Halloween (1978)

4* had ik ook al staan. En hij is het meer dan waard. Ondanks het lage budget, heel goed gedaan, met heel veel schokeffecten en de nodige grappen die genreliefhebbers zeker zullen aanspreken. Deze prent is intussen een cultfilm geworden (net als TCM trouwens) met grote invloed op de psychohorrorwerkjes in de jaren '80-'90, zodanig dat in die jaren veel aan na-aperij gedaan werd...

Behoorlijk lang geleden zag ik een halloweenfilm. Ik denk dat het deel 4 was, maar misschien was het ook wel deel 2 of deel 5. Daar vond ik niet echt veel aan. Maar de eerste van de grote horrorreeksen zijn toch genreklassiekers. Vandaar dat ik ze ooit allemaal eens wil zien. Zo ook deze.

De opening was erg goed. Maar dat vond ik dan ook het beste van de hele film. Verder was het wel aardig om te zien waar alle clichés van nu vandaan komen. Maar dat was het dan wel.

2.5*

Nu Nightmare on Elm Street nog een keer zien.

Overroepen!

De halloween-klassieker van Carpenter viel wat tegen.
Inderdaad,die schitterende tune als Myers weer eens in de buurt komt is natuurlijk geweldig.Donald Pleasence was grotesk in "You Only Live Twice"maar hier laat hij eindelijk een schitterende prestatie tonen.Goede realistische rol gevolgd door Jamie Lee Curtis,de gillende seut.

De eerste 45 minuten zijn echt schitterend hoe Carpenter langzaam de spanning opbouwt met het onverwachts opduiken van Myers.Dat mag dan die eerste 45 minuten opwindend en creepy zijn,Spijtig genoeg zit bijna de hele film vol met onverwachts opduiken van Myers waarna hij gewoon weer naar een andere plaats gaat.Die 1ste 45 minuten kan je dat wel spannend vinden maar daarna is het echt vervelend;"He,daar is die moordenaar weer voor de zoveelste keer","Zou hij dan nu iemand vermoorden","Oh,hij wandelt gewoon weer rustig weg"

En ook nog,waarom kan die Michael Myers niet lopen?

Hij kan ook niet doodgaan,omdat hij de Boeman is

Toch nog 2.5* dankzij Pleasence en de 1ste 45 minuten.

Overgewaardeerd.

Hello ? Is anybody there ?
Helloooooo ?
Alright, I'm gonna get naked and take a shower now.
~ Pablo Francesco.

Origineel is het inderdaad allemaal niet, en deze film heeft heel wat tegen zich. Echt crappy acteerwerk, een plot van niks, met veel onlogische dingen in, goed bedoeld maar vaak matig uitgevoerd camerawerk en een jammerlijk einde.

De muziek daarentegen is erg goed, hoewel het deuntje wel wat zuiverder mocht, en het wel erg vaak gebruikt wordt.

Main attractie is echter Myers. Een personage naar mijn hart. Mist elke vorm van motivatie (pluspunt), maar is altijd op de juiste plaats. Heeft altijd alles onder controle, laat z'n gezicht nooit zien ... een soort van ongrijpbare schim, de killer waar je niet aan kan ontvluchten. Controle = macht, en naast alle opsmuk haalt Halloween vooral daaruit z'n kracht, wat mij betreft.

Erg jammer dan ook dat hij zonder goede reden op het einde van de film gaat klungelen. Net dat doet een Saw, plotholes of niet, zoveel beter. Myers wordt hier voor lul gezet, en dat siert zijn personage niet. Dat verdient hij ook niet. Beetje dezelfde als bij de Alien films. Consessies naar het publiek verpesten het een beetje.

Maar verder een geweldig filmpje. Ik blijf het geweldig spannend vinden, met veel effectief camerawerk, overal duistere hoeken en bosjes, schaduwen en ook vooral veel niks. Lekkere 4*, erg aangename avond beleefd .

dacht dat ik hem ooit had gezien, maar volgens mij toch niet. meesterwerkje; misschien wel de beste in het genre.

waar andere horrorfilms vaak traag openen en lang spanning opbouwen, wordt hier spetterend begonnen met misschien wel een van de beste openingsscènes ooit. ook het vervolg (de ontsnapping) is erg goed. schitterend gefilmd, met geweldige (door Carpenter zelf gecomponeerde) muziek (dat later een beetje onderhevig is aan overkill).

verder is het gewoon een prima slasher die alle ingrediënten heeft om goed te zijn. het voornaamste ingrediënt is de badguy; Michael Meyers. ondanks (of misschien wel dankzij) het feit dat je hem nauwelijks ziet (slechts een of twee vluchtige shots van zijn gezicht), is het een van de meest memorabele psychopaten in een film ooit. mede door de verhalen van Donald Pleasence.

ook het eind is zoals het hoort het stopt op de climax, maar is onbevredigend 'open', waardoor je toch met een ongemakkelijk gevoel blijft zitten.

TCM was de eerste (in die hoedanigheid), Halloween de beste. dikke 4 sterren.

4e: Te doen.

