Annihilation (2018)

Meer fantasy dan horror of sci fi, overgoten met pseudo-wetenschappelijk en filosofisch/intellectueel geneuzel over mutaties in de fauna en flora, overbodige flashbacks die de kijker uit het verhaal halen en onnatuurlijk gedrag (traag praten alsof elke zin veelbetekenend zou zijn) van de acteurs. Vooral Natalie Portman en Jennifer Jason Leigh (die nog schitterde in The Hatefull Eight) stellen nogal teleur.

Portman lijkt geen gezichtsuitdrukkingen te hebben, behalve een lege blik alsof ze iets niet helemaal begrijpt. Leigh spreekt en gedraagt zich alsof ze een badass is, terwijl ze hier toch een psycholoog speelt en geen militair. Ook Gina Rodriguez, die de paramedicus Anya Thorensen speelt, probeert erg badass over te komen (bijvoorbeeld als ze de anderen wil overtuigen om terug te keren). Maar Oscar Isaac is de zwakste schakel, hij speelt zijn rol erg onbewogen. Sonoya Mizuno (als Katie/de humanoïde), speelde net als Isaac ook al mee in Ex Machina (2014), een veel betere film van dezelfde regisseur.

De ideeën voor deze film lijken uit veel andere films te zijn gestolen, wat op zich natuurlijk niet altijd een slechte zaak is indien er iets nieuw en interessant mee gedaan wordt. Soms zijn films heel diepzinnig en doen ze je nadenken, maar soms ligt de poging om diepzinnig te doen er veel te dik op zoals in deze film.

De CGI en special effects zien er af en toe kleurrijk en mooi uit, maar vaak ook heel fake en cartoonish. Erg vreemd dat een groepje vrouwelijke wetenschappers op hun eentje en zonder duidelijk plan (en zelfs geen beschermend pak tegen chemische besmetting) in The Shimmer worden gestuurd om de zaak uit te zoeken. En waar hebben zij automatische machinegeweren leren hanteren, aangezien enkel Lena (Natalie Portman) een militaire opleiding heeft genoten?

De film zit vol met domme uitspraken die de kijker informatie moeten geven of spanning moeten opbouwen, zoals "Another mutation..." Ja, we snappen het nu wel. Het domste stuk van de film was toch wel toen ze de ingewanden van een van de soldaten zagen bewegen als een slang, en de vrouwelijke paramedicus zei: "It's just a trick of the light!" Wat?

Annihilation is een redelijk vermakelijke film als je er niet teveel over nadenkt en het niet serieus neemt. De poging om iets anders te doen is nogal magertjes en de CGI ziet er soms niet goed uit (de twee "My Little Pony" hertjes, zoals Ebenezer Scrooge het zo leuk omschrijft), maar als je je brein even uitschakelt en kunt meegaan met de dromerige beelden dan is het nog wel genietbaar als tussendoortje.

Tja, wat moet je met een film als dit. Mooi bedacht maar erg vaag allemaal. Ik kon er weinig mee. Waarschijnlijk weer zo'n film waarvan je de interpretatie eerst uitgebreid moet gaan zoeken voordat je iets mee krijgt. Ik kreeg het lig niet uit mezelf mee.

Goede film weet wat het inhoudt op biologische en wetenschappelijk gebied. Plus 2de keer dat ik hem zie

Matig.

Merkwaardige scifi-thriller die een dik uur lang heel goed is in de spanning houden. Op een heel relax tempo wordt op avontuur gegaan, met een plot dat nog alle kanten uit kan. De verplichte focus op de personages is weinig imponerend, maar staat de spanningsboog niet in de weg.
De eerste tekenen van mutatie zijn intrigerend en die premisse blijft, ook na de tegenvallende finale, wel overeind. Alleen wordt met al het potentieel niks gedaan. De finale is bizar in die zin dat het m.i. niet past in het verlengde van de film: te klef op één of andere manier.

