Yougashiten Koandoru (2011)

Erg mooie film, vanochtend in het vliegtuig nog bekeken

Verrassend genoeg begint Patisserie Coin de Rue zeer aangenaam door de luchtige, feelgood en hartverwarmende score. Deze bepaald voor een groot gedeelte de sfeer en brengt je toch wel in een zekere flow. En dat is maar goed ook, want onder dat dun laagje valt weinig te bekennen. Naast dan wat oppervlakkigheid, stereotiepe (doch eigenlijk best aangename) personages, matige cast, visueel redelijk fris doch nietszeggend, een chromelijk gebrek aan patisserie, …Het is puur te danken aan de sfeer dat deze minpunten redelijk onzichtbaar op de achtergrond blijven.

Doch halverwege krijgen we de omgang naar drama en is het bye bye luchtigheid en aangename muziek. En vanaf dat moment zit de film in een neerwaartse spiraal. De al veel eerder geconstateerde oppervlakkigheid gaat irriteren terwijl de voorspelbaarheid daar nog een schepje bovenop doet.

Deze eerste kennismaking met Yoshihiro Fukagawa is dan een kleine valse start, toch smaakt het wel naar meer.

Yû Aoi blijft toch een lief snoepje.....erhh, hier gebakje..., hoor!

Trage, dromerige feelgoodfilm, die je beter niet kan gaan bekijken als je bezig bent met een dieet! De diverse etenswaren worden namelijk zeer smakelijk in beeld gebracht. Ik ben het wel grotendeels met Legan eens, maar de minpunten stoorden mij minder en het zeer sfeervolle van de film maakte toch dat ik wel op een voldoende uitkom.

Voor mensen die net als ik dagelijk programma's als Masterchef Australia kijken een zeer geschikte film!

Nooit gedacht dat iemand op het idee zou komen om over een banketbakkerij en de mensen, die daar werken, een leuke film te maken. Verwacht geen spectaculaire verwikkelingen. Desondanks ziet de film er in meerdere opzichten smakelijk uit. Yū Aoi laat zich van haar beste zijde zien en dat is altijd meer dan de moeite waard.