Meningen

Hoewel niet echt goed ontvangen door publiek, had ik, mijn smaak kennende, er toch enige 'verwachtingen' bij. Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Verwacht hier geen National Treasure goes Afrika avontuur, maar gewoon een simpel avontuurtje met een technologisch randje dat zichzelf veels te serieus neemt en te over-the-top gaat.

Mijn eerste kennismaking met Parajanov en het gevoel bekruipt mij dat het misschien beter was geweest om met een andere film te beginnen. Eén van de moeilijkere toegankelijke films die ik waarschijnlijk meer had gewaardeerd als ik mij eerst wat meer verdiept had in Sayat Nova en de tabellen die worden uitgebeeld en de betekenissen erachter. Enfin, het zei zo.

Voor mijn gevoel is Sayat Nova een mooi stukje poëzie, maar te gekunsteld gebracht. Het bevat stukjes betoverende muziek, beelden en kleuren en hoewel het fascinerend is, maar slaagt er soms moeilijk in om je aandacht te behouden. Voorlopig 3,0* hoewel een verhoging er best inzit, omdat ik dit echt een bijzondere film vind. Ik moet het gewoon nog even herkauwen.

Saaie kort door de bocht docu. Weinig ruimte voor "mystiek", muziek, achtergrond, ... maar wel genoeg saaie gesprekken. Enfin, over smaak valt klaarblijkelijk niet te twisten kijkende naar de score.

F1. Weet er wel wat van af, maar heb er niet veel mee. Maar dat hoeft bij een docu totaal niet te deren. - Vanaf het begin al direct ergerlijk met die overheersende emo-muziek. Veel te emo. - Helaas saaiheid troef op ieder vlak. Gepraat, races, ... - De film dient veelal als voorbereiding naar dat welbekende moment, zijn dodelijk ongeluk. - Muziek is echt een dikke min; teveel overduidelijk gemanipuleer net zoals bepaalde beelden en zinnen. - Er valt weinig, zeg gerust maar niets te genieten. - Gelukkig de korte versie gezien, hoewel dat voor de score waarschijnlijk weinig had uitgemaakt.

Oei oei oei! Hark Tsui heb ik, ondanks enkele mindere films, best hoog zitten maar hier levert hij barslecht formulewerk af dat nog eens de plank compleet misslaat.

Een groot minpunt is de (slapstick) humor welke op zichzelf al matig is, maar tevens constant wordt herkauwd en hergebruikt (teveel van hetzelfde). Neem alleen al de rat in het appartement dat maar iedere keer blijft terugkomen. Een running gag too far en zo zijn er nog vele voorbeelden.

Toegegeven, met een IQ-loos en onuitgewerkt script (bordkartonnen personages, boring en onrealistische situaties en verhaallijnen, slappe dialogen, ...…) valt er al niet veel te doen. Maar ook qua uitwerking (slechte cast welke niet eens op "automatische piloot" niveau presteert, vervelende emo-muziek, ...) levert Hark Tsui hier broddelwerk af.

De Shinsengumi is een dankbaar onderwerp waar al vele films over zijn gemaakt. En Shinsengumi Chronicles is eigenlijk de zoveelste standaard genrefilmpje. Doch twee dingen liften deze film boven het gros uit. Regisseur Kenji Misumi en acteur Tomisaburô Wakayama (toch wel twee favorieten van mij), beiden het meest bekend van de ijzersterke Kozure Ôkami (ook wel Lone Wolf and Cub) reeks.

Misumi weet een redelijk vlotte en actierijke film neer te zetten, ondanks dat de film in het midden iets inzakt. Dit komt vooral door een gebrek aan focus op de rode draad van de film, iets teveel onnodig gepraat en maar half geslaagde pogingen tot diepgang. Qua cast is Wakayama, zoals zo vaak, gewoon uitstekend en solide (ondanks een toch beperkte screen time). Helaas staat daar tegenover Raizô Ichikawa, een in mijn ogen erg matige acteur (vooral bekend van de Shinobi no Mono en Nemuri Kyoshiro reeksen). Heeft nauwelijks charisma en acteert als een houten plank. Dat hij in zoveel films de hoofdrol heeft gespeeld, is mij dan ook een raadsel. Enfin.

