Meningen

Magic Monkey

Een waar heldendicht over de legendarische Supermonkey Songoku en zijn metgezellen in een queeste op zoek naar de slechte Silver en Gold Horn, waarin hooggebergtes, woestijnen en ingenieuze valstrikken moeten worden getrotseerd. Echter baadt dit parodiërende epos zich in een flinke dosis zelfspot en melige humor, zelfs een klein moraaltje is niet te ontberen, en weet op miraculeuze wijze ook nog eens te overtuigen.

Want alle zelfspot en dolligheid ten spijt doet het verhaal toch niet goedkoop aan en weet het een juiste balans te vinden. Visueel is het best wel aardig en alle maffe gebeurtenissen hadden op mij een positieve uitwerkingen - kon er goed om lachen.

Oftewel: een grappige komedie beladen met een hoop onzin, dwaze tegenstrijdigheden en onlogische voorvallen, een ietwat lange speelduur, maar is al met al toch vermakelijk.

Weet niet goed wat ik met deze film aan moet, omdat mij niet duidelijk is wat deze film precies wil bereiken. Voelt allemaal wat misplaatst aan binnen deze klassieke japanse context. Moderne muziek, een bij momenten semi-komische rol van Anna Tsuchiya, hoewel ook prima geacteerd. Kan het niet helemaal serieus nemen. Voelt allemaal een beetje aan als Hilary Duff in een The New World.

Toch ook een aantal mooie plaatjes: de cherry trees, de boob-shots, de goudvissen (metafoor voor luxe hoertjes). Maar niet echt geslaagd, hoe leuk ik Anna Tsuchiya ook vind.

Snaargeestig

Verhaaltje over eigenlijk niets. Een jongetje dat aan zijn cello-speeltechniek moet werken. Maar het wist wel te boeien.

Het ziet er behoorlijk gedateerd uit, maar er zaten toch ook aardige aquarel (?) prenten tussen. Kon er wel mee leven.

Jongetje voert vrij weinig uit, behalve slapen en cello spelen. Diertjes worden een voor een afgewerkt. Wel grappige figuurtjes. Tot slot de ‘apotheose’ op het podium. Een waar kippenvel moment...

Geestig filmpje, met liefde voor klassieke muziek, waar ik wel van houd. Leuk om gezien te hebben. Weer een af te strepen Takahata.

Over jurken en borduren

Een film die ook na een tweede kijkbeurt overeind blijft en met recht een plek in mijn top 10 behoudt. Waar bij Nakashima in Memories of Matsuko op gebied van fantasie alle remmen losgaan, blijft dat in Kamikaze Girls nog redelijk binnen de perken gehouden. Maar desalniettemin dus nog genoeg te genieten op gebied van verbeeldingskracht en vindingrijkheid.

De film begint al met een explosie aan kleuren, droombeelden, humor en sprookjesachtige vertelsels van het meisje Momoko (Kyôko Fukada), die er een Rococo levensstijl op nahoudt, gekenmerkt door pastel-getinte, wapperende jurken en een voorliefde voor klassieke muziek als Strauss en Mozart.

Als vervolgens Ichigo (Anna Tsuchiya) op haar roze scooter in beeld verschijnt, begint voor mij het verhaal pas echt. Wat een heerlijk duo. Die twee samen te zien spelen, acteren, is een van de betere geneugten van het leven. Dat in die fantasievolle, kleurrijke setting in een verhaaltje, zoals genoemd, over jurken, borduren en gepimpte scooters is simpelweg gewoon leuk, erg leuk.

Wie gesteld is op zijn mannelijkheid en huiverig voor chick flicks... sja, een film over vrouwen, jurken en naalden en draden, maar zo halfgaar, humoristisch, uniek, esthetisch en exentriek dat ik 'm wel iedereen aan wil bevelen. En, oh ja, er wordt ook in gevochten.

Zorg dat je goed gegeten hebt of eten bij de hand hebt, want je gaat ongetwijfeld trek krijgen.