Slashers zijn aardig kijkvoer. Maar er moet dan toch wel lekker worden geslacht. En dat valt hier wel heel erg mee. Het eerste uur is best geinig alleen waarneer dacht Meyers te beginnen?
Uiteraard moet er spanning worden opgebouwd, maar hij had toch wel een paar nutteloze karakters een kopje kleiner kunnen maken? En zo spannend was het allemaal niet eerlijk gezegd.
En als die dan eindelijk begint met moorden is het wel erg netjes. Beetje gewurgd. En zo nu en dan gestoken. Het gehijg is cool en Meyers is verder wel een aardig karakter maar ik had het spannender verwacht.

3* Beetje het zelfde verhaal als bij Friday the 13th, leuk als trip back in time maar verder niet veel meer. Zombie je hebt mijn goedkeuring voor een remake

Halloween zou de film geweest moeten zijn die mij de stuipen op het lijf ging jagen, die mij slapeloze nachten ging bezorgen... ...en daarmee is alles gezegd...

Natuurlijk verwachte ik niet veel van het acteerwerk of van het toen (erg belangrijk woord!) origineel verhaaltje, daarvoor moet je geen tienerhorror kijken, maar dit was toch beneden alle peil. Ik heb mijn best gedaan, maar je kon er niet naast kijken

Acteerwerk, en dan vooral van die vriendinnen , was niet om aan te zien. Als het de bedoeling was om een beeld, of ergens ook een waarschuwing, te geven van de losbandige jeugd van tegenwoordig, belust op drank en seks, is Carpenter het niet gelukt om het maar een beetje overtuigend of realistisch over te laten komen. Curtis was oke, heb haar wel beter gezien, meesterlijk in vergelijking met die vriendinnen. Beste acteur was dan ook Donald Pleasence, heeft een goed uitstraling en een geweldige stem om naar te luisteren. Spijtig dat er maar weinig zinnings uit zijn mond komt...

Ander groot struikelblok waren de dialogen, die telkens als geforceerde one-liners overkomen, als grappig bedoelde dingen of als gesprekken die niet verdergaan dan de clichés uit het dagelijkse leven. Gelukkig werd dit nog wat afgewisseld door een monoloogje van de psychiater ... geweldig hoe de camera lomp stil wordt gezet, gezoomd op het gezicht van Loomis " en nu gaan we eens luisteren wat de dokter allemaal over de gekke Michael te zeggen heeft "

Het verhaal is nu compleet deja-vu en afgezaagd, hoe origineel het ook in 1978 was, we leven nu in 2007 en daar zou rekening mee gehouden moeten worden... een film moet de tand des tijds doorstaan wil het een goede film genoemd worden.
Maar dit sloeg verder op niet echt veel. Belachelijkste moment ooit in een film : de ontsnapping van Michael Myers !! America, het land waar de psychopaten vrij mogen rondlopen gelukkig stelt de film de vraag zich ook af, maar het antwoord wordt netjes genegeerd. En dat Michael kan rijden is mij ook een compleet raadsel...

En als dit niet erg genoeg was, komt nu het ergste.
Ik, die het aantal geziene horrorfilms op een hand kan tellen, niet eens ranzig en gore films, vond deze film niet spannend... te veel keer verraadde de camera Michael Myers door de scenes op de achtergrond belangrijker te maken dan die op de voorgrond : Curtis die wenend aan de zijkant van een deur leunt, maar de camera richt zich vooral op die deur en wie komt daar toevallig te voorschijn ! Daar komt nog bij dat Michaels aanwezigheid nog altijd extra verstevigt wordt door eens een schouder, dan eens een hand te laten zien om echt te benadrukken dat ie er wel degelijkis. Hoefde niet echt. Twee keer is het trucje leuk, vijf maal niet meer. En Myers die maar niet dood wil gaan doet ook wel sterk af van de spanning...
En dat we weten dat Jamie Lee Curtis voor een vervolg speelde breekt de suspense helemaal af !

Gelukkig loopt Michael Myers in deze film rond : zo'n verschrikkelijk kalm personage,zo beheerst, alles lijkt al door hem perfect gepland te zijn, niets gaat fout, zonder enig schuldgevoel moorden en is bovendien nog eens goed aangekleed ook !
Een donker pak, een emotieloos wit masker en een scherp, lang keukenmes . Een stuk stijlvoller dan die lomperiken zoals die Jason Voorhees. Spijtig dat er af en toe wat gehijgd of gegromd wordt, had hem liever nog stiller gehad.

Juist een voldoende en dat heeft deze film vooral aan de fantastische killer te danken.

Heb 'm afgelopen weekend gekeken.

Er wordt op zich redelijk geacteerd met spannende achtergrondmuziek. Het is ook terecht een klassieker geworden, want erg veel in dit genre had je nu ook weer niet vroeger denk ik.

Toch had er nog ietsje meer gruwel/horror in mogen zitten dan wat meer buiten kijken/'staat ie er nog of heb ik dit gedroomd?', al is de achtervolgscène naar het einde toe wel spannend.

Al bij al toch wel de moeite waard om eens gezien te hebben

3*

Volledig mee eens, daarom geef ik deze film ook vijf sterren!

Niet omdat de film een meesterwerk is, maar in zijn genre een verpletterende indruk maakte en zeer veel navolging kreeg! In feite zijn hele reeksen als Friday the 13th en Elmstreet hiervan afgekeken.

Ik vind de film juist erg spannend en vooral in de scene's waar bij je Myers niet ziet, maar weet dat hij in aantocht is, of ergens er al moet zijn het engst.

