Working Girl (1988)

Toen in de openingsscène zowel de belachelijke coiffure van Melanie Griffith en Joan Cusack als Griffith's irritante stem de toon aangaven, was ik niet echt verwachtingsvol voor deze film, maar gaandeweg valt er toch toe te geven dat de film een zekere charme heeft, hij vlot wegkijkt, toch een portie humor inhoudt, het intrige amusant is en aanvaardbaar opgebouwd en uiteindelijk de drie hoofdacteurs de film toch flink ondersteunen. Ook goede aangepaste muziek.

Een contradictie is inderdaad dat de film een Oscar wegkaapte, weliswaar "maar" voor de muziek, maar dat ook de acteurs fameus werden gelauwerd, minstens genomineerd, en dat anderzijds de waarderingsscores, ook bij IMDB, redelijk laag zijn.

“Tess, you don't get ahead in this world by calling your boss a pimp.”

“Well, he is.”

Aardige film. Alleen al die jaren 80 kapsels en kleding zijn geweldig, en ook het verhaal over een jonge vrouw die zich wil opwerken binnen een bedrijf op Wall Street zit sterk in elkaar. Griffith is geen geweldige actrice, maar ze heeft een screen presence waar je u tegen zegt.

Ford, Weaver en Cusack acteren een stuk beter en hebben alle drie hun sterke momenten. Het verhaal over een vrouw die zich wil opwerken binnen een mannenwereld had een scherpe satire kunnen opleveren, maar regisseur Nichols houdt het vooral luchtig en plezierig. Met uitstekende acteurs die ervoor zorgen dat het wat taaie verhaal boeiend blijft. Geholpen door een sfeervolle en zeer overheersende soundtrack.

Half puntje extra voor Melanie Griffith in haar lingerie.

Goeie film waarin een ambitieuze secretaresse de zaken van haar baas waarneemt als die een gebroken been heeft. Een goed uitgewerkt verhaal waarin een vrouw het wil maken in de grote stad. Qua aankleding typisch een product van zijn tijd (alhoewel het waarschijnlijk voor die tijd ook al wat overdreven was). De drie hoofdrolspelers doen het leuk en in de bijrollen stiekem aardig wat bekende namen. Absoluut vermakelijk, maar mijn initiële 4.0 sterren zijn wat te hoog gegrepen.

Kevin Spacey in een bijrol. Uitermate charmante film, vind ik. En ik deel volledig de mening van lieve scorcese.

De veerboot over de Hudson brengt Tess van Staten Island naar Manhattan, van een volkswijk naar het financiële centrum van New York. Op de achtergrond zijn afwisselend wolkenkrabbers, het Vrijheidsbeeld en een Amerikaanse vlag te zien, symbolen voor welvaart en de Amerikaanse Droom.

Met haar kattige stemmetje speelt Melanie Griffith, de dochter van Tippi Hedren, een vrouw die het glazen plafond wil doorbreken. Om ernstig genomen te worden moet ze haar kleding, haar kapsel en haar dictie aanpassen, zonder haar vrouwelijkheid op te geven. Onderweg schudt ze enkele stereotiepe macho's van zich af, gespeeld door Alec Baldwin en Kevin Spacey in een grappig bijrolletje. De grootste bedrieger blijkt echter zelf een vrouw te zijn. Harrison Ford vertelt een fictieve anekdote over het echte litteken op z'n kin. Het is een werkvloerkomedie, al is de toon vaak ernstig. De secretaresse die de plaats van haar baas inneemt, is een variant op een klassiek gegeven. Joan Cusack levert enkele puur komische momenten.

Kapitalisme is de nieuwe religie. New York is het nieuwe Jeruzalem, zoals Carly Simon zingt in het themaliedje Let the River Run. Je moet niet langer werken om een plaats in de hemel te verwerven, maar om op te klimmen op de economische ladder. De vergadering kort voor het einde lijkt op het Laatste Avondmaal: er zijn dertien aanwezigen waaronder één verrader.

De camera beweegt veel. Hij omcirkelt de dansers en er zijn lange tracking shots met aandacht voor de omgeving en reacties op de achtergrond, verschuivend van gezichtsstandpunt. Spiegels worden benut in de liftdeur en in de badkamer. De kijker ziet Tess op de gang in Katherines huis terwijl Jack zelf in het ongewisse blijft. Deze oude favoriet heeft de herkijkbeurt met glans doorstaan.