Natalie Portman is wel oké, maar vind ik meestal geen schitterende actrice. Ze wordt omringd door nog meer actrices die geen grootmachten in hun vakgebied zijn, al slaagt Jennifer Jason Leigh er nog wel in een buitenbeentje te zijn.

Verder ontzettend teleurgesteld in de look van deze film. Heel even vroeg ik me af of het in deze coronatijden te maken had met een verlaagde beeldstandaard(?) op Netflix, maar dat zou de spuuglelijke CGI niet verklaren; ook de kleuren zijn erg schreeuwerig. Echt heel raar om dit van de regisseur van het visueel uitstekende Ex Machine te zien. Dit terwijl er niks mis is met de setting. Ook de soundtrack is dik oké - soms loom, wat tripachtig, hoe dan ook de perfecte ondersteuning voor de film.

2,5

Geweldige film! Heb me geen seconde verveeld. 8/10

Ik vond het een prima film, esthetisch zat het goed in elkaar, mooie landschappen, met als hoogtepunt de prachtige vuurtoren. Ook denk ik dat de film helemaal niet zo oppervlakkig is als hierboven wordt gesuggereerd.

Allereerst wordt er denk ik prachtig geïllustreerd dat de mens afhankelijk is van zijn of haar omgeving. Vaak denken mensen - in de traditie van het humanisme - dat we heer en meester over onszelf zijn of anders kunnen zijn. Maar in werkelijk worden we in grote mate gedetermineerd door de omgeving om ons heen, en ons lichaam. Als onze omgeving veranderd, veranderd ons lichaam, als ons lichaam veranderd, veranderd de geest. We kunnen ons hiertegen verzetten of juist het omarmen, maar hoe dan ook zijn we weerloos. Wij staan niet alleen tegenover de natuur, maar wij zijn zelf onderdeel van de natuur. Alhoewel het vreemde in deze film "alien" is, denk ik dat er een duidelijk ecologische boodschap in verwerkt zit.

Ten tweede denk ik dat de gesprekken over de natuur ook een redelijke diepgang bezitten. Het wordt duidelijk dat de natuur geen volmaaktheid vertegenwoordigd. Ouderdom is een foute gen-mutatie, gen-mutaties kunnen de meest verschrikkelijke dieren veroorzaken. De wereld is dus alles behalve volmaakt, en dit wordt ook in de film besproken als een argument tegen het bestaan van God. Maar de natuur is aan de andere kant ook niet - zoals in de antichrist wordt gezegd - Satans kerk. Het neemt de meest mooie gedaantes aan: de bloemen, de kleuren, de hertjes, etc. Eigenlijk kunnen we slechts zeggen dat de uitdrukkingen van de natuur een mysterie is: het spreekt niet, en verschijnt in verschillende gedaantes, zowel goed als kwaad.

En dit brengt mij tot mijn derde punt. Als de natuur een mysterie is - waarover wij noch kunnen zeggen dat het goed is noch dat het slecht is - en als wij zelf een uitdrukking van deze natuur zijn, wie zijn wij dan? in de laatste scene zien we de omarming van het koppel, die nu allebei getransformeerd zijn door de zone . Wat gaan ze doen? Zijn ze mens? We weten het niet omdat de natuur zich onbegrijpelijk uitdrukt, het heeft geen ingebakken teleologie.

Welcome to Juracid Park.

Snap wel dat er behoorlijk uiteenlopend op deze film wordt gereageerd; ik hoor zowel lovende berichten als geluiden van mensen die er écht niets mee kunnen. Ik merk dat ik in het midden hang. Annihilation bevat een reeks interessante ideeën en een paar goed uitgevoerde scènes, maar ook een hoop gedoe waar ik maar weinig mee kon. Dat onze hoofdpersonen in een bizarre wereld terechtkomen en ‘niets is wat het lijkt’, is sterk, maar jammer genoeg kiest regisseur Garland ook vóór dit moment voor een ietwat kunstzinnige aanpak met droombeelden en flashbacks. Juist realisme had voor een groter contrast kunnen zorgen met als men eenmaal in die bizarre wereld stapt, maar merk dat Garland eigenlijk vanaf de eerste paar seconden van zijn film al bezig is met wat vaagdoenerij. Maar uiteraard gooit hij er in de kleurrijke zeepbel-wereld er nog wat flinke scheppen bovenop.