Juist de suggestie van het mogelijk aanwezig zijn van het gevaar maakte het voor mij, bij de eerste keer zien, het een geweldige kijkervaring!

Al die andere gelijksoortige horrorslasher (incl. de vervolgfilms van deze) er na vielen allemaal heel erg tegen en waren niet eng.

Ik had er wel wat meer van verwacht omdat het gemiddelde zo hoog was, maar het viel wel mee. acteerprestaties van sommigen waren soms wel om te huilen, er zat wel een soort duistere/donkere sfeer in de film, dat was wel goed. de moordenaar was ook een leuk personage. die muziek als het spannend werd was erg goed, deed me geloof ik aan Bassie en Adriaan denken? al met al een kleine 3 sterren dan maar.

Halloween: een ware klassieker in zijn genre, maar misschien ook wel niet meer dan dat! De film begint erg goed, met de heerlijke score van Carpenter zelf, maar toch weet de film eigenlijk nooit op gang te komen. Iets wat ik van een horrorfilm toch wel verwacht! De laatste twintig minuten weet de film toch een andere wending te nemen en zou de spanning om te snijden moeten zijn! Dat was jammergenoeg bij mij niet het geval: ik vond het allemaal maar matig wat Carpenter ons voorschotelde! De regie is erg matig en de acteerprestatie van Jamie Lee Curtis is erg slecht! Toch bevat de film echt een geweldige sfeer, angstaanjagende muziek en Michael Myers blijft toch spannend om naar te kijken!

Beetje een tegenvaller vond ik dit! Had er veel van verwacht, maar vooral een aantal ongeloofwaardige momenten en een beroerde Curtis halen het gemiddelde voor mij omlaag!

* * *

Van de week opgenomen en vanochtend gekeken. En het was wel een aardige horror, de spanning en de sfeer zaten er zeker goed in. Plus de muziek van Carpenter die de finishing touch geeft.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

De muziek in deze film is heel erg goed en zorgt voor de spanning. Eigenlijk ook wel knap want eigenlijk zie je maar heel erg weinig van wat er gebeurd.

Inderdaad. Heerlijk goede en spannende muziek die vaak genoeg langskomt. Er zit genoeg spanning in de film en doordat je er weinig van ziet is het ook niet overdreven nep. In mijn ogen een goede horror. Dikke 3.5*

Prima horrorklassieker van John Carpenter ,die je anderhalf uur op het puntje van je film laat zitten. Dat deze film zo goed is, komt omdat er eigenlijk de hele film door een constante dreiging van gevaar is. Myers kan elke minuut van de film toeslaan, maar in feite heb je geen idee wanneer het daadwerkelijk gebeurt en juist dat houdt de spanning er zo goed in. Het acteerwerk is voor een horrorfilm niet verkeerd en het is allemaal heel stijlvol geregisseerd. Het gebruikte horrordeuntje in deze film werkt ongelofelijk effectief en zorgt voor een nog beklemmender sfeer. In mijn ogen een van de betere horrorfilms ooit gemaakt, al is het wel jammer dat er na deze film zo’n uitgemolken reeks van is gemaakt. Deze film is echter erg goed en mag terecht een klassieker genoemd worden.

4,0*

Zonet voor de zoveelste maal Halloween herzien. Met een discussie in het achterhoofd over welke nu de eerste slasherfilm aller tijden is, heb ik me eens extra geconcentreerd om de specifieke genre-elementen eruit te filteren. Halloween gold destijds (en nog steeds trouwens) als blauwdruk voor latere slashers, dus ik ga er maar even vanuit dat deze film over alle elementen beschikt die een slasherfilm als dusdanig definiëren.

