Meningen

Valhalla Rising. Ik ben niet compleet overdonderd, maar och, dit was wel erg lekker.

Valhalla Rising is niet een film die mij bij voorbaat al erg aansprak. Een slaaf, Vikingen, Christelijke Vikingen onderweg naar Het Beloofde Land, avontuur, actie. De eerste goede historische avonturenfilm moet ik nog zien. Niet een genre dat mij erg goed ligt. Maar Valhalla Rising zou dit ook niet zijn, ontdekte ik onlangs. Prachtige screenshots maakte mij zeer nieuwsgierig en ik kan inderdaad zeggen: een avonturenfilm is dit in de verste verte niet.

Valhalla Rising is ontzettend rauw. Ik denk dat dat de beste omschrijving is in alle betekenissen van het woord. Rauw, primitief, woest, bruut, barbaars, ongecultiveerd, verlaten, verwilderd en wreed. Rauw. Dat uit zich in een stel actie scènes, maar toch vooral in kille stilte, desolate landschappen en hopeloos verloren karakters.

De film is opgedeeld in hoofdstukken. Ik houd daar wel van. Het voorspelt een opbouw, het geeft houvast en je hebt iets om naar uit te kijken. Je krijgt een verhaal voorgeschoteld. En ik houd van verhalen. Zeker in beeld. One-Eye, een slaaf en een pion in wreed spel van weddenschappen. Meesters laten hun slaven vechten en zetten geld in op de winnaar. Gevechten met een fatale afloop. Het toneel voor dit schouwspel is ongerepte natuur. De enige behuizing die we treffen in Valhalla Rising zijn de getimmerde kooien, waarin de slaven hun dagen slijten. Beschaving is in geen velden of wegen te bekennen. Wanneer One-Eye verkocht wordt aan een nieuwe eigenaar ziet hij tijdens zijn verhuizing kans te ontsnappen aan zijn onderdrukker. Hij en een jongetje dat hem voorheen van eten voorzag trekken er samen op uit. Zij treffen een groep Christenen. Christen van naam, maar al even barbaars. Zij besluiten de overtocht over zee te maken, op zoek naar Het Beloofde Land. En waar het tot op dat moment al genieten was op audiovisueel gebied, barst Valhalla Rising nu pas echt los.

De film weet een gevoel van verlatenheid en hopeloosheid los te maken, dat ik alleen kende van de film Gerry (2002, Gus Van Sant). Een zelfde vorm van 'traagheid' waar ik erg van houd, dat geweldig wordt vormgegeven. Mads Mikkelsen, de vertolker van One-Eye en het main-karakarter in de film, spreekt geen enkel woord, maar weet op fenomenale wijze toch alle aandacht naar zich toe te trekken en met lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen een zeer sterke persoonlijkheid neer te zetten. De soundtrack is lekker. Hoofdzakelijk langgerekte, rauwe tonen (elektrische gitaar) en onheilspellend gedreun, die de verwildering versterken. Zeker in HD een heerlijke audiovisuele trip.