Meningen

Leuke film om een keer gezien te hebben. Niet verrassend dat het meisje nog leefde. 2,5 uur was wat mij betreft te lang voor dit verhaal. Er waren wel wat grappige oneliners, zoals "Forgiveness is between them and God. It's my job to arrange the meeting." Niet bijzonder geacteerd. Het camerawerk vooral aan het begin van de film was nogal chaotisch, niet duidelijk waar dat voor diende. Een film bestaat welliswaar uit een audiovisueel gedeelte, en het verhaal zelf. Maar het verhaal zou altijd boven de bijzaken moeten blijven staan. De "ondertitels" zaten wel gaaf in elkaar. Ik snap niet helemaal waar de hoge waardering voor deze film vandaan komt, Tony Scott heeft beter werk afgeleverd. Algehele impressie net bovengemiddeld:
3*

Memories - Er valt veel over te zeggen er is al veel over gezegd. Wou eerst een korte reactie geven, maar dat bleek lastig te zijn.

Een drieluik. Na luik één was ik wat twijfelachtig over hoe het geheel van de film zich stand zou houden, wanneer je nog twee maal in een verhaal zou moeten komen, maar gelukkig waren alledrie de luiken van dusdanige aard dat je er gelijk weer ingezogen werd.

========== Magnetic Rose ==========

Magnetic Rose is voornamelijk gewoon erg mooi. Erg mooi verhaal en schitterend vormgegeven. Sci-fi gecombineerd met prachtig klassieke bouwstijl en interieur. Werkelijkheid, hologrammen, herinneringen, heden en verleden lopen in elkaar over. Tonke Dragt had het kunnen schrijven.

=========== Stink Bomb ============

Stink Bomb is op visueel gebied veel minder interessant dan Magnetic Rose. Ook heeft luik twee veel minder inhoud dan de twee andere, maar het heeft zijn eigen charme. Het is een eenvoudig verhaal, maar is - vind ik - voornamelijk erg vermakelijk. Ik heb er goed om kunnen lachen. Was wel blij met het eind, dat maakte het verhaal en de onzinnigheid ervan helemaal af.

========== Cannon Fodder =========

Cannon Fodder vind ik het meest lastig te beoordelen luik van de drie. ‘Bijzonder’ is wel een sleutelwoord. Een bijzondere tekenstijl, een bijzonder verhaal met een bijzondere boodschap, want vanaf het begin is het wel duidelijk dat er meer bodem in dit verhaal zit dan in een put, die soms bodemloos is, wat weer een bijzondere uitspraak is.

Denk dat ik het met de Onderhond van drie jaar geleden eens ben dat er in de maatschappij een verwachtingspatroon heerst, waar wij allen aan behoren te voldoen. Wij dienen ons aan te passen aan dat patroon en doen dat veelal onbewust. Een opleiding biedt tenslotte een grotere kans op een beter betaalde baan, een verre zonvakantie biedt tenslotte een gevoel van geluk, een computer biedt tenslotte gemak en plezier, een wapen in huis biedt tenslotte een groter gevoel van veiligheid. Niks mis mee, wel iets mis mee?

Mensen die van die norm afwijken noemen we ideologen, filosofen, religieuzen, en vallen eigenlijk niet helemaal binnen onze samenleving, want ze passen niet binnen onze geschapen standaard, zijn in onze subjectiviteit niet ‘normaal’. Hoe staan wij in de samenleving en wat beweegt ons te handelen, zoals we handelen? Denk dat Cannon Fodder ons daarin wel een aanzet geeft om daar eens over na te denken. In al zijn eenvoud een mooi uitgewerkt filmpje.

================================

Per luik beoordeeld en dat gemiddeld, brengt mij op een dikke 4 sterren, afgerond naar een 4,5.

Hm, het zag er zo veelbelovend uit. En visueel is er met Sleepwalker ook weinig mis. Het verhaal, daar schort wel het een en ander aan.

