Meningen

Gaston en Leo mogen in hun tijd dan misschien populair zijn geweest, ik heb er in ieder geval niets van meegekregen. En na het zien van Paniekzaaiers kan ik niet zeggen dat ik nu iets heb gemist. Zwaar verouderd (muziek, humor, ...) en erg flauw en simplistisch (humor, personages, acteren, ontwikkelingen, ...). Verder mis ik een rode draad in een film dat zich grotendeels van sketch naar sketch beweegt. Door dit alles voelde de duur niet aan als 100 minuten, maar eerder 300 minuten.

Leuk voor de 6-, maar ik kan er weinig mee.

Het verhaal op zich is wel grappig, alleen is de uitwerking ervan (personages, humor, dialogen, ...) voor mij te flauw en te kinderlijk. Gelukkig maakt het einde wel wat goed als het tempo wordt opgevoerd en het verhaal in een stroomversnelling komt. Andere positieve punten zijn Kraaykamp jr die de interessantste personage neerzet, en de voice-over.

Het Vliegende Schip is het tweede deel in de Piet Piraat reeks, en direct ook de beste.

Het slaagt erin om direct vanaf het begin interessant en onderhoudend te zijn. De setting is leuk en de decors aardig, terwijl het genoeg spanning, avontuur, humor en goede ontwikkelingen heeft om je aandacht vast te houden. Gewoon leuk en simpel zonder te overdrijven; iets wat het derde deel de nek omdraait.

Een geslaagde kinderfilm.

Forse tegenvaller na het zien van het eerste deel. Alles is grootser aangepakt, maar een succes is het niet. Wat vooral opvalt is dat het kinderlijke is vervangen voor het kinderachtige. De humor, de personages, de ontwikkelingen, ...

Faber schmiert er maar wat op los als Kapitein Eksteroog en ook de andere personages voegen nauwelijks iets toe. En de toevoeging van liedjes is al helemaal een fiasco. Verveling en gegaap kwamen al snel opzetten en dan nog te bedenken dat er nog meer dan een uur te gaan was.

Ik verwachtte half een saai portret van één of ander lang vergeten persoon die vroeger oh zo belangrijk was. Tot mijn aangename verrassing bleek dit niet helemaal het geval. Ja, de docu biedt een vluchtige impressie van Mussert (nog nooit van gehoord) maar is nimmer saai doordat het niet vervalt in een simpele, droge opsomming van feitjes of statistieken. Ook de korte duur en een prima afwisseling tussen korte interviews enerzijds en authentiek film- en fotomateriaal anderzijds draagt bij aan de positieve ervaring.

Zonder dat de docu echt een waardeoordeel (of diepgang) probeert te geven, krijg je wat inzicht in de beweegredenen van een man die dacht het juiste te doen voor zijn land; en eigenlijk ga je daar best wel een eind in mee. Totdat hij (en jij ook als kijker) zwaar en hard op zijn nummer wordt gezet door de aanklagers die hem, en toch terecht, ter dood hebben veroordeeld.

Marokkanen… Zooooo passé. Maar blijkbaar is het te moeilijk om eens wat anders te verzinnen.

De President is een onkomische komedie met de standaard over the top karikaturale stereotiepe en domme personages. De humor is veelal matig met slechts sporadisch een geslaagde grap. Qua cast valt er weinig op te merken. Ondermaats as usual(en verwacht).

Als ik het in het kort zou moeten samenvatten, dan zou ik zeggen een vermoeiende film.

Nicolas Winding Refn levert met zijn debuutfilm Pusher een sterke misdaaddrama af.

Lekker rauw (low budget) geschoten en zonder allerlei onnodige opsmuk waardoor het een realistische look heeft. Qua cast valt vooral Kim Bodnia op die supersterk acteert; die vent nooit eerder gezien, maar maakt direct indruk. Hij zet een uitzonderlijk sterke personage neer en tilt Pusher in zijn eentje naar een hoger vlak.

En ziedaar ook het verschil met de andere twee films in de Pushertrilogie.

Op papier (en hoe je het dus schrijft) klinkt het allemaal leuk, maar qua uitwerking zie ik weinig van die geniale humor terug. De personages, dialogen, ontwikkelingen, ... zijn te slap en horen voor mijn gevoel meer thuis is een misdaadserie.

Een teleurstellend vervolg op het sterke eerste deel.

Bij vlagen boeiend en onderhoudend, maar er is niets wat echt boven het gemiddelde uitsteekt. Het mist dat rauwe, realistische sfeertje welke jammergenoeg is vervangen voor geliktheid. Het verhaal is wat slapjes met matige verhaallijnen (met bijv. slaapverwekkend climax richting het einde) en scènes die te lang doorgaan en ook de personages kunnen geen potten breken. Allemaal wat aan de neppe en ongeloofwaardige kant.

Maar wat vooral teleurstelt aan Pusher II is de cast. Niemand is in staat de film ook maar een klein beetje te dragen of toont überhaupt de wil. Wat wel aardig is, is de muziek maar verder blijft de film in een cirkeltje rondlopen.