Meningen

Mooie, liefdevolle film. Karakters worden goed neergezet en mooi geacteerd, al begon het naar mijn idee wat simplistisch. Shizura blijft een klein mysterie en dat houdt je vast in de film. Ook mooi de innerlijke strijd in Makoto te zien over Shizura en Miyuki (Meisa Kuroki, ook een genot om naar te kijken). Eerst een indivualist en het volgende moment moeten kiezen tussen 2 vrouwen die hij lief heeft.

De muziek, beelden, het plot, ontknoping; alles bij elkaar een geslaagde film. 4,0*

A Song In The Sun

Een film die erg inspeelt op emotie, en och, wat lekker. Het heeft alles wat een romantisch drama hoort te bevatten. Een feelgood begin, een dramatisch middenstuk en een lach en traan aan het eind. Beginnende liefde, een eerste kus, aanzwellende strijkers, slow-motions, achter elkaar geplakte happy moments op muziek.

Overheersend zoet, lief en schattig. Visueel en muzikaal erg fraai. Mooi setje acteurs, met als hoofdattractie Yui. Zij geeft als Kauro, singer-songwritester, een extra origineel, muzikaal tintje aan de film. Heb verder ook weer genoten van alle aandoenlijke, liefelijke gelaatsuitdrukkingen (van alle acteurs). Op acteerwerk zou wel wat aan te merken zijn, wat gekunsteld af en toe, maar vind dat wel passen bij het verhaal, de personages en de sfeer. Heb me twee uur lang erg goed vermaakt.

Hana-Bi

Dat is nog eens opwerken naar een climax.

Prachtig hoe alles op het eind bij elkaar komt.

Leuk principe van een hemelse en een aardse verhaallijn. Lekkere pianomuziek. Opvallend prettige chemie tussen de acteurs, die ook prima acteerwerk afleveren.

Geen ontzettend indrukwekkende, maar wel meer dan prima uitgewerkte film.

Tweede film, maar eerste langspeelfilm van Shinohara, die ik zie.

Maakt benieuwd naar meer.

Ik ben altijd wel te porren voor een tijdreis filmpje. Timeline is daar een klassiek voorbeeld van. Ridders, actie, spanning, liefdesdrama - alle elementen zijn aanwezig.

Uitwerking is helaas zeer matig. De plotgaten vliegen je om de oren. Kon toch wel wat zorgvuldiger. Hoog cliché en voorspelbaarheid gehalte. Maar wat kun je anders verwachten.

Heb me desondanks nog best vermaakt. Schattige rol voor Anna Friel als Lady Claire.

Ezelsbruggetje

Leuk! Een pastelgetinte film met klein fantasie-elementje die is opgedeeld is in twee delen (zo'n 27 minuten per deel). In deel 1 volgen we het meisje, in deel 2 de jongen. Beetje het À la Folie... Pas du Tout principe, maar dan zonder crazy-aspect.

Deel 1 is verreweg het sterkste deel. Barst van de magie en de feelgood. Ziet er prachtig uit en muziek is heerlijk. Erg lief. En dat mini-ezeltje met groene hanenkam is erg gaaf.

Deel 2 is een stuk minder, en wat mij betreft een beetje onnodig. Een herhaling van het eerste deel, met weinig verrassing. Toch nog genoeg te genieten en door korte speelduur prima uit te zitten (niet zo negatief bedoeld als dat het klinkt), maar doet toch flink onder voor deel 1.

Een verrassend fris ogende - niet typsich jaren ’70, ’80 - en respectvolle film over Arnold (Harvey Fierstein, ‘bekend’ van Independence Day, Mrs. Doubtfire), een drag-queen op zoek naar liefde en respect en acceptatie in het New York van de jaren ’70.

In principe een standaard (liefdes)drama (ware liefde zoeken, mislukte relaties, familieproblemen, overlijden van geliefde), maar door het schaarse en soms beladen homo-thema toch net anders. Al met al een erg mooi vormgegeven en goed geacteerd drama met humor.

Deze film is een collage van aan elkaar en overelkaar heen geplakte beelden. Een effect dat verrassend snel went. Beelden - zichzelf herhalend, a-chronologisch, vanuit verschillende standpunten, na 20 minuten een title sequence vanuit het hoofdpersonages standpunt. Soms wat absurd, onsamenhangend en surrealistisch. Bijzondere personages, zoals een transsexuele pyschiater, een winkelbediende met hoorntjes op zijn hoofd, een clown en een paard dat af en toe opduikt. Alles samengeplakt rond het leven van de wat alternatieve, licht depressieve Tracey Berkowitz/Zerowitz, vertolkt door Ellen Page, die op zoek is naar haar broertje. Maar is die nog wel te redden?

Het is een vrij dun verhaaltje, maar wel mooi gebracht en in elkaar gezet. 3,5*

Het heeft even geduurd, maar ik heb er weer een guilty pleasure bij. Na Independence Day (grotendeels jeugdsentiment) nu Transformers. Een beetje sci-fi, een beetje foute humor en een beetje over-the-top actie, maakt het tot heerlijk verstand-op-nul vermaak.

Na 50 minuten brandt de film (pas) echt los en houdt je zonder stoppen vast tot het eind. Gewoon even (nou ja, ruim 2 uur) kijken.

4,0*