Meningen

Jeffrey Lau's Operation Pink Squad is eigenlijk een typische HK film met de standaard mix van komedie, actie, drama en misdaad. Vaak is de mix onevenwichtig, maar hier werkt het allemaal vrij aardig met elkaar.

Hoewel het in eerste instantie wat bedenkelijk begint, komt daar al snel verandering in door de leuke (melig maar gelukkig nooit te) humor en actie. In een vlot tempo krijg je, zonder dat er pauze wordt genomen, de ene na de andere amusante ontwikkeling voorgeschoteld. Een erg leuk stuk is op 1/3 als tijdens een undercoveroperatie als er eentje vast komt te zitten in de huis van een blinde muzikant. Toch wel een hilarisch stukje.

De cast is goed bezig en zet leuke, niet al te serieuze personages neer. En voor de verandering doen de westerlingen het met hun kleine rolletjes ook oké. Natuurlijk krijg je ook de onvermijdelijke romantiek en drama voorgeschoteld, maar zelfs dat werkt.

Al met al een leuke, onderhoudende film.

Het idee achter Bang, Bang, You're Dead is goed, alleen is de uitwerking erg wisselvallig. De grootste minpunten zijn de vele clichés en het moralisme welke in vele scènes, personages (vooral de leraar en al die ouders zijn vanaf de eerste minuut erg vervelend), dialogen en muziek te vinden is. Daardoor neigt het soms naar saaiheid en wordt het bij vlagen zelfs irriterend. In feite is het gewoon je standaard 'ik wil iets aankaarten tv-drama'.

En toch heeft het ook zijn aardige momenten. Wat vooral opvalt, is Foster's meer dan uitstekende rol, die in zijn eentje de film draagt en tevens redt van de ondergang. Verder zijn de videostukjes uitstekend alsmede het bij vlagen zeer aardig en bijpassend camerawerk en montage.

Niet slecht voor een tv-film. In feite soms verdomd aardig.

Battle for Haditha gezien, en ik moet zeggen dat ik perplex ben. Alleen dan niet vanwege de film zelf, maar vanwege de score. Je zou bijna denken dat er sprake is van een soort van politieke correctheid en dat het not-done is om kritiek te geven op films met zulke onderwerpen. Doch ondanks het onderwerp, is het gewoon een erg slechte film.

Inhoudelijk komt de film niet verder dat een oppervlakkig en erg cliché verhaaltje met oppervlakkige en erg cliché personages en oppervlakkige en erg cliché dialogen. Verder doet ook de cast nog een duitje in de zak met hun vaak erbarmelijke acteerprestaties. Van de figuranten e.d. kan ik het nog enigszins accepteren, maar van de rest toch echt niet.

Ook op (audio)visueel gebied valt de film zwaar door de mand. De muziekkeuze is erg slecht en standaard en over het camerawerk valt al helemaal niets positiefs te zeggen. Puur amateuristisch broddelwerk.

Ik hoef dan ook niet te zeggen dat de film geen moment erin slaagt te boeien of ook maar enigszins te overtuigen. Het amateurisme straalt van alles af. Gelukkig wordt dat bij velen goed gemaakt doordat het dankbaar gebruikt maakt van een onderwerp welke het altijd goed doet. Alleen hoor ik niet bij die velen.

Inwisselbaar en erg voorspelbaar dertien in een dozijn filmpje waarin Sandler voor de verandering eens niet zo ergerlijk is. Met dank aan de humor welke redelijk "ingetogen" is qua puberachtigheid en meligheid. Naast Sandler laat zelfs Shankman laat enige progressie zien. Tot op heden vijf van zijn films gezien en in dit tempo zou hij over vijf films zijn eerste voldoende moeten scoren.

Mooi ingetogen, echt een film om bij achterover te leunen en te genieten. Cinematografisch prima met mooie beelden, hoewel richting het einde bepaalde shots teveel worden herhaald (rennende Shi-wa vanuit een bepaalde gezichtspunt). Het valt onder drama, maar er zitten ook genoeg leuke momenten in. 'Ontroerendste' moment voor mij was toch wel de toespraak van Shi-wa toen hij de scheikundeprijs had gewonnen. De muziek is, zeker in het begin, aardig en bijpassend, maar richting het einde slaat het te ver door richting emo.
Terugkijkend, volgt het verhaal eigenlijk de standaard, cliché paden, maar toch is het nergens saai, langdradig of is het cliché echt opvallend aanwezig. Het eerste gedeelte was wel beter dan het tweede vanwege de relatieve afwezigheid van de opdringerige muziek en omdat het verhaal beter werd verteld. In het tweede gedeelte wordt het wat rommeliger en minder vloeiend verteld (en te melodramatisch). Het einde, waarin de rollen zijn omgedraaid, is daarintegen is uitstekend.

