Meningen

Stone brengt het zoals gewoonlijk met veel bombast en opgeklopte emoties maar kan desondanks niet verhullen dat Wall Street in essentie een banale en voorspelbare prent is. De film heeft hoogstwaarschijnlijk zijn populariteit grotendeels te danken aan het zelden eerder zo gedetailleerd verfilmde thema en de typische larger-than-life antagonist gespeeld door Douglas.

Aha, niets beters dan het holst van de nacht om geconfronteerd te worden met de heerlijke leegte van een late Jerry Lewis. Jerry was anno 1966 eigenlijk te oud en te dik om nog weg te komen met zijn persona van klunzige schelm. De grappen en grollen blijven grotendeels achterwege (zelfs het nasale Joodse stemmetje had hij in dit tijdperk al opgegeven), wat resteert is pafferige potentaat Jerry die kortademig en zonder er zelf echt in te geloven de kijker aanspoort: "hey hey! Er zijn allerlei maatschappelijke en culturele veranderingen gaande! The times they are a-changing. Maar, kijk eens hier: de consumptiemaatschappij! burgermansfatsoen! Onschuldige seksuele toespelingen!" Dat alles lijkt Jerry ruimschoots te moeten volstaan. Een plot is er dus eigenlijk niet, humor al evenmin, maar ik heb toch erg genoten van deze lang uitgesponnen variété act.

Aha, razzle-dazzle! Ring-a-ding-ding! Vanaf de openingsnoten van What Women Want besef je dat je in een opulent universum terecht gekomen bent. Een portie luxueuze weldaad getekend Nancy Meyers, de koningin de overgebudgeteerde rom com - maar die steeds met copieuze winstmarges uit de kosten komt. 70 miljoen heeft dit handgemaakt New Yorks luxeproduct gekost. Dat is hetzelfde budget als Saving Private Ryan. We wisten al langer dat de vastgoedprijzen in Manhattan de pan uit swingen, een film die zich situeert in dit elitair wereldje mag dan ook wel een navenant budget hebben! Een film in hartje Manhattan draaien voor een schamele 25 miljoen? Get outta here!! Ik had het persoonlijk niet erg gevonden om ook een aanzienlijke meerprijs te betalen voor een kaartje, 35 euro bijvoorbeeld, op voorwaarde de bioscoop mij het gevoel geeft te kunnen baden in dat typisch New Yorks gevoel van yuppie verfijning. Kolossaal, overrompelend en eloquent spotlustig.

Mel Gibson onderging voor deze rol een heuse 'Brat Pack' metamorfose en swingt door het schijnbaar plastische universum van de Park Avenue reclamebedrijven als een Dean Martin op amfetamine. Er is nagenoeg geen enkele scène dat hij niet al tapdansend, knipogend en wijsvingerdraaiend in beeld verschijnt, ritmisch op een soundtrack volgestouwd met Sinatara nummers. Hij gebruikt woorden als 'toots' en 'skirt' omdat hij van de oude stempel zou zin, maar paradeert eerder rond als een vleesgeworden jaren '30 pastiche. Ja, dit is werkelijk een haute couture update van de eenvoudige screwball komedie, als een door Gene Kelly geïnspireerde sleutelhanger van Louis Vuitton. Natuurlijk voelt het allemaal erg overpriced aan voor zo'n banaal gegeven, maar is er een andere romance van de post-bourgeoisie denkbaar? Kan een simpele kalverliefde nog standhouden in Manhattan - dat pretpark voor miljonairs? Mijn enige klacht aangaande What Women Want is dan ook dat de film bijna té perfect aanvoelt, de stijloefening van Meyers is zo uitzinnig en briljant dat haar genie bij vlagen kil en beredeneerd overkomt. Ondanks zijn protserige speelduur van 127 minuten, raast de film zo voorbij, maar op het eind moet je toch even op adem komen, alsof je net in het midden van 5th Avenue werd aangereden door een witte Lincoln limousine. Ain't that a kick in the heeee-aaaaaad??

Voor al degenen die dachten dat Johnny Guitar de eerste genderbender-western was, Woman They Almost Lynched van B-film coryfee Dwan (een miskend auteur als we de eminente Jean-Claude Biette mogen geloven) kwam mooi een jaar eerder! De film speelt zich af tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog in een stadje waar een bende puriteinse Pilgrim Mothers de plak zwaaien onder leiding van een corpulente matriarch die 'de neutraliteit' wil behouden. Op deze Noord-Zuid breuklijn tekent er zich een ander contrast af, namelijk tussen de protagoniste en de antagoniste: de roodharige zondagschoollerares die zelfs outlaws als Jesse James (gedegradeerd tot een beta male sidekick in deze feministische parel) de les spelt en onvrijwillig salooneigenares wordt versus de hyper-seksualiseerde banditqueen met hoekige Germanistische gelaatstrekken die zich heeft aangesloten bij een bende Confederate Guerillas, bye bye mannelijke WASP hegemonie van het Wilde Westen. Na een paar serieuze catfights lijkt de film af te steven op een erruptie van hormonen en geweld, maar uiteindelijk kiest Dwan – zoals de titel al doet vermoeden – voor gemoedelijkheid en verzoening. De burgeroorlog komt ten einde, het 'neutrale' stadje verenigt zich in de saloon om samen luidkeels Dixie te zingen, zelfs de grootste pillaarbijters gaan aan de fles. En John Ford zag dat het goed was.

Lage beoordelingen voor een verrassend sterke komedie. Ik sluit me volledig aan bij FisherKing: Working Girl is een geslaagde jaren '80 update van het screwball genre, maar kan evengoed omschreven worden als Assepoester met yuppies of een light-versie van het (ironisch genoeg veel flauwere) Wall Street.

Alhoewel het scenario en de regie op z'n minst bovengemiddeld kunnen genoemd worden, put Working Girl toch zijn voornaamste charme uit de acteerprestaties: op zich kan men Melanie Griffith eventueel als een gelimiteerde actrice beschouwen, maar ze schittert in de rol van ambitieuze underdog met een klein hartje. Ook de twee voornaamste bijrollen, Ford als prince charming en Weaver als dominante bitch, zijn uitstekend.