Pretty in Pink (1986)

Lang niet zo leuk als The Breakfast Club helaas. Ringwald zelf is wel weer heerlijk om naar te kijken...

3*

Toen ik zelf nog puber was vond ik deze flm geweldig. Nu ik hem terug zie, vind ik het allemaal wel mee vallen.

Maar ehm, ik was toch echt voor de Duckman gegaan hoor dan die loser van een Blane.

Het blijft een heerlijke film. Een herkenbaar verhaal over erbij willen horen, maar dan zonder te willen veranderen, en de vooroordelen die er heersen.

Molly Ringwald is gewoon schattig en Andrew McCarthy is een goede sul.

Alleen Duckie kan nogal irritant overkomen, maar gelukkig doet hij dat niet de hele film.

Net niet zo leuk als de films die John Hughes zelf regiseerde, maar zeker een fijne tienerfilm!

4*

Pretty in Pink heeft wel dat typisch jaren 80 sfeertje en weet dat prima uit te buiten, want voor de rest is het niet heel veel bijzonder.

Dat houdt in dat je weer de nerderige vriend hebt die al jaren verliefd is op de hoofdrolspeelster, gespeeld door een piepjonge Jon 'Alan Harper' Cryer. Af en toe onuitstaanbaar, maar richting het einde meer dan sympathiek.

Kan ik echter weer niet over de romance tussen Ringwald en McCarthy zeggen, ik vind die McCarthy maar een douchebag en hij komt veel te goed weg met dit softe einde.

Verder veel standaard gedoe, maar ook weer die fun waarmee die jonge cast door de filmheen wandelt.

2,5*

ps. die jonge Gershon ziet er idd erg hot uit hier.

Gisteren herzien en wat een genot om te kijken ook de heerlijke jaren '80 sfeer was weer geweldig om te zien. Molly Ringwald, Andrew McCarthy en Harry Dean Stanton zijn ook top met de opmerking dat Andrew McCarthy niet kan zoenen ook in andere films is het geen gezicht, verder ook nog met een unieke Jon Cryer een mooie jonge Gina Gershon ( die nu nog veel mooier is) , en James Spader die als zo vaak het verwende mannetje speelt. Ook Annie Potts ziet er hier heelijk uit en is vandaag te dag nog mooi verder ook nog een kleine rol van Kristy Swanson als Duckette .

Goeie film waarin een minder fortuinlijke leerlinge valt voor de rijke jongen. Een fijne en onderhoudende jaren '80 highschool romantische film. Het verhaaltje stelt misschien niet al te veel voor, maar de personages en de cast maken dit wel goed. De inmiddels retro look van de film met de kleding, kapsels en soundtrack werkt in het voordeel. Een kleine 3.5 sterren.

Een van de betere tiener romcoms uit de jaren ’80. De laatste mooie rol van Molly Ringwald, die na haar successen met Sixteen Candles, The Breakfast Club en deze film snel in de vergetelheid is geraakt, na een ruzie met directeur/producer John Hughes.

Aardig, zij het voorspelbaar verhaal met over het algemeen goede vertolkingen, maar het is Annie Potts die als een jonge surrogaatmoeder annex vriendin op potsierlijke wijze de show steelt.

De film is opgedragen aan Alexa Kenin (de mooie Jenna in de film), die nog voor de première dood werd aangetroffen in haar appartement in Manhattan.

Wat Simple Minds deed met Don't You Forget About Me in 'The Breakfast Club' doet OMD met If You Leave in deze 'Pretty in Pink'. Leuk. Al gaat de plaat wel erg lang door op het einde. Stiekem herhalen Deutch.

Fijne film verder. Leuk 80's sfeertje, er komen een paar prima nummers voorbij en leuk om Jon Cryer te zien in zo'n rol. Ja hij draaft soms wat door, maar van hem kan ik het hebben. Ik heb minder met Ringwald. Harry Dean Stanton steelt de show als haar vader. Wat een acteur. Het verhaal is erg standaard, maar wordt leuk gebracht en naar het einde toe zat ik er steeds meer in. De film ontwikkelt zich erg goed.

Ik heb me prima vermaakt. Bepaalde thema's liggen er een beetje dik op en één en ander had misschien wat subtieler gekund, maar ondanks het voorspelbare geheel vond ik deze prent erg te genieten.