De moordenaar:
De moordenaar is altijd het uitgangspunt van de slasherfilm, want zonder moordenaar geen moorden en dus geen film. In Halloween is die moordenaar het horroricoon Michael Myers. In de openingsscène zien we hem als zesjarig jongetje zijn oudere zus vermoorden. Niet onbelangrijk: hij draagt hierbij een halloweenkostuum inclusief masker. Dat masker zet hij pas af als zijn ouders met de auto thuiskomen en hem aantreffen in de voortuin. Roerloos aanschouwen zij hun zoontje dat met een bebloed mes wezenloos voor zich uitstaart. Carpenter zoomt dit shot langzaam uit en secondenlang zien we hoe de ouders verwonderd, maar vrij statisch reageren op de situatie. Op zich een vrij bizar gegeven, want een hysterische reactie van de ouders lijkt hier logischer en meer op z'n plaats.
Michael zit dan 15 jaar vast in een instelling waar hij onder controle staat van dr. Loomis. Gedurende zijn internering zegt hij geen woord. Later in de film verwijst Loomis naar hem met de woorden "the blackest eyes, the devil's eyes". Dit suggereert een bovennatuurlijke kracht die wordt bevestigd door volgende zaken: 1) Michael ontsnapt om onverklaarbare reden uit de instelling en kan zonder dit ooit geleerd te hebben probleemloos autorijden. Carpenter is zich van dit voor de kijker onlogisch gegeven bewust en laat enkele scènes later doorschemeren dat Michael dit blijkbaar toch ergens geleerd moet hebben. Wat natuurlijk niet kan omdat hij 15 jaar achter slot en grendel heeft gezeten en daarvoor nog maar een zesjarig kind was. Een afdoende verklaring blijft uit. 2) Michael verschijnt op alle mogelijke momenten in beeld. Het lijkt wel alsof hij uit het niets komt, plots weer verdwijnt, om dan weer ergens anders op te duiken waar hij zijn potentiële slachtoffers stalkt. Dit wordt esthetisch ondersteund door het efficiënte point-of-view camerawerk. 3) Michael lijkt puur fysiek gezien over onmenselijke krachten te beschikken. Zijn derde slachtoffer tilt hij met één hand in de lucht waarna hij hem met de andere hand neersteekt en vasthecht aan de muur. 4) Michael overleeft drie aanslagen. De eerste met de priem in de hals, de tweede met zijn eigen mes dat Laurie Strode hem afhandig heeft gemaakt en de derde met een kogelregen van dr. Loomis. Ook dit suggereert weer een bovennatuurlijke kracht. Michael is niet te stoppen, wat ook blijkt uit de slotscène waarin hij plotseling verdwenen is nadat hij volgepompt met lood uit een raam naar beneden is gevallen. En dit is meteen een cliffhanger naar het tweede deel toe. 5) Terwijl zijn slachtoffers lopen, wandelt Michael rustig op ze af. Koel en beheerst. Hoewel hij zich dus duidelijk merkbaar trager voortbeweegt, is hij toch sneller dan z%u2019n slachtoffers. Deze wetenschappelijke contradictie wijst alweer op bovenmenselijke krachten. Dit soort situaties komt echter voornamelijk in de vervolgdelen aan bod, maar is hier toch al min of meer zichtbaar tijdens zijn jacht op Laurie Strode.

Het masker:
Waarom dragen moordenaars in slasherfilms steeds een masker? In zekere zin creëren maskers een bepaalde spanning tussen de moordenaar en z'n slachtoffer; door hem te ontmaskeren weet het slachtoffer voor wie het al die tijd op de vlucht is. Naar het publiek toe lijkt het enkel een iconische herkenningsfunctie te hebben aangezien de identiteit van de moordenaar vaak ver op voorhand geweten is. Niet altijd trouwens, want er zijn genoeg slashers waar het doek pas op het einde valt. Maar neem de drie grote franchises Halloween, Friday the 13th en A Nightmare on Elm Street (niet toevallig de reeksen met de populairste killers) en je ziet dat het masker louter een herkenningsfunctie heeft naar het publiek toe. In sommige slasherfilms dienen maskers ook om een verminkt gezicht als gevolg van een jeugdtrauma (als gevolg van pesterijen door de latere slachtoffers) te verbergen. En daar schuilt vaak ook het motief voor de moorden (denk aan Friday the 13th of A Nightmare on Elm Street), maar in Halloween wordt daar verder niks over gezegd. Sterker nog, wanneer Laurie Strode in de eindbattle Michael's masker aftrekt, levert dit geen verklaring op over hun onderlinge relatie of de mogelijke motivatie van zijn daden.

Het wapen:
In dit geval een keukenmes. Veelal worden steekwapens gebruikt in slasherfilms, in de eerste plaats omdat ze pijnlijke, brutale en naarmate het genre evolueert ook erg spectaculaire moorden opleveren. We zien echter dat door de jaren hen het wapenarsenaal van de moordenaar steeds gevarieerder wordt en niet louter meer bestaat uit steekwapens. Sommige bronnen hebben het ook over het steekwapen als symbool voor de fallus. En dat leidt ons tot de slachtoffers.

De slachtoffers:
Vaak worden slachtoffers, en zeker in Halloween, tijdens of na de seksuele daad vermoord. In de openingscène zien we hoe Michael's zus seksuele betrekkingen heeft met haar vriendje. Wanneer hij het huis verlaat, slaat Michael zijn slag en steekt hij haar neer met het mes dat hij uit een keukenlade heeft genomen. Ziehier de link met het steekwapen als fallussymbool. Door de jaren heen bestond het slachtvee in slasherfilms bijna altijd uit losbandige tieners wiens activiteiten zich toespitsen op drie zaken: seks, drank en drugs. Als zij tijdens deze activiteiten op een bloederige manier om het leven worden gebracht, lijkt dit een subtiel moraallesje van de filmmaker te zijn. Sommige bronnen beamen dit, anderen ontkrachten dit door statistisch aan te tonen dat slechts de helft van de moorden in slasherfilms tijdens of na deze activiteiten gebeurt. Je zou ook kunnen zeggen dat het eerder een toevalligheid is die voortvloeit uit het afbeelden van hoe jongeren zich gedragen of hoe de filmmaker denkt dat jongeren zich gedragen, zonder hier een diepere betekenis aan te willen koppelen. Maar er is altijd één uitzondering, namelijk de final girl.

