Meningen

Basic principles: Eat, Drink, Man, Woman. - Aangename film, fijn sfeertje. - Sfeervolle film over liefde (de emotie). Liefde voor je kinderen, liefde voor een passie (bijv. eten), hunkering naar liefde, ... - Zeer aangename cast. Goede rollen van zowel de vader (Sihung Lung) als de drie zussen. - Bij vlagen een zeer aandoenlijke film, maar ook vaak genoeg vrij gewoontjes. Ik mis die echte intimiteit; misschien doordat er teveel kleine plotjes erin zitten.

Verrassend genoeg begint Patisserie Coin de Rue zeer aangenaam door de luchtige, feelgood en hartverwarmende score. Deze bepaald voor een groot gedeelte de sfeer en brengt je toch wel in een zekere flow. En dat is maar goed ook, want onder dat dun laagje valt weinig te bekennen. Naast dan wat oppervlakkigheid, stereotiepe (doch eigenlijk best aangename) personages, matige cast, visueel redelijk fris doch nietszeggend, een chromelijk gebrek aan patisserie, …Het is puur te danken aan de sfeer dat deze minpunten redelijk onzichtbaar op de achtergrond blijven.

Doch halverwege krijgen we de omgang naar drama en is het bye bye luchtigheid en aangename muziek. En vanaf dat moment zit de film in een neerwaartse spiraal. De al veel eerder geconstateerde oppervlakkigheid gaat irriteren terwijl de voorspelbaarheid daar nog een schepje bovenop doet.

Deze eerste kennismaking met Yoshihiro Fukagawa is dan een kleine valse start, toch smaakt het wel naar meer.

Een redelijke western maar met een middelmatig verhaal en eigenlijk ondermaatse acteerprestaties, vooral van Philips. Toch viel er voor mij genoeg te beleven qua vermaak en sfeer.

3,0*

Een vermakelijk maar toch matig vervolg op het eerste deel. Een standaard verhaal en niet veel diepgang maar wel genoeg actie. Leuk voor een 'hersenloos' avondje voor de buis, maar geen tweede kans waard.

2,5*