Net als de andere Bratpack-films die ik de laatste tijd herzie valt deze toch wel wat tegen. Een erg simpel moralistisch verhaaltje, af en toe wat slordigjes gefilmd en met een tegenvallende serie hoofdrolspelers. En dan Ringwald nog, wat een tutje eigenlijk, en die jurk staat haar absoluut niet. Tsja.

Als je even een hele serie vergelijkbare films bij elkaar veegt roept het bij mij nogal de vraag op wat deze daar dan nog aan toe te voegen heeft, en wat de populariteit van de Bratpack indertijd verklaart. Ik zie het er zogauw even niet in.

“This is an incredibly romantic moment, and you're ruining it for me!”

Leuke film van Howard Deutch. Pretty in Pink is echt zo'n jaren 80 coming of age film die het leven van tieners haarscherp weet weer te geven. Met uiteraard Molly Ringwald, slechte kapsels, kleurrijke kleding en echte 80's music. Het sterkste punt is het samenspel tussen Ringwald en McCarthy (er is echt chemie), en de maffe rol van Cryer. Maar ook het sterke en oprechte script is een grote kracht van de film. Niet te voorspelbaar, niet te dramatisch, en met genoeg zelfbewustzijn. Pretty in Pink doet alles precies goed.

Magertjes. Een onmogelijke liefde omdat de lovers uit verschillende milieus komen, maar vervolgens wordt dat niet tastbaar. Aan de rijke kant hebben we alleen gemene mensen en neppe omgangsvormen, en aan de arme kant mensen met veel verleden maar wel oprechte gevoelens en onderlinge banden. Verder helemaal niet dik aangezet, Maar dat Blane gevangen zit in die wereld komt niet echt uit de verf, en de ‘arme’ mensen zijn wel verdacht braaf voor midden jaren 80 (lees: koude oorlog punk hard rock new wave).

Gooi er nog eens een cheesy driehoeksverhouding in de blender, obligate ingrediënten als een high school prom en dan ben je er al bijna.

Ding is alleen wel: echt irritant wordt het ook weer niet, want er wordt redelijk gespeeld. En de muziek valt mee. Maar een keer gezien is genoeg.

Een van die schitterende en ook onvergetelijke feel good films uit de eighties.

Met een grandioze cast, met verschillende beroemde eightes film sterren.

Zo sfeervolle film en de bekende scene met een playbackende zang van John Cryer die playbackend het hart van het meisje van zijn dromen, probeert te imponeren.

Een onvergetelijke scene.

Blijft een heerlijke en luchtige en oer gezellige feel good film, met ook hele leuke muziek.

Deze film blijft tijdloos genieten deze inmiddels classic film.

Na jaren herzien op de nieuwe 4K uitgave van Paramount met DolbyVision en NL ondertiteling.

Andie Walsh (Ringwald) woont bij haar werkloze vader Jack (Stanton) in een arme buitenwijk waar ze zich voor schaamt. Ze maakt haar eigen kleding, waar ze op school mee getreiterd wordt. Haar moeder is 3 jaar geleden vertrokken en Jack is hier nog steeds niet overheen en depressief. Andie is van kinds af aan opgegroeid met haar beste vriend Duckie (Cryer), die dolgraag méér zou willen dan alleen vriendschap. Andie wordt echter verliefd op de rijkelui jongen Blane (McCarthy), die ze in de platenzaak Trax, waar zij werkt, leert kennen. Het gevoel is wederzijds, maar de kloof tussen rijk en arm en acceptatie in vriendenkringen maken het moeilijk voor hun.

Blijft een heerlijke highschool film met een fijne 80’s sfeer, goed spel van de cast en geweldige muziek. De chemie tussen Ringwald en McCarthy is goed en zijn fijn om te volgen. Dat geld ook met haar vader Stanton, die ondanks de moeilijke tijd die hij doormaakt toch het beste met zijn dochter voor heeft en van zijn laatste centen een jurk koopt voor het eindbal. De scene dat Molly hem laat inzien dat hij door moet met zijn leven is prachtig. De jaloerse Cryer is soms onuitstaanbaar, maar maakt op het eindbal de ultieme comeback. Zijn scene in de platenzaak blijft natuurlijk genieten. Iona (Potts) speelt de collega en tevens beste vriendin van Andie en speelde ook leuk. Tot slot hebben we nog Steff (Spader), de gemene beste vriend van Blane uit Upper Class, die alles denkt met geld te kunnen kopen.

Blane: Jij koopt alles, maar haar kon je niet kopen. Dat ergert je.