De final girl (of screamqueen):
In Halloween is dit Laurie Strode, gespeeld door Jamie Curtis. Al bij haar eerste scène blijkt dat ze anders is dan de rest. Uit de conversatie met haar vader leren we dat ze er probleemloos mee instemt om te helpen bij huishoudelijke karweitjes. Als wat later naar haar betrokkenheid tegenover het studeren en haar verlegenheid tegenover jongens (er wordt gesuggereerd dat ze nog maagd is) wordt verwezen, weet de kijker dat Laurie de meest verantwoordelijke is van haar vriendenkliekje. Uiteindelijk is zij ook de enige tiener die de aanvallen van Michael Myers overleeft (omdat ze nog maagd is?), sterker nog, ze biedt zelfs veel weerwerk door hem twee keer te vloeren. Hieruit zou je kunnen afleiden dat haar verantwoordelijkheidszin een soort heroïsche compensatie is voor Michael's bovennatuurlijke krachten en dat ze daarom de enige is die de strijd met hem aandurft en ook daadwerkelijk aankan. Maar uiteindelijk blijkt het toch dr. Loomis te zijn die Michael (slechts voor even) uitschakelt.

De feestdag:
Halloween, een typische Amerikaanse feestdag waarop de doden gevierd worden. Erg toepasselijk, maar niet de eerste horrorfilm die zich concentreert rond een feestdag. Daarvoor was er al Black Christmas uit 1974, die trouwens opvallend veel gelijkenissen toont met de latere slasherfilms. Maar door het ontbreken van bepaalde elementen wordt deze film eerder gezien als een inspiratiebron, een soort voorloper, maar dus niet als de eerste slasher. Meningen hierover lopen trouwens sterk uiteen; er zijn zelfs mensen die Bay of Blood van Mario Bava of Hitchcock's Psycho als de eerste slasherfilm naar voor schuiven. Feit is dat ze bewust of onbewust als inspiratiebron golden.
De feestdag is voor de moordenaar een soort markering in de toekomst waar hij jaren met onmenselijk geduld naar uitkijkt en waarop hij na al die jaren uiteindelijk terugkeert naar de plaats van zijn trauma om zijn belagers, of mensen die hij hiermee kan identificeren, voorgoed om zeep te helpen. In Halloween keert Michael na 15 jaar terug naar Haddonfield, het gezellige familiestadje waar hij destijds zijn zus heeft vermoord. Zijn slachtoffers bestaan uitsluitend uit personages die dezelfde gedragingen stellen als zijn zus en haar vriendje destijds. Andere slashers die zich afspelen op een feestdag (of een dag die gekoppeld is aan een of ander geloof of bijgeloof) zijn bv. Friday the 13th, My Bloody Valentine, April Fool's Day, enzovoort.

Het is best mogelijk dat latere slasherfilms variaties bieden op een van deze elementen (vb. final boy, geen masker), maar in principe kan je dus stellen dat bovenstaande ingrediëntenmix de noodzakelijke basis is alvorens we kunnen spreken van een slasherfilm.

Na al die tijd dan toch maar Halloween gezien. En dan maar met Halloween zelf om het wat toepasselijk te houden. Ik had al heel de reeks van Friday the 13th gezien en deze kwam er maar niet van. Jason Voorhees zat zo dus wat dieper in m'n hart. Ergens vond ik dat als je een slashermovie maakt, je niet te serieus mag gaan zoals in Halloween, maar er even goed over kan gaan als met Jason het geval was.

Maar uiteindelijk heeft die z'n succes wel aan Myers te danken, dus leek het met toch evident om deze film ook eens te zien. En ik moet toegeven dat het serieuzere hier wel werkt en de spanning groter is. Bovendien is er zo'n mysterie rond Michael Myers en een grotere realiteitsgehalte dat het personage van Myers veel geloofwaardiger wordt. Wat je van Jason Voorhees of Freddy Krueger niet kan zeggen. Hierdoor komt Halloween tot z'n recht in gelijkaardige (qua niveau bedoel ik dan) horrorfilms als Rosemary's Baby, The Omen en The Excorsist.

De aanpak van het personage is zeer sterk. Geen dode die opstaat, geen buitenaards wezen, maar een psychisch gestoorde jongen die in de psychiatrie raakt en ontsnapt. Het gebruik van het masker versterkt de mysterie en maakt van Myers meer een onbereikbare schim. Niet dat hij dat perse is, maar je ziet hem niet meer als een mens door dat masker. Langs de andere kant gaat hij ook niet al wandelend iemand achter na zoals Jason Voorhees die zo evengoed rennende slachtoffers kan inhalen. Myers is op dat vlak veel intelligenter en weet waar hij mee bezig is.

Complimenten ook aan John Carpenter die hier een stevige thriller van gemaakt heeft. Danzkij de spannende muziek en het sublieme camerawerk hangt er een spanning in de film van begin tot einde. En doordat de kijker regelmatig op een verkeerd been gezet wordt, weet je niet steeds wanneer iemand in handen valt van Myers.

Het acteerwerk is niet altijd even sterk, maar vraag is of dat wel echt nodig is hier. Het verhaal is maar een leidraad voor het hele gegeven en de troef van de film is de spanning en het concept op zich van de slashermovie dat hier wordt uitgevonden. Al moet gezegd worden dat Pleasance en Curtis (en Myers eigenlijk ook) het er nog niet zo slecht van afbrengen. In ieder geval één van de betere horrorfilms.

Hele aardige horror, die alleen nergens echt eng kan worden. De muziek is wel uitstekend, net als de sfeer. Dit is trouwens mijn 4e Halloween deel, ik heb onder andere de remake gezien, die wel een stuk slechter is en vooral sfeerloos is. De andere twee delen waren redelijk afgezaagd, maar één van de twee kon nog wel boeien.

