Meningen

Heeft overeenkomsten met junk food.

Ik hou best van westerns en zelfs wel van cheesy westerns, maar dit oppervlakkige popcorn-vermaak is niet aan mij besteed. Karakters die niet worden ontwikkeld zodat er geen beroep wordt gedaan op je empathische vermogens, een Jennifer Lawrence lookalike, chronologiefouten (de make-up van de Indiaan), ontelbare doden en een hele hele lange shootout... dit was wel erg piefpafpoef.

De dorpsbewoners hadden gewoon die 20 dollar moeten aannemen, dan was hen (en ons) een hoop ellende bespaard gebleven.

Ik heb het origineel en de Seven Samurai nooit gezien, maar ik hoop dat die beter zijn. 2* voor deze en snel vergeten.

Een film die zichzelf niet te serieus neemt, maar wel met vakmanschap gemaakt is. Dat verdient een 7, ook al zal het niet mijn leven veranderen.

Een typische Gilliam film. Weer gaat het over mensen die zichzelf buiten de maatschappij plaatsen omdat ze fantasie verkiezen boven de realiteit. Dat is zo in Brazil, Fisher King, maar is ook vaak een thema in zijn andere films. Dat trek ik vaak goed ( m.u.v. Imaginerium). Don Quixote is redelijk toegankelijk voor Gilliams doen.

Ik heb wel sterk het vermoeden dat dit zijn laatste film is. Het einde van deze film is een statement dat waarschijnlijk goed op Gilliams eigen levenshouding toepasbaar is. Alleen of Don Quixote door mag gaan als zijn magnum opus... dat lijkt me niet. Daarvoor is, imho, het bij vlagen toch iets teveel herhalingen van eerder werk (inclusief het scheefhouden van de camera enzo).

Al met al goed vermaakt. En loont zich om nog wel een paar keer te kijken voor de detaildingetjes.

Zooo…. Onder de indruk. Wat een geweldig spel! Wat een gelaagdheid! Wat een pracht!

Het enige wat me weerhoudt om naar de 9 te gaan is: het wil teveel. Teveel vertellen. Ken je dat, dat je in de bioscoop zit en eigenlijk naar de w.c. moet, het een goede film vindt, maar toch hoopt dat het snel afgelopen is? Dat had ik aan het einde van de film. Hoe goed ook… komt er wéér een nieuwe ontwikkeling.

Maar nogmaals: onder de indruk van mevrouw Paquin, de rest van de cast, van de straatbeelden, de personages… Van harte aanbevolen voor wie van een goed drama houdt!

Lekker cheesy, met echte klassieke scènes zoals met de duif. Zeker het begin is goed, maar later duurt ‘ie wat te lang - wat ook wel past bij jaren vijftig science fiction films. Al met al een van de leukste Burton-films.

At-at!

Leukste grap: Don’t run, we are your friends!

Geen film voor historici. Er wordt te krampachtig geprobeerd om 21e-eeuws #metoo politiek correct te zijn, terwijl dat niet toegepast kan worden op de 16e eeuw. In Elizabeth, die we toevallig gisteravond gisteravond nog gezien hebben was dat ook wel enigszins het geval, net zoals andere historische onjuistheden, maar minder opzichtig.

Daarnaast was de muziek soms ronduit slecht en cheesy en zorgde onbedoeld voor een komisch effect.

Het acteerwerk van de hoofdrolspeelsters redde de boel nog een beetje, evenals de shots van het landschap. Eindscore: 2,5 ster.

Ik heb geen andere uitvoeringen gezien, dus kan ik ook niet vergelijken. Naar ik begrijp moet de BBC serie dicht bij de oorspronkelijke tekst liggen, dus ik was wel voorbereid op moeilijk te volgen teksten en monologen. Ik had echter niet verwacht dat het tempo zo hoog lag. Ook met ondertiteling is het onbegonnen werk om alle tekst te volgen. Dat komt ook door de regie.

