Meningen

"I know a place where you can dump your scars."

Eén van de geniale quotes uit de film. Wat valt er over deze film te zeggen?

Asato, inderdaad een jonge man, met telepathische gaven; het verplaatsen van voorwerpen zonder ze aan te raken en het overnemen en overdragen van wonden en littekens. Deze Asato sluit vriendschap met de psychisch en lichamelijk getekende Takeo, en hetzelfde geldt voor het meisje Shiho en Asata zeult zelf ook de nodige bagage mee. Er ontstaat een mooie vriendschap.

Een rustig drama, dat nergens echt in uitspat, maar dat wel goed aanvoelt en er fraai uitziet. Een film met een boodschap over het dragen van je psychische en lichamelijke bagage en hoe je daar mee omgaat. Het dumpen van die littekens lijkt niet echt een oplossing...

Mooie scène rond de speelplaats, verrassende muziekkeuze, grappige quotes, boeiend uitgangspunt, ontroerend einde. Aangenaam vermaak.

Kiru. Een concept met potentie. De vier regisseurs zijn hier echter inderdaad behoorlijk mee op de loop gegaan, want veel is er niet van terug te vinden.

Kiriko (Takanori Tsujimoto) is het soort moderne Japanse actiefilm dat zichzelf niet al te serieus neemt. We zien samuraizwaarden, over-the-top geweld en chirurgisch gemodificeerde personages. Het thema van Kiriko is het wreken van het onrecht dat twee zusjes wordt aangedaan. Dit soort films liggen mij doorgaans niet bijzonder, hoewel er uitzonderingen zijn. Bij dit segment vind ik dan ook de actie weinig bijzonder en juist een vredig, bovennatuurlijk moment het meest interessant.

The Children's Samurai (Kenta Fukasaku) is een soort stomme film. Bewegend beeld wordt afgewisseld met statische tekst, zoals je dat kent van vroeger. Ook de beeldkwaliteit is op die manier bewerkt en er wordt gebruik gemaakt van een sepia-filter. De film wordt volledig aan elkaar gesproken door een vrouwelijke voice-over (kwam af en toe heel komisch uit de hoek) die ook de stemmen van de personages vertegenwoordigd. Een geslaagd concept en een verhaaltje met een moraaltje.

Het derde segment, The Firing Range (Minoru Tahara). Een verhaal over een historisch zwaard dat na eeuwen terug wordt gevonden en over magische krachten blijkt te beschikken. Wanneer je het zwaard aanraakt verander je in een moordzuchtig persoon met cyborg laserogen. Dit klinkt net zo belachelijk als dat de uitwerking ook was. Het slechtste deel uit de omnibus.

Assault Girl 2 stijgt ver uit boven de rest. Het ziet er allemaal zeer fraai uit. Een aards landschap met een onaardse lichtval. Erg mooi kleurgebruik. Ook de personages blijken van een bovennatuurlijke afkomst te zijn en zijn tof vormgegeven. De raakvlakken met Avalon zijn hier nog niet heel duidelijk zichtbaar, en worden pas onthuld in Assault Girls (2009).

Een niet helemaal geslaagde omnibus. Met The Firing Range als slechtse segment, op de voet gevolgd door Kiriko, The Children's Samurai als leuke bovengemiddelde verrassing en Assault Girls 2 als topper, kom ik op een gemiddeld eindoordeel van drie sterren.

Best wel leuk, hoewel ietwat rommelig. Zag er soms schitterend uit, andere keer was het net een bewegend stripverhaal. Soms lekker vlot, andere keer suf geneuzel. Geen porno hier, zoals in Umetsu's andere creaties; wel wat bloot.

Maar overall gevoel is wel prettig, mede dankzij de korte speelduur. Heeft z'n charme, zit leuke humor in, en de actie en mooie scènes winnen het van de matige.

Your forefathers killed millions of koala's.

This time, I am going to destroy you!

De eerste helft van de film is vrij dramatisch te noemen. Slecht acteerwerk, slechte muziek - er valt weinig te beleven.

De tweede helft varieert van het heeft wel wat tot best wel gaaf en grappig. Bevat musical en martial arts intermezzo’s, leuke actiescénes en beter gekozen muziek.

Toch wordt de hele film wel overschaduwd door een groot fout-gehalte. Foute grapjes, foute truucjes en effectjes en zo’n koalafiguur is nou eenmaal moeilijk serieus te nemen. Snap wel hoe Kawasaki aan zijn cult status is gekomen.

Voor een slecht begin, een amusante tweede helft en het belachelijke concept dat soms stiekem wel vermakelijk is: 2,0*.

Lichte tegenvaller. Het lief-gehalte was minder dan ik had gehoopt/verwacht, waardoor het een wat sober verhaal werd. Een hoop drama, (ver)zwijgen en langs elkaar heen praten tot het hoge woord er uit is, het vuurwerk losbarst en alles koek-en-ei is.

Pas dan barst de magie volledig los en is het wel genieten geblazen.

Ondanks een wat sober begin, waar ook genoeg te genieten valt (mooie close-ups, de interactie tussen de personages), desalniettemin een mooi plaatje en zeker het bekijken waard.

Een prima hondenleven

Wie het langst een vinger onder de hete kraan kan houden. Wie het eerst weer bij bewustzijn komt na het snuiven aan een chemisch middeltje. Stickers verdienen met het zo lang mogelijk inhouden van je adem onder water. Geblinddoekt moeder vinden. Als ik aan je been lik, krijg ik dan je haarband?

Spelletjes in een leefwereld voortgekomen uit de onconventionele opvoedmethodes van vader en moeder, binnen de grenzen van een paar honderd vierkante meter. Een milieu met een eigen taal en cultuur, eigen normen en waarden, eigen waarheden en onwaarheden.

Technologie, geweld en seks zijn taboe. Waar dat onverhoopt toch aan de orde komt worden metaforen en synoniemen bedacht om de werkelijkheid te nuanceren of te verbloemen. Verlangens, behoeften en gevoelens worden getemperd en onderdrukt. Verdriet wordt toegeschreven aan de grote, boze buitenwereld.

Is dit dé ideale wereld om in op te groeien?

Best wel een briljant uitgangspunt voor Dogtooth. En met de uitwerking is ook niks mis. Vanaf het begin is het wel duidelijk dat er vanalles schort aan deze levensstijl. Maar dan alleen door onze wetenschap dat de boze buitenwereld niet zo donker is, als dat de ouders deze kinderen voorspiegelen. De kinderen lijken namelijk dik tevreden te zijn.

Ware het niet dat de buitenwereld toch binnendringt in deze gesloten gemeenschap, om de seksuele behoeften van zoonlief te bevredigen. Deze lijkt overigens zelf niet te weten dat het daar om draait. Dit gaat goed totdat de behoeftebevrediger zelf ook haar verlangens begint te krijgen en die probeert te halen bij de dochters. In ruil voor een lik aan het keybord en een paar films.

Rauwe scènes, de naïviteit van de kinderen, en de soms belachelijk verdraaïng van de werkelijkheid maken de film erg tragi-komisch. Genieten. Het acteerwerk van vooral de dochters is uitstekend. Veel stilte. Je van scène op scène laten verbazen door, en meevoeren met het verhaal. Heerlijke filmervaring. De stilte in de zaal aan het eind was geniaal.

Is dit dé ideale wereld om in op te groeien? Was dat de insteek van de ouders? Stond het geluk van de kinderen voorop? Of dat van hunzelf? We zullen het nooit weten.