Sleepwalker begint spannend en mysterieus. Verschillende verhaallijnen en personages worden gepresenteerd en ik bleef geboeid, benieuwd hoe alles aan elkaar geknoopt zou worden. Maar hoe meer er van de clou onthult wordt, hoe pijnlijk duidelijk het wordt dat er bar weinig clou in het verhaal zit en dat er een aantal zeer irrelevante zijlijnen er door het het verhaal lopen. Personages die dubieuze keuzes maken op basis van onlogische gronden. Zeer storend.

Waar je bij eerdere films van Pang onverklaarbare zaken moeiteloos voor waar aanneemt door symboliek of fantasie is dat in Sleepwalker een stuk lastiger. Lijkt me simpelweg te wijten aan slecht script schrijven.

Het acteerwerk is wel dik in orde evenals de soundtrack en eerder genoemde visuals. Het 3D heeft hier echter geen toegevoegde waarde, op één shot na die er omwille van de 3D ingestopt lijkt te zijn.

Een bijzonder film-ervaring. Het begin, eerste drie kwartier, vond ik erg sterk en grappig. Als dat 1,5 uur zo door zou gaan was het een grappige film vol korte sketches geweest van een wat simpel figuur. Maar dat zou waarschijnlijk een te gemakkelijk concept geweest zijn voor Kitano. Het verhaal zakt wat in en neemt steeds absurdere vormen aan. Het einde, vooral het hele schouwspel rond die enorme berg stront duurde voor mij echt te lang en was niet grappig meer, maar absurd absurd...
Iemand toevallig tot na de aftiteling gekeken? Ik laat meestal film de hele film uitdraaien en ga zelf wat anders doen. Asao springt na de aftiteling als enorme sprinkhaan door Parijs, waar hij zichzelf uiteindelijk spiest bovenop de Eiffeltoren. Vond ik dan wel weer een aardig einde.

2,5*

Duffe bende.

Caans acteerwerk was prima. Maar Caan kan nog zo goed acteren, als Bates zo'n ongeloofwaardig typetje neerzet blijft er een weinig waarschijnlijk verhaal over. Weggewaggeld uit een wannabe horrorfilm, beland in een matige thriller.

Kon het niet serieus nemen. Toppunt was de scène waar Annie 's nachts uitvalt bij Pauls bed. Ik hoopte zo dat een nachtmerrie zou zijn, maar nee: het verhaal gaat gewoon door! Kon er wel om lachen.

Gelukkig wordt het wel beter. Je hoopt toch het beste voor Paul (hoewel een totale afslachting beter vermaak was geweest) en het slechtste voor miss Piggy. Aantal aardige bedscènes. Ook leuk hoe al het speurwerk van Buster (Farnsworth, beste acteur in dit verhaal) teniet wordt gedaan in één gunshot. Helaas is echte spanning ver te zoeken en valt er visueel ook weinig te genieten.

Genoeg flow in het verhaal om te blijven boeien, maar jammerlijk verpest door Bates.

Open the flood gates of heaven

Wat wordt een vieze, oude pick-up mooi als-ie blauw is. Wat wordt een ventilator mooi als-ie blauw is. Wat wordt een badmintonracket mooi... je begrijpt het wel. Soms zijn posters misleidend voor wat je voorgeschoteld gaat krijgen, beloofd meer visuele pracht dan in werkelijkheid, maar wat we hier te zien krijgen - meer dan ik had kunnen hopen.

Een prachtige film. Wat een schitterend badhuis. Visueel tot in de puntjes verzorgd. Ondersteund door fraaie muziek, soms druppelend, soms stromend, vloeiend. Verzwelgende sfeer, in positieve zin. Straalt veel rust en evenwicht uit, wat ook tot uitdrukking komt in de balans tussen het water en het vuur.

Erg veel bewondering voor de man die dit verhaal in zijn hoofd had zitten, het heeft weten te beschrijven en het zo ten tonele heeft weten te voeren. Mooi. Niets aan veranderen, alles blauwblauw laten.

Wat als...? Acties en reacties, gebonden aan de wetten van tijd en ruimte. Zaken van kosmische proporties, teruggebracht tot Mr. Nobody.