In die wereld komen wat interessante momenten voorbij; zoals de scène met het lijk in het zwembad, wat mij een hoog The Thing gehalte gaf. En ook de beer met vrouwenschreeuw was effectief. Maar dat waren vooral momenten, ik voelde over het algemeen verder weinig spanning. Dat is ook het gevolg van een wereld waar schijnbaar álles kan gebeuren; een gebrek aan regels maakte het ongrijpbaar en wat mij betreft daardoor minder spannend. In principe had Garland gaandeweg met van alles op de proppen kunnen komen en had ik gedacht ‘oh ja, uiteraard’. Vervolgens komt hij met een vrij poëtische slotscène in een vuurtoren en werd het me allemaal iets te kunstzinnig. Dat botst echter wel volledig met het feit dat mevrouw Portman alles vervolgens oplost door het simpelweg op te blazen met een granaat. Ergens online zullen ongetwijfeld talloze essays bestaan met wat het allemaal moet voorstellen, maar ik heb toch liever een iets duidelijker concept als Invasion of the Body Snatchers of eerdergenoemde The Thing.

3 sterren.

Nou trek ik all girl films all sowieso slecht en dat was wederom met deze film het zelfde. Vlak voordat ze die zone in gaan staan ze dan met hun wapens, kreeg er een Ghostbusters flashback van.

Enfin op zich wel mooie beelden in het bos en wel wat leuke scènes maar dan vanaf de vuurtoren gaat het imo keihard bergafwaarts, wat was dat slecht uitgewerkt en beïnvloed mijn oordeling zwaar.

Vond ex machina toch wel stukken beter.

Grappig, de vuurtoren scene word door de meesten toch gezien als het absolute hoogtepunt van deze film (waaronder ikzelf)

De soundtrack op dat moment is zó bizar en kan me geen soundtrack geven die me in combinatie met beeld zo'n gevoel van anxiety gaf.

Misschien ben je gewoon niet zo'n fan van kosmische horror? Want naast In The Mouth Of Madness door John Carpenter kan ik niet zo 1, 2, 3 een betere film bedenken in het subgenre van visionaire schrijver H.P Lovecraft.

Ook is deze film duidelijk een groeier imo, ik had 3 kijkbeurten nodig voordat ik hem zo geweldig vond als nu. De eerste keer vond ik hem zelfs heel erg tegenvallen.

Mede door de hoge rating op MovieMeter deze film opgezet, maar wat een draak van een film! Te traag, te vaag, zelfs saai op een gegeven moment. Not my cup of tea.

Eindelijk weer eens een film die ik met spanning heb zitten kijken. Meer geweld/actie dan in de trailer te zien is was er niet. Had op wat mooiere mutaties gehoopt dan gekleurd mos op bomen. Had daar ook wel rond willen lopen!

Waar ik verwachtte een mooie horror te krijgen met wat drama-elementen en mooie kleuren, kreeg ik een ontzettend saai drama met lelijke effecten en vooral hele fletse kleuren. Onlogische beslissingen, zinnen die 'héél... langzaam dus... met veel betekenis...' worden uitgesproken, stereotype personages en wanneer ik me zelfs ga irriteren aan Natalie Portman en Tuva Novotny gaan bij mij alle alarmbellen af. Niet doorheen te komen. Geheel tegen verwachtingen in een 0,5*.

Zeer matig allemaal bij deze Annihilation. De film doet zijn best om in te haken op existentiële SF films als 2001 A Space Odyssey en Solaris maar slaagt daar toch niet echt in.

