Mja. Knap dat Halina Reijn er hoge ogen mee gooit maar het doet me echt helemaal niets. Een plot rondom een (oudere) vrouw die een verlangen heeft (of heeft gehad) naar een andere man kan best interessant zijn (bv. Bridges of Madison County), maar om dat te laten werken moet ik ergens de aantrekkingskracht herkennen of voelen, maar met Nicole Kidman en deze suflul heb ik dat totaal niet.
Nicole Kidman heb ik sowieso nooit echt veel aan gevonden qua uiterlijk, maar tegenwoordig is ze zo gebotoxt dat het gewoon storend is als ze acteert.
Als personage had ik wel iets meer een CEO-karakter verwacht, ik snap dat ze twijfelt aan zichzelf en van binnen een seksbeluste cougar is, maar van buiten leek ze soms ook een onzeker meisje zonder de harde schil waarmee een vrouw als zij naar de top kan vechten. Een vleugje meer Meryl Streep in "The Devil Wears Prada" had Nicoles personage goed gedaan.
De montage is soms wat van de hak op de tak en hoewel Halina Reijn de focus bewust legt op Nicoles gedachten en veel met werkt met close-ups, vond ik het een gemis dat er weinig natuurlijke dialoog in de film zit; de relatie tussen Romy en Jacob (Banderas) speelt zich voornamelijk af in bed, Romy en Samuel hebben genoeg aan wat domme blikken naar elkaar, de seks is uitsluitend master-slave gedoe, een beetje zoals men in Hollywood vindt dat een kinky affaire eruit hoort te zien. Het is een beetje Fifty Shades cliché's, maar dan met een cougar.
Enige pluspunt is dat Halina soms wel creatieve cinematografie laat zien. Kadrering van bepaalde shots is wel leuk gedaan af en toe. Maar als geheel vond ik het niet heel veel aan.
Herkijk, en nog steeds niet mijn ding. Lynch heeft gewoon betere dingen gemaakt. Wild at Heart heeft een gemaakte campiness die me gewoon niet aanstaat. De boze moeder, het moordplan, de ontelbare seks-scènes, de Wizard of Oz referenties...gaap. Het is allemaal wel typisch Lynchiaans, dus af en toe wat dromerige shots en een prima cast met veel bekende Lynch-acteurs, maar het verhaal trok me niet en de pacing vond ik gewoon slecht. Wel leuk waren de roadmovie-elementen, maar verder is het maar een matige film die nergens echt weet te raken.
Als je een beetje bent opgegroeid in de 90's en wat van de hardcore-hype hebt meegekregen, dan zul je misschien uit nostalgie nog wel wat plezier aan deze film hebben, maar verder is het maar een voorspelbaar plot met matig uitgewerkte personages. Dat het acteerwerk ook niet al te best is maakt het er ook niet beter op.
Er worden flink wat filmcliché's tegenaan gegooid (talentvolle jongen die in een neerwaartse spiraal terecht komt, foute vrienden/familie, drugsverslaving, rip deals gone bad en alles wat daarbij komt kijken) maar de dramatische pay-off en diepgang blijft uit. Het einde is dan ook ronduit teleurstellend, haast alsof er geen tijd meer was om een fatsoenlijk einde te filmen.
David Dastmalchian speelt Jack Delroy, een tweederangs 70's talkshow host die enig succes behaalde, maar het aflegde tegen de veel populairdere Johnny Carson.
In een wanhopige poging zijn comeback en kijkcijfers te boosten staat er een Halloween-uitzending op het program, waarin occulte gasten en sceptici (een arrogante versie van James Randi) worden uitgenodigd. Met als hoogtepunt van de uitzending Lilly, een naar het schijnt bezeten tienermeisje dat gered is uit een brandend huis waar een cult zich bezighield met satanische rituelen.
In een (iets te lange) documentaire-achtige intro wordt dit alles geïntroduceerd als de 'found tapes' van de live-uitzending op Halloween-avond 1977. Het zet meteen al de toon door de typische jaren'70-talkshow sfeer overtuigend na te bootsen.
De live segmenten van de show worden onderbroken door commercial breaks, waarin zogenaamde behind-the-scenes opnames worden getoond zoals visagie en korte praatjes met de producer en de gasten. Dit is jammer genoeg niet zo overtuigend en weet de 'found footage' vibe niet vast te houden. Het is te gespeeld en weinig au naturel. Sommige personages waren veel te karikaturaal.
Misschien ligt het aan mijn verwachtingen, maar ik hoopte op iets authentiekers en minder tongue-in-cheek, dat de found footage immersie niet doorbroken zou worden.
Maar goed, mijn verwachtingen bijstellend kwam het hoogtepunt van de film met Lilly, het bezeten meisje dat bij opkomst al creepy en onmenselijk overkwam. Tijdens een sessie met Lilly begon de film pas echt interessant te worden.
Wordt Late Night with the Devil echt eng? Nouja, nee. De opbouw is even creepy maar het griezelen wordt snel teniet gedaan door de matige 'off-air' stukjes.
Qua horror leent het (natuurlijk) e.e.a. van The Exorcist en de film weet een aantal keren verrassend uit de hoek te komen, maar echt intens wordt het nergens. Dat komt niet in de laatste plaats door de wat goedkope effecten (ook de practical effects hadden beter gekund) waardoor het horror-effect tenietgedaan wordt. De laatste 15 minuten zijn dan wel weer prima.
Origineel concept en uitvoering, met wat goede en minder goede punten. Maakte de verwachtingen niet helemaal waar. 3,5*
A Real Pain is een mooie film; vooral door de aanwezigheid van Kieran Culkin, die het spelen van getroubleerde personages met charisma tot een kunst heeft verheven. Jesse Eisenberg, die de film schreef en regisseerde (zijn passieproject blijkbaar), is ook uitstekend als de ingetogen tegenhanger.
De film had wat raakvlakken met bijvoorbeeld Sideways, al zijn er genoeg van dit soort films waarin de vriendschap of relatie tussen 2 reisgenoten (vaak tegenpolen die op elkaar aangewezen zijn) getest wordt. Qua opzet is de film dan ook niet heel erg origineel, maar tegen de achtergrond van een Pools-joodse heritage tour in Polen (met o.a. een bezoek aan gedenkplekken, en in het bijzonder kamp Majdanek) is het dan wel weer redelijk uniek.
De sociale dynamiek tussen Benji (Culkin) en David (Eisenberg) is vermakelijk en schuurt soms lekker, al vond ik het qua drama aan de milde kant blijven. Behalve een emotioneel moment op het dak van een hotel waarin David aan Benji vertelt hoe hij over hem denkt komt het nergens tot een échte uitbarsting en heeft het einde niet de impact waar ik toch een beetje op hoopte. Er had wel wat meer in gezeten.
Daar staat tegenover dat Kieran en Jesse samen uitstekend acteren en i.c.m. de cinematografie en muziek is het toch een mooie kijkervaring.
