Meningen

Shaw Bros heeft aardig wat regisseurs voortgebracht, maar Chia-Liang Liu mag toch wel beschouwd worden als één van de bekendere uit de lijst. Om The Lady is the Boss zal hij echter niet herinnerd worden, ondanks een cast waar je u tegen zet.

De film, waarin de cultuurclash tussen modern / traditioneel en oosters / westers centraal staat, begint verrassend vlot en sterk waardoor je direct in de film zit. Alleen wordt dit jammer genoeg niet doorgezet. Onnodige nonsens (het recruiten van nieuwe leerlingen) dienen zich aan waarbij de saaiheid zorgt voor een enorme inzakking. En voor het verhaal, dat enkel bestaat uit een flinterdun plot en over-the-top doch nietszeggende en bordkartonnen personages, hoef je deze film niet te kijken.

Op de helft is er dan eindelijk een eerste kleine opleving met een amusante discoscène waarin de nodige klappen vallen. Maar in het tweede uur gaan alle registers dan echt open. Een grote confrontatie tussen de school en een lokale sexbardancing (omdat alle meiden op kung fu zitten en ze de klanten niet meer aan hun lichaam laten zitten), een sublieme vechtscène met en op BMX fietsen (met gemak het hoogtepunt van de film en goed gechoreografeerd), …... Vanaf dan is het enkel genieten!

Hoewel natuurlijk alweer wat achterhaalt, valt Zusje direct op doordat je meestal meekijkt door de camera van Martijn (soort first person). Het is dan alleen erg jammer dat dit positieve effect grotendeels teniet wordt gedaan door de vele cuts in de scènes. Het doet de impact teniet en zorgt er gelijk voor dat het verhaal onecht overkomt. Zonder twijfel hèt grote minpunt aan de film.

Wat betreft de personages, ook daar valt genoeg op aan te merken. Naast het feit dat de hoofdpersonen hun tekst vaak emotieloos opzeggen, laten ze allen (en dan vooral Daantje) het afweten op de meer emotionele momenten. Ruzies e.d. ogen daardoor ook niet realistisch. Maar vooral met de personage van Martijn (met die vaak vreselijke monotone stem) wordt veels te weinig gedaan. En dat terwijl juist daar de meeste mogelijkheden liggen tot gespeel met en gemanipuleer van de de andere personages.

Verder wordt er veels te veel gepraat in de film wat de kijker afleidt van het verhaal. Laat de camera het werk doen in plaats van allemaal overbodig gebrabbel.

Gelukkig is het tweede deel beduidend beter met o.a. een mooie 'twist' over het vreemdgaan; ik had al mijn vermoedens maar toch. En dit geldt ook voor het terugpakken natuurlijk. Hoogtepunt voor mij is echter, hoewel niet echt terecht, Herman Brood die even voorbij komt wandelen in de film.

Zusje had mogen eindigen met de scène waarin Daantje de camera uit het raam laat vallen. De rest is onnodige mosterd na de maaltijd. Geen interesse in hoe alles nou precies in elkaar zat al die jaren geleden.