Eerste deel is nochtans wel sterk en intrigerend, maar na het einde toe wordt het een beetje een zooitje. Echt indrukwekkend geacteerd wordt er ook niet. Ja, de scene onder de vuurtoren is knap met een geweldige soundtrack. Maar dat redt de film toch niet helemaal.

Er zit echter wel één geweldig shot in (de gestorven soldaat in het lege zwembad, en de waanzinnige kanker die uit zijn lijf gegroeid is).

Helemaal mijn soort film. Goed acteerwerk, prachtige beelden, sfeervolle muziek, ijzige sfeer, veel om over nate denken.

Ontzettend van genoten.

Film spookt nu al een week door mijn hoofd. Toch wel een erg fijn avontuur. Je komt inderdaad niet onder een vergelijking met Stalker uit en er valt verder nog wel wat aan te merken op de structuur (met weinig interessante flash- backs & forwards) en de casting. Maar ik vind de film genoeg eigen smoelwerk hebben ivm werk van Tarkovsky of andere films. Het avontuur is spannend, er zijn meerdere memorabele momenten, de setting spreekt me aan en de filosofische belofte wordt in de vuurtoren grotendeels ingelost. Vond hem zelfs wat sterker dan het ook prima Ex Machina.

Nou ja, Natalie Portman... Deze actrice kan me zelden bekoren en ook in deze prent is het allemaal vlak gespeeld. Komt daar JJ Leigh bij, een vrouw die ik nooit kan plaatsen als actrice en Annihilation beloofde een lange zit te worden en dat is precies waar geworden.

Grootste minpunt aan deze film is dat ik het niet geloof. En dan bedoel ik niet de plot (anders kijk je beter geen SF) maar vooral de personages. Zijn Lena en Kane verliefd? Kan Lena met een machinegeweer overweg? Heeft de overspelige collega een waarde in deze film? Dit en nog veel meer bleef maar in mijn hoofd ronddwalen en een antwoord komt er uiteindelijk nooit.

2*

Heerlijk surrealistische sciencefiction over een invasieve buitenaardse levensvorm op aarde. Als Alex Garland in 'Ex-Machina' (2014) vragen stelt over de poreuze grens tussen mens en machine, dan bouwt hij in 'Annihilation' (2018) verder met een verkenning waar biologische processen zwaarder wegen dan het mens-zijn. Waar abstracte processen invloed uitoefenen als celdelingen, mutaties, natuurlijke selectie en overlevingsinstincten. Dromerige sfeerbeelden met aardse plekken die opeens op zijn gegaan in iets anders wat zelf in ontwikkeling is en zich misschien beter aanpast aan omgevingsfactoren dan wij. Het werkt ook zo goed om het fantasie-element zo scherp af te zetten tegenover de kale, compromisloze rouw van Lena (Nathalie Portman) en haar eigen zoektocht naar het waarom van haar jonggestorven partner. 'Annihilation' (2018) overstijgt genrefilms door de ietwat abstracte en contemplatieve manier waarop de buitenaardse dreiging vormkrijgt als een gevaar en een mogelijk antwoord op existentiële vraagstukken.

Matig filmpje dat nergens weet te boeien en al helemaal niet spannend wordt. Vooral het eerste uur is dodelijk saai en zit ook wat rommelig in elkaar. De dames hebben totaal geen binding met elkaar en vallen als los zand uit elkaar. Sowieso is de opbouw zwak in dit verhaal. Ook heeft men wat vreemde muziekkeuzes vooral in het begin. En hij is mega traag!

Visueel is het best aardig gemaakt alsof ik in een oude sterrendoos zit te kijken. Hoofdrolspeelster doet het goed maar ja daarmee redt ze niet de film. Geen voldoende helaas.

Film 2,5

Beeld 4,0

Geluid 4,5

Extra's 3,5

Bespaar de moeite, kies een andere film.

