Halloween (1978)

Toch maar eens aan een herziening begonnen in deze reeks.....en andere.

Ik kon me er weinig van herinneren dus het werd wel eens tijd.

Redelijke horror/thriller ..een echte horror vind ik het niet daarvoor vind ik hem te tam en is gewoon te weinig spanning en zo goed als geen bloed te bekennen.

Maar deze film heeft wel een trent gezet kwa slasher/killer genre dus best knap gedaan...zowel visueel als audiovisueel,effecten zijn er niet het is meer het niet laten zien van bepaalde dingen.

Acteerprestaties laat wat te wensen over......op naar deel 2.

Halloween

Ogh, ogh, ogh wat een heerlijk en o zó klassieke Halloween was dit, hmm, de start van Michael Myers haha! Wat heb ik me prima vermaakt met dit Halloween filmpje al had ik, waarschijnlijk de 2009 remake film, voor me qua verhaal. Ooit had ik die waarschijnlijk op de TV gezien maar weet niet meer welke versie, heb er ook altijd een paar op DVD gehad maar die zijn zoek. Daarom ga ik ze nu maar eens allemaal op nieuw bekijken en dan is dit zeker een heel mooi begin.

Het verhaal is natuurlijk heel dun en alles is voorspelbaar, daar ontkom je ook gewoon niet aan bij deze film. Toch heb ik me maar zitten genieten met deze oude gouwe klassieker en ik vond geen enkel momentje verveling maar, misschien viel dat voorspelbaar gedoe mij toch vaak tegen.. Het concept is natuurlijk erg vet en het acteerwerk tja, daar hoef je natuurlijk ook niet lang over te discussiëren maar dat was uiteraard ook niet denderend. Toch prima begin van de reeks en, lekker old-skool!

3.5*

Halloween is één van de beste films ooit gemaakt. Niet alleen in horror, maar in het algemeen. Ik kan niks zinnigs zeggen wat niet al duizend keer gezegd is. Ik heb de film ter ere van de feestdag net weer bekeken, en alles aan de film is perfect.

Moet ik zeggen dat de muziek van John Carpenter zelf één van de meest iconische ooit is? Een paar maten van de main theme en iedere zich zelf respecterende filmfan kan je zeggen uit welke film het komt. Het schijnt dat toen er bij een vroege test screening nog geen muziek onder de film zat de film een stuk minder eng was, en het klopt inderdaad dat dat een enorm groot onderdeel van de effectiviteit is, maar dat is natuurlijk lang niet alles.

De film is ook visueel geweldig, met perfecte cameravoering, en er wordt perfect gebruik gemaakt van diepte. Michael Myers heeft de onhebbelijke gewoonte plots in de achtergrond op te duiken om momenten daarna weer te zijn verdwenen, en je bent constant op je hoede. Eén van de klassieke scènes is die waarin Myers in het donker staat en langzaam uit het duister tevoorschijn komt; waarschijnlijk het hoogtepunt van de film.

De cast is perfect. Jamie Lee Curtis is natuurlijk de iconische final girl, en ze komt erg onschuldig over. Blijkbaar was ze in het echte leven exact het tegenovergestelde, (meer PJ Soles' personage) maar dat zou je niet zeggen. Donald Pleasence is een kei als Dr Loomis, met zijn iconische speech over Myers als hoogtepunt. Hij hield het maar liefst vijf Halloween-films vol, en is naast the Shape de lijm die de kwalitatief schommelende franchise bij elkaar hield. De rest van de cast is ook sterk, en PJ Soles en Nancy Loomis waren ook nog eens erg aantrekkelijk.

Maar wat zit ik hier nou eigenlijk te doen? Anderen kunnen veel beter vertellen waarom dit een meesterwerk is, en wie de film nog niet gezien heeft, moet dat absoluut snel doen.

Het zegt wel wat dat ik tijdens het kijken van deze cult-horrorclassic vooral aan het genieten was van de score en het camerawerk. Die twee elementen van Halloween benaderden namelijk perfectie, maar daarbuiten vond ik er gewoon niet al te veel aan.

Ik was gewoonweg te snel uitgekeken op de methode van Myers (constant ergens staan, zwaar ademen, langsrijden, stoppen en weer doorrijden, en ohja, af en toe ook nog toeslaan). Opzich natuurlijk een uitstekende psycho killer door zijn voorkomen, maar het gemis van een (uitgebreid) uitgewerkte achtergrond zorgt ervoor dat hij nooit echt weet te intrigeren. Wat ook niet meewerkt is dat hij aan het einde nogal te kakken wordt gezet, met die drie vermoeiende herrijzenissen eer de film eens afgelopen is. Verder wordt Myers wel erg gemakkelijk afgetroefd. Met de suspense is het niet al te best gesteld, daar de enige echte spanning door de score in het leven wordt geroepen. Daarnaast zijn de drie vrouwen die de hoofdrollen van het 'slachtofferkamp' spelen erg vervelend, en acteren ze ook behoorlijk beroerd. Myers scoort dan de enige voldoende daar, aangezien ik de politiecommissaris ook graag geschrapt had gezien.

Halloween is een film die te veel draait op herhaling, muziek en camerawerk, qua verhaal te simplistisch is, spanning mist en naar beneden wordt getrokken door het slechte acteerwerk.

2*

Best wel een redelijke film, al kan het verhaal toch wel veel sneller verteld worden.