Zoals meestal kijk ik films zonder op voorhand te weten waarover ze gaan. En zo ook met het soms rommelige Bijitâ Q.

En het begint al gelijk met een statement welke mijn wenkbrauwen deden oprijzen. Ik gedachten zag ik de score al dalen tot zeker 2,0*. Maar toen kwam die vroegtijdige zaadlozing. Op dat moment kreeg ik pas door wat voor soort film dit zou zijn.

Sterke statements verpakt in heerlijke humor, welke op zijn beurt weer verpakt is in sterke drama (met als beste de ijzersterke slotscène), welke weer verpakt is in (*kuch kuch*) 'shockerende' scènes, welke weer zijn verpakt in een disfunctionele familie.

In mijn ogen zijn beste tot nu toe en waarom? Omdat alle elementen hier sterk zijn uitgewerkt, maar tevens perfect in balans zijn zonder te overheersen of over-the-top te gaan (ook al zien anderen dat anders in het laatste half uur).

Het inhoudelijke met een gelaagd verhaal, sterke statements, grijpende humor maar ook drama, interessante personages, ... Maar ook het audiovisuele met in mijn ogen een perfect gekozen visuele stijl (DV) en spaarzaam doch uitstekend en op het juiste moment gekozen geluid en muziek. Daarnaast kiest hij hier een conventionele en vrij luchtige en feelgood manier van uitwerken waardoor ieder element de ruimte en de tijd heeft en krijgt om op je in te werken.

Een topfilm als je verder kan kijken dan je neus lang is.

Een eigenaardige film van Greengrass.

Wat vooral positief opvalt is de sfeer en de tijdsgeest. Beiden uitstekend en je waant je dan ook direct in de jaren '70. Daarnaast heb je de docustijl van filmen dat ervoor zorgt dat het apart komt te staan van andere soortgelijke films. Ook de keuze om muziek weg te laten is top. Allemaal stuk voor stuk erg goede pluspunten.

Het probleem is echter dat Bloody Sunday geen moment kan overtuigen (en boeien). Aan de ene kant komt dat ook door het camerawerk (wat ook weer een plus is, ja), maar ook de matige, en soms slechte, acteerprestaties zijn hier debet aan.

Een goed en degelijk gemaakte film; alleen had ik er totaal geen gevoel bij. Ik mis hart en ziel en het overtuigt geen moment.

Mijn vierde van Nicolas Winding Refn (na eerder de Pusher trilogie) en hoewel het van al zijn films de laagste score heeft op MM, is het juist zijn beste tot nu toe.

De Clockwork Orange benadering werkt meer dan uitstekend, hoewel soms iets te onevenwichtig en tv-filmachtig. Erg leuk vermaak met een kunstzinnig randje zonder pretentieus te worden.

Helaas voorbij voor ik er erg in had.

Moet even op gang komen, maar daarna best een intrigerende film. - Bij vlagen zelfs fascinerend. - Onbegrijpelijk dat mensen zeggen dat hier niets gebeurd. - Heeft een gevoel van spanning, melancholie (ondermijdelijke teloorgang en vergeten van het oude, ...). - Visuele uitstraling, sfeer, personages, ... allemaal top. - Vooralsnog Ming-liang Tsai's beste. - Komt net iets te kort voor 4,0*.

Prima en degelijk debuut van Darabont.

Minpunten? Eigenlijk maar eentje, maar dan wel een hele grote, en dat is het script. Deze zit echt boordevol gaten, slappe dialogen en is zo ongeloofwaardig als de pest. Pluspunten? Eigenlijk maar eentje, maar dan wel een hele grote, en dat is de sfeer welke erg sterk is.

Op de achtergrond ondersteund door een fijne score, slaagt Buried Alive erin prima onderhoudend te zijn voor de volle 90 minuten. Matheson is overduidelijk de beste van de cast en zet een goede personage neer. Leigh ondertussen is erg wisselvallig bezig, terwijl de rest valt in de categorie snel vergeten.

Inhoudelijk ruk, maar qua uitwerking uitstekend.