Meningen

Nutty Professor

Film komt wat rommelig op gang. Eenmaal in het instituut begint het goed te lopen. De steriele ruimte ziet er gaaf uit en er komt aardig wat spanning in het verhaal.

Toch mist er wat geloofwaardigheid, doordat die film wordt overschaduwd door een licht goedkoop / amateur gehalte, veroorzaakt door o.a. de nutty professor – te veel typetjes, te weinig serieus te nemen personages. Een vergelijking met One Flew is echt te veel credit voor dit werkje. Een uitzondering is Matcalf die 't prima doet.

De tweede helft van de film is een ware slachtpartij waarbij er flink op los gehakt en gebeten wordt. Ziet er goed verzorgd uit en is best vermakelijk. Maar vind het verhaal toch te magertjes en te fantasieloos om het geheel serieus te nemen.

Life Is A Cosmic Symphony

Frank Capra was tot op heden onbekend terrein voor mij. Het idee van de film, beschreven in bovenstaand plot sprak mij wel aan, ondanks mijn vooroordelen betreffende oude films (al is dat vooroordeel al meer dan eens ontkracht). Dat idee zette mij uiteindelijk toch aan tot het bekijken van It’s A Wonderful Life. En zoals wel vaker blijken de films waar ik het minst van verwacht het best uit te pakken.

Vanaf het moment dat de jonge George huilend in de armen van Mr. Gower valt werd mijn tot dan toe argwanende houding omgezet in een groeiende interesse en nieuwsgierigheid. Ook was het vanaf die scene wel duidelijke welke zoetsappige geschiedenis mij te wachten stond. En ik blijk daar toch wel gevoelig voor te zijn...

Ook de volwassen George (James Stewart) wist bij mij veel sympathie te wekken. Prima acteerwerk. Draagt de film. Beetje sullig personage, humoristisch, een man met principes. Daarnaast een prachtige Donna Reed. Ik wil ook zo'n telefoongesprek met haar.

Het verhaal keutelt verder een beetje aan van wat highschool puberhumor naar de familie- en Potterontwikkelingen in het Bedford Falls tot groot opofferingsgezindheid van familie Bailey, einde honeymoon. Als we dan al op 2/3 van de film zitten gaat het de verkeerde kant op voor Bailey, tot het dieptepunt op de brug.

Toen pas verscheen de engelbewaarder in beeld, het principe wat voor mij allereerst de aanleiding was deze film te bekijken, maar tot dat moment toe vergeten. (Deed me een beetje denken aan het alternatieve heden uit Back To The Future. Gejat van Robert Zemeckis...) Clarence, de twist in het verhaal, aangekondigd in het begin van de film. Origineel en brengt de film tot nog grotere hoogte. Tot slot nog een explosie van zoetsappig kerst-feelgood, een mierzoete kers op de taart, bij mij een grote grijns tot gevolg. Beetje net zo’n grijns als bij Bijitâ Q, maar dan anders.

Goed uitgewerkte film, kijkt heerlijk weg.
It’s A Wonderful Life, and I like it. Kan er niets aan doen.