Alternatieve titel: De Heksen, 23 juli 2025, 23:12 uur
Ik denk dat ik rond mijn basisschooltijd The Witches voor het laatst heb gezien.
Destijds vond ik het een leuke film, spannend, soms eng maar gewoon een heel kijkbare kinderfilm.
Jaren later bij deze kijkbeurt valt wel op hoe low-budget alles is. De sets en visagie ogen goedkoop. Het is grotendeels wel veel practical effects (een pluspunt) en de Jim Henson puppetry is aandoenlijk, maar veel meer dan dat heeft de film niet te bieden. Volgens mij was het boek toch echt beter.
Drop Dead Gorgeous is echt zo'n titel die totaal langs me heen is gegaan in de 00's (toen ik begon met "bewust" films te kijken). Ik las net dat het destijds geen commercieel succes was maar het een cultstatus heeft gekregen, maar je komt de titel maar weinig tegen in lijstjes van must-sees uit de 90s. Tot voor kort, toen ik een podcast luisterde over films uit de jaren '90 en Drop Dead Gorgeous genoemd werd.
Eerlijk is eerlijk, Drop Dead Gorgeous is geen geniale film; het is niet van het kaliber The Big Lebowski of Office Space (om maar twee medecultfilms uit die tijd te noemen), maar heeft zeker charme. De film is over the top, tongue-in-cheek, bij vlagen flauw (met grappen die nu in het woke tijdperk niet meer door de beugel kunnen) maar heeft ook een aantal scherpe, quotewaardige one-liners die de film dat beetje extra geven.
Tel daarbij op de acteerprestaties van de jonge meiden (o.a. Kirsten Dunst, Denise Richards en Birttany Murphy) en je hebt gewoon een heel vermakelijke kijkervaring.
De mockumentary-stijl had wel wat overtuigender gekund, het concept werd nogal gemakzuchtig toegepast en miste het realisme dat je zou zien als een filmcrew écht mensen op de voet volgt.
Daarnaast vond ik de geïnterviewde mensen niet echt naturel antwoorden, het voelde te scripted.
Bijzondere documentaire over een spraakmakende schietpartij in Austin, Texas, 1966.
De rotoscoping animatie was even wennen, en hoewel knap geanimeerd vind ik het soms rommelig en niet altijd even mooi, mede doordat er een mix van verschillende stijlen werd gebruikt.
Maar eenmaal verder is het een meeslepend relaas, verteld vanuit de slachtoffers en betrokkenen, waar hun ervaringen en soms heldendaden duidelijk worden verteld.
Tegen het eind was de reveal van de werkelijke gezichten van de betrokkenen mooi en ontroerend; ergens hoopte ik al zoiets, dus mooi dat ze dat hebben gedaan. Alleen jammer dat niet iedereen meer leefde, had graag Rita's kant van het verhaal gehoord.
