vrijwel identiek maar waar bij Stalker de reis in de geheimzinnige Zone een intellectuele en psychologische reis blijkt met als uitkomst dat het mysterie de hoop (religie) is (en als zodanig ook een mysterie blijft), is Annihilation de monsterfilm die je zou verwachten met als uitkomst dat onze heldin de wereld heeft gered van een invasie door een buitenaards wezen dat al het leven muteert en kopieert als een kankercel (natuurlijk door dat wezen in brand te steken). Dat maakt dat de film toch niet in het rijtje van films als Stalker past maar in het rijtje van films als Alien, The Thing en Jurrasic Park: we volgen een groepje wetenschappers dat moet ontdekken waarom niemand terugkeert uit een alsmaar groeiend en daarmee mensheid bedreigend oord dat vanwege z’n glinstering The Shimmer heet en dat daar binnen moet vechten tegen enorme, gemuteerde monsters. Zoals in al die Hollywood-films zijn de groepsleden totaal niet professioneel maar alleen maar bezig met grapjes maken, stoer doen, ruzie maken, keuvelen over hun levens dus met alles behalve met de missie waarop het lot van de mensheid afhangt, zodat alles wat er gebeurt hen totaal overvalt hetgeen de film spannend moet maken. Omdat ze niet serieus bezig zijn met hun opdracht begrijpen ze natuurlijk ook pas heel laat dat als alles in The Shimmer muteert ook zijzelf muteren.

Tot zover de film als een slecht uitgevoerde B-film uit de Hollywood-studio’s. Wel kennen we de regisseur van Ex Machina (2014) - MovieMeter.nl dat een interessant - en ik moet toevoegen: ook overtuigender - exposé over kunstmatige intelligentie was en ook deze film is duidelijk gemaakt om opnieuw interessante en actuele wetenschappelijke en filosofische thema’s te behandelen zoals hier genetische modificatie en vragen als ‘als we je lichaam volledig kopiëren, ben jij dan ook dat kopie?’. De heldin is niet voor niets een celbiologe die kanker bestudeert: het thema van de film is het onderzoek naar de biologische celdeling – de basis van het leven – waarvan de genetische limiet onze sterfelijkheid bewerkstelligt (en dat de film verbindt met een neiging tot zelfdestructie) maar welke beperking door de kankercel – een gemuteerde cel – wordt opgeheven waardoor er pathologische woekering ontstaat. Het buitenaards wezen muteert alle DNA in zijn omgeving waardoor er een wildgroei van nieuwe levensvormen ontstaat en ook kopieert het door de natuurlijke celdeling te initiëren (hetgeen aan stamceltechnologie doet denken) waardoor er verdubbelingen optreden en planten en dieren die met een mens in aanraking zijn gekomen menselijke vormen krijgen. Het geeft de regisseur een reden om visueel flink uit te pakken en ons psychedelische taferelen voor te schotelen, hetgeen ook een pluspunt van de film is.

Al met al wordt de film zo toch weer boven het pulpwerk verheven op een typische Garland-wijze.

Wat een achterlijke film, met moeite afgekeken want hij was niet spannend genoeg. Alleen die scene met die beer was goed.

Meer fantasy dan horror of sci fi, overgoten met pseudo-wetenschappelijk en filosofisch/intellectueel geneuzel over mutaties in de fauna en flora, overbodige flashbacks die de kijker uit het verhaal halen en onnatuurlijk gedrag (traag praten alsof elke zin veelbetekenend zou zijn) van de acteurs. Vooral Natalie Portman en Jennifer Jason Leigh (die nog schitterde in The Hatefull Eight) stellen nogal teleur.

Portman lijkt geen gezichtsuitdrukkingen te hebben, behalve een lege blik alsof ze iets niet helemaal begrijpt. Leigh spreekt en gedraagt zich alsof ze een badass is, terwijl ze hier toch een psycholoog speelt en geen militair. Ook Gina Rodriguez, die de paramedicus Anya Thorensen speelt, probeert erg badass over te komen (bijvoorbeeld als ze de anderen wil overtuigen om terug te keren). Maar Oscar Isaac is de zwakste schakel, hij speelt zijn rol erg onbewogen. Sonoya Mizuno (als Katie/de humanoïde), speelde net als Isaac ook al mee in Ex Machina (2014), een veel betere film van dezelfde regisseur.

De ideeën voor deze film lijken uit veel andere films te zijn gestolen, wat op zich natuurlijk niet altijd een slechte zaak is indien er iets nieuw en interessant mee gedaan wordt. Soms zijn films heel diepzinnig en doen ze je nadenken, maar soms ligt de poging om diepzinnig te doen er veel te dik op zoals in deze film.

De CGI en special effects zien er af en toe kleurrijk en mooi uit, maar vaak ook heel fake en cartoonish. Erg vreemd dat een groepje vrouwelijke wetenschappers op hun eentje en zonder duidelijk plan (en zelfs geen beschermend pak tegen chemische besmetting) in The Shimmer worden gestuurd om de zaak uit te zoeken. En waar hebben zij automatische machinegeweren leren hanteren, aangezien enkel Lena (Natalie Portman) een militaire opleiding heeft genoten?

De film zit vol met domme uitspraken die de kijker informatie moeten geven of spanning moeten opbouwen, zoals "Another mutation..." Ja, we snappen het nu wel. Het domste stuk van de film was toch wel toen ze de ingewanden van een van de soldaten zagen bewegen als een slang, en de vrouwelijke paramedicus zei: "It's just a trick of the light!" Wat?

