Meningen

Zeer aangename film. Mooi geschoten, fijne easy-on-the-eyes scenery met veel neutraalheid. Door de rode draad in het begin vaag te houden bouwt Prosenc toch wel min of meer spanning op waar het mooi tot ontbranding komt. Subtiel en klein.

Flinke tegenvaller. Met comedies uit de Apatow stal krijg ik meestal wel erg hoge verwachtingen, en stellen mij zelden teleur. Nu met Rogen aan het roer kan er toch weinig misgaan? Think again. Want wat gaat het hier weer fout. Grootste fout is dat het allemaal erg standaard is en erg braafjes.

Owen Wilson is dan ook niet zo'n figuur die zo'n comedy kan dragen. Hij trekt bijna iedereen mee in zijn val, alleen Gentile wist af en toe nog wel een lach op mijn gezicht te toveren. Qua looks kan he tde nieuwe Jonah Hill worden, qua delivery vind ik 'm meer de kant van Rogen op gaan. Not bad at all. Voor de rest is het gewoon een standaard comedy. Erg jammer. Overdreven moraal ook, erg weinig leuke grappen en een hoofdrolspeler die totaal niet op zijn plaats is. Maar boven alles ook slecht schrijf werk. Hopelijk is dat bij de Apatow's die ik nog moet zien beter verzorgt.

Mumblecore meets mainstream.

Erg mooi. De trein van 2013 met prachtfilms dendert rustig door met Drinking Buddies. Door Mumblecore fanaten is Joe Swanberg mij altijd afgeraden totdat ik wat meer thuis zou zijn in dit charmante subgenre. Na Drinking Buddies moet ik daar van af gaan wijken want mijn eerste Swanberg heeft mij iets te goed gesmaakt.

Vooral de improvisatie-driven aanpak van dit soort films maakt het zo authentiek, wat de films zo sterk maakt. Narratief hoef je niet zoveel te doen, slechts een solide omgeving schetsen zorgt al voor genoeg houvast. De bier-drink basis dient prima als kameraadschap vormgever, iedereen die met een vriend of vriendin een pilsje doet weet het effect hiervan.

Johnson en Wilde zijn echt uitstekend op elkaar ingespeeld, erg sterke chemie. Ook hier komt het improviseren weer om de hoek kijken, die de relatie tussen de personages zoveel authenticiteit verschaft. Johnson heeft altijd een enorm fijne charme die 'm enorm likable maakt en Wilde is gewoon Wilde. Fragiel, mooi en vertederend. Kendrick vult met haar zeer idyllische voorkomen het duo prima aan.

Erg goed geschreven en goed geregisseerd. Door het gebrek van een scripted structuur en ruimte tot improvisatie voelt alles geloofbaar en enorm echt aan. Neem de echte dronkenschap van Kendrick in het hutje bvb . Emoties van de personages en vooral die van Wilde op het eind zijn zo levensecht en begrijpelijk en dan wordt er ook niet eens afgesloten met een clichematig einde zoals je van Hollywood gewend bent. Ti West komt ook even opdraven, leuk! Enorme aanrader en ga snel achter wat meer van Swanberg aan. Heel, heel, heel erg goed.

Enorm naar uitgekeken met torenhoge verwachtingen, altijd fijn als je onredelijke hoge verwachtingen toch overtroffen worden.


Waar te beginnen. Zoveel moois weer en wat Refn hier laat zien is werkelijk briljant. Het begint al bij het begin, met de prachtige credits en een zeer indrukwekkend open segment. Refn zet de toon en geeft alvast de garantie af dat het zowel qua stilering als vertelling quite a ride gaat worden. De cast is enorm sterk. Gosling is briljant als stoïcijns en ondoorgrondelijke protagonist. Gosling wordt zeer goed ondersteunt door karakteristieke acteurs als Brooks, Cranston, Isaac en natuurlijk Perlman. Mulligan ook meer dan prima en de chemistry met Gosling is aanwezig en als slagroom op de taart komt de ubersexy bombshell van Hollywood ook nog voorbij; Christina Hendricks. Dan krijgt porn starlet Andy San Dimas ook nog een klein rolletje. Held.


