Ik verwachtte eigenlijk een biopic te zien van iemand die echt had bestaan, maar waar ik (en dat vond ik al vreemd) nooit van had gehoord of iets van had gezien.
We volgen dus László Tóth, een Hongaarse architect die in zijn vlucht naar Amerika na wat omzwervingen multimiljonair Harrison Van Buren ontmoet, en van hem een megalomaan bouwproject krijgt aangeboden. Een bijzondere maar ietwat gespannen verstandhouding met zijn familie ontstaat als ook de vrouw en nichtje van László overkomen. En dit alles te midden van de constructie van diens brutalistische architecturale magnum opus.
De film presenteert als een episch drama, opgedeeld in acts, met zelfs een intermission en geschoten in een klassiek VistaVision formaat. Die look en feel gaf de film een bepaalde grandeur die me wel beviel. Is het misschien een beetje pretentieus? Misschien, maar het werkt wel.
Dat de film aan de lange kant is nam ik ook voor lief, het verhaal was immers boeiend en het acteerwerk sterk (hoewel Guy Pearce aanvankelijk wat overacteerde, vond ik zijn acteerwerk gaandeweg wat beter worden). Ook de soundtrack was geweldig en zette de toon van de film.
Voor een fictief verhaal vind ik het bijzonder knap en overtuigend geschreven. Sommige gebeurtenissen hadden natuurlijk een hoog wtf-gehalte, maar alles met betrekking tot architectuur (het ontwerp en de constructie van het gebouw) is zeer overtuigend en nam ik in principe voor waar aan.
Zeker een film die me bijblijft, en ook ondanks de lengte een aanrader.
De eerste helft pakte me wel. Kristen Stewart, zoals altijd in een sulky rol met altijd die blik van 'ik heb alles al gezien in het leven', overtuigt wel in haar rol, en ook Katy O'Brian is interessant om naar te kijken.
Het leek dus nog wel wat te worden met de film.
De tweede act gaat het echter een kant op die ik niet aan zag komen, en waar het ook op een wat flauwe manier escaleert. De derde act is zowaar nog gekker; het 'jumps the shark' en er komt half-assed wat voorbij over het verleden van Lou en de hele verstandhouding met haar vader. En toen vond ik het allemaal een beetje te vergezocht worden.
Daar komt bij dat sommige plotelementen wel heel raar verlopen: hoe krijgt Lou alle bloedsporen verwijderd nadat JJ is vermoord, hoe kan dit niet gevonden zijn door de FBI? Hoe kan Jackie urenlang (met notabene Lou's truck voor het huis geparkeerd) daar nog blijven zonder opgemerkt te worden? Hoe kunnen al die moorden opzichtig zonder enige repercussies gepleegd worden? Hoe relevant is überhaupt het bodybuilden in heel dit verhaal, waarom wordt ze soms ook nog eens de Hulk? Als Lou ondervraagd wordt door de FBI lijkt ze in de problemen te komen, maar ineens zijn die weg en stuurt haar vader Mike de corrupte agent achter haar aan? En waar is Mike de agent uberhaupt gebleven na zijn mislukte moordpoging?
Kortom, er zijn nogal wat onduidelijke montagedingetjes, veel vragen en losse ploteindjes. Jammer, had wel een betere afronding verwacht. Het gaat veel kanten op en niet alles landt even goed.
Positieve punten: de 80s vibe, soms mooie beelden en Ed Harris kan weer lekker op zijn Ed Harris tekeer gaan.
Waarschijnlijk gooit deze film zulke hoge ogen vanwege nostalgie, of het feit dat dit een BBC-productie is met documentarische en educatieve elementen over de vernietigende gevolgen van kernwapens.
Ik lees over mensen die dit een extreem deprimerende film vinden en dagenlang hebben liggen huilen, nou, dan ben ik maar een robot, maar ik kan niet zeggen dat dit emotioneel (als film) veel met me doet.
De montage is rommelig, het plot is extreem fragmentarisch en het is niet altijd duidelijk wie wie is of waar ze zijn.
Eerlijk is eerlijk, voor een low-budget tv-film is de production value nog best oke: de gevolgen zijn aardig in beeld gebracht. De kapotte gebouwen, de al dan niet verkoolde lichamen, de massagraven (hier en daar gebruik gemaakt van archieffoto's), de hongersnood, de ziektes.
Ook al is het best interessant om te zien, het was als film geen geweldige kijkervaring.