Ondanks dat Misumi degelijk werk aflevert, is het toch een vrij vlakke film. Zaken als visueel mooie scènes, een sterke score en een agressieve expressiviteit zijn hier nauwelijks aanwezig. Gelukkig laat hij met een grand finale een beetje zien waartoe hij in staat is. En het is hieraan te danken dat Shinsengumi Chronicles een solide 3,5* haalt.

In iedere Ernest film zit wel een moraaltje, alleen hier in meerdere mate. Gelukkig wordt dat nergens te storend maar vervelend blijft het wel. De cast (de meesten) is in ieder geval wel wat beter en portretteert serieuzere personages. Zonder twijfel een plus. Alleen jammer dat de 'bad guy' en zijn liefje dat ook niet zijn. En ook jammer dat het verhaal weer slap is en niet kan boeien.

Qua verhaal is Slumming meer dan interessant want potentie heeft het zeer zeker. Maar qua uitwerking heeft het de nodige haken en ogen.

De cast heeft zwaar de neiging tot overacteren. Het valt gewoon op dat ze teveel hun best willen doen waardoor ze juist erg geforceerd overkomen. Verder mist Slumming goede editing. Scenes duren echt veel te lang en hebben de neiging om door te blijven kabbelen.

Verder visueel op een enkele scene na weinig bijzonder, nogal zoutloze drama en humor, en met dialogen die scherpzinnigheid missen (een Naked (Mike Leigh) is het niet).

Nee, Slumming nodigt je niet direct uit om wat meer van Michael Glawogger te zien.

De simpelste dingen zijn juist de prachtigste dingen en deze film bewijst het nog eens. Werkelijk uitstekend camerawerk wat onder andere te zien is in prachtige lange shots en weinig cuts.

Er wordt uitstekend geacteerd, de soundtrack is uitstekend en de sfeer is echt subliem. De film straalt een enorme aantrekkingskracht uit en is vanaf de eerste minuut gewoonweg fascinerend, ontroerend, intrigerend, intens, ...

2001: A Space Odyssey kan hier nog een puntje aan zuigen.

5,0*

Overduidelijk een tvfilm, wat onder andere te zien is aan de decors (vooral bij de conferenties tussen de verschillende westerse partijen), de cinematografie, de productiewaarde, het acteren... Maar toch, hoewel het dus niet zo slick is als bijvoorbeeld Hotel Rwanda, is het op andere gebieden wel de betere. Soms is Sometimes in April iets te overgedramatiseerd gebracht (bijv de muziek) en drijft het vaak op medelijden (richting het einde). Ook slaagt het er niet echt in je mee te nemen, ondanks de plaatsgevonden menselijke tragedies. Het geheel is te oninteressant ondanks wat betere momenten (zoals enkele mooi shots).

John Ford mag dan een regisseur zijn met de nodige palmares, met Stagecoach zet hij een simpele en vrij nietszeggende film neer.

Het verhaal mag dan dun zijn en de standaard (bij)plotjes bevatten, van ergerlijke aard is pas de cast. De stereotiepe en bordkartonnen personages welke zij neerzetten zijn van dien aard dat zij enkel ergernis opwekken. Comic relief Andy Devine met zijn karakteristieke stem, John Wayne die blijkbaar slechts één personage kan spelen, ...
En natuurlijk krijgt eenieder (de "outlaw" Ringo Kid, de Southerner Hatfield, de hoer Dallas, zelfs de alcoholische dokter Boone) zijn/haar moment van glorie. Kom op zeg, verzin eens wat beters.

Er wordt nog gepoogd de film wat gewicht mee te geven door de toevoeging van wat symboliek en thematiek doch deze pogingen zijn op zijn best erg doorzichtig. En in plaats van de film te laten eindigen als ze in de stad aankomen, krijg je ook nog eens een verlengde einde voorgeschoteld. Het moet toch niet gekker worden met die John Ford.

2*. Lijkt mij een mooie score.

Puur op basis van de titel (en dit soort titels doen hen meestal goed) verwacht je een sfeervolle film en wat dat betreft is Brenninkmeijer daar prima in geslaagd. Want sfeer heeft het zeker.

