Meningen

Ik heb deze in 3D gezien. Het is toch wel een van de betere 3D-films. Maar ook in 2D zullen de indruk van de grootte van de aliens en machines, en het kleurgebruik prima overeind blijven staan.

Maar ja, het verhaal hè. Cliché na cliché. Weer een conflict tussen de soldaten. Weer een gevecht. Saai hoor. Maar niet zo ridicuul als bijvoorbeeld in Alita: Battle Angel. Ik voel me daarom geforceerd om 2,5 ster toe te kennen. Komt Del Toro goed mee weg.

Ik wou schrijven: bijna, maar het is toch best wel een stuk verwijderd van de goede film.

Categorisering is niet sciencefiction/avontuur maar romantiek. OK, de setting is dan wel in de ruimte maar sshhht.... het is allemaal één grote metafoor. Alles staat in dienst van de relatie tussen de twee hoofdrolspelers. Wel een beetje jammer dat het plot af en toe een beetje te lijden had onder die niet al te subtiele tweede laag.

Kan me zo voorstellen dat als een pril (hetero?j stelletje dit zou kijken ze beiden plezier zouden hebben, maar zij iets meer dan hij.

Voor de rest wel mooie plaatjes, wel oké acteerwerk, maar eigenlijk weinig dat de middelmaat ontstijgt. Zo, en nu ga ik googelen of Sony/Colombia eigenlijk altijd middelmatige films leveren, want ik heb zo’n vermoeden.

Een groot glas pure ranja.

Ik moet toegeven: eens per 10 of 15 minuten zit er een sterke one-liner of redelijke grap in. Maar na een uur trok ik de zoetigheid en voorspelbaarheid niet meer.

Ik stel bij van 4* naar 3*. Ik zal vast een impopulair standpunt innemen, maar Stone stuurt me veel te veel wat de kijker moet vinden en voelen bij wat er gebeurt. Het moralisme ligt er behoorlijk dik bovenop, en bij tijd en wijle is het zelfs wat melodramatisch met die ‘brieven aan oma’. Barber’s Adagio is een mooi stuk, maar om dat nou 20 keer eronder te mixen… Waar Apocalypse Now worstelt met waanzin, waar Full Metal Jacket ironiseert, daar is Stone sentimenteel met een gebrek aan subtiliteit.

Bij een eerste keer kijken is het heus indrukwekkend, maar kijk je ‘m vaker dan is er weinig nieuws te ontdekken en verliest het snel aan zeggingskracht.

Vond het een interessante, maar ook lastige film. Niet zozeer lastig voor wat betreft wat er gebeurt, maar het is soms zo dromerig, zo duidelijk niet realistisch. En dan toch weer abrupte overgangen naar de volgende scène.

Ik las ergens de vergelijking met Citizen Kane. Daar kon ik ook niet veel mee, althans begreep ik niet waarom dat nu zo’n meesterwerk zou moeten zijn. Soortgelijke kijkervaring had ik met deze film.

Hoe je met vakmensen en veel budget een draak van film kunt opleveren. Een aaneenschakeling van cliché's, karikaturen, voorspelbaarheden enerzijds en ongeloofwaardige handelingen en verhaallijnen anderzijds. Gemiddeld elke minuut wel eens "Really?" gedacht. Ongeveer evenveel gevoel voor historie als "King Arthur". Slechte muziek ook.

1,5 ster voor de mooie plaatjes en de onverholen commercie.

Op zich is het plot wel goed, maar Nolan heeft teveel haast. Dat de kijker daardoor geen tijd heeft om na te denken is een trucje dat wel vaker toegepast wordt als een verhaallijn richting het ongeloofwaardige gaat, en kan ik op zich wel accepteren: dan moet je 'm maar een tweede keer kijken. Maar door zijn haast wordt er ook geen ruimte genomen om de karakters goed te ontwikkelen en hun handelingen geloofwaardig te maken. Er gebeuren best dramatische dingen, maar je moet maar op basis van een paar shots afleiden wat dat met de personages doet. Dat is te weinig, waardoor je niet echt met hen meeleeft. En dat is jammer.

Jammer, omdat het de potentie heeft een goede film te zijn. Nu blijft hij voor mij steken op 3,5*.

Magertjes. Een onmogelijke liefde omdat de lovers uit verschillende milieus komen, maar vervolgens wordt dat niet tastbaar. Aan de rijke kant hebben we alleen gemene mensen en neppe omgangsvormen, en aan de arme kant mensen met veel verleden maar wel oprechte gevoelens en onderlinge banden. Verder helemaal niet dik aangezet, Maar dat Blane gevangen zit in die wereld komt niet echt uit de verf, en de ‘arme’ mensen zijn wel verdacht braaf voor midden jaren 80 (lees: koude oorlog punk hard rock new wave).

Gooi er nog eens een cheesy driehoeksverhouding in de blender, obligate ingrediënten als een high school prom en dan ben je er al bijna.

Ding is alleen wel: echt irritant wordt het ook weer niet, want er wordt redelijk gespeeld. En de muziek valt mee. Maar een keer gezien is genoeg.

Matigjes maar in zijn genre best oké. Plot is ridicuul, een beetje veel actie ook, maar dat is in deze hoek gebruikelijk. De twee hoofdrolspelers maken veel goed.

James Bond in de Roger Moore-uitvoering meets Rambo meets Bassie en Adriaan meets Candlelight. Ik heb het vermoeden dat deze film die toch een behoorlijk knulligheidsgehalte heeft vooral een redelijke beoordeling krijgt uit nostalgische overwegingen.

Aan de andere kant: ik heb 'm wel uitgekeken. Vooral vanwege JPB, die toch een bepaald soort flair over zich heeft.

Nja. Ik was in eerste instantie erg gecharmeerd van de rust, de condensed story, en vooral het acteerwerk. En dan niet alleen van de hoofdrolspelers.
Maar naar het eind toe werd het toch een beetje te zoetsappig en begonnen me de ‘filmische’ scènes (gezichten met een lachspiegeleffect door water, bijvoorbeeld) me tegen te staan. Ja, ik snap dat de hoofdrolspelert een moreel dilemma moet oplossen en in een halve identiteitscrisis is beland. Maar dit is wel een behoorlijke seventies manier om dat te benadrukken
Da’s jammer, en daarom een beetje een middelmatige score. Maar acteerwerk is echt prima!