Bekendste rol van Melanie Griffith, met verder twee acteurs die ik toch vooral ken van hun blockbusters: Ford en Weaver. Bijrolletjes voor Joan Cusack, Alec Baldwin en Spacey (ironisch genoeg in de rol van halve sex offender) maken dit best een sterk bezette film.

De film gaat over de moderne klassenmaatschappij: de volkse Tess en haar vrienden hebben een sterk accent, ontplofte jaren 80 kapsels en dragen clowns make-up, en wonen een half uur varen van Manhattan op Staten Island. De rijken, Kiki en Bob, wonen in luxe appartementen in Manhattan zelf, dragen kleding duurder dan een tweedehands auto en never the twain shall meet. Nou ja, wel dus, op het werk worden de klassen ingedeeld in de koffiehalers en de koffiedrinkers.

Working Girl speelt de hele film met dit gegeven, draait het om, en slaagt er redelijk in te vermaken, ondanks een niet bijster boeiende plot. Daarbij wordt gemikt op herkenbaarheid en een voorspelbare romance waarna Tess zich definitief opwerkt tot de ruling class. De dubbele boodschappen (vrouw kan zich niet op eigen kracht opwerken maar heeft een man nodig, de klassenmaatschappij is iets om na te streven) geven de film wel iets hypocriets. Kleine 3 sterren.

Als er niks aan te merken is dan is een hoog cijfer zonder meer op zijn plaats. Dat is het geval met Working Girl, een modern sprookje over een naieve jonge vrouw die het wil maken op de werkvloer; de kans doet zich voor wanneer haar bazin in de kliniek belandt na een ski-ongeluk en ze een belangrijke deal op eigen houtje voorbereidt. Het is feelgood all over met wat romcom ertussen, maar met een cast als deze was dit dubbel genieten. Sigourney Weaver als bitchy boss (of boze koningin) en Harrison Ford als sympathieke vrouwenzot (of charmante prins) vielen me echt in goede aarde. Het bijrolletje van Spacey helemaal in het begin van de film is opvallend. Het klopt wel dat het een erg karikaturale afschildering is van het zakenleven, maar mij stoorde dat niet. Waarom zou je in een dergelijke film hier wakker van liggen? Het is gewoon de bedoeling dat die klassenstrijd tussen lagere en hoge functies op allerlei manieren uit de verf komen.
Zeker voorspelbaar( zo leed het geen twijfel dat Jack ook de vriend was van de bazin ) en op het vlak van humor was het nooit echt bovenmaats, maar het was verbazend goed gescript en met Tess leef je mee. Nipte 4*

Feestje van de duale moraal.

Griffith is in de bovenlaag de held van het verhaal - de held van de moderne vrouw, die zich volgens de aloude American Dream opknokt en overwint. Maar als je iets dieper kijkt gaat ze gewoon over lijken, steelt en bedriegt ze alles bij elkaar, en flikt ze alle rotstreken waar ze zelf haar grote nemesis Weaver van beschuldigt - terwijl Weaver vanuit een iets andere optiek gewoonweg onschuldig is en het beste met Griffith voor had. En ondertussen wordt Ford nog even als speelbal zonder ogenschijnlijke eigen wil gebruikt. Niet zo fraai allemaal eigenlijk.

Daar, even een alternatieve visie op het verhaal. Wellicht ingegeven doordat ik Griffith nou een keer nooit zo sympathiek gevonden heb, maar Weaver altijd wel - en die krijgt dan ook nog eens de punten voor de rol van underdog. Jammer dat ze relatief weinig ruimte krijgt, ik had best wat meer van haar willen zien in plaats van het toch wat zeurderige gedoe van Griffith. En Ford, wat een melkmuiltje is dat hier nog, hij lijkt haast te jong voor zijn rol.

Verder kan ik de film eigenlijk alleen maar overgewaardeerd vinden - het verhaal heeft nog wel iets, al komt dat er maar matig uit, maar verder zie ik er niet echt iets bijzonders in. Nominaties zijn al wat overdreven, maar een Oscar voor de soundtrack? ik mis daar kennelijk iets.

Working Girl (1988) toont duidelijk aan dat men in die periode nog goed in staat was om boeiende en vermakelijke komediefilms te maken die niet alleen voor plezier zorgden, maar ook een sterke inhoud en een diepere boodschap hadden. Het was een tijd waarin komedies niet alleen gebaseerd waren op oppervlakkige grappen, maar waarin een goed uitgewerkt verhaal, interessante personages en maatschappelijke thema’s centraal stonden, waardoor de films zowel vermakelijk als inhoudelijk waardevol waren.