Deze Halloween, Dé Halloween weet zeker te boeien, maar kent toch wat stukken waar de aandacht makkelijk wat kan verslappen. Camerawerk is van een goed niveau en vooral hoe Myers in het begin half in beeld wordt gebracht met zijn overall werkt erg sterk mee aan de sfeer en het mysterieuze. De 'neighbourhood' deed wel wat denken aan Nightmare on Elm Street, die ik toch wel een paar treden beter vond. Myers verslaat Freddy echter wel

3.5*

Een goeie horrorfilm maken is een kunst, je moet de juiste suspense hebben anders komt er niet veel van en daarin blinkt Halloween niet echt uit.

Aan goeie en sfeer creërende soundtrack of een interessante psycho alvast geen gebrek. Maar het is niet dat er een psycho met een mes door een donker huis loopt dat automatisch ook spannend is. Ik mis de feeling met de eindscènes wat. De beste scènes vond ik die overdag zelf waar Myers het personage van Curtis de hele tijd ligt te stalken en overal opduikt. Niet meteen zeer spannend alhoewel de situatie daar schitterend gefilmd is maar had wel de juiste feeling met die scènes wat ik bij andere dan totaal weer niet had. Jammer dat bij die overdag scènes ook wat saaiere scènes plaats vinden met een beetje ondermaatse conversaties onder de personages.

Zoals al eerder gezegd is Myers een interessante psycho. Rustig zijn doel bereiken en compleet gestoord (Masker op, een opgehangen lijk even grondig bestuderen.) Jammer dat de film zich niet meer richt over wat hem nu eigenlijk bezielde. Bij de moord op zijn zus vroeg ik me vooral af: Waarom? Wat is de aanleiding? Misschien zal hier wel een antwoord op zijn in één van de talloze sequel maar voorlopig weinig zin om die allemaal te gaan bekijken.

Bij de meeste horrorfilms is het acteren om uw een oog van uit te bleiten, hier valt dat dan weer goed mee. Donald Pleasence en Jamie Lee Curtis zetten degelijke rollen neer. Over de bijrollen zal ik best maar even zwijgen, dat is andere koek.

Beetje middelmaat dus.

***

De remake van Rob Zombie had ik al gezien, en daardoor werd ik erg benieuwd naar het origineel, nu eindelijk heb ik hem gezien.

Wat ik zo goed vind aan Halloween is vooral het feit dat de film een ontzettend sterke, en zelfs zieke sfeer heeft.

Het begint al met die gruwelijke begin-scene, waardoor je er meteen inkomt en je met veel goede hoop doorkijkt, want je wilt meer.

En meer krijg je, Carpenter heeft op een geniale manier een sfeervolle, spannende en tegelijk zieke film afgeleverd, waarin geen overdreven moorden en liters bloed aan te pas komen, maar constante dreiging, en een myers die op zichzelf al alles bezit wat een goede slasher nodig heeft.

Hoe cliché die verschijningen ook lijken, het gevoel dat ik kreeg wanneer hij met dat masker achter een raam weer staat te kijken naar zijn slachtoffer geeft gewoon kippenvel.

De kracht ligt voor mij in de rust die hij uitstraalt, hij blijft zo kalm, ook wanneer hij achter iemand aan zit, en dat geeft meer spanning.

En dan de muziek, die blijft nog wel een tijdje in mijn hoofd hangen, dat deuntje, wanneer je het hoort voel je het al weer aankomen, geweldig gewoon..

Kan niet anders dan de volle 5* geven, ik heb genoten en ben geschrokken, en nu nog maar al die vervolgen bekijken..Ook al heb ik zo'n vermoede dat die niet zo heel goed zijn

Horrorklassieker, jammer dat de vervolgen en de remake daar dan wat afbreuk aan doen; dit is namelijk een geweldig spannende film.

3,5*.

Trick or treat... or die

Ik had de eerste twee Halloween films ooit al wel eens gezien maar ben om de een of andere reden gestopt met de rest van de reeks. Gisteravond besloten om die nu eindelijk toch eens af te kijken maar dan begin ik liever toch wel terug met deel 1.

Michael Myers is een puur horror icoon en is sowieso een blauwdruk voor latere slashers. Niet zo goed als Freddy Kruger, die voor mij toch HET horror icoon is, maar Myers komt toch wel op een mooie tweede plaats. Vooral dankzij de eerste helft van de film waar hij op sommige momenten gewoon uit het niets blijkt te komen en dan weer even snel verdwijnt. Carpenter maakt dit dan nog allemaal wat spannender door te pas, en jammer genoeg te onpas, het bekende Halloween muziekje te laten spelen. Ik zeg te onpas omdat het altijd hetzelfde deuntje is en er had van mij best wel eens wat variatie in mogen zitten. Later begint Carpenter te suggereren dat Myers wel eens bovennatuurlijk zou kunnen zijn en daar komen we ineens aan het minpunt van heel het killer verhaal. Dat hij zijn slachtoffers inhaalt door gewoon te wandelen terwijl de anderen lopen vind ik op zich niet slecht, het geeft zelfs nog een extra touch aan het boogey man gebeuren maar het probleem zit hem in de aanvallen die hij krijgt te verduren. Een ijspriem, een messteek, een kapstok in zijn oog en een heleboel kogels in zijn borstkas en nog staat hij doodleuk op en verdwijnt hij. Dat vind ik nu juist jammer maar misschien wordt het in de latere films wel allemaal duidelijk wat Myers nu juist is. Wat wel een pluspunt aan Myers uiterlijk is, is het masker. Het begint al in de openingsscène van de film waar kleine Michael zijn zus afslacht en een clownsmasker opzet maar dit spierwitte ding was effectiever. Jammer genoeg wordt het even afgetrokken en zie je een stuk van zijn gezicht...

