Pretty in Pink (1986)

Vrowger was alles beter en dit is het bewijs!

“This is an incredibly romantic moment, and you're ruining it for me!”

Leuke film van Howard Deutch. Pretty in Pink is echt zo'n jaren 80 coming of age film die het leven van tieners haarscherp weet weer te geven. Met uiteraard Molly Ringwald, slechte kapsels, kleurrijke kleding en echte 80's music. Het sterkste punt is het samenspel tussen Ringwald en McCarthy (er is echt chemie), en de maffe rol van Cryer. Maar ook het sterke en oprechte script is een grote kracht van de film. Niet te voorspelbaar, niet te dramatisch, en met genoeg zelfbewustzijn. Pretty in Pink doet alles precies goed.

Eindelijk deze ook gezien en nu heb ik hiermee al aardig wat John Hughes films (OK hij regisseerde deze niet maar hij schreef het verhaal) met plezier bekeken. Zeker geen Breakfast Club (en Some Kind Of Wonderful vind ik ook veel leuker) maar toch bij vlagen zeker ontroerend, met name de scenes tussen Andie en haar vader, die nog niet over zijn echtscheiding heen is en eigenlijk depressief. De typische voorspelbaarheid die je bij Hughes zijn films aantreft is eigenlijk altijd wel acceptabel omdat hij, ondanks cliche's, toch zulke menselijke personages in zijn verhalen heeft en goede dialogen kan schrijven.

AdeeHadeetje Duckie is toch wel een leuker personage dan de wat saaiere maar wel sympathieke Blane. Wat goed is bij deze film is dat Hughes net wat minder tegen kakkers tekeer gaat dan gebruikelijk (dit keer zit er wel een goedaardige tussen)...ook hier bedient hij zich evengoed van een cliche maar in mijn schooltijd was het toch echt ook zo...die popi jopi rijkeluiszoontjes deden alsof de school van hun was. Herkenbaar is ook de strijd van Duckie, het te lang laten vallen van het kwartje..."she's just not that into you".

Zeker een fijne film om een keer te zien.

Elegia van New Order is overigens onlangs nog dankbaar herbruikt in Stranger Things. Hebben de Duffer Brothers waarschijnlijk uit deze film gehaald.

Zeker Gershon gezien, twee keer heel eventjes in beeld. Die is na 30 jaar nog steeds mooi...toen totaal onbekend en het heeft nog even geduurd voordat ze betere rollen kreeg. Maar viel zeker even op, echt een stuk en dat veel meer dan die ordinaire blonde delletjes waar de rijkeluiszoontjes mee aanpappen.

Wat het tweede betreft: ze wilden armere tieners uit een arbeidersmilieu laten zien. Duckie lijkt wel in een krakerspand te wonen. Was niet de bedoeling dat dat er mooi uit zag.

Nostalgie the 80 s

3.0

Pretty in Pink is een Amerikaanse romantische tienerkomedie uit 1986. De hoofdrollen worden gespeeld door de destijds 17-jarige Molly Ringwald en de iets oudere Andrew McCarthy.

Het plot heeft niet veel om het lijf. Het is het bekende verhaal van de rijke, populaire jongen die verliefd wordt op een meisje uit de arme buurt, en deze liefde is wederzijds. Dat geeft de nodige problemen wanneer de vrienden en familie van de tortelduifjes de relatie absoluut niet zien zitten. Daarnaast is er nog een subplotje met een jaloers ex-vriendje en de werkloze vader van het meisje (de vorig jaar overleden Harry Dean Stanton), die nog steeds niet verwerkt heeft dat zijn vrouw hem een paar jaar eerder heeft verlaten.

Zoals gezegd is het verhaal nogal afgezaagd, maar er wordt aardig geacteerd in de film. Vooral de acteerprestaties van de jonge Molly Ringwald zijn een feest om naar te kijken. Daarnaast is er een belangrijke rol weggelegd voor de soundtrack, die voor die tijd best hip was. Zo herkende ik onder andere muziek van New Order, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Echo & The Bunnymen, The Smiths en The Psychedelic Furs. Laatstgenoemde band is uiteraard ook verantwoordelijk voor de titelsong. 3*

Magertjes. Een onmogelijke liefde omdat de lovers uit verschillende milieus komen, maar vervolgens wordt dat niet tastbaar. Aan de rijke kant hebben we alleen gemene mensen en neppe omgangsvormen, en aan de arme kant mensen met veel verleden maar wel oprechte gevoelens en onderlinge banden. Verder helemaal niet dik aangezet, Maar dat Blane gevangen zit in die wereld komt niet echt uit de verf, en de ‘arme’ mensen zijn wel verdacht braaf voor midden jaren 80 (lees: koude oorlog punk hard rock new wave).

Gooi er nog eens een cheesy driehoeksverhouding in de blender, obligate ingrediënten als een high school prom en dan ben je er al bijna.