Ik had er toch wel wat meer van verwacht. Het is zo een typische jaren 70 film dat de suspense wel lekker opbouwt met de muziek. Echt wel credits voor de sounds, die waren steengoed.

3 sterren.

Audiovisueel erg sterk, maar voor de rest een erg traag en voorspelbaar horrorfilmpje. En dat acteerwerk was echt niet te harden. Een klassieker? Het zal wel. Mij lag het totaal niet.

Had gehoopt op meer.

2,5*

Pas gisteren heb ik de horrorklassieker Halloween (1978) gezien. De film kwam me echter allesbehalve onbekend voor, want ik kende wel vergelijkbare films als Scream en parodieën als Scary Movie zodat toch alle elementen – tot en met de telefoon die de hele tijd over gaat – vertrouwd voelden. En ik heb ook onlangs kennisgemaakt met de Italiaanse giallo, zodat het me nu duidelijk is dat de film Halloween niet alleen zal zijn geïnspireerd op Hitchcock’s Psycho maar waarschijnlijk ook op de vele Italiaanse giallo-films, die hun hoogtepunt eveneens beleefden in de jaren ’70 en zelf weer deels zijn geïnspireerd op de films van Hitchcock.

Ik denk dat evengoed Halloween model kan staan voor een nieuw soort horrorfilm die ertoe heeft geleid dat critici hun neus zijn gaan ophalen voor het horrorgenre. Immers, de klassieke 19de eeuwse horrorverhalen, zoals Dracula, het Monster van Frankenstein en Edgar Allen Poe’s verhalen, zijn Echte Verhalen met diepgang en betekenis en behoren tot de Literatuur, waarvan films als Halloween een erg leeg en bleek aftreksel lijken zoals ook de Bouquet-reeks een leeg en bleek aftreksel van de oorspronkelijke romantiek vormt. Het is goedkope pulp zoals ook de Italiaanse giallo dat al was: er is geen verhaal anders dan dat er een psychopathische moordenaar ‘on the loose’ is en we ons met het slachtoffer rot schrikken als die plotseling met zijn mes in de lucht voor onze neus opduikt om toe te slaan. En net als de Bouquet-reeks worden de vele delen en varianten bijkans machinaal aan de lopende band industrieel uitgespuwd.

Toch is er een belangwekkende link met een verhaal als Dracula, want net als bij Dracula kan niet worden gemist dat de films eigenlijk over seks gaan, hetgeen precies de aantrekkingskracht ervan is. Net als bij Hitchcock’s Psycho en de Italiaanse giallo-films draait het namelijk altijd om een (liefst) mysterieuze psychopathische moordenaar die het vooral op beeldschone jonge vrouwen heeft gemunt. Net als bij Psycho is de cruciale scene er één waarin een beeldschone jonge en dat op moment (half)naakte vrouw wordt beslopen en overrompeld. De erotische ondertoon is evident. Het is in wezen soft porno en je gaat bijna denken dat deze films alleen maar werden gemaakt omdat de censuur strenger was met betrekking tot seks dan met betrekking tot geweld: omdat seks taboe is wordt de seks vervangen door geweld met het mes in de lucht in plaats van de erectie en het herhaaldelijk steken van het mes in het lichaam van de vrouw in plaats van de seksuele penetratie en stoten. Dat verklaart mijns inziens ook waarom de moord bij voorkeur plaatsvindt door middel van messteken of een andere intieme, quasi-erotische manier zoals wurgen in plaats bv. een pistoolschot want zo’n afstandelijke moord zou de seksuele metafoor afzwakken. En het verklaart waarom de moordenaar altijd alleen maar moordt en nooit eerst verkracht, zoals in de realiteit vaak wel gebeurt (zoals laatstelijk bij Anne Faber): omdat de moord zelf een metafoor voor seks vormt zou ‘echte’ seks voorafgaand aan de moord de metafoor alleen maar vernietigen.

In dat opzicht lijkt het logisch dat in Halloween de meisjes die al seks hebben worden vermoord en dat precies het ene meisje dat maagd is het overleeft. Volgens de regisseur Carpenter moet de film overigens zo worden uitgelegd dat de maagdelijke vrouw de enige is die de moordenaar kan vermoorden omdat zij seksueel gefrustreerd is en deze seksuele energie tegen haar aanvaller inzet (hetgeen hooguit een feministische twist geeft aan de traditionele interpretatie). Overigens, in de hele film is geen druppel bloed te zien en worden – net als in Psycho – ook de moorden zelf niet in beeld gebracht maar is er slechts de suggestie van moord doordat we het mes zien steken terwijl er een ijselijk gegil van de vrouw te horen is. Volgens de critici bereikte het horrorgenre een nieuw dieptepunt (en helaas vele navolgers) met ‘splatter’-films waarin de moorden juist wel in beeld worden gebracht en waarin het ‘enge’ uit niets anders meer bestaat dan het zo expliciet mogelijk in beeld brengen van de slachtpartijen met enorme hoeveelheden bloed die uit afgehakte of afgezaagde ledematen en hoofden spuiten e.d. Het is niet moeilijk hierin de ‘hardcore porno’ qua geweld te zien als een logische vervolg op films als Halloween die nog geheel ‘soft porno’ qua geweld zijn.

