Sally Hawkins doet het ook goed als lichtelijk gestoorde pleegmoeder, al had ik wel wat moeite om haar los te zien van haar minder creepy rollen. Een onbekendere actrice had misschien wel geholpen, maar anyway.
Verder ook props voor Ollie, die met zijn blikken en gedrag ook heel sterk is.
Prostethics en make-up effecten zijn ook zeer overtuigend, meerdere keren dat ik echt even zat te walgen van wat ik zag.
Qua plot was het echter was al redelijk duidelijk dat er iets niet pluis was en welke richting het ongeveer op zou gaan. Het lag er soms iets te dik bovenop maar dankzij een paar interessante verrassingen was het alsnog wel vermakelijk en gruwelijk tegelijk.
Alternatieve titel: Rogue One: A Star Wars Story, 17 mei, 23:14 uur
Nooit echt zin gehad om Rogue One te kijken, maar nu, bijna 10 jaar na de release, toch maar eens een kans gegeven.
Nu moest Star Wars het nooit hebben van geweldig schrijfwerk of acteerwerk, en ook het latere werk (zoals de nieuwe trilogie of de serie Obi-Wan) deed me weinig. Maar over Rogue One had ik positieve geluiden gehoord. En het viel me inderdaad erg mee.
Felicity Jones doet het goed als de protagonist; misschien wat afstandelijk en geen superleuk personage, maar de uitstraling heeft ze wel.
Hoewel het script nergens geweldig is, past het prima in de Star Wars franchise en sluit het zelfs naadloos aan op A New Hope. Compleet met Storm Troopers (die altijd mis schieten), AT-AT's, X-wings en TIE-Fighers die we kennen uit de originele films. met als verrassing een complete cgi-verschijning van Princess Leia en Grand Moff Tarkin.
Natuurlijk, sommige dingen zullen wel nooit werken, zoals dat rare alien-ras (Calamari heten ze blijkbaar) of die knullige jaren '70-outfits van de rebellen, maar goed, ze zitten nu eenmaal vast aan dat ontwerp en stijl.
Verwacht geen diepgang of geweldige character arcs, het is allemaal heel hapklaar. Het teert enorm op de nostalgie van de originele trilogie. Maar het was vermakelijk genoeg en visueel zat het uitstekend in elkaar.
