Aandoenlijke film waarin Brendan Fraser als aan lager wal geraakte acteur werk vindt via Rental Family, een agentschap dat acteurs "uitleent" op aanvraag om mensen te helpen bij familieproblemen. Door een rol te spelen en zo de schone schijn te bewaren (bijvoorbeeld bij een schijnhuwelijk of een sollicitatiegesprek).
Een hoop deceptie dus, en dat leidt tot op zich interessante ethische dilemma's en zelfreflectie.
De film weet op zich een mooie balans te vinden tussen dat dilemma (en mogelijke gevolgen), sentiment en wat luchtigere momenten.
Het probleem dat ik wel heb met de film is dat er verwacht wordt dat we meeleven met de personages (o.a. Philip en Aiko). Philip is een goedzak met een hart van goud, maar ook vrij naïef in het aannemen van dit werk.
Hij kan het goed bedoelen ("we maken echt connectie en helpen mensen"), maar dat kan al snel averechts werken. Want het is natuurlijk ontzettend onethisch om een kind in de waan te laten dat haar biologische vader weer terug is, met als gevolg dat (vroeg of laat) dat kind "weer" haar vader moet missen. Nu leunt de hele film daar ook op, en hoe dit opgelost wordt, maar daar laat de film juist wat steken vallen.
Alle personages komen tot inkeer, maar waar de film het zich makkelijk vanaf maakt is wanneer Mia achter de waarheid komt dat Philip niet haar vader is. Instant trauma natuurlijk. Het wordt alleen behandeld alsof ze erachter komt dat Sinterklaas niet bestaat, terwijl in werkelijkheid zo'n leugen onvergeeflijk is. De verlatingsangst, bindingsangst en emotionele impact op een kind worden te makkelijk weggewuifd. Mia neemt het verrassend goed op, vergeeft het haar moeder en Philip en kan er zelfs grapjes over maken.
Nu is het even lullig, maar straks lach je erom! Wat zeg je? Verlatingsangst die zich manifesteert op latere leeftijd? Pffrt, hoe kóm je erbij?
De film ontwijkt dus de harde confrontatie: Philip zoekt haar op en praat het uit en kan zonder gewetenswroeging contact houden, en zelfs Rental Family vindt zichzelf opnieuw uit. Eind goed, al goed.
Dus ja, misschien was het anders een te zwartgallige film geworden, maar goed. Ik vond het los van bovenstaande best aardig om te zien. De mooie beelden van Japan, de nederige cultuur en Brendan Fraser maken het een aangename kijkervaring.
Ja, dat krijg je als je 30 jaar na dato nog een vervolg gaat maken op de beste klassieke Disney-animatiefilm: een film die sterk leunt op personages, quotes en muziek van het origineel. Als je die steun weghaalt blijft er weinig vlees op de botten over. Een matig gescripte, voorspelbare origin story over Mufasa dat bol staat van de retcons en bijverzonnen achtergrondverhalen voor de meest bekende personages uit de Lion King-reeks: Scar, Mufasa, Rafiki, Sarabi en zelfs Zazu.
Bekende quotes uit het origineel worden tot in den treure uitgebraakt door verschillende personages.
"He lives in you"
"Everything the light touches..."
"The circle of life"
Bekende klassieke shots uit het origineel worden hergebruikt in een andere context; het shot van nagels in de poten (Scar die Mufasa vastpakt) wordt tot 2 keer toe gebruikt.
De Can you feel the love tonight-scène met Simba en Nala wordt op een zwakkere manier overgedaan tijdens het liedje Tell Me It's You
De spannende stampede-scène wordt in een minder leuke vorm opnieuw gebruikt.
En zelfs "Hakuna Matata" (no worries) wordt heel meta verbasterd tot "Hakuna Mufasa" voor een mislukte poging tot humor. Het slaat qua betekenis ook helemaal nergens op.
En natuurlijk ook allemaal in de nieuwe 'live action' animatiestijl. Maar dat is verder prima, want ook 2D-animatie geeft geen garantie voor een goede film. Immers, Lion King 2 en 3 waren -zoals de meeste Disney-vervolgen- ook ondermaats.
Kortom, onnodige, overbodige cash grab die niets toevoegt aan zowel het origineel uit 1994 als de 2019 remake.
Vermakelijke actie/horror/historisch drama met een flinke dosis From Dusk till Dawn (met wat Django Unchained) erin verwerkt.
Had totaal niet verwacht dat het "die" kant op zou gaan, maar grappig was het wel.
De pakkende openingsscene gaf al wat clues maar op dat moment kon ik het nog niet in context echt plaatsen. De enige overlevende van een ogenschijnlijk bloedbad, afgebroken gitaar in de hand...Dan denk je de KKK, of een satanisch ritueel, maar vampieren...?
De eerste helft was vooral een sfeervolle kennismaking met de hoofdrolspelers, de tweede helft sloeg de sfeer totaal om.
Nu ben ik normaal niet zo van de vampiers in films (ik vind ze afgezaagd en saai) maar in Sinners maakt de setting en de tongue-in-cheek aanpak veel goed.
Het slotstuk de wraakscene tegen de Klansmen dat eraan vast werd geplakt nadat alles al achter de rug was, had niet gehoeven. Het voelde als een stukje fanservice op zijn Tarantino's; het diende verder geen enkel doel en staat behoorlijk los van de rest van de film.
Ook het credits-stukje snapte ik niet helemaal: twee ontsnapte vampiers (Mary en Stack) bezoeken oude Sam als zijn einde nadert; waarom hadden ze een belofte om hem in leven te laten, hebben vampieren ineens een erecode? Waarom zijn ze ineens een soort van vriendelijk tegen Sam?
