Heel goed hoe de film het ene moment ontroerend of zielig kan zijn, en het andere moment weer grappig. Het voelde soms ongepast om te lachen om Johns tics, maar sommige dingen werken gewoon op de lachspieren. Soms lokte de film het ook expres uit, dus ik ga me er niet schuldig om voelen of sorry zeggen. In dit huis zeggen we geen sorry voor dingen waar je niks aan kunt doen.
Sterk acteerwerk ook van Robert Aramayo. Die ik alleen kende van een klein rolletje in Game of Thrones. En de nieuwe LOTR-serie, maar die heb ik nooit gekeken want kom nou.
De acteur die de jonge John speelde was ook goed, al had die (met milde symptomen) nog wat minder te doen. Wat dat betreft wel jammer dat er zo'n grote tijdsprong werd gemaakt van 13 jaar, ik had graag meer gezien over John in zijn jongere jaren en hoe de diagnose werd gesteld (en verdere verloop).
Verder een heel aandoenlijke en vertederende film, zeker als hij wordt aangenomen op zijn nieuwe baan en een geweldige werkgever krijgt.
Wat ik wel een beetje onderbelicht vond was de relatie met zijn moeder; het leek me geen kwaaie vrouw (althans in de film), en ook begripvol richting John's aandoening.Dottie was weliswaar een warmer en zorgzamer persoon, maar dat hij zijn eigen moeder vrij ondankbaar aan de kant schoof en bij Dottie in huis trok vond ik opmerkelijk (laat staan dat ie haar daarna bijna niet meer opzocht).
De slotact van de film vond ik iets te braaf en feel-good, alsof ik ineens naar een educatieve BBC-tvfilm zat te kijken. Ik snap dat de film awareness probeert te creëren en dat het gebaseerd is op het leven van John Davidson, maar het maakte het ook wel wat zoetsappig.