Van de regisseur van Wool 100%. En dat is gelukkig te merken! Heerlijke film weer. Iets ingetogener dan voorgaande film, maar wel weer fantasievol, magisch en veel humor. Ook weer een lekker aanwezige soundtrack.

Rinco's Restaurant (of The Snail Restaurant) draait op een constante stroom aan kleine momenten van totaal geluk. Subtiel, maar ontzettend komisch. Deze momenten en een goede spanningsboog houden de hele film op een hoog niveau, waar ik ontzettend geboeid door bleef. Fantastische feelgood drama, waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Wool 100% vond ik uniek. Bij Rinco's Restaurant moest ik toch regelmatig aan Nakashima denken en niet alleen vanwege de rondvliegende kroppen sla. Op zich niet erg, maar had het leuker gevonden als Tominaga op zijn eigen ingeslagen pad was gebleven. Maar misschien ontkom je er in dit genre toch niet aan op andere films te gaan lijken.

Shutter Island. Een film waar ik vooraf weinig van af wist. En misschien maar goed ook, want inhoudelijk is er weinig over de film te zeggen zonder te spoileren. En dan heb ik misschien al te veel gezegd.

Een film waarvan ik weinig wist, behalve dat ie van Scorsese was. Ik heb Scorsese sinds mijn aanmelding bij MovieMeter enigszins vermeden. Weet niet precies waarom. En misschien wel onterecht. Want Shutter Island is best een aardige film.

Het soort film moet je liggen. Begin van de film is apart te noemen. Behalve dat het in 1954 afspeelt, doet het ook oubollig aan. Sfeer is merkwaardig. Net als het camerawerk en de dosering van de muziek. Waardering voor dit deel kwam bij mij pas achteraf. Droomscènes zijn tof. Zien er meer dan netjes uit. Ook de spanningsgraad is prettig.

Tweede deel is minder. DiCaprio's gevoel voor dramatiek is bekend. Clou en ontknoping zijn wel weer prima. De film wordt netjes afgerond.

Zal de film waarop ik SI vind lijken niet noemen, behalve dat het een voormalig nr. 1 film van mij was. Zoals gezegd: het moet je liggen. Vond het persoonlijk wel prima vermaak.

Te slap voor horror en te weinig humor voor een komedie. Een film die zich kenmerkt door 'net niet', en dat meerdere malen opgestapeld resulteert in een lage beoordeling.

Het idee van de drie transmissions vanuit verschillende vertelperspectieven is op zich leuk, maar voegt uiteindelijk weinig toe aan het verhaal. Waar in transmissie één de horror nog aardig opgebouwd werd, op weg naar een hoogtepunt, verdween die in de tweede transmissie totaal naar de achtergrond en veranderde het verhaal in een slechte komedie, waardoor de horrorclimax uiteindelijk helemaal achterwege blijft. De derde transmissie is de afsluiting van het verhaal en stelt verder niets voor.

De personages zijn af en toe wel lekker fucked-up, daar heb ik me wel mee vermaakt.

Ki-Duk ten voeten uit.
Alles lijkt te kloppen in deze film. Thema's uit vorige films komen weer naar voren, toch is het weer nieuw, en is het weer Ki-Duk.

Kort samengevat: de bezoekjes van Yeon brengt én Jin dichter bij een aanvaardbare en onontkoombare dood én Yeon en haar man dichter bij elkaar. Jin stond op het punt vroegtijdig zijn leven te beëindigen, Yeon en haar man stonden op het punt hun relatie te beëindigen. Zoals de veranderlijke seizoenen van invloed zijn op ons leven, zo is Yeon van grote invloed op het leven van Jin en haar eigen familie. Waar Yeon eerst voor Jin zingt, kan ze aan het eind voor haar en haar familie zingen. Iedereen heeft gekregen wat hij/zij verlangde. Dit alles onder het toeziend oog van de regisseur himself.

Alles vindt plaats in een grauwe, grijze, winterse omgeving en een grauw, grijze gevangenis, maar wat mooi en wat sfeervol ingekleurd. Een dramatische film, met een luchtig tintje. Ki-Duk heeft weer een meesterwerk afgeleverd. Mij achtste en opnieuw genieten.