Het surrealisme, het samengaan van schoonheid en horror, de verkenning van het totaal vreemde, maakten deze film voor mij tot een bijzondere ervaring. Vernietigings- en scheppingsdrang is volgens mij waar het over gaat. Het zit in onze psyche maar ook in de natuur. Zeer gedurfde, hoogwaardige SF-horror. Hele mooie rol van Natalie Portman.

Wat een enorme tegenvaller is dit.

Begint veelbelovend maar zakt snel af.

Helaas meer van verwacht.

Enige tijd geleden gekeken, maar blijkbaar vergeten een recensie te schrijven en te waarderen, kom ik nu achter. Echt inhoudelijk kan ik nu dus niet meer worden.
De sci-fi-opzet is interessant, maar begrijpelijk niet voor iedere kijker weggelegd. Ik kan er wel in mee. Het 'samen op pad' met alle 'verschrikkingen' van aard, vond ik wat minder. Met de horror heb ik niks. Het laatste kwart van de film lijkt een gekke afslag te nemen. Daar raak ik het zelfs kwijt. Maar toch, gedragen door de duistere muziek en de visuals, pakte het me op een gekke manier. De 'encounter' kun je als lachwekkend ervaren, want tja, je ziet ipv een alien toch een mens in een pakje. Maar het heeft wel wat, het is gedurfd. Je kunt diep graven in de achterliggende gedachtes die de film probeert te maken. Lof voor de visuele eindcredits.

Opgehoogd van drie naar vier sterren. Als je jaren na het kijken naar een film nog regelmatig moet terugdenken aan de film... dan doet de film toch iets goed. Zojuist maar eens herkeken, en eigenlijk boeit hij van begin tot eind. Dan zet ik mijn bezwaren dat het theoretisch niet helemaal samenhangend lijkt toch graag aan de kant als irrelevant.

Ok. Dus haar man is nu een alien.
Bijzonder.
Best zieke film.
Het doel van de buitenaardse wezens blijft vaag. Het lijkt een op instinct gemotiveerde maar zeer hoog intelligente wezen(s) te zijn die niet het menselijk besef hebben van de menselijke motieven om het leven als zodanig te respecteren en de instinctieve overlevingsdrang te begrijpen. Pas nadat het besef ontstaat hoe universeel krachtig de mens is in zijn hoedanigheid, waarin liefde en respect voor leven de grootste kracht is van het universum, lijkt de entiteit het van deze kracht te verliezen.
Onder het mom van "love conquers all", vind ik het wel een goede film.
8/10

Een beetje gemengde gevoelens over deze film. Deze film doet inderdaad aan Stalker denken, maar waar die film wat mij betreft te weinig van de Zone laat zien, is het hier eerder teveel. Op zich is het niet verkeerd om veel te laten zien, en sommige beelden zien er ook echt mooi of interessant uit, maar ook zijn er veel beelden die er erg slecht uitzien, alsof ze uit een computerspel komen.

Plot weet wel te boeien, nogal pseudowetenschappelijk, maar ook al is het niet realistisch, het weet me wel te boeien en dus enigszins te overtuigen. Aan het einde natuurlijk wel de obligate dubbelzinnigheid. Is Portmans karakter nu de echte of de kopie? Het lijkt bij dit soort films te horen, maar origineel is het niet. 3*.

Geslaagde film, met meerdere lagen.

Puntje aftrek voor het acteerwerk en sommige CGI.

Leuk verhaal, daar had meer in gezeten.

Verstoken van alle logica. Ben je als groep in gevaar, gaan we lekker alleen de jungle in op onderzoek uit en meer van deze onlogische scenes. Wel stoer natuurlijk, maar ook een beetje dom, toch?

Nog een sterretje voor het laatste kwartier.

EX Machina was toch van een ander niveau.

Bij herziening bleek dit toch een sterke psychologische sci-fi horror te zijn. Weliswaar traag, maar toch spannend en sfeervol. Sterk einde ook. Ik heb wel het gevoel dat de streamingskwaliteit van Netflix te wensen overlaat.

4*

matig

Prima film.en erg van genoten.