Verontrustender – zeker voor feministen – is echter misschien het typisch ‘mannelijke’ perspectief waarin de moorden in een film als Halloween doorgaans plaatsvinden: precies zoals in een pornofilm is de camera meestal strak op de jonge vrouw (het object van onze lust) gericht en kijken we met de ogen van haar mannelijke belager met wie we als het ware samen de vrouw besluipen om haar te overweldigen. Deze opgelegde identificatie met de moordenaar/verkrachter lijkt zo het onderhuids aanwezige verband tussen seks en geweld verder te versterken en feministen hebben wel gevreesd dat films als Halloween jongens aanmoedigen tot seksueel geweld jegens vrouwen.

Maar seks is ook het favoriete onderwerp van grappen, zodat het ook logisch lijkt dat het horrorgenre zich bij uitstek leent voor parodiëring, tot en met de komische gorefilm als de horrorvariant op slapstick. Hoe goedkoop en inhoudsloos het moderne horrorgenre ook is (als het gewelddadige broertje van de Bouquet-reeks), haar mix van seksuele spanning, geweld en humor maakt taboes luchtig en het genre het ideale amusement voor met name jongeren.

Scream, I know what you did last summer, Urband legend, Friday the 13th, enz ... Er zijn talloze producties die teruggaan naar de oerversie van de cheesy teen horror movie dat Halloween eind de jaren 70 was.

Het meest opvallende aan Halloween waren de steeds aanwezige sterke geluiden die de film creepy maken. Je hebt natuurlijk de overbekende tune, maar de audio is steeds en overal aanwezig. Daarnaast is Halloween ook visueel erg sterk. De paranoïa of je nu wel of niet Myers achter de struiken, achter de wasdraad of in de reflectering van het raam ziet, is angstaanjagend.

Uiteraard komen alle (later repetitieve) clichés aan bod. De rinkelende telefoon is een klassieker, al dan niet met vals alarm, het wegkijkend slachtoffer dat denkt dat het voorbij is, het spoorloze lichaam, een vredig stadje met hormoongevoelige tieners die zich van geen kwaad bewust zijn, domme deuren die plots niet meer open kunnen, ijselijke gillen (die perfect auditie kunnen doen voor Blow Out van De Palma) enz ...

Het levert een vermakelijke horrorprent op, zeker als trekker in zijn genre. Ook het einde is goed en laat het allemaal open. Ideaal voor een sequel natuurlijk. Veel mysterie en onduidelijkheid omtrent Myers zelf natuurlijk. Het intrigeert de kijker en is mede de sterkte van de film.

Vroeger wel eens gedeeltelijk gezien en toen vond ik het behoorlijk spannend. Nu eens volledig bekeken en dan valt het toch wel tegen. De spanning zit met name in het begin van de film, als Myers grotendeels uit beeld blijft. Dan wordt, met name door de sterke soundtrack, de spanning wel goed opgebouwd. Als Myers eenmaal in beeld komt, zakt het wat in elkaar. Hij komt nogal lomp over en blijkt nagenoeg onaantastbaar te zijn, maar verder dan wat herhaaldelijk zwaar gehijg en matig uitgewerkte moordscènes komt het niet. Ook het acteerwerk houdt niet over, eigenlijk zet alleen Donald Pleasence een goede rol neer. Qua verhaal heeft het weinig te bieden verder, maar dat is binnen dit genre wel vaker het geval. Deze horrorklassieker deed mij al met al weinig.

Prachtige gestyleerde slasher. Carpenter introduceert met deze film zowel de Steadycam als de gedepersonaliseerde killer. Met name die laatste zou veelvuldig gekopieerd worden met Jason als belendste volgeling.

De muziek wordt alom geroemd en is 40 jaar na dato nog steeds een van de meest herkenbare filmtunes. Daarnaast is de film een masterclass in compositie en het gebruik van licht en donker. Gedurende vrijwel de gehele film bevind Myers zich net binnen of buiten het kader of verblijft hij op de grens van licht en duisternis. Carpenter beheerst dit spel als geen ander en levert ondanks het zeer belerkte budget een volwassen en vrijwel tijdsloos meesterwerk af.

Camerawerk is ook van niemand minder dan Dean Cundy, die later ondermeer Jurrassic Parc, Escape from anew York, The Thing en Big Trouble in Little China voor zijn rekening nam.

5*

Niet al te lang geleden pas voor de eerste keer gezien en dat terwijl ik de film al in mijn begindagen op deze site wel eens ben tegengekomen. Ik heb me nooit erg geïnteresseerd voor horror en het zal waarschijnlijk nooit mijn favoriete genre worden, maar tegenwoordig vind ik het toch wel leuk om er zo nu en dan eens eentje uit te pikken. Toevallig van de week nog de serie Scream gekeken en ik moest onherroepelijk denken aan deze film.

Halloween is eigenlijk het schoolvoorbeeld van 'hoe het moet'. De film is fantastisch gemaakt; heel simplistisch, maar eigenlijk daardoor juist enger dan alle vernuftige CGI-effecten die tegenwoordig in veel van dit soort films gestopt worden. De film is niet veel meer dan Michael Myers die willekeurige mensen om zeep probeert te helpen, maar het is met name de manier waarop met dit gegeven een spannende sfeer gerealiseerd wordt waardoor het een gedenkwaardige filmervaring wordt. Jamie Lee Curtis zet een sympathieke hoofdrol neer en je gunt haar personage van harte dat ze het einde van de film haalt. Het einde vond ik overigens het enige zwakke punt dat ik kan bedenken. Ik snap dat hiermee de weg open ligt voor de sequel die dit najaar uitkomt, maar ik vond het desondanks wat onbevredigend.