Annihilation is een redelijk vermakelijke film als je er niet teveel over nadenkt en het niet serieus neemt. De poging om iets anders te doen is nogal magertjes en de CGI ziet er soms niet goed uit (de twee "My Little Pony" hertjes, zoals Ebenezer Scrooge het zo leuk omschrijft), maar als je je brein even uitschakelt en kunt meegaan met de dromerige beelden dan is het nog wel genietbaar als tussendoortje.

Matig.

Merkwaardige scifi-thriller die een dik uur lang heel goed is in de spanning houden. Op een heel relax tempo wordt op avontuur gegaan, met een plot dat nog alle kanten uit kan. De verplichte focus op de personages is weinig imponerend, maar staat de spanningsboog niet in de weg.
De eerste tekenen van mutatie zijn intrigerend en die premisse blijft, ook na de tegenvallende finale, wel overeind. Alleen wordt met al het potentieel niks gedaan. De finale is bizar in die zin dat het m.i. niet past in het verlengde van de film: te klef op één of andere manier.

Natalie Portman is wel oké, maar vind ik meestal geen schitterende actrice. Ze wordt omringd door nog meer actrices die geen grootmachten in hun vakgebied zijn, al slaagt Jennifer Jason Leigh er nog wel in een buitenbeentje te zijn.

Verder ontzettend teleurgesteld in de look van deze film. Heel even vroeg ik me af of het in deze coronatijden te maken had met een verlaagde beeldstandaard(?) op Netflix, maar dat zou de spuuglelijke CGI niet verklaren; ook de kleuren zijn erg schreeuwerig. Echt heel raar om dit van de regisseur van het visueel uitstekende Ex Machine te zien. Dit terwijl er niks mis is met de setting. Ook de soundtrack is dik oké - soms loom, wat tripachtig, hoe dan ook de perfecte ondersteuning voor de film.

2,5

Welcome to Juracid Park.

Snap wel dat er behoorlijk uiteenlopend op deze film wordt gereageerd; ik hoor zowel lovende berichten als geluiden van mensen die er écht niets mee kunnen. Ik merk dat ik in het midden hang. Annihilation bevat een reeks interessante ideeën en een paar goed uitgevoerde scènes, maar ook een hoop gedoe waar ik maar weinig mee kon. Dat onze hoofdpersonen in een bizarre wereld terechtkomen en ‘niets is wat het lijkt’, is sterk, maar jammer genoeg kiest regisseur Garland ook vóór dit moment voor een ietwat kunstzinnige aanpak met droombeelden en flashbacks. Juist realisme had voor een groter contrast kunnen zorgen met als men eenmaal in die bizarre wereld stapt, maar merk dat Garland eigenlijk vanaf de eerste paar seconden van zijn film al bezig is met wat vaagdoenerij. Maar uiteraard gooit hij er in de kleurrijke zeepbel-wereld er nog wat flinke scheppen bovenop.

In die wereld komen wat interessante momenten voorbij; zoals de scène met het lijk in het zwembad, wat mij een hoog The Thing gehalte gaf. En ook de beer met vrouwenschreeuw was effectief. Maar dat waren vooral momenten, ik voelde over het algemeen verder weinig spanning. Dat is ook het gevolg van een wereld waar schijnbaar álles kan gebeuren; een gebrek aan regels maakte het ongrijpbaar en wat mij betreft daardoor minder spannend. In principe had Garland gaandeweg met van alles op de proppen kunnen komen en had ik gedacht ‘oh ja, uiteraard’. Vervolgens komt hij met een vrij poëtische slotscène in een vuurtoren en werd het me allemaal iets te kunstzinnig. Dat botst echter wel volledig met het feit dat mevrouw Portman alles vervolgens oplost door het simpelweg op te blazen met een granaat. Ergens online zullen ongetwijfeld talloze essays bestaan met wat het allemaal moet voorstellen, maar ik heb toch liever een iets duidelijker concept als Invasion of the Body Snatchers of eerdergenoemde The Thing.

3 sterren.

Eindelijk weer eens een film die ik met spanning heb zitten kijken. Meer geweld/actie dan in de trailer te zien is was er niet. Had op wat mooiere mutaties gehoopt dan gekleurd mos op bomen. Had daar ook wel rond willen lopen!

Film spookt nu al een week door mijn hoofd. Toch wel een erg fijn avontuur. Je komt inderdaad niet onder een vergelijking met Stalker uit en er valt verder nog wel wat aan te merken op de structuur (met weinig interessante flash- backs & forwards) en de casting. Maar ik vind de film genoeg eigen smoelwerk hebben ivm werk van Tarkovsky of andere films. Het avontuur is spannend, er zijn meerdere memorabele momenten, de setting spreekt me aan en de filosofische belofte wordt in de vuurtoren grotendeels ingelost. Vond hem zelfs wat sterker dan het ook prima Ex Machina.

Het surrealisme, het samengaan van schoonheid en horror, de verkenning van het totaal vreemde, maakten deze film voor mij tot een bijzondere ervaring. Vernietigings- en scheppingsdrang is volgens mij waar het over gaat. Het zit in onze psyche maar ook in de natuur. Zeer gedurfde, hoogwaardige SF-horror. Hele mooie rol van Natalie Portman.