Cinematografisch staat het als een huis en Refn laat echt werkelijk mooie dingen zien. Niets zo mystiek als een stad by night en net als Mann weet Refn hier perfect gebruik van maken. Wat Refn met Drive laat zien daar kan Mann alleen maar van dromen. Terwijl Mann ook gewoon één van de beste hedendaagse regisseurs is maar Refn is toch wel van exceptionele klasse. Cameravoering is betoverend en creëert een onderhuidse intensiteit, veel closeups, veel mooie shots, sterke kadreringen en Refn weet hiermee een overheerlijke surreële sfeer neer te zetten. Kleurgebruik is ook subliem. Ook op gebied van muziek maakt hij alleen maar juiste keuzes. Moderne muziek afgewisseld met ambient, keuzes en de combinatie die de magistrale sfeer alleen maar versterken. Op zo'n sublieme wijze heeft Refn muziek niet gebruikt, kan me niet herinneren dat er één regisseur is die muziek zo essentieel voor de sfeer heeft weten te maken.



Refn weet meerdere genres perfect samen te smelten tot één geheel. Heist, carsploitation, neo-noir, Drive heeft het allemaal. Ook op gebied van geweld is dit weer typisch Refn. Enorm ingetogen en innemend maar Refn weet op dit gebied toch op momenten te excelleren en wist bij mij meerdere malen een what the fuck? moment aan de oppervlakte te brengen. De headshot bij Hendricks is hier het beste voorbeeld van , indruk-fucking-wekkend . Op gebied van geweld nooit zoiets excessiefs gezien, ook al is het grafisch maar een fractie in beeld. Dit soort vondsten weet ie daarna nog een paar keer enorm verrassend te brengen, ook al heeft ie de toon met Hendricks gezet. Dik anderhalf uur genieten van deze symfonische poëzie van beeld en geluid, zo overdonderend dat het zijn gelijke niet kent. Ook een knap staaltje sound direction. Op narratief gebied gewoon een lekkere vlotte film, een romance die goed werkt en een payoff die dus gerechtvaardigd is. Alles klopt gewoon.


Gestileerd tot op het bot, cinematografische perfectie en met een cast die spot on is. Gosling bewijst maar weer waarom hij op dit moment één van de beste hedendaagse acteurs is. Mann heeft dan eindelijk een geduchte concurrent die qua stijl zeer vergelijkbaar is. Flabbergasted, totally blown away. Mulholland Dr. is niet langer mijn favoriete film, na 9 jaar van de plaats af waarvan ik dacht dat ze nooit zou geraken. Zo goed is deze Drive. Ik ga maar stoppen, totaal overdonderd door deze adrenaline rush en woorden schieten toch tekort. Film en kunst hebben nooit zo dichtbij elkaar gelegen. Zondag al een herziening .

That's one hell of a ride


Pfew. Even bijkomen van deze doldwaze rit. Ik had een standaard Amerikaans actiefilmpje verwacht met wat fijne invloeden van o.a. het carsploitation genre maar dit is zoveel meer. Dit is niet minder dan briljant. Lussier doet wat Aja later met een totaal ander subgenre deed, een ode aan de pulp film. Wat duidelijk is dat er wat regisseurs zijn die de remake tendens naar de achtergrond proberen te duwen en de Grindhouse tijd van vroeger doen herleven.


