Meningen

Cactus Flower neemt ruim drie kwartier de tijd op echt op gang te komen waarvan vooral de eerste 15 minuten, tot Matthau in beeld komt, niet om door te komen zijn.

Gelukkig staagt de film erin steeds genietbaarder te worden, wat vooral te danken is aan Bergman, die als enige een personage met diepgang neerzet, en in mindere mate Matthau. Goldie Hawn is echter niets meer wat luchtig opvulsel (en dan nog een Oscar winnen ) terwijl Rick Lenz zwaar vervelend is. Zo'n oncharismatisch persoon kom je niet vaak tegen.

Doch na een tijdje wordt de film vermakelijker met betere humor, leuke dialogen en catchy muziek. Het slaagt erin lekker feelgood te worden ondanks de voorspelbaarheid en het roestige begin.

Normaal gezien weten "dit soort films" (ik generaliseer even) nauwelijks mijn aandacht op te wekken, maar in een Brenninkmeijer (goed of slecht) heb ik altijd wel zin. Doch het was de poster welke direct mijn aandacht trok; prachtige kitscherigheid! De sfeer die het uitstraalt kom je ook bij vlagen in de film tegen waardoor Caged je dan ook moeiteloos weet te intrigeren. Samen met de erg sterke rol van Chantal Demming zijn dit de twee grootste troeven van de film.

Daartegenover staat een miscast vanjewelste. Zonder enig inspiratie of motivatie en met de uitstraling van een vaatdoek, gaat de Nederlandse Golden Raspberry voor slechtste acteur naar Victor Reinier die met zijn non-prestatie er alleen in slaagt om enorme wrevel op te wekken bij de kijker. Daarnaast halen deze interrupties je telkens uit een vaak spannende film; en om dan weer in diezelfde mood te komen is makkelijker gezegd dan gedaan. Schrappen is dan ook mijn opinie.

Andere kleine aandachtspuntjes zijn de score, welke juist industrialistischer had moeten zijn, de soms teveel aanwezige dialogen (zeg meer met minder) en de toch wel voorspelbaarheid (introductie van de 2e vrouw wiens rol vanaf de eerste seconde duidelijk is).

Desondanks erg goed bevallen en ik zie uit naar Brenninkmeijer's volgende project.

Een Aki Kaurismäki die mijn mond open open doet vallen van verbazing. Het moet niet gekker worden.

Ondanks dat het meerdere van zijn bekende handelsmerken draagt, is Calamari Union zonder twijfel één van zijn minder toegankelijke films; de score alleen al bevestigd dat. De film doet qua uitwerking denken aan een combinatie van Jim Jarmusch en Ingmar Bergman, maar dan zonder dat overdreven stylistische.

Een prachtige mix van mooie zwart/wit beelden, sfeervolle muziek, coolheid en leuke, absurde situaties (maar ook met wat drama) maar boven alles ongrijpbaar. En dat ongrijpbare is wat deze film zo bijzonder maakt.

Na lang geleden de remake te hebben gezien, was het slechts een kwestie van tijd aleer het origineel op mijn pad zou komen. Geregisseerd door J. Lee Thompson, een aardige doch zeer zeker geen grootse regisseur, zet hij met Cape Fear een degelijke thriller neer.

Zorgvuldig wordt er een spanningsboog gecreëerd welke gaandeweg steeds meer aan kracht wint. Mitchum en later ook Peck spelen een gevaarlijk spel waarbij qua spanning de aanloop naar de uiteindelijke confrontatie het met gemak wint van de confrontatie zelf. En het is deze spanning welke, versterkt door een solide score en camerawerk (shots vanuit specifieke posities, schaduwspel en belichting, …), de film boven het gros doet uitkomen.

Mitchum zet een goede rol neer en slaagt er zelfs in de kijker sympathie voor hem te laten voelen, ondanks de dreiging welke hij uitstraalt. Helaas kan Peck niet volgen en ditzelfde geldt nog meer voor Bergen (de vrouw) en Martin (het meisje). Beiden overacteren nogal onbeholpen. Gelukkig leveren de overige bijpersonages wel solide werk af.

Geen meesterwerk en ietwat standaard, maar desalniettemin een zeer degelijke thriller.

Aan de poster is het al een klein beetje op te merken, maar zodra de film begint denk je dat je in de twilight zone bent beland met een stel Bud Spencer & Terence Hill lookalikes. En de vergelijking houdt daar niet op.