Ding is alleen wel: echt irritant wordt het ook weer niet, want er wordt redelijk gespeeld. En de muziek valt mee. Maar een keer gezien is genoeg.

Ogen om een moord voor te begaan.

Pretty in Pink gaat over Andie (Molly Ringwald)die heimelijk verliefd is op Blane(Andrew McCarthy). Beide leven in een compleet andere wereld. Blane is rijk en hoort bij de populaire lieden op school. Andie is arm en heeft nauwelijks vrienden behalve Duckie(Jon Cryer) die meer een blok aan het been is omdat hij verliefd op haar is en dat steeds toont en zegt. Op een dag gebeurt het ondenkbare Blane zoekt contact met Andie.

Het verhaal focust zich erg op het verschil tussen arm en rijk op een manier zoals het in de Victoriaanse tijd was. Ook het feit dat Andie rijk zijn meer lijkt te ambiëren dan de liefde of succes is wat dubieus. Daarnaast is er ook nog Duckie, een te onvolwassen en strontvervelend character om sympathiek te kunnen vinden. Some Kind Of Wonderful vertelt nagenoeg een zelfde verhaal maar scoort gewoon op bijna alle fronten beter. Alleen de soundtrack van Pretty in Pink is beter met echte '80s muziek. If You Leave van Orchestral Manoeuvres in the Dark en Left of Center van Suzanne Vega zijn de beste nummers van de soundtrack.

Pretty in Pink is een redelijke teen romcom zoals er vele zijn maar die hebben dan geen topsoundtrack.

Heerlijke 80s film, mijn man (uit 73) had de film niet eerder gezien dus dubbel leuk. En ach, een wat voorspelbaar verhaal maar niet minder hierdoor.

James Spader, altijd een topper.

Helemaal mee eens!

Herzien op blu-ray (Paramount 4K remaster) met een mooie beeldkwaliteit.

Een van die schitterende en ook onvergetelijke feel good films uit de eighties.

Met een grandioze cast, met verschillende beroemde eightes film sterren.

Zo sfeervolle film en de bekende scene met een playbackende zang van John Cryer die playbackend het hart van het meisje van zijn dromen, probeert te imponeren.

Een onvergetelijke scene.

Blijft een heerlijke en luchtige en oer gezellige feel good film, met ook hele leuke muziek.

Deze film blijft tijdloos genieten deze inmiddels classic film.

een van de John Hughes classics uit de jaren 80. Howard Deutch was ook director voor Some Kind of Wonderful een jaar later, maar dit zijn toch gewoon John Hughes films!

Some Kind of Wonderful (Film, 1987)

Ook hebben ze allerbij een geweldige soundtrack met veel Britse bands of artiesten die door deze soundtracks konden doorbreken in de USA. Hier bij Pretty in Pink horen we OMD, The Smiths, New Order (Joy Division), Echo & The Bunnymen, Joe Jackson en Suzanne Vega samen op Left of Center, en de titel song van Psychedelic Furs.

Dan bij Some Kind of Wonderful introduceerd John Hughes de USA met Jesus & Mary Chain, The March Violets met hun versie van Amanda Jones, en andere Britse New Wave bands

Pretty in Pink is een goede jaren 80 film

Was net bezig met info over de soundtracks van John Hughes films, en wat geplaatst bij zijn eerste film als director; Sixteen Candles

Sixteen Candles (Film, 1984)

en toen kwam ik deze quote tegen van John Hughes op de vinyl album hoes van Pretty in Pink;

The music in Pretty in Pink was not an afterthought.

The tracks on this album and in this film are there because I believe in the artists, respect the artists and are proud to be in league with them..

Na jaren herzien op de nieuwe 4K uitgave van Paramount met DolbyVision en NL ondertiteling.

Andie Walsh (Ringwald) woont bij haar werkloze vader Jack (Stanton) in een arme buitenwijk waar ze zich voor schaamt. Ze maakt haar eigen kleding, waar ze op school mee getreiterd wordt. Haar moeder is 3 jaar geleden vertrokken en Jack is hier nog steeds niet overheen en depressief. Andie is van kinds af aan opgegroeid met haar beste vriend Duckie (Cryer), die dolgraag méér zou willen dan alleen vriendschap. Andie wordt echter verliefd op de rijkelui jongen Blane (McCarthy), die ze in de platenzaak Trax, waar zij werkt, leert kennen. Het gevoel is wederzijds, maar de kloof tussen rijk en arm en acceptatie in vriendenkringen maken het moeilijk voor hun.

Blijft een heerlijke highschool film met een fijne 80’s sfeer, goed spel van de cast en geweldige muziek. De chemie tussen Ringwald en McCarthy is goed en zijn fijn om te volgen. Dat geld ook met haar vader Stanton, die ondanks de moeilijke tijd die hij doormaakt toch het beste met zijn dochter voor heeft en van zijn laatste centen een jurk koopt voor het eindbal. De scene dat Molly hem laat inzien dat hij door moet met zijn leven is prachtig. De jaloerse Cryer is soms onuitstaanbaar, maar maakt op het eindbal de ultieme comeback. Zijn scene in de platenzaak blijft natuurlijk genieten. Iona (Potts) speelt de collega en tevens beste vriendin van Andie en speelde ook leuk. Tot slot hebben we nog Steff (Spader), de gemene beste vriend van Blane uit Upper Class, die alles denkt met geld te kunnen kopen.