Deze effectieve horrorfilm behoort tot de betere die ik gezien heb. Ik ben fan van de algehele aankleding en de sfeer die de film uitademt. Het steekt simpel in elkaar, maar is desondanks de perfecte keuze om te kijken op de gelijknamige feestdag.

4*

Cult klassieker die velen hebben geinspireerd in latere films uit het slasher genre. Met het fameuze muziekje dat nog steeds kippevel bezorgt vandaag de dag.

Een van de beste en in die tijd trendsettende films van John Carpenter die meerdere juweeltjes maakte voordat ie wat in de vergetelheid raakte eind jaren '80.

Wel jammer dat er weer een sequel uitkomt binnenkort waarin de eerdere sequels weer teniet worden gedaan....

Gisteravond in Zwolle werd er ook veel gelachen. Erg leuk om deze film op het grote doek te zien. Was voor mij de eerste keer dat ik hem zag en ik vond een paar stukjes ook wel erg lachwekkend. Bijvoorbeeld de scène waarbij Laurie Lynda opbelt en Lynda aan het schreeuwen is omdat ze wordt aangevallen, terwijl Laurie denkt dat ze seks heeft.
Ik zal er voor de rest niet veel over zeggen omdat ik naast The Shining nog nooit zo'n oude horrorfilm heb gezien. Ik heb in ieder geval genoten, 4*.

Death has come to your little town, Sheriff.

Gisteravond dan ook eens Halloween op het grote bioscoopscherm bekeken. Die kans laat ik niet lopen, ook al kijk ik zulke films liever thuis doordat het bioscooppubliek bij horrorfilms vaak bijzonder irritant is. Ook nu teveel gelach en gepraat bij momenten dat je gewoon stil moet zijn (dat moet je eigenlijk altijd in de bios, maar bij horror al helemaal), maar er viel nog wel mee te leven. De klassieker Halloween zo kunnen bekijken maakte dat wel goed en het is tevens een goede opfrisser voor de naderende nieuwe Halloween-film die direct op deze titel aan zal sluiten.

Nog altijd staat de film als een huis, zeker qua sfeer en opbouwende spanning. Michael Myers is de ultieme psychopaat. Je kent hem nauwelijks, je weet zijn achtergrondverhaal niet, je vraagt je af waarom hij is gaan moorden. Je krijgt er ook geen antwoorden op, iets wat me wel bevalt want het mysterieuze maakt het juist interessant. Het zorgt er ieder geval voor dat hij behoorlijk emotieloos en naargeestig overkomt in de scènes dat hij zijn gang gaat.

Maar ik moet toch ook wel een paar minpunten benoemen. Zo is zijn ontsnapping uit de inrichting vrij idioot, alsof je zo'n extreem gevaarlijke moordenaar op zo'n zwakke manier bewaakt dat hij na wat gedoe zo met een auto weg kan rijden. Ook vind ik dat de film een wat te lange aanloop neemt richting de rentree en het moorden van Myers in zijn oude stadje. Ik had liever wat eerder Laurie met Michael in confrontatie willen zien komen. En ontzettend veel schade richt hij ook nog niet aan, zeker vergeleken met latere films zijn zijn moorden nog redelijk braafjes. En als dan het moment er is dat hij achter Laurie aan gaat, is daar Dr. Loomis om hem direct af te schieten. Diezelfde Dr. Loomis die wel erg weinig te doen had de hele film en vooral een beetje als lulletje overal doelloos rond zoekt. Wel een mooie, iconische rol trouwens, maar dan is dan vooral over de gehele Halloween-reeks bekeken.

Het was ieder geval tof om dit op groot scherm te zien. Jamie Lee Curtis is wel dé scream queen van de horrorwereld met haar rol als Laurie Strode en de beklemmende themesong blijft ook 40 jaar na dato nog heerlijk om te horen. De film is niet perfect, maar wel een van de belangrijkste horrorfilms ooit gemaakt.

4* blijven staan.

Ja ik zat ook tussen een boel van die idioten die niet snappen waar de film over gaat. Mensen die halverwege de zaal uitlopen, tussen de film door gewoon hardop lopen te praten of keihard popcorn lopen te kauwen. Het toppunt van treurigheid is dan ook van die gasten die als schoolmeisjes lopen te giegelen. Ik zat naast een gast die bij elke scène liep te zeiken dat het stom en voorspelbaar was. The Mother of all Slashers komt op het witte doek en je zit tussen lui die de film totaal niet snappen, wtf? De jeugd van tegenwoordig wordt steeds dommer lijkt het...

Deze film is geniaal met verwijzingen, sfeermakerij, heeft uitmuntend camera- en acteerwerk waar menig hedendaagse film en director nog wat van kan leren. Het gaat vooral om de sfeer en Michael. De rest is verpakkingsmateriaal voor het explosieve cadeau. Expendables voor de film. Het klassieke Halloween deuntje is dermate muzikaal en geniaal bedacht dat bij het horen van het deuntje het altijd en gegarandeerd kippenvel oplevert; elke keer weer!

Ik snap sowieso de mensen niet die 10 euro lappen om dan achteraf erachter komen dat de film niet hetgeen is dat ze verwachtten. Deze film is 40 jaar oud. Denk even na of kijk even een trailer. Als je verwacht dat dit een IT of The Nun is dan kom je snel van een koude kermis thuis.