Verder is het bij tijd en wijle wel echt sprookjesachtig (het bloemenbed van Titiana in het bijzonder), maar luchtig is de toon niet echt, soms eerder grimmig. Het toneelstuk in de laatste akte zal vast veel humoristischer moeten ziijn, maar nu is het een slome onderbreking.

Van de acteurs steelt Helen Mirren de show.

‘A good book could be written about the bastardization of great novels, and Victor Hugo’s “Les Misérables” woukd make a fine Exhibit A. Rarely has any work of literature received such a pummeling at the hands of a succession of publishers, translators, filmmakers, and musical impresarios...’

Deze versie is naar mijn mening alleen voor musical liefhebbers. Nu ben ik geen echte musical liefhebber, maar ik zie toch wel de charme van musicalachtige films als JCS, Moulin Rouge!, of La La Land. Maar dit trok ik toch slecht, van de overbodig snelle montage tot een klef liefdesverhaaltje en zingende Russell Crowes. Het mankeerde er nog maar aan dat ze niet gingen dansen. Brr.

Mwôh. Het is geen Death of a Salesman. Mijns inziens kwam het ‘Misfit’-gedeelte niet echt goed uit de verf. Deels komt dat door het gedrentel van de heren rond de schone dame, maar ook door lange scènes die echt wel wat kernachtiger hadden kunnen zijn, en een onevenwichtig script dat twijfelt tussen komedie, drama en entertainment. Monroe’s acteerwerk hielp niet mee, hoewel ze af en toe wel op dreef was. En Wallach leidde me ook af omdat zijn rol wel echt dicht bij die van TGTBATU ligt. Al met al werd ik niet echt geraakt.

Amusant maar ook niet meer dan dat. Anno 2021 heeft deze kijker iets meer nodig dan kinderlijk achter elkaar aan rennen terwijl er een aap aan de lamp hangt. Af en toe was het zelfs ronduit flauw. Het thema, mid-life crisis, wordt echter wel subtiel en integer behandeld. En er zitten ook leuke verrassingen in zoals plotseling een balanceeract door Rogers. Ik vond haar sowieso de film dragen, ook al deed Grant het goed.

De DVD belichtte in het menu enzo Monroe, maar haar rol was niet bepalend of zelfs noemenswaardig.

I am the one and only

Deze film stelt een heleboel vragen over identiteit, menselijkheid en realiteit. Ik lees hierboven een hoop reacties van mensen die laser geweer-actie missen, maar als je scifi vooral interessant omdat het filosofische vragen kan stellen, dan zit je met deze film goed.

Regisseur met lef.

Een mannenfilm. Niet zozeer hersenloos knallenschietenactie mannenfilm, maar een mannenfilm over... emoties! Hard, rauw, confronterend, beschamend, dat alles. En onvermijdelijke gebeurtenissen. Noodlot. Tragedie.
Maar helemaal aan het eind viel het me toch op dat het toch ook wat misogyn over kwam.
Immers, de ene vrouw verraadt haar eigen man en veroordeelt hem eigenlijk ter dood, terwijl de ander nog meer richting echt *evil* gaat en ervoor zorgt dat haar man een onschuldige vermoordt. Terwijl de derde om mysterieuze redenen een groot deel van de film onbereikbaar is.

En verder: een acteursfilm. Ik bedoel maar: wat een cast. Spreekt voor zichzelf.

En toen kwam de aftiteling. Clint Eastwood op regie. Okee, petje af, want duidelijk de beste film van zijn hand - tenminste, van de films die ik gezien heb. Maar aan de andere kant verklaart het ook het overduidelijke mannenperspectief. En mogelijk de misogynie. Want Eastwood als acteur en regisseur kan ik toch ook niet helemaal los zien van zijn Republikeinse conservatieve gedachtegoed. Natuurlijk, dat kan prima al in het script gezeten hebben, maar dan vind ik het nauwelijks toeval dat Eastwood dit script gekozen heeft. Maar genoeg gemiep over Eastwood: Eén van de beste films uit de eerste paar jaren na het nieuwe millennium.