Over de drie andere hoofdpersonages ben ik minder te spreken. Annie en Lynda zijn de typische feest-hoeren die precies seksverslaafd zijn en om die reden past Laurie er langst geen kanten bij. Wanneer ze door Annie wordt gekoppeld aan iemand waarop ze een oogje heeft vraagt ze, smeekt ze zelfs om dit terug af te zeggen. Je kunt je gewoon moeilijk voorstellen dat dit drie hartsvriendinnen zijn. Jamie Lee Curtis zette het personage dan ook verschrikkelijk neer. In '78 was ze effectief 20 jaar maar ze kwam even oud over als dat ze nu is, met een verschrikkelijke kleerkeuze die het verschil tussen haar en haar vriendinnen nog maar extra benadrukte. Donald Pleasence die een aantal jaren daarvoor furore had gemaakt met zijn rol van Ernst Stavro Blofeld in James Bond acteert wel sterk en is, samen met Myers, één van de personages die realistisch overkomt.

Michael Myers is cool en straalt een angstaanjagende sfeer uit. Alleen hiervoor al een voldoende maar het is dankzij het sterke camerawerk van Carpenter en een paar uistekende scènes dat het een 4 wordt. Jammer genoeg blijven er uiteindelijk nog een aantal vragen over maar die worden hopelijk in één van de vele sequels beantwoord.

4*

Was vergeten te stemmen,,

Halloween is echt één grote nostalgische trip voor mij, kan er nog steeds van genieten en door het matige acteerwerk heen prikken. De sfeer is de beste in het slashergenre, en dat met zo weinig middelen. De muziek van Carpenter is echt geniaal, zelfs effectiever dan de Jaws-tune, werkelijk zenuwslopend.

De spanning wordt fantastisch opgebouwd, misschien wat irritant dat Myers wel heel veel kan incasseren, maar een paar scenes zijn toch wel legendarisch. Vooral die waarin Laurie in de witte kast zit

En die waarin Myers weer langzaam omhoog komt..

Dat huis aan die brede laan heeft ook zo'n aparte uitstraling. De slechte beeldkwaliteit helpt misschien ook mee

En zoals ik hierboven zei, Myers is de ultieme killer. Jarenlang geen woord zeggen, traag, koelbloedig, geen hoogte van te krijgen. En toch heeft hij iets zieligs over hem.

Niet nadenken over een plot, gewoon genieten van deze klassieker.

Wat doe je op Halloween...

..ik hoef het niet te herhalen. Had geen zin om te wachten tot later vanavond, dus heb de DVD maar gewoon aangezet. Ik kom me nog vrij veel herinneren, maar de echte lijn was toch al wat weggezakt.

Over Myers is natuurlijk al alles gezegd, pure evil, geen (duidelijk) motief, geen medelijden, en tot het irritante af altijd aanwezig. Blijft een geweldige spannende film. Laatste halfuur is misschien wel het spannendste stukje film ooit gemaakt, helaas blijf ik het eerste uur net wat te sluimerig voor een 4,5* of 5*. 4* is ook mooi natuurlijk, en er blijven maar weinig horrorfilms over die beter zijn dan deze.

Ik heb hem wel op tv gekeken. Gewoon lekker zonder reclame dus zoveel slechter zal het niet zijn.

Halloween wordt een klassieker genoemd in het horrorgenre, en dat is het zeker. De film lijkt vol clichés te zitten maar in feite zijn het de ware voorvaders van al die clichés. Daar heeft men de klassiekers voor! De spanningsopbouw is geniaal goed!

De formule is vandaag de dag niet bar veel veranderd. En toch stoorde ik me daar een beetje aan. Heb niet volledig kunnen genieten omdat je door die voorspelbaarheid toch erg bewust wordt van de leeftijd van deze film. Het was net iets té retro voor mij. Wat toch raar is, want dat heb ik bij andere oude films vaak niet. Sergio Leone films vind ik nog steeds heerlijk, of dan een oude Kubrick. Ach ja, dat zal wel iets persoonlijks kunnen zijn.

Waar we het wel over eens kunnen zijn is het acteerwerk. Dat laat toch wel érg te wensen over! Kon me er best wel aan ergeren.

Maar daarentegen zullen de meeste het ook met me eens zijn dat de sountrack werkelijk fenomenaal is.

Al met al een goede (welliswaar gedateerde) horror en tevens een zeer belangrijke link in de horror-evolutie.

Ook ruim dertig jaar na de officiële release blijkt John Carpenters horrorklassieker retespannend: op-het-puntje-van-je-stoel, op het nagelbijten af. Toegegeven, het acteerwerk is niet altijd even goed, de ontsnapping van Myers is nogal knullig, aan de handelswijze van een heleboel personages ontbreekt de logica en ook het einde is niet zo episch als dat de meesterlijke opbouw je doet hopen, maar desondanks weet Halloween - niet in de laatste plaats dankzij de, hoewel gedateerd, fantastische muziek van Carpenter zelf - gedurende de gehele lengte van de film spannend te blijven. Michael Myers is een van de meest memorabele schurken die ooit in een horrorfilm heeft rondgelopen.