Een tip voor zulke mensen: kijk lekker thuis met een bak popcorn op de bank. Kan je giegelen zo hard je wilt zonder dat anderen er last van hebben. En geef vooral the Mother of all Slashers het respect dat ze verdient.

Een klassieker opnieuw kijken is altijd spannend, want vaak genoeg zijn films die in je hoofd zitten als 'groot meesterwerk' toch niet zo grandioos als je dacht. Ik had het niet zo lang geleden nog met Dawn of the Dead en The Exorcist. En eerlijk is eerlijk, ook bij de vertoning van de originele Halloween zag ik geen meesterwerk. Dat de film veel goed doet - en ook enorm belangrijk was voor het genre - staat buiten kijf, maar lang niet alles aan Halloween is een schot in de roos.

Wat wél werkt in Halloween is Michael Myers, een fijne verschijning waar je gelukkig totaal niets van te weten komt; dat maakt het personage eng. Maar niet alleen het emotieloze William Shatner masker zorgt daarvoor, het is vooral het personage van Dr. Loomis (een sterke rol van Donald Pleasence) die zorgt dat Michael dreigend wordt. Loomis is er vooral om steevast te benadrukken dat we hier te maken hebben met het pure kwaad. We weten gelukkig niet hoe, wat en waarom (iets dat de vervolgfilms en remake wel uitleggen), maar we weten al vrij snel dat er iets goed mis is. De aanpak van John Carpenter om Michael overal te laten verschijnen en alleen maar te laten kijken is sterk. Enkel jammer dat elke keer dat Michael ergens opduikt er een geluidseffect wordt ingezet; waarschijnlijk was de film nog effectiever als het op sommige punten dodelijk stil blijft. Want hoe goed en memorabel de soundtrack van Carpenter zelf ook is, al die muzikale cues als Myers weer ergens verschijnt zijn iets teveel van het goede. Deze mysterieuze verschijning die enkel toekijkt tussen het wasgoed is effectief en sterk genoeg.

Een groot deel van de film bestaat uit Michael die ergens verschijnt, verdwijnt en later weer opduikt. Verder heeft de film echter niet heel veel te bieden, waardoor we veelal drie vrouwelijke personages volgen. Wat zij doen is echter vaak behoorlijk oninteressant. Annie staat te koken, laat boter op haar kleren vallen, kleedt zich helemaal uit, moet naar een washok en komt daar ergens vast te zitten in een raam. Dit alles wordt volledig uitgespeeld. Hetzelfde geldt voor Jamie Lee Curtis, die later op zoek gaat naar haar vriendinnen. Spanningsopbouw is één ding, maar minutenlang iemand in een donker huis laten rondlopen begint gaandeweg wel te vervelen. De hoofdfiguren zijn ook niet echt interessant en het spel van de dames is niet overal echt denderend. Curtis is op zich prima in haar rol, maar de manier waarop ze rond de climax bij een voordeur "The keys! Oh, the keys!" staat te jammeren is wel erg sullig. Geef me dan maar Pleasence met een intrigerende monoloog over Michael en zijn lege duivelsogen. Dát is acteren.

Zo slaat de film qua toon af en toe wel eens de plank mis. Op zich is een scène waarin Annie in de auto wordt gewurgd interessant, maar als zeal scheel kijkend neervalt wordt het een beetje bespottelijk. Ook de scène waarin Michael als spook met bril verkleedt gaat, is inmiddels een iconisch beeld, maar het past niet bij het personage; waarom zou hij de moeite doen om zich te verkleden als spook? De climax van de film stelt gelukkig niet teleur. En zo zijn er gelukkig genoeg dingen die Halloween zeker de moeite waard maken; de film is fantastisch geschoten, er wordt heel veel gedaan met een enorm klein budget en zaken als de muziek, het personage Myers en de filmposter blijven fenomenaal. De film is naast één van de eerste ook kwalitatief beter dan een hoop slashers, maar het is ook verre van de beste horrorfilm die ooit is gemaakt.

3,5 sterren.

Erg spannende film doordat het personage van Michael Myers zo mysterieus blijft. Ook erg freaky zo'n kerel die je van buiten begluurt. Doet me erg aan Hush denken die natuurlijk veel recenter is maar ook zo geweldig spannend in de beginfase is.

Jamie Lee Curtis maakte een niet al te beste indruk bij de screams, maar voor de rest doet ze het best wel ok. Fijne personages ook die weinig nuttige dingen lijken te doen maar het wel amusant weten te houden.

Ik heb me geen moment verveeld want de film was zo voorbij. De muziek is gewoonweg meesterlijk. Zo zie je maar dat je geen budget of CG nodig hebt voor een lelijk gedrocht mee te ontwerpen. Nee een masker met een lelijke overall en wat gehijg creëren een enger personage dan degene die je in menig ander horrorfilm aantreft.

Het werd tijd om deze klassieker na vele jaren weer eens te bekijken. Conclusie: Halloween is nog steeds een prima film. Suspensevol en spannend. Niet in de laatste plaats doordat de gebeurtenissen zich in een fantastische atmosfeer afspelen. Geen wonder eigenlijk. 't Is wel Carpenter natuurlijk.

Wat mij deze keer opviel en de andere keren helemaal niet is dat er in de film nauwelijks volwassenen te bekennen zijn. De enige volwassene die er toe doet is Donald Pleasence in zijn rol als psycholoog die jarenlang therapeutisch in de weer is geweest met killer Myers. Verder zijn het vooral jeugige personages die het verhaal maken. Prima keus. Ik moet zeggen dat ik me prima heb vermaakt met de tieners uit het slaperige Haddonfield.

