Meningen

Ik had er een beetje een hard hoofd in, maar wat laat Kurosawa met Ran toch een werkelijk fascinerend schouwspel zien. Het verhaal op zich is al sterk, maar de uitvoering is ijzersterk. Zowel visueel (cinematografie, kleuren, landschappen, ...) als inhoudelijk (de tragedie, de dramatiek, de actie, …). Echt grandioos!

Je zou zeggen dat een sprookje van Hans Christian Andersen garant staat voor een bovengemiddelde film, maar hier blijkt maar weer eens dat dat totaal niet het geval is. Debet hieraan is vooral de hoofdcast en dan vooral Moira Shearer. Zij straalt constant verveling en tegenzin uit. Dit viel mij zo erg op dat ik ben gaan kijken op internet en inderdaad, zij had al geen zin in de rol en het filmen ging ook niet van een leien dak. Anton Walbrook zet wel weer een prima personage neer als de veeleisende, autoritaire balletimpressario Boris Lermontov. Zaken als decors en aankleding, kleurgebruik, … komen verzorgd over, maar ook niet meer dan dat.

Het verhaal op zich is vrij wisselvallig uitgewerkt. In eerste instantie weet het je aandacht te pakken en vast te houden, doch het "befaamde" middenstuk (kwartier lang ballet) slaagt daar totaal niet in. En zo’n drie kwartier voor het einde komt dan ook nog eens, compleet vanuit het niets, het romantisch plotje de film binnenvallen (je krijgt als kijker geen enkele hint). Aan de ene kant een minpunt, aan de andere kant wordt het verhaal daardoor wel weer interessanter.

Het einde voelt erg gehaast aan, zeker als je ziet dat men voor de rest van het verhaal wel de tijd heeft genomen. Door die gehaastheid ontbreekt het aan sterke dramatiek; iets waar zelfs haar zelfmoord geen verandering in kan aanbrengen.

Enfin, samenvattend: The Red Shoes is interessant, maar weet je op geen enkel vlak te raken. De film staat of valt met de personage van Victoria Page en in dit geval is dat, door haar overduidelijke tegenzin, vallen.

Iedere film, hoe goed of slecht ook, kan je in één woord beschrijven en dat is bij La Règle du Jeu niet anders. Vermoeiend; dat is voor mij de gehele film samengevat in één woord. Vermoeiend.

Gezien met de narration door Kate Winslet; een drama. Totaal onnodig en niet op hetzelfde niveau als de mooie beelden. Hierdoor vervelend en irriterend. En dat heeft weer zijn effect op de beoordeling van de film. - Muziek is een min. Teveel emo-bepalend en neigt naar het bombastische. - Enfin, de film kabbelt rustig door naar het einde, onderbroken door natuurlijk enkele "spannendere" momenten. - Een veel te "degelijke", veilige film en een weinig interessante regisseur.

Reichardt's debuut is tevens de laatste die ik nog van haar moest zien. En River of Grass gaat direct vals van start met een erg irriterende voice-over van de vrouwelijke hoofdpersoon.

Het verhaal op zich is best wel interessant en de film weet, door de afwisseling in personages en plotjes, je aandacht er relatief goed bij te houden. De cast is wel oke en de twist op het einde is een prima plus (Lee wil zich met haar (Cozy) gaan settlen en een normaal leven leiden, waarna zij hem neerschiet en wegrijdt met de auto, omdat zij net uit zo'n "huisje boompje beestje kindje" leven kwam en er juist uit wilde ontsnappen).

Uiteindelijk niet per se een goede film, maar wel best redelijk en de enige van de vijf Reichardt films met wat eigenzinnigheid en durf (en dan heb het ik het niet over dat kleine stukje "full-frontal" naaktheid).

Robot & Frank heeft zijn momenten, maar over het algemeen is het toch weinig bijzonder. Het verhaal op zich is interessant en biedt meer dan genoeg materiaal, alleen is het qua uitwerking (de humor, de drama, de personages, ...) vrij flets.

De cast is redelijk, alleen jammer dat de meeste personages vrij "vergeetbaar" zijn. Positief zijn Frank Langella (Frank) en James Marsden (zoon Hunter), terwijl Susan Sarandon dient alleen maar als opvulling; wat een verspilling. Liv Tyler (dochter Madison) had natuurlijk eruit geknipt moeten worden en over Jeremy Strong (buurman Jake) zullen we maar zwijgen.

Doch het grootste minpunt aan Robot & Frankis het eindstuk. Blijkbaar neemt de film in eerste instantie zo'n lange aanloop om het verhaal te vertellen, dat men besluit om in het eindstuk het tempo tien stappen omhoog te gooien. En wat dan volgt is een sterk staaltje afgeraffeld broddelwerk. In no-time is daar de inbraak, de politie die langskomt, het verzorgingstehuis, ... en is de film voorbij. The End.

Heerlijk achteroverliggend op een klein bootje dat zich lichtjes beweegt op de deining van het water, wordt je in Russian Ark meegenomen op een kort reisje door de russische geschiedenis.

Waar de meesten echter niet verder komen dan het feit dat het in één lange take met één camera is geschoten, zie ik dat juist als een onnodige bijkomstigheid. Natuurlijk, leuk is het wel, maar het biedt nauwelijks enig toegevoegde waarde, terwijl het wel nadelen met zich meebrengt. Bepaalde stukken doen daardoor te gekunsteld aan terwijl er ook bij de cast nog wel het één en ander op aan te merken valt.

Waar Russian Ark vooral in uitblinkt, is het verhalende aspect, welke zeer sterk is. Hoewel de sfeerschepping anders is, schieten mij vergelijkingen als Wojciech Has en Sergei Parajanov te binnen.

Een uitmuntende film.