4,5*

The Keys....The Keeyyss.....The Keyyysss

Mijn liefde voor deze horrorklassieker zal niet snel verloren gaan. Deze film heeft gewoon alles in zich waarover een horrorfilm zou moeten beschikken, namelijk spanning! Geen hoop gedoe, om de moorden maar zo inventief en goor mogelijk voor de dag te toveren, de geinige spookmoord uitgezonderd.

De huiveringwekkende Michael Myers heeft aan een oogopslag genoeg om je lekker te laten sidderen. Hij verschijnt en verdwijnt. John Carpenter maakte met Halloween gewoon de ultieme suspensefilm die inspeelt op de meest basale angsten van de mens. Al ben je nog zo oud, je ontkomt er niet aan om even onder je bed en achter je gordijnen te snuffelen voor het slapen gaan, als je deze film bekeken hebt.

De muziek heeft een stevige vinger in de pap als het om de grandioze sfeer in deze film gaat. Maar laten we ook niet de prachtige, onheilspellend gekadreerde shots vergeten waarin bv. een schooljochie tegen Michael Myers opbotst, gezien vanuit diens schouderblad. Halloween beklijft opnieuw en consolideert zijn 5* met verve. Slechts zijn 10# positie staat wat op de tocht, al vraag ik mij af of Michael Myers het toestaat dat collega tegenstanders bij hem in zijn nek beginnen te hijgen.

Drie trutten worden geterroriseerd door de Boogeyman, jeeh! Plezierig horrorspul .

In opvolging van de filmreeks (her)zieningen, is het nu de beurt aan een horror reeks. Halloween. Alleen dit eerste originele deel heb ik gezien, en Rob Zombie's versie. Gek genoeg kon ik me niet veel meer van deze film herinneren, en was het net alsof ik de film opnieuw beleefde. Gek want het is toch wel een erg goede film.

Vanaf de eerste minuut is het eigenlijk al spannend. Een fantastisch eerste shot van een aantal minuten lang, waarbij we door de ogen kijken van de jonge Michael Myers, die zijn eerste moord begaat. Daar begint het Halloween gevoel meteen al goed. Samen met de begin generiek, met de fantastische bijbehorende score van Carpenter. Je komt meteen goed in de sfeer van de film. De film kent een traag tempo, en de opbouw duurt dan ook erg lang. Dat maakt verder niet veel uit want zo blijf je wel op het puntje van je stoel zitten voor wat er komen gaat. De film is tot aan het einde toe een grote spanning opbouw. De killer zelf, Michael Myers komt wel een paar keer in beeld, maar vooral afwachtend, stilstaand en observerend. Als moordenaar heeft hij ook niet echt een motief. Hij is koel en onberekenbaar. Zoals zo'n killer hoort te zijn. Geweldig bedacht door Carpenter.

Zoals gezegd is de film dus een grote spanningsboog. Die opbouwende spanning verbloemt het toch niet heel erg sterk en simpel script wel wat. Door het simplistisch te houden heb je verder niet veel stof om mee te werken, en wordt het wat vechten tegen de af en toe wat oninteressante en saaie scènes en dialogen. Maar dan komt weer dat deuntje en maakt het al weer erg veel goed. Dan komt de grote climax. De film versnelt wat, maar blijft wat traag voortgaan. De climax is wel om van te smullen en blijft ongekend spannend. Tot aan het einde, wat toch wel een beetje te snel gaat en heel jammer is.

Voor een horror tiener slasher film krijg je toch wel erg weinig bloed te zien, hoeft niet altijd een pre te zijn natuurlijk, maar door de doden zo in beeld te zetten kan er toch wel een klein beetje bloed vanaf. Het hoeft dan ook weer geen gorefest te zijn. Verder is de film mooi geschoten, met af en toe goed camerawerk van Cundey, en ook de belichting is fenomenaal. Acteerwerk is niet heel bijzonder en zeker Jamie Lee Curtis doet het zeker niet goed. Vooral in de achtervolging scènes soms niet om aan te zien en vooral te horen. Verder is de design van het masker ook erg cool. Emotieloos zoals Myers dat zelf ook is, wat ik me dan wel afvraag is waarom hij een masker draagt.

Weinig bloed, soms slecht acteerwerk, een simpel maar effectief verhaaltje, af en toe wat saai vooral door de lange opbouw. Daar tegenover staat wel dat het van begin tot eind ongekend spannend is, en het een erg aangename zit maakt. En natuurlijk de toffe muziek. Mijn stem blijft staan, en ik ben erg benieuwd naar de andere Halloween films.

3.5*

Erg sterke horror.

De sfeer is ongelofelijk goed. Het verhaal is origineel. En de spanning druipt er van af. Het blijft een geweldige horrorfilm.

Ook het deuntje is goed en best creepy. Jamie Lee Curtis en Donald Pleasence zijn ook goede acteurs. 5,0 voor deze klassieke indringende horror film. Mag van mij in de top 250.