De film zoomt vooral in op babysittende tieners die aan seks voor het huwelijk doen in huizen met veel ruimtelijk gazon. Gluren is eenvoudig. Voor killers met voyeuristische neigingen zijn voor deze gelegenheid her en der op de gigantische gazons bossages gepland zodat het gluren ongezien kan geschieden.

Myers schept er namelijk behagen in om zijn slachtoffers eerst uitgebreid te begluren alvorens dodelijk toe te slaan. Kom daar in de huidige slasher maar eens om. Het gegluur is hedentendage radicaal gekilled. Tegenwoordig wordt er meteen gehakt en gebeiteld. Deze film deed mij weer inzien dat een opbouw naar een kill zo gek nog niet is. En ja, het werkt misschien vertragend en het maakt een deel van de kijkers misschien ongeduldig en geïrriteerd, maar ik vind een langzame opbouw (met gegluur) naar een kill een stuk spannender dan het onbehouwen hakwerk dat in veel films van latere datum zo gewoon is geworden en in grote getale plaatsvindt.

Want een ander ding dat opvalt is dat het met het gekill in Halloween eigenlijk wel mee valt. Het aantal kills valt sowieso erg mee. De bloederigheid ook. Helemaal niet eigenlijk. Het is zelfs zo dat Myers zich niet eens altijd van een steekwapen bedient. Hij wurgt ook. Dat gewurg ziet er eerlijk gezegd weinig overtuigend uit. Beetje knullig wel. Doet iets afbreuk aan de spanning. De stekende kills, hoewel bloedeloos, maken absoluut meer indruk.

Erg shockerend is Halloween niet meer. Spannend wel, maar niet over de hele linie. Daarvoor zijn er toch iets teveel hick-ups in het verhaal. Wat echter staat als een huis is de sfeer. Die is fantastisch.

Met Myers als de personificatie van het slechte, dat ons opwacht, ons onzeker maakt, paranoia veroorzaakt en overal kan opduiken. Loerend en wachtend. Bedreigend en huiveringwekkend. Ja, dat gevoel weet Carpenter er bij de kijker met behulp van stemmig beeldmateriaal en een onvergetelijke score goed in te wrijven.

Uiteraard heeft de tand des tijds Halloween niet onberoerd gelaten. Hoewel niet meer zo shockerend en spannend als eens, is Halloween toch nog steeds lekker dreigend, sinister en sfeervol en gewoon een lekkere horrorfilm.

Aardige film waarin een psychiatrische patiënt ontsnapt uit de kliniek waar hij 15 jaar heeft vast gezeten. Net als de meeste slashers ontkomt deze klassieker binnen het genre er ook niet aan soms wat eentonig te zijn. De kwaliteiten van John Carpenter als regisseur zijn zeker zichtbaar en zijn muziek hier is uiterst effectief en sfeerbepalend. Verder betekende deze film het debuut van Jamie Lee Curtis. Net geen 3.5 sterren.

“It's Halloween; everyone's entitled to one good scare.”

Geweldige horrorklassieker. Ik zie wel waar de moderne slasherfilms hun inspiratie vandaan hebben gehaald, want Halloween zet toch wel de toon voor de latere lading slasherfilms. De ijzingwekkende opening, het karakter Michael Myers, ‘scream queen’ Jamie Lee Curtis, de regie van John Carpenter, de iconische score, het visuele aspect, de setting etc. Alles wat een goede slasherfilm nodig heeft zit in Halloween.

Het is geen perfecte film, en vooral het acteerwerk is soms zeer matig. Je ziet ook wel dat het budget niet al te hoog was, maar dat is ook wel de charme van de film. Halloween is een iconische horrorfilm, en ieder jaar in oktober weer een must see.

Een groot verschil met Donald Pleasence en Malcolm McDowell in deze film, de eerste in een serie van 10 "Halloween" films, en in Halloween (2007) - MovieMeter.nl is er eigenlijk niet.
Beide acteurs komen goed over als een arts die onze 'lieve' Michaël behandelt en daarin, menen ze, tekort schieten. Michaël spreekt op het moment van de ontsnapping, al vijftien jaar niet meer met iemand. Zou je dat joch niet.....?

De hoofdpersoon die in de eerste "Haloween" normaal van postuur is, blijkt in 2007 behoorlijk gegroeid te zijn, hij steekt minstens een hoofd uit boven de anderen. In de remake vond ik het einde te erg opgerekt en de bijna 2 uur aan de lange kant, dit origineel is mooi qua tijdschema. De acteurs zijn ook duidelijk anders, de 'dames' in de remake ogen vrouwelijker dan in het origineel. Wat ook in de positieve zin opviel was de kwaliteit van het geluid, mooi rondom en een prima weergave. Dat maak je ook wel anders mee met films uit deze periode.

