Heel goed hoe de film het ene moment ontroerend of zielig kan zijn, en het andere moment weer grappig. Het voelde soms ongepast om te lachen om Johns tics, maar sommige dingen werken gewoon op de lachspieren. Soms lokte de film het ook expres uit, dus ik ga me er niet schuldig om voelen of sorry zeggen. In dit huis zeggen we geen sorry voor dingen waar je niks aan kunt doen.
Sterk acteerwerk ook van Robert Aramayo. Die ik alleen kende van een klein rolletje in Game of Thrones. En de nieuwe LOTR-serie, maar die heb ik nooit gekeken want kom nou.
De acteur die de jonge John speelde was ook goed, al had die (met milde symptomen) nog wat minder te doen. Wat dat betreft wel jammer dat er zo'n grote tijdsprong werd gemaakt van 13 jaar, ik had graag meer gezien over John in zijn jongere jaren en hoe de diagnose werd gesteld (en verdere verloop).
Verder een heel aandoenlijke en vertederende film, zeker als hij wordt aangenomen op zijn nieuwe baan en een geweldige werkgever krijgt.
Wat ik wel een beetje onderbelicht vond was de relatie met zijn moeder; het leek me geen kwaaie vrouw (althans in de film), en ook begripvol richting John's aandoening.Dottie was weliswaar een warmer en zorgzamer persoon, maar dat hij zijn eigen moeder vrij ondankbaar aan de kant schoof en bij Dottie in huis trok vond ik opmerkelijk (laat staan dat ie haar daarna bijna niet meer opzocht).
De slotact van de film vond ik iets te braaf en feel-good, alsof ik ineens naar een educatieve BBC-tvfilm zat te kijken. Ik snap dat de film awareness probeert te creëren en dat het gebaseerd is op het leven van John Davidson, maar het maakte het ook wel wat zoetsappig.
Leuke, bij vlagen lekker absurde film waarin de domme MasterMovies-vibes van vroeger af en toe flink doorheen schijnen. Leuke rolbezetting ook, met o.a. Rutger de Bekker, Ruben v/d Meer en wat oud-Rundfunk acteurs.
Is het een "goede" film, nee, dat ook weer niet per se. Het hoofdplot vond ik wel wat flauw (vervelend ettertje pest en chanteert timide muziekleraar) maar de humor zit hem in de personages en hun taalgebruik.
Minpunten: het voelde soms wat low-budget aan, sommige dingen hadden wat scherper uitgewerkt kunnen worden en ook de kindacteurs waren niet veel soeps.
Qua animatie weinig op aan te merken, maar snap niet waar alle lof en Oscarwinst vandaan komt.
Als je niks met K-Pop hebt of niet tot de doelgroep behoort die de cute'y animaties en kawaii faces enorm kan waarderen, dan blijft er weinig over.
Wat K-Pop en superhelden/demon-hunting met elkaar hebben, geen idee. Het past totaal niet bij elkaar, alsof de makers gewoon twee ongerelateerde passies hebben samengegooid en er een stompzinnig plotje omheen hebben gebreid. Waarom zou de populariteit van een popband een beschermende barrière vormen die demonen tegenhoudt? Gaat het nou om vechtskills of zangkwaliteiten? Het gaat gewoon helemaal nergens over.
Maar goed, als er nou wat interessante universele thema's zouden worden aangeboord, maar ook thematisch blijft het ontzettend oppervlakkig; de personages zijn saai, de antagonisten (een demon-boyband en een 'vuurmonster') zijn nikszeggend en hoewel er nog een zielige achtergrondverhaaltje in werd geperst over Rumi en Jinu, is er geen enkele diepgang.
Het voelt als een opzichtige poging om een commerciële franchise op te tuigen rondom stoere (vrouwelijke) characters en catchy popliedjes. Geen artistieke meerwaarde, puur een marketing cash cow om merchandise te kunnen verkopen en in te spelen op de populariteit van K-Pop.
Tel daarbij de constante "hippe" popliedjes bij op, inclusief alle vervelende K-Pop danspasjes en cliché's, en het waren een lange, naja, gelukkig was het maar 90 minuten, langer had het niet hoeven duren.
Jessie Buckley zet een geweldige rol neer als Agnes (Anne), de vrouw van William Shakespeare.
Gebaseerd op het gelijknamige boek, is Hamnet een fictieve historische vertelling die vooral focust op het leven van de familie van Shakespeare, waarbij zijn jong-gestorven zoontje Hamnet een belangrijke rol speelt (knap gespeeld door Jacobi Jupe).
De wereld waarin het leven zich afspeelt is kleinschalig neergezet (het reikt niet veel verder dan Stratford en wat beelden van een 16e-eeuws Londen), maar weet toch te overtuigen.
Hoe dan ook lijkt de film zich sowieso meer te focussen op het gezin en de mentale gesteldheid van moeder Agnes (met al het leed en harde leven in die tijd), maar weet het ook een link te leggen met Shakespeare zelf, zijn werk en de helende werking die uitgaat van zijn toneelstukken.
Is het hier en daar wat melodramatisch? Ja. Is dat storend? Nee, dankzij het prima acteerwerk heb ik me er niet aan gestoord.
Alternatieve titel: Colours of Time, 6 maart, 22:33 uur
Vermakelijke film met Parijse sfeerbeelden van heden en verleden, waarin een aantal verre familieleden met elkaar in hun familiegeschiedenis duiken en zo een verwantschap met een zekere beroemde Franse schilder ontrafelen.
Het afwisselen van heden en verleden is leuk om te zien, met soms heel creatieve overgangen, maar soms ook heel abrupte overgangen. De lol van de film zit 'm vooral in het zien van Parijs van toen (knap geconstrueerd met cgi en costume design) en het contrast met de wereld van nu.
Qua thema vond ik wel een beetje rommelig; de film lijkt te willen overbrengen dat terugblikken je soms vooruit kan helpen in je eigen leven, maar dat komt niet altijd even goed uit de verf. De ene keer zien we de hedendaagse personages en hun dingen (wat allemaal niet heel spannend is), dan is er weer een heel stuk verhaal met Adèle in het verleden (wat iets interessanter is). Het is allemaal wel oké gemaakt, maar het mist een beetje focus en het voelt een beetje als losse flarden zonder een sterke pay-off op het eind. Er had dus wel meer in gezeten.
