Aandoenlijke film waarin Brendan Fraser als aan lager wal geraakte acteur werk vindt via Rental Family, een agentschap dat acteurs "uitleent" op aanvraag om mensen te helpen bij familieproblemen. Door een rol te spelen en zo de schone schijn te bewaren (bijvoorbeeld bij een schijnhuwelijk of een sollicitatiegesprek).
Een hoop deceptie dus, en dat leidt tot op zich interessante ethische dilemma's en zelfreflectie.
De film weet op zich een mooie balans te vinden tussen dat dilemma (en mogelijke gevolgen), sentiment en wat luchtigere momenten.
Het probleem dat ik wel heb met de film is dat er verwacht wordt dat we meeleven met de personages (o.a. Philip en Aiko). Philip is een goedzak met een hart van goud, maar ook vrij naïef in het aannemen van dit werk.
Hij kan het goed bedoelen ("we maken echt connectie en helpen mensen"), maar dat kan al snel averechts werken. Want het is natuurlijk ontzettend onethisch om een kind in de waan te laten dat haar biologische vader weer terug is, met als gevolg dat (vroeg of laat) dat kind "weer" haar vader moet missen. Nu leunt de hele film daar ook op, en hoe dit opgelost wordt, maar daar laat de film juist wat steken vallen.
Alle personages komen tot inkeer, maar waar de film het zich makkelijk vanaf maakt is wanneer Mia achter de waarheid komt dat Philip niet haar vader is. Instant trauma natuurlijk. Het wordt alleen behandeld alsof ze erachter komt dat Sinterklaas niet bestaat, terwijl in werkelijkheid zo'n leugen onvergeeflijk is. De verlatingsangst, bindingsangst en emotionele impact op een kind worden te makkelijk weggewuifd. Mia neemt het verrassend goed op, vergeeft het haar moeder en Philip en kan er zelfs grapjes over maken.
Nu is het even lullig, maar straks lach je erom! Wat zeg je? Verlatingsangst die zich manifesteert op latere leeftijd? Pffrt, hoe kóm je erbij?
De film ontwijkt dus de harde confrontatie: Philip zoekt haar op en praat het uit en kan zonder gewetenswroeging contact houden, en zelfs Rental Family vindt zichzelf opnieuw uit. Eind goed, al goed.
Dus ja, misschien was het anders een te zwartgallige film geworden, maar goed. Ik vond het los van bovenstaande best aardig om te zien. De mooie beelden van Japan, de nederige cultuur en Brendan Fraser maken het een aangename kijkervaring.
Ja, dat krijg je als je 30 jaar na dato nog een vervolg gaat maken op de beste klassieke Disney-animatiefilm: een film die sterk leunt op personages, quotes en muziek van het origineel. Als je die steun weghaalt blijft er weinig vlees op de botten over. Een matig gescripte, voorspelbare origin story over Mufasa dat bol staat van de retcons en bijverzonnen achtergrondverhalen voor de meest bekende personages uit de Lion King-reeks: Scar, Mufasa, Rafiki, Sarabi en zelfs Zazu.
Bekende quotes uit het origineel worden tot in den treure uitgebraakt door verschillende personages.
"He lives in you"
"Everything the light touches..."
"The circle of life"
Bekende klassieke shots uit het origineel worden hergebruikt in een andere context; het shot van nagels in de poten (Scar die Mufasa vastpakt) wordt tot 2 keer toe gebruikt.
De Can you feel the love tonight-scène met Simba en Nala wordt op een zwakkere manier overgedaan tijdens het liedje Tell Me It's You
De spannende stampede-scène wordt in een minder leuke vorm opnieuw gebruikt.
En zelfs "Hakuna Matata" (no worries) wordt heel meta verbasterd tot "Hakuna Mufasa" voor een mislukte poging tot humor. Het slaat qua betekenis ook helemaal nergens op.
En natuurlijk ook allemaal in de nieuwe 'live action' animatiestijl. Maar dat is verder prima, want ook 2D-animatie geeft geen garantie voor een goede film. Immers, Lion King 2 en 3 waren -zoals de meeste Disney-vervolgen- ook ondermaats.
Kortom, onnodige, overbodige cash grab die niets toevoegt aan zowel het origineel uit 1994 als de 2019 remake.
Vermakelijke actie/horror/historisch drama met een flinke dosis From Dusk till Dawn (met wat Django Unchained) erin verwerkt.
Had totaal niet verwacht dat het "die" kant op zou gaan, maar grappig was het wel.
De pakkende openingsscene gaf al wat clues maar op dat moment kon ik het nog niet in context echt plaatsen. De enige overlevende van een ogenschijnlijk bloedbad, afgebroken gitaar in de hand...Dan denk je de KKK, of een satanisch ritueel, maar vampieren...?
De eerste helft was vooral een sfeervolle kennismaking met de hoofdrolspelers, de tweede helft sloeg de sfeer totaal om.
Nu ben ik normaal niet zo van de vampiers in films (ik vind ze afgezaagd en saai) maar in Sinners maakt de setting en de tongue-in-cheek aanpak veel goed.