Blane: Jij koopt alles, maar haar kon je niet kopen. Dat ergert je.

Steff: Dat hoef ik niet aan te horen.

Blane: Dat is het. Ze vind je waardeloos. En in je hart weet je dat ze gelijk heeft.

Nu is het wachten op de laatste 4K van Hughes: “The Breakfast Club”, geruchten gaan eind dit jaar, vermoedelijk van Criterion.

Verder met nummertje twee van de dag dat deze Pretty in Pink betrof, en inclusief Ringwald en de medewerking van John Hughes in het verlengde ligt van The Breakfast Club die ik degelijk vond maar mij verder niet raakte, en dat doet deze Pretty in Pink in nog mindere mate.

Zoals te verwachten hebben we het typerende beeld van de naar schoolgaande jeugd verwikkeld in de nodige relationele besognes of onbeantwoorde liefde in dit geval. En Andi kan in die zin rekenen op heel wat aandacht van verschillende jongens uit verschillende windrichtingen en dat is eigenlijk wel een beetje waar het geheel omdraait met Ringwald in de centrale rol, en ik moet zeggen dat ik de drukte nooit zo snap rond haar want ik wordt niet warm van deze dame maar dat is persoonlijk. Rijkeluisventje Blake doet dat wel net als arme en vooral irritante sloeber Duckie die het maar wat druk hebben om haar het hof te maken of haar voor zich te winnen.

Spader is na genoeg onherkenbaar, sowieso erg verwarrend vind ik dat Blake en Steff erg op elkaar lijken en ik ze wel eens doorelkaar haal, is Jon Cryer een nog grotere pain in the ass dan in Two and a half men, vind ik zo'n platenzaak met dat plafond echt geweldig, had ik graag een lerares als Margret Colin gehad, en is vooral de soundtrack heerlijk met Nik Kershaw, Orchestral Manoeuvres in the Dark, New Order beter bekend als wat ooit Joy Division was en het onbekende Talk Back. Maar buiten de muziek geloof ik het allemaal wel een beetje wat opzich jammer is want Pretty in Pink biedt toch wel iets meer dan kalverliefde rond Blake uit de upper class en Andi van lager allooi met een werkloze vader waar een bepaalde gevoel van afkeuring ontstaat. Het doet me soort van denken aan mijn moeder die mid jaren vijftig over haar oren verliefd was op één of andere kerel waar een relatie uitgesloten was vanwege het verschil qua kerk.

Maar helaas komt de diepere filosofie er onvoldoende of niet uit en blijft het een oppervlakkig gebeuren wat dat betreft met een beeld dat te cliché is om indruk te maken. Eindconclusie net als The Breakfast Club niet mijn ding en qua uitwerking een stuk slechter.

Ik kan goed overweg met de werkjes van John Hughes. Hoogtepunt blijft voor mij Planes, Trains & Automobiles, maar ook voor zijn coming-of-age high school komedies heb ik een zwak.

Ondanks dat Hughes deze keer niet de regie in handen heeft, is zijn stempel duidelijk merkbaar. Wanneer films als Ferris Bueller's Day Off, The Breakfast Club en Sixteen Candles op je goedkeuring kunnen rekenen, zal ook Pretty in Pink je waarschijnlijk liggen. Zeker met Sixteen Candles zag ik genoeg overeenkomsten, vanwege de soortgelijke driehoeksverhouding, Molly Ringwold in de hoofdrol en vergelijkbare rollen van Anthony Michael Hall en Jon Cryer in beide films.

Erg hoogstaand is het allemaal niet. Sterker nog, ik zou Pretty in Pink waarschijnlijk gevoelsmatig nog als minste film in het bovengenoemde rijtje aanwijzen. Inhoudelijk is het flinterdun, maar deze film kijk je voor de lekkere 80s sfeer en wat dat betreft wordt je op je wenken bediend: de soundtrack is schitterend en het acteerwerk aandoenlijk. Cryer is misschien hier en daar net iets té, maar tegelijkertijd slaagt hij er wel in om je steeds meer met hem te laten meeleven naarmate de film vordert. Molly Ringwold is natuurlijk een vaste troef, maar ook de bijrol van Harry Dean Stanton is de moeite waard. Het feit dat de relatie tussen vader en dochter aandacht krijgt, is wellicht waar deze film zich het meest mee onderscheidt. Ik vond het een prettige aanvulling. Het is wellicht allemaal verre van hoogstaand, maar ook vrijwel onmogelijk om een hekel aan te hebben.

3*