Lekkere onzin dit. Drive Angry is één brok sfeer. Komt vooral door de zuidelijke setting, veel foul language, de fucks vliegen je werkelijk om de oren en ook andere cusswords gaan Cage, Heard en co niet uit de weg. Erg fijne humor, veel beeldgrapjes, veel punchlines en een sterke delivery. Zonder echt expliciet te worden veel subtiele sexual references, een out of the open seks scene (met shoot out ) die werkelijk briljant is en Heard doet aan veel suggestief getease. Ik vond haar in Never Back Down een mooie meid, en toen was het eigenlijk jaren weer niks maar Heard is weer terug. What a woman! Ze deed me dan ook erg denken aan Megan Fox, naast een seksuele vibe weet ze een karakteristiek personage als Piper perfect te dragen. Ze weet duidelijk in wat voor soort film zij beland is (I'ma fuck you up!). En zo weet heel de cast dat. Als de cast hun karakteristieke alter ego's weten te dragen kan er ook weinig mis gaan. Verhaaltje is ook nonsens natuurlijk (cults, veel hell lore en een broeierige zuiderlijke setting.


De introductie van haar personage is geweldig, lekker over-the-top, great attitude en in een kort tijdsbestek weet ze een enorm coolness gehalte te creëren rond haar personage. De sequence in de diner, dan de verrassing bij haar thuis, veel gescheld en hand to hand combat . Cage doet wat hij de laatste tijd doet, hij kruipt in de huid van een anti-held, en na Kick-Ass en Bad Lieutenant doet ie dat weer met verve. Hij heeft iets ondefinieerbaars maar in dit soort rollen zie ik Cage graag. Burke speelt een magistrale villain maar wie vooral de show steelt is zonder twijfel Fichtner. Die mimiek en die delivery, bril-fucking-jant. Het geweld is overweldigend, werkelijk een aaneenschakeling aan geweld met veel leuke vondsten, wat splatter en tussendoor lekkere oneliners. 3D was ook dik in orde, niet door middel van voorwerpen die de zaal binnen komen maar vooral het creëren van een echt 3D universum, enorm veel diepte zonder dat de 3-D wereld ook enig moment out of focus raakt.


Visueel ook erg sterk, erg fijne camera angles en door het kleurengebruik weet Drive Angry een erg sfeervolle setting neer te zetten. Realistisch en surrealistisch tegelijk en werkelijk magistrale art deco, en het kleurengebruik en de setting doet de rest eigenlijk. De hilarische over-the-top personages, cool taalgebruik, violence porn, het heerlijke gebrom van de Chevelle en de Charger. en een perfecte cast. Een goed gedoseerde mix tussen een hedendaagse actiefilm met enorm veel invloeden uit een genre die misschien wel het meest verafschuwde genre ooit was. Best wel niche werk dus. Bij mij zijn ze in ieder geval aan het goede adres met dit soort onzin. Gewoon één brok coolness deze Drive Angry, waar een Tarantino u tegen mag zeggen.


Ik ben zwaar onder de indruk, vooral voor liefhebbers van dit soort werkjes maar de erkenning als meesterwerk zal het nooit krijgen. Een cult klassieker in wording daar twijfel ik niet over, in ieder geval niet in my book.

Toch geen beter alternatief kunnen vinden. Mijn eerste To maar met de kennisgeving dat ie gestileerder werk heeft dan dit is toch wel zeer welkom. Een kundige misdaadfilm in elkaar draaien is aan To wel besteedt, alleen jammer dat ie op de actiesegmenten na vrij onevenwichtig is. Al zal dat met Sparrow en Exiled wel in orde komen.

Shootouts zijn in ieder geval heerlijk. Redelijke lengte, sterk sounddesign en vooral goed geregisseerd. Al moet een film op narratief vlak wel van goede huize komen als je stilistisch een zware onvoldoende scoort. Du Zhan heeft gewoon te weinig troeven om het sterke cinema te maken. Ondanks wat sterke elementen grossiert To hier vooral in middelmatigheid.

Toch wel een verrassend leuk filmpje.

Het gegeven is al bekend maar vond de uitwerking toch wel sterk. Vooral het gespeel met social media (de vriendenruzie is briljant) was een fijne frisse wind. Ook erg fijn dat The DUFF de genre valkuilen min of meer ontwijkt en tegen het einde toe niet verdrinkt in haar moraal. Bella Thorne .