In het begin was er een scène waar ik problemen mee had, de ouders van Michaël komen thuis en vragen hem wat er aan de hand is, de camera zoomt langdurig uit en er wordt niets gedaan. Niet gesproken, niet bewogen. Erg onlogisch als jouw kind met een groot bebloed mes voor jou staat!
Het geheel is toch beter dan de remake en deze krijgt van mij een 8-! (het - voor de scène hiervoor besproken)

Na alle Friday the 13th films nog eens gekeken te hebben, besloot ik om ook deze klassieker nog maar eens in de Blu Ray-speler te duwen. De sfeer zit wel goed moet ik zeggen, en Jami Lee Curtis is altijd leuk om te op het scherm te zien. Zelfs de kleine kinderen zijn dit keer niet echt storend! Maar ik stoorde mij wel een beetje aan de domme handelingen van Laurie (Curtis). Tot twee keer toe laat ze de machete op de grond vallen nadat ze Michael Myers neerstak, zodat hij het gewoon weer kan oprapen. En ze keert hem ook nog eens vaak de rug toe, waarna ze beweegloos zit te snikken en snotteren tot hij weer opdaagt. Het verhaal heeft ook een open einde, en er wordt totaal geen uitleg verschaft voor het motief van de moordenaar, hoe hij na zijn hele leven opgesloten te zitten kan autorijden, of waarom hij een masker draagt. Bovendien moet je erg lang wachten voor er iets noemenswaardig gebeurt, eigenlijk is Myers meer een geniepige stalker dan een meedogenloze killer. En als er dan eindelijk een kill voorkomt, is het erg ondermaats. Daarom vind ik de Friday the 13th films leuker om na lange tijd opnieuw te bekijken. Een half puntje eraf!

Eerste keer dat ik deze klassieker kijk en vond hem enger dan ik had verwacht, maar ik ga dan ook erg slecht op spanning in combinatie met schrikmomenten. Als je zit te wachten op brute moordpartijen dan ervaar je dit waarschijnlijk als een maar aanslepend traag geheel - hoe vaak verschijnt Michael wel niet ergens met zijn gezicht in een raam of ergens achter een boom voor hij eindelijk overgaat tot actie - maar dat is natuurlijk juist waar de hele film op drijft. De suspense werkt heel erg goed en het creepy ergens verschijnen van Michael blijft eigenlijk van begin tot eind wel werken, zelfs als het op een gegeven moment natuurlijk geen verrassing meer is.

Leuk muziekje ook trouwens (Bassie en Adriaan! Sorry).

Zat tijdens het kijken te twijfelen over een 3,5 of 4 maar het einde gaf nog net de doorslag. Je maakt mij niet wijs, ook niet binnen het universum van de film, dat hij na diverse messteken, pistoolschoten en een val naar beneden nog steeds weet op te staan. Tenzij we echt moeten geloven dat het een Boogeyman is met supernatural krachten of zoiets, maar daar kan en wil ik niet in meegaan.

Ook is de film misschien net wat beperkt qua hele setting, op den duur heb je al die tienergesprekjes en dergelijke ook wel weer een beetje gezien.

Maar verder helemaal niet slecht, erg spannend en effectief gedaan.

3,5*

Halloween is ook weer zo'n (horror)klassieker die ik nooit eerder heb gezien, dus vanavond was wel een geschikte avond om het eens een kans te geven.

Ik heb er gemengde gevoelens over. Carpenter weet een sinistere sfeer neer te zetten met als setting de ogenschijnlijk vredige suburbs gepaard met spannende muziek. De opbouw is langzaam maar doeltreffend, met goed camerawerk en lange shots.

Ook de subtiele maar enge verschijningen van Michael Myers werken goed, maar ondanks de suspense deed het me allemaal niet bijzonder veel. Het plot is flinterdun en ook vond ik de rol van Donald Pleasence magertjes in het geheel.

De locatie waar het zich afspeelt is wat beperkt; het was extreem low-budget, maar toch had het allemaal wat meer substantie en verhaal mogen bevatten.

Ook de moorden en de uiteindelijke ontknoping vond ik niet heel bijzonder of uniek, al respecteer ik wel dat Halloween een trendsetter is geweest in het genre.

3,25*

Het is de eerste keer dat ik deze horrorklassieker heb gekeken, en ik moet zeggen dat ik echt onder de indruk ben. De film is op een paar kleine details na echt bijna perfect voor mij. De spanningsopbouw, en de manier waarop Carpenter die spanning en dat creepy gevoel anderhalf uur zonder probleem kan vasthouden, is echt schitterend. De eerste scène heeft al een heel onheilspellend gevoel over zich hangen, en dat gevoel verdwijnt gewoonweg niet, zelfs niet in de zogenaamd rustige momenten. Myers kan op elk moment overal zijn of achter elke hoek opduiken. Het is ook niet zo dat Halloween 'eng' is in de traditionele zin van het woord, maar qua spanning is dit echt ongekend, en wordt het wat mij betreft door geen enkele andere film in het genre overtroffen. Die spanning zorgt dus voor een geweldige sfeer, maar ook de beelden èn vooral de muziek helpen daar aan bij. De soundtrack is iconisch en kende ik natuurlijk ook al, maar als je het in combinatie met de beelden ziet geeft het toch net dat tikkeltje extra. 1 van de beste stukjes muziek in een film ooit wat mij betreft! 100% effectief in z'n simpliciteit.

Als ik enkele minpuntjes moet aanhalen, is het dat Jamie Lee Curtis in het laatste kwartier wat hysterisch en vervelender gaat acteren, en ze gedraagt zich ook opeens iets idioter qua handelingen, plus het feit dat Michael Myers na 6 schoten en 10 messteken nog altijd geen zin heeft om te sterven vind ik ook altijd zo'n vervelende trope. Maar bon, dat zijn schoonheidsfoutjes in principe, en ook wel inherent aan het genre. Ik heb hier echt van genoten in ieder geval. Carpenter is een meester in suspense, en dat doet hij nergens beter dan hier (en dat is dan uiteraard gebaseerd op de films die ik tot nu toe van hem gezien heb, wat er te weinig zijn. Moet ik eens werk van maken.) Dikke 4.5*.