Het slotstuk de wraakscene tegen de Klansmen dat eraan vast werd geplakt nadat alles al achter de rug was, had niet gehoeven. Het voelde als een stukje fanservice op zijn Tarantino's; het diende verder geen enkel doel en staat behoorlijk los van de rest van de film.
Ook het credits-stukje snapte ik niet helemaal: twee ontsnapte vampiers (Mary en Stack) bezoeken oude Sam als zijn einde nadert; waarom hadden ze een belofte om hem in leven te laten, hebben vampieren ineens een erecode? Waarom zijn ze ineens een soort van vriendelijk tegen Sam?
Ik hoopte vooraf dat de film niet zou vervallen in al teveel gedramatiseerde dialogen en onjuistheden, maar helaas bleek het erger dan verwacht: sommige dialogen zijn veel te dik aangezet (of geheel fictief) en het proces is zo erg dumbed down, dat het gewoon vervelend werd om naar te kijken. Alles werd in hapklare brokken opgediend, het voelde haast aan als een belediging van het intellect van de kijker.
Russell Crowe was nog wel het beste aspect van de film, Michael Shannon (die ik ook hoog heb zitten) kon nergens echt lekker shinen, en Rami Malek is ronduit een miscast.
Je kan beter een documentaire of de echte beelden van het proces bekijken, dat is leerzamer en interessanter dan deze fictieve Hollywood-meuk.
Hoewel het misschien een wat overhypete film is (voor zover ik heb meegekregen) was het een leuke kijkervaring.
Ik had aan het begin geen idee waar de film heen zou gaan, maar uiteindelijk raakte ik er prima in en was het ondanks de lange speelduur voortdurend spannend en entertaining.
Props voor de sterke rollen van Leonardo diCaprio (een soort washed up revolutionary met The Dude-achtige trekjes) en Chase Infinity als zijn dochter.
En hoewel ik Sean Penn een doorgaans vervelende acteur vind, was hij in zijn karikaturale rol als Sgt. Lockjaw prima te doen.
Verder weinig zin om inhoudelijk in te gaan op een eventuele link met het huidige Amerika; het zal allemaal wel. Ik zag het meer als een soort tijdloze, algemene revolutie die puur diende als vehikel voor de vader-dochter relatie. Het is bovendien gebaseerd op een boek uit 1990.
Het maatschappijkritische element in de film verviel bovendien vrij snel omdat hier een vrij karikaturale variant van revolutionair activisme werd getoond, met dito antagonisten.
Kortom, het was geen superbijzondere film (ik heb wel eens beter gezien van PTA), en had zeker wel korter gekund, maar toch krijgt ie een nette 4*.
Schattige, knap gemaakte animatiefilm die in principe wel de meeste hokjes afvinkt van het feel-good kerstfilm genre.
De animatie is visueel prachtig, hoewel de tekenstijl soms iets té karikaturaal en overdreven cartoonesk is. En qua belichting / kleurgebruik had het (zeker voor een 2D-animatie) wel iets meer 'klassiek' 2D-animatie mogen ogen. Het hoeft niet allemaal zo realistisch van mij.
De setting (Smeerensburg) en het plot zijn een leuke origin story van de kerstman, maar het verhaal mist wel een paar "beats" waardoor het aan kracht inboet: van het luxe rijkeluisleventje van Jesper zagen we weinig in het begin (waardoor zijn character arc minder sterk uit de verf komt), de (romantische) relatie tussen Jesper en Alva is slecht opgebouwd en voelt geforceerd aan en de ontknoping werkt niet helemaal omdat niet duidelijk is waarom ze nou boos zijn op Jesper (nou en dat hij het uit eigenbelang deed, gaat toch om het resultaat?).
Niet dat dat allemaal uitmaakt, want uiteindelijk wordt het netjes afgerond, maar het maakt op die manier minder emotionele impact. De kindertjes waren cute, het idee is allemaal hartverwarmend dus ideaal voor een avondje kerstfilm-kijken.
In het begin heb je eigenlijk geen idee waar je naar zit te kijken. Verschillende personages, vreemde gebeurtenissen en tekenen dat het einde der tijden nadert; en dan die rare billboards met Chuck Krantz die overal opduiken... Het duurt even voordat je een beetje snapt waar het verhaal naar toe wil.
Het verhaal begint bij Act 3 en werkt zo terug naar Act 1.
Act 3 is vooral mysterieus en vreemd (maar wel intrigerend), bij Act 2 dacht ik telkens "waar kijk ik naar, La La Land?" en Act 1 werd weer heel 'Spielberg'-achtig, een bijna sugary feel-good coming-of-age verhaal. Hierin was Mark Hamill wel uitstekend in zijn rol.
De voice over vond ik vaak te lang en aanwezig, had een stuk minder gekund. Ik begreep achteraf dat het verbatim stukken uit het boek zijn, maar dat had wel minder gekund.
Redelijke film verder, met wat sterke scènes en wat minder sterke scènes.
