Meningen

Iets teveel op de romantiek gericht naar mijn zin; het laatste half uur zie je vooral zoentjes, knuffels, verliefde gezichtjes. Meer evenwicht met de politieke rol van Victoria had niet misstaan. Toch vond ik het wel een redelijke film mede door de eerste helft. Meestal is het "cherchez la femme" waarbij de drijvende kracht achter de man eigenlijk de vrouw is. Hier is het "cherchez l'homme". Want Albert en Victoria vormden een complementair en goed functionerend koppel. De onervarenheid van de jonge Victoria werd aangevuld door de realiteitszin van Albert. Dit kwam ook mooi naar voor in de film. Een andere interessante insteek is de rol van John Conroy, van wie men zei dat hij jarenlang de minnaar was van Victoria's moeder en zelfs de vader van de koningin (!). Dit verklaart ook wel het paternalistische gedrag van hem naar de jonge Victoria. Lord Melbourne was bijzonder slecht gecast. Hij was een zestiger maar hier ziet hij eruit als een eind dertiger. Blunt viel me ditmaal iets beter mee. Ups and downs voor een drama dat nergens echt imponeert. De perfecte 3* film voor mij.

Mijn 1000ste 3* . Met muzieknummertjes als 'I'm a real man", "Winning is Everything" en "Stand in the Fire" weet je wat voor vlees je in de kuip hebt. Een film ter bevordering van de Amerikaanse winnersmentaliteit. Op zich zit Youngblood zo simpel in elkaar dat het gewoon niet kan tegenvallen. Maar met een plat romantisch zijplotje, een moeilijk moment waarin alle hoop in elkaar zakt en de held zich als een looser gedraagt, met als climax een wedstrijd die volledig voor de ophemeling van Dean Youngblood geschreven is, volgt de film een uiterst voorspelbaar model dat vele malen beter werd gebracht in andere sportfilms o.a. in The Karate Kid om er maar één te noemen.

Sorrentino zal helaas nooit een favoriet worden. Hoewel ik Youth een stuk beter vond dan La Grande Bellezza. Ik heb altijd bij zijn films het frustrerende gevoel dat hij teveel rond de pot draait om iets eenvoudigs te vertellen. Dat je in het heden moet leven, en dat het leven verder gaat ongeacht de leeftijd en ondanks frustraties, teleurstellingen, spijt ... leek me zo'n beetje de algemene boodschap. Oud zijn en zich oud voelen zit vaak tussen de oren.

Sorrentino houdt beide schitterend acterende heren Keitel en Caine, die over hun hoogtepunt heen zijn in het leven, een spiegel voor die tonen hoe ze over zichzelf denken versus hoe ze werkelijk gepercipieerd worden door anderen bvb de repliek van een boze dochter Lena tegenover haar vader vond ik schitterend. Je hebt onmiddellijk een ander beeld van Fred. Ook de dialoog tussen Fonda als veterane actrice en haar oude vriend Mick ging in die richting.

Het magisch realisme kan hij weer niet laten maar vond het beter werken ( Keitel die in een alpenweide tegen alle actrices kijkt die hij heeft gelanceerd, de leviterende boeddhist). De Zwitserse decors zijn mooi en de sfeer is meditatief maar voelt niet te zwaar aan. Enkele komische noten in de vorm van Paloma Faith en een Diego Maradona lookalike worden er ook nog eens tussen gegooid.

Een rijk werkje van Sorrentino, veel toegankelijker dan Grande Bellezza vond ik, maar met dialogen die soms nog wel eens nevelig willen overkomen.

Het is eens wat anders dan de jankerige cinema die we hier gewend zijn. Alison wil van haar dikke tetten af en gaat naar een Oostblokkliniek voor een borstverkleining met Poepie en haar moeder. Wanneer een zombie losbreekt in de kliniek begint de bloederige mess. Vernieuwing brengt deze film zeker niet aan het genre, hoogstens een leuke toevoeging waarbij de humor weet te werken. Toch lachen toen iemand give me your hand zei tegen een verpleger die het stompje van zijn pas geamputeerde arm uitreikt. En dan het hoofd van Dimitri Vegas . Maar angstaanjagend, spannend en zenuwslopend werd het nergens, 3* voor de humor en leuk dat een Belgische regisseur dit aandurft én dat het resultaat geen mislukking is. Ik verwacht dat deze film ook internationaal zal aanslaan.