Steff: Dat hoef ik niet aan te horen.

Blane: Dat is het. Ze vind je waardeloos. En in je hart weet je dat ze gelijk heeft.

Nu is het wachten op de laatste 4K van Hughes: “The Breakfast Club”, geruchten gaan eind dit jaar, vermoedelijk van Criterion.

Verder met nummertje twee van de dag dat deze Pretty in Pink betrof, en inclusief Ringwald en de medewerking van John Hughes in het verlengde ligt van The Breakfast Club die ik degelijk vond maar mij verder niet raakte, en dat doet deze Pretty in Pink in nog mindere mate.

Zoals te verwachten hebben we het typerende beeld van de naar schoolgaande jeugd verwikkeld in de nodige relationele besognes of onbeantwoorde liefde in dit geval. En Andi kan in die zin rekenen op heel wat aandacht van verschillende jongens uit verschillende windrichtingen en dat is eigenlijk wel een beetje waar het geheel omdraait met Ringwald in de centrale rol, en ik moet zeggen dat ik de drukte nooit zo snap rond haar want ik wordt niet warm van deze dame maar dat is persoonlijk. Rijkeluisventje Blake doet dat wel net als arme en vooral irritante sloeber Duckie die het maar wat druk hebben om haar het hof te maken of haar voor zich te winnen.

Spader is na genoeg onherkenbaar, sowieso erg verwarrend vind ik dat Blake en Steff erg op elkaar lijken en ik ze wel eens doorelkaar haal, is Jon Cryer een nog grotere pain in the ass dan in Two and a half men, vind ik zo'n platenzaak met dat plafond echt geweldig, had ik graag een lerares als Margret Colin gehad, en is vooral de soundtrack heerlijk met Nik Kershaw, Orchestral Manoeuvres in the Dark, New Order beter bekend als wat ooit Joy Division was en het onbekende Talk Back. Maar buiten de muziek geloof ik het allemaal wel een beetje wat opzich jammer is want Pretty in Pink biedt toch wel iets meer dan kalverliefde rond Blake uit de upper class en Andi van lager allooi met een werkloze vader waar een bepaalde gevoel van afkeuring ontstaat. Het doet me soort van denken aan mijn moeder die mid jaren vijftig over haar oren verliefd was op één of andere kerel waar een relatie uitgesloten was vanwege het verschil qua kerk.

Maar helaas komt de diepere filosofie er onvoldoende of niet uit en blijft het een oppervlakkig gebeuren wat dat betreft met een beeld dat te cliché is om indruk te maken. Eindconclusie net als The Breakfast Club niet mijn ding en qua uitwerking een stuk slechter.

Ik kan goed overweg met de werkjes van John Hughes. Hoogtepunt blijft voor mij Planes, Trains & Automobiles, maar ook voor zijn coming-of-age high school komedies heb ik een zwak.

Ondanks dat Hughes deze keer niet de regie in handen heeft, is zijn stempel duidelijk merkbaar. Wanneer films als Ferris Bueller's Day Off, The Breakfast Club en Sixteen Candles op je goedkeuring kunnen rekenen, zal ook Pretty in Pink je waarschijnlijk liggen. Zeker met Sixteen Candles zag ik genoeg overeenkomsten, vanwege de soortgelijke driehoeksverhouding, Molly Ringwold in de hoofdrol en vergelijkbare rollen van Anthony Michael Hall en Jon Cryer in beide films.

Erg hoogstaand is het allemaal niet. Sterker nog, ik zou Pretty in Pink waarschijnlijk gevoelsmatig nog als minste film in het bovengenoemde rijtje aanwijzen. Inhoudelijk is het flinterdun, maar deze film kijk je voor de lekkere 80s sfeer en wat dat betreft wordt je op je wenken bediend: de soundtrack is schitterend en het acteerwerk aandoenlijk. Cryer is misschien hier en daar net iets té, maar tegelijkertijd slaagt hij er wel in om je steeds meer met hem te laten meeleven naarmate de film vordert. Molly Ringwold is natuurlijk een vaste troef, maar ook de bijrol van Harry Dean Stanton is de moeite waard. Het feit dat de relatie tussen vader en dochter aandacht krijgt, is wellicht waar deze film zich het meest mee onderscheidt. Ik vond het een prettige aanvulling. Het is wellicht allemaal verre van hoogstaand, maar ook vrijwel onmogelijk om een hekel aan te hebben.

3*