In een vlot tempo (en met wat fastmotion) krijg je de nodige matige slapstickhumor, knokpartijen en wilde achtervolgingen voorgeschoteld. Helaas bestaat de film voor het grootste gedeelte uit dat laatste en dat werkt verveling in de hand. Met zijplotjes, zoals een lokale bakkerijeigenares die op "Bud Spencer" valt, wordt totaal niets meegedaan. Ze komen alleen even langs voor een extra dosis slapstick en dat is het.

Matig, erg matig.

Naked Weapon gezien in het kader van Jing Wong's Naked trilogie (alleen een trilogie in naam). Het begon met het vrij aardige Naked Weapon uit 1992, gevolgd door deze uit 2002 en Naked Soldier uit 2012. Mocht er ooit een "deel vier" komen, dan gok ik op 2022.

Enfin, de film. Naked Weapon begint vrij aardig met wat onderhoudende misdaadactie. Doch pijlsnel zakt de film in elkaar als je bij het trainingskamp van de meisjes aankomt. Een zeer ergerlijk stuk van maar liefst een half uur volgt waarin de meisjes getraind worden en waarbij de meesten de dood vinden. De film komt deze klap nooit meer te boven, maar zinkt steeds verder weg, met dank aan een slechte, zeer slechte cast (lachwekkende acteerprestaties).

1* voor de actie, want verder is het allemaal toch wel ruk.

Naked Killer begint vrij sterk als een öuderwetse"doch vrij vlotte HK actie/misdaadfilm. De ene keer iets grittier, de andere keer met wat humor. En met een Simon Yam die zijn welbekende typetje neerzet.

Echter na dat eerste half uur zakt het verhaal ietwat in. Er komt wat cheap romance de film binnenwandelen (je moet toch wat verzinnen om de film een langere duur te geven) en het tempo gaat fors omlaag. Gelukkig is daar wat compensatie op visueel vlak (voor de één de dames, voor de ander (mij) de visuele uitwerking). Doch op een gegeven moment kwam verveling toch wel de hoek om kijken. Gelukkig weet Naked Killer wel sterk te eindigen met de twee geliefden die samen ten onder gaan in een grote explosie.

Feitelijk een niemendalletje, maar toch genoeg genoten om het een positieve score te geven.

En wat betreft de "exploitation"... Of ik moet wat gemist hebben, of de heren hier zijn weinig gewend.

Een sterke film met een mooi uitgewerkt verhaal en enkele sterke scènes. Het is echter de (naargeestige) sfeer, opgeroepen door een sterke soundtrack (o.a. de radiogeluiden, stemmen in zijn hoofd, ...) en een perfect bijpassende visuele stijl, die de film maakt. Het is dan ook jammer dat Clean, Shaven last van een soort expres gecreëerde afstandelijkheid, waardoor het er niet altijd in slaagt om je mee te nemen op de trip. Iets wat bijvoorbeeld een Pi wel kan.

Je komt soms van die films tegen die je vanaf de eerste seconde weten te raken en weten mee te nemen op hun reis. En Black Cat, White Cat is zo'n film. De sfeer is top en de soundtrack uitstekend. Het geheel is heerlijk feel-good, het verhaal erg leuk uitgewerkt, vele personages en scènes hilarisch, etc... Gewoonweg heerlijk! Lekker druk, absurd, vermakelijk, vrolijk en spontaan. Echt een fantastische film!

Ik begrijp eigenlijk niet waarom ik hem op 4,5* heb staan. Perfectie bestaat niet en ik moet toegeven dat ik zeer zelden zoveel heb zitten schaterlachen bij een film. De maximale score is dan ook gewenst en 100% verdient.

Cry of the Banshee begint lekker sfeervol met heerlijk ouderwetse horror. Helaas wordt deze ervaring al snel de grond in getrapt.

Het acteerwerk is namelijk van zo'n abominabel slecht niveau dat iedere goede ervaring komt met een overdosis aan irritatie. Het verschilt van simpelweg slecht acteren tot het er veels te dik opleggen tot extreme toneelachtigheid. Erg jammer gezien de rest van de film. Price tilt het geheel nog enigszins op, maar ook hij kan de film niet redden.

Gaandeweg zinkt Cry of the Banshee, ook al niet geholpen door een matig script, lege personages en slecht uitgewerkte ontwikkelingen, steeds verder weg in de poelen des verderf. En dat is zonde.

En oh ja, de dubbing van de honden. Ik weet niet wat dat was, maar realistisch geblaf zeer zeker niet.