Zojuist de film herzien op de nieuwe Scream factory 4K transfer van het originele 35MM negatief.

Wat een ontzettende verademing is het om de film in zo'n goede kwaliteit te bekijken. Vooral omdat ik na afloop ook nog even mijn oude dvd erin heb gedrukt. Die heeft nog een 4:3 aspectratio en de film is haast niet te volgen in het donker. Des te beter werkt de nieuwe restauratie. De scenes overdag zien er kraakhelder uit en de kleuren zijn ook iets minder uitbundig dan in de 2007 en in mindere mate de 2013 restauratie, waardoor het grauwer overkomt en meer als een herfstfilm aanvoelt (de film is in de zomer opgenomen). De nachtelijke scenes zijn ook perfect. De film is goed te volgen en de extra's details+hdr zorgen ervoor dat alles in het donker ook van elkaar te onderscheiden is.

De reden waarom ik deze nieuwe versie heb gekocht is natuurlijk omdat dit een briljante film is in haar eenvoud. Carpenter leek haast een vooruitziende blik te hebben, omdat een groot gedeelte van het lage budget in de panavision camera's is gestopt. Voor de mensen verantwoordelijk voor de restauratie zal het fijn zijn geweest om mee te werken en dat voor zo'n low budget film. Dit resulteert verder ook in een meesterlijke cinematografie. Van de briljante opening tot aan de prachtige composities op het platteland (Loomis vanuit de telefooncel) tot aan de dames die wandelen door de straten van Haddonfield.

Het briljante aan de film is de eenvoud. Door subtiel de score in te zetten en een aantal keren wat glimpen van Michael Myers creëert John Carpenter een onderhuidse spanning zonder dat je dood wordt gegooid met (valse) jump scares. Het fijne aan deze manier van film maken is dat je als kijker continu alert bent. In elk shot ben je op zoek naar Michael Myers. Staat hij achter een bosje? Staat hij achter een boom? Staat hij in een deuropening in het huis? De ene keer vind je hem. De andere keer niet. Ik houd van die onderhuidse spanning en de subtiliteit.

Carpenter weet de spanning tot het laatste moment vol te houden. Op wat expositie van Loomis na blijft de film mysterieus tot aan de aftiteling en is het een lekker sfeervol no nonsense einde die de ruimte aan je verbeelding overlaat.

Ja, het budget was krap en je merkt dat er niet overal evenveel geld voor was. Maar doordat de film zo simpel is in haar eenvoud en slaagt in wat een horrorfilm moet doen kan je niet anders concluderen dan dat dit een tijdloos meesterwerk is. De nieuwe 4k transfer draagt er een mooi steentje aan bij!

5,0*

Rewatch !

In het rijtje van de eerste films A Nightmare on Elm Street, Friday the 13th is Halloween toch de beste naar mijn smaak. Nog steeds een geweldig muziek deuntje Score 7/10 blijft.

Halloween een klassieker die zijn tijd ver vooruit was. Zelfs in de 21e staat dit nog garant voor een serieuze spanning. Carpenter weet met enkel camerawerk en geluid veel te bereiken.

Ik dacht hier al op gestemd te hebben maar dus niet. Blijft een prima slasher en de beste van de reeks. Voor sfeer zit je altijd goed met Carpenter.Om één of andere reden klopt dit decor van kleine burgerij van Haddonfield, met zijn groene dreven en doorsnee villa's. De banale alledaagsheid van het dorp wordt op de vooravond van Halloween flink verstoord wanneer een uit de psychiatrie ontsnapte moordenaar in de buurt rondwaart. Carpenter bouwt zorgvuldig op : een creepy intro, dan van sluipende dreiging (bij daglicht) naar levensgevaar (in het donker van de nacht) en een spannende climax. Let op de heerlijke details : wanneer Loomis aankomt in Haddonfield zie je Myers in een auto achter hem langsrijden. En Laurie die op TV naar de oude film The Thing from Another World (1951) kijkt, een film die Carpenter enkele jaren later zou remaken.

Na het lezen van een aantal reacties dacht ik inderdaad wat ben ik toch een lul. Ik kan natuurlijk gewoon de dvd kopen zoals vroeger. Echt zonde dat ik mijn collectie van circa 800 dvds ooit weg heb gedaan, maar dat terzijde.

Carpenter is 1 van mijn favoriete regisseurs, maar deze film ontbrak nog aan mijn lijstje, schandalig. Halloween is een verfijnde film met een hoge spannings opbouw. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig, maar dat is juist ook de kracht van de film. En dat kijkt ook wel heerlijk moet ik zeggen.

Leuk ook om een piepjonge Curtis te zien. Ik ben benieuwd naar haar andere werk uit die tijd. Ik ga de tweedehands bakken af opzoek naar nog meer oude horror films met haar. Dus mocht iemand nog films kwijt willen.

Ik moet wel zeggen dat ik een andere verwachting had. Ik verwachte echt horror maar Halloween is meer een spannende thriller. Voor nu 3.5. Misschien na herziening nog hoger