Beste Tsukamoto (5e) die ik zover gezien heb.

Heb heel Sôseiji enigszins in verwondering aanschouwd (is wel Tsukamoto eigen). Uniek stukje cinema.

Tof gebruik van kleur (groen, paars oranje (!) ). Toffe score. Toffe aankleding. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Mysterie en spanning spat van het scherm, op eigenlijk eenvoudige wijze. Erg sterk.

En de acteurs. Geniale gast is die Masahiro Motoki. Was 'm nog niet eerder tegengekomen. Wat een gezichten kan die trekken. Sterk acteerwerk. Zelfde geldt overigens voor Ryô. Mooi stel samen.

Minpunt was dat ik bovenstaand plotje had gelezen.

Symathie is voor mij wel het sleutelwoord in deze film. Het eerste half uur van de film heeft bij mij sympathie gewekt voor dit gezinnetje, wat in de rest van de film doorwerkte. Postieve mensen, mooie karakters, ietwat lief, niks bijzonders. Van wat lichte 'uitspattingen' van een diefstalletje en een vriendje dat joints rookt, naar een schitterend dramatisch middenstuk, tot een beginnend aanvaardende lach aan het einde op een strand na een nachtelijke rit. By This River van Brian Eno is ook heerlijk. Bello.

4,5*

Of mijn filmsmaak gaat drastisch achteruit.

Of ik was precies in de juiste flauwe stemming.

Of het is gewoon een erg grappige film.

Wat ontzettend droog, zeg. Eigenlijk zijn de grappen te flauw en makkelijk, maar zo hilarisch droogkomisch gebracht. Sterk geacteerd. Een ongeneerde tienerfilm in sneltreinvaart.

En ergens is Superbad toch niet helemaal standaard. De knappe vrouwen vallen op de sullige jongens. Maar de knappe vrouwen zijn sympathiek en niet de typische domme blondjes, waar de sullige jongens aan het eind van het verhaal toch van af stappen, met als moraal bla bla.. Nee, Superbad kiest voor een alternatief moraaltje, wat goed werkt.

Een bizarre twee uur van doldwaze pret. Dat is waar komedie voor bedoeld is.

Sweet Rain

Gemoedelijk en humoristisch filmpje. Wat on-Japans - gelikte dramatiek en strakke beelden, maar erg mooi.

Erg leuk te zien hoe onbezorgd en naïef Chiba (Kaneshiro) zich door de film sjokt. Wie doet mij wat, wat kan mij gebeuren, en geheel terecht. Hij heeft een voorliefde voor muziek (niet nader te specificeren), heeft nog nooit de zon gezien omdat het altijd regent, en moet bepalen of mensen nog wat langer op aarde mogen blijven, of dat ze hun doel geleefd hebben. En hij is niet de enige die zo op aarde rondloopt...

De film is opgedeeld in drie delen. In het eerste deel ontmoet hij Fujiki, een vrouw met een uitzichtloos bestaan. Het 'hopeloos verliefd' uit bovenstaand plotje is wat overdreven, maar er ontstaat wel een mooie relatie. In het tweede deel ontmoet Chiba een jonge yakuza en zijn baas. De 'Silent Night' scène is erg gaaf. En in het derde en laatste deel ontmoet hij een kapster aan het eind van haar leven. Vond ik persoonlijk het minste deel, en voelde aan als een wat gekunsteld einde dat er nog achter geplakt moest worden. Het uiteindelijke einde was dan wel weer mooi.

De drie delen worden letterlijk overbrugd door een aantal bovenaardse scènes, waarin Chiba zijn opdrachten ontvangt van zijn metgezel, de hond. Zie zelf de samenhang tussen de drie delen.

De 'dierlijke' gesprekken, de humor, de bovenaardse scènes, het uitstekende acteerwerk, en het muzieknummer waarop ik de hele film heb zitten wachten, maakten dat de film echt omvloog.