Meningen

Een groot verschil tussen westerse en oosterse (Japanse) films uit het stomme tijdperk is het gebruik van tussentitels versus het gebruik van een benshi. Westerse films maakten vaak gebruik van tussentitels (stilstaand stukjes zwart beeld met daarin de tekst). Een nadeel hiervan is dat bij een dialoogrijke film de vaak vele tussentitels de kijker telkens uit de film halen.

In Japan heb je de benshi. Een benshi is een persoon die alle dialogen (en dus ook stemmen) op zich neemt. Inderdaad, alsof je gesprekken met jezelf voert met allerlei stemmetjes. Vaak wordt daarbij ook rijkelijk gebruik gemaakt van het toenmalige vocabulaire. Eén van de beste hedendaagse benshi's, zo niet de beste, is Midori Sawato. Zij heeft het vermogen om een film boven zichzelf te laten doen uitstijgen. En dat is ook hier het geval.

The Water Magician is een tragi-romantische dramafilm waarbij de relatie tussen de vrouwelijke watermagiër Taki no Shiraito en de jonge riksja-driver Kinya centraal staat. Het regisseurstrio slaagt er (met dank aan de benshi) in om je mee te doen leven met de vrouwelijks hoofdpersoon. Middels een vrij klassieke verhaalstructuur en -verloop wordt langzaam maar zeker de drama beetje bij beetje steeds verder opgevoerd richting een climax.

Op cinematografisch vlak bevat The Water Magician visueel enkele mooie scènes met een mooie portrettering van zowel de drama als de romantiek. De muziek wordt op zich goed gebruikt waarbij het nergens opmerkelijk is, maar tegelijkertijd ook nergens overheersend (c.q. emo). Maar wat de film maakt is de emotie welke je soms diep weet te raken. En hiervoor krijgt Midori Sawato een dikke pluim.

De serie nooit echt gezien, op een minuutje hier en daar, maar ik denk dat die toch wel een stuk beter is dan de film.

De landschappen, de treintjes met hun gezichten, e.d. zijn vermakelijk en sfeervol, alleen gaat het verhaal erg van de hak op de tak. Voor kleintjes is dat niet zo erg aangezien die vooral kijken naar de plaatjes, maar voor anderen werkt het toch wel storend. Een hoop zaken zijn niet goed uitgewerkt en blijven onuitgelegd, terwijl de film teveel rust op toevalligheden.

Grootste minpunt is echter de slechte cast. Zwaar ondermaats waarbij het nu juist de veteraan is die zwaar tegenvalt. En dan heb ik het natuurlijk over Peter Fonda. Wat een zoutzak! De andere veteraan, Alec Baldwin, doet het nog 'redelijk'.

Toch, als geheel is Thomas and the Magic Railroad best amusant en onderhoudend en zonder de menselijke cast, had er misschien wel een voldoende in gezeten.

De poster is vreselijk, maar de film vermakelijk.

Hark Tsui speelt een aan lager wal geraakte ex-crimineel wiens voormalige bende de stad terroriseert en banken berooft. John Sham is een nerdy ontwerper van geheime wapens voor een geheime afdeling van de politie. Een onwaarschijnlijke 'vriendschap' ontstaat en het duurt niet lang of beide mannen worden opgejaagd door zowel de Hero-bende als door de politie; beiden denkend dat de twee mannen verraders zijn. En dan is daar ook nog Sally Yeh in een dubbelrol als de robot Pioneer II en de bendelid Maria en Tony Leung Chiu Wai als een knullige reporter van de krant. Voor bekenden van HK cinema, genoeg bekende gezichten te zien.

Vette actie, flauwere humor, een beetje romantiek, wat drama, ... Het zit er allemaal in, in wat verder een typische HK film is. Soms wat cheesy en qua look echt eighties (muziek, robots, ...), maar prima onderhoudend en door het tempo en de best vele actiescènes, vliegt de tijd voorbij.

Een film van de gebroeders Coen is altijd wel iets om naar uit te kijken, maar met True Grit slaan ze de plank nogal aardig mis. Zonder enige gêne wordt de kijker de ene na de andere wandelende cliché voorgeschoteld. Iets dat niet alleen in de personages en de ontwikkelingen terug is te zien, maar ook in de dialogen, de muziek en zelfs de geschoten plaatjes. Wat er dan nog rest is een, hoewel degelijk, erg simplistisch, oppervlakkig en eentonig werkje.

Enig lichtpuntje in de duisternis is dat de twee broertjes dit zelf ook hebben gerealiseerd aangezien hun volgende film nog op zich laat wachten.

Alweer levert Aki Kaurismäki, deze keer met The Match Factory Girl, een uitstekende film af waarin op ieder vlak zijn hand te zien is.

Het begint al gelijk met de welbekende sfeervolle rock 'n roll/blues muziek (in andere films van zijn hand vaak ook met andere elementen uit die tijd zoals kledij, auto's…) welke zich doorzet gedurende de gehele film.

Het script en de cinematografie zijn gestript van iedere vorm van uiterlijke opsmuk (uitdragende emoties, slow motion, bewegende camera's, humor, dialogen, …) en deze kaalheid zorgt voor een aangename sfeer van droogheid en troosteloosheid, zonder daadwerkelijk ook die kant door te slaan en werkelijk deprimerend te worden.

Ook nu is de hoofdpersoon, maar weer eens sterk gespeeld door Kati Outinen, iemand die vastgeroest zit is in een uitzichtloze situatie en waarvoor je vrijwel direct sympathie voor voelt. Naarmate de film vordert, lijkt zij langzaam maar zeker haar weg omhoog te vinden. Doch dat is maar tijdelijk want even later gaat ze keihard neer. Dit alles wordt ondergaan met een gevoel van gelatenheid en acceptatie; ook in het eindlot.

The Match Factory Girl is een film welke door zijn duur en vlotte tempo nooit inzakt. Gecombineerd met de eerder genoemde elementen zorgt Aki voor alweer een heerlijk sfeervolle, en in mijn ogen ook feelgood, filmpje.

Dit tweede Power Rangers deel biedt feitelijk meer van hetzelfde, maar dan op een beduidend lagere niveau. Grootste reden hiervoor is naar alle waarschijnlijkheid het veel lagere budget.

Het verhaal is net zo leeg als eerst en dit geldt ook voor de Power Rangers die allen persoonlijkheid ontberen. Maar grootste tegenvaller zijn toch wel de slechterikken die totaal geen slechtheid uitstralen maar er gewoon maar wat op los grappen en grollen.

Verder zijn de dialogen teveel doorspekt met humor, is de muziek slapjes en is het geheel een stuk minder flitsend. Het is teveel een simpele familiefilm geworden met teveel gepraat en te weinig actie.