De Stilte van het Naderen weet constant te intrigeren terwijl het dat gevoel van spanning ook goed op de kijker weet over te brengen. Maar tegelijkertijd is dit ook een min. De spanningsboog is namelijk veel te lang terwijl er ook te vaak teveel 'spannende' (had trouwens "agressiever" mogen zijn) muziek aanwezig is zonder dat daar een noodzaak voor is.

Verder een nogal onevenwichtig verhaal met rare beslissingen c.q. ontwikkelingen en met een toch wel tegenvallende cast. Er wordt houterig, geforceerd en onwennig geacteerd waarbij ik het gevoel krijg dat men teveel opgesloten zit in een bepaald keurslijf met een totaal gebrek aan bewegingsvrijheid is. En vooral dit laatste is jammer want een intrigerende film is het wel.

Het mooi gefilmde en minimalistische Su-Ki-Da oogt in eerste instantie naturel en 'anders', maar in retroperspectief moet ik toch concluderen dat het gewoon een erg gelikte maar ook lui gemaakte film is.

De standaard trucjes worden gebruikt voor de opbouw van voorspelbare drama en momentum, en om de kijker mee te laten leven met het gebeuren en de personages. Op (audio)visueel gebied maar ook inhoudelijk; met een erg cliché en melodramatisch verhaal dat godzijdank nog enigszins wordt verhuld door de minimalistische uitwerking.

Het trage tempo is een plus, maar als de personages daar niet in mee kunnen gaan, komt het trage dubbel zo hard terug. En zie hier ook de uiteindelijke ondergang van Su-Ki-Da, welke vooral wordt veroorzaakt door de hoofdpersonages. Geen moment weten zij mij te raken of ook maar enigszins te interesseren, en al snel in het tweede gedeelte, waar de melodrama (en de suspense ) steeds verder wordt opgevoerd, daalt mijn interesse tot het absolute nulpunt.

Experimenteel? Ik moet wat gemist hebben. - Heeft in vele dingen (camerabewegingen, gesproken dialogen) een zekere traagheid. - Moet even op gang komen, maar daarna best interessant, vooral door de dialogen. - Verhaal is best interessant, visueel vaak saai met lange, eentonige shots. - Beelden van Amsterdam (de Pijp?) zijn totaal oninteressant. - Muziek is vrij standaard.

Op de Franse voice-over na (man en vrouw die continu converseren), geen andere gesproken dialogen. Een plus. - Gaandeweg is het beeld (wat je dus ziet) iets interessanter. - Cast is oké zolang de camera wat op afstand blijft. Bij focus op vrouwelijke hoofdpersoon valt ze door de mand. - Iets te lange duur.

Film is duidelijk interessanter voor het gehoor van voor de ogen.

/edit: wat betreft de korte film Holland 6-5 op de dvd: i.p.v één lange take, krijg je continu hele korte fragmenten te zien, waar Volkert van der G klaarblijkelijk langs is gekomen, gevolgd door een intertitle met de volgende lokatie en tijd.De intertitles domineren de toch al kort film veel te veel ( het zijn er namelijk nogal wat). Flut van de hoogste plank.

Een standaard Louis de Funès vehicle. Daarmee heb je Sur un Arbre Perché eigenlijk wel samengevat. Weinig noemenswaardig met als grootste plus de ontwikkelingen terwijl het zich grotendeels op één lokatie afspeelt. Cast, personages, dialogen, ... mwah. Aardige sfeertje zorgt nog voor een voldoende.

Een verrassend hoge score voor een nogal erbarmelijke film met een legio aan minpunten:

- vervelende, opdringerige en vooral vreselijk emo muziek; bovendien slecht getimed en totaal out of place met de film;

- standaard typecasting / stereotiepe personages;

- pogingen tot psychologische "diepgang" mislukken faliekant;

- uitermate slappe en preutse pogingen tot soft-porno erotiek; hierdoor eerder een turn-off dan een turn-on;

- slecht gefilmd en slechte gemonteerd;

- erg moralistisch;

- erbarmelijk "geacteerd" ...

Enig pluspuntje voor mij was het zien van hoofdrolspeler Danny de Kok; altijd leuk om iemand te zien die je privé ook kent. Edoch ben ik blij dat hij het acteren achter zich heeft gelaten. Want net als heel deze film, is het niet om aan te zien.