Mr. Nobody is een achtbaan door tijd, wetenschap, filosofie, ruimte, romantiek en symboliek. Probeer Mr. Nobody niet vanaf het eerste moment te doorgronden. Misschien zelfs na afloop niet. Maar laat je meevoeren naar het verleden en het heden van Nemo Nobody. Van zijn hemelse oorsprong tot aan een bestemming ver in de ruimte (met een knipoog naar Kubricks 2001). Van een Brits appartement tot aan het water van New York. Een leven in luxe en liefde en een leven in armoede en verdriet. De stukjes vallen vanzelf wel op hun plaats.

Vooral het eerste uur is een waar genot en van een grote cinematografische klasse. Een opeenstapeling van schitterende shots, verrassende montages, prachtige locaties en decors en een lekker aanwezige soundtrack. Ook de casting is bijzonder sterk. De koppeling van de volwassen Anna (Diane Kruger) aan de jonge Anna (Juno Temple) had wat mij betreft niet beter gekund. Zo zijn alle personages door de jaren heen erg geloofwaardig dezelfde personen.

Van Dormael neemt erg veel hooi op zijn vork. Gewaagd. Mr. Nobody is duidelijk als een episch hoogtepunt bedoeld in zijn oeuvre en hij heeft er ook de tijd voor genomen. En daar is hij toch meer dan behoorlijk in geslaagd. Het is wat aan de lange kant, maar verveelt toch geen moment. Zijn ideeën zijn fascinerend en gewoonweg heerlijk verpakt.

Ik had een hoop interessants klaarliggen. Mijn to-see list is lang. Maar vanavond had ik er zin in, was ik er klaar voor. Ik wou meer, ik wou mijn tweede Capra, en...

Mijn superlatieven zijn ontoereikend. Pas mijn tweede Capra (na It's A Wonderful Life) maar ik ben overtuigd. Meer dan overtuigd. Alles wat ik tot nu toe gezien heb lijkt te verbleken na dit meesterwerk aanschouwd te hebben.
Laat ik geen dingen zeggen waar ik later spijt van krijg (te laat), maar ik probeer te verzinnen hoe ik dit kan rijmen, kan inpassen in mijn lijst met Kitano's, Lynches, Ki-duks.

Verbluffende cinema. 70 jaar oud, maar vernieuwend voor mij. Als een pianist die al zijn leven lang piano speelt, iedere dag dezelfde riedeltjes afspeelt - de ene dag beter dan de andere, maar nooit echt vernieuwd. Tot hij op een dag een nieuw oud pianostuk in handen krijgt wat hem meer dan ooit inspireert en hem tot grotere hoogte weet te brengen. Niet dat dit mij is overkomen, maar vond het wel een mooie illustratie...

Wat een vrolijkheid, een optimisme en een feelgood. Capra weet als geen ander mij blij te maken bij het filmkijken. Stewart straalt een en al plezier en gedrevenheid uit. Hij is geen Stewart, hij is Jefferson Smith. Mijn eigen ideologisme en maatschappelijke betrokkenheid worden gepersonifieerd in deze Smith, een ideoloog in de maak, die onbedoeld geraakt waar hij wezen moet en wil zijn. Dat dat gebeurd met vallen en opstaan maakt het geheeld des te vermakelijker en boeiend. Dynamisch acteerwerk.
Ook mijn complimenten voor de schattige Jean Arthur, Clarissa Saunders die als baken en roer fungeert voor Smith. De romance die ontstaat is een aangenaam extraatje.

De opbouw van het begin tot het magnifieke einde, alles klopt en past. Heerlijk taalgebruik, bescheiden muziek, top-cast. Kluisterpracht.

My Mighty Princess

Dus. Ooit bedacht hoe handig martial arts kan zijn in het dagelijks leven? Je bent de trap op in één sprong of laat geen puck door als keeper van een ijshockeyteam.

De derde Kwak die ik heb mogen zien - opnieuw vermakelijk, maar niet z'n beste. Cinematografisch (weer) een zeer verzorgde film, zoals we ook mogen verwachten van hedendaagse Koreaanse cinema. Ziet er visueel erg leuk uit. Vooral de soms magische gevechten zijn leuk gedaan. Een gevecht tussen twee langharige martial arts specialisten op de daken van een aantal berghuisjes onder het maanlicht - sfeervol. De invloeden uit andere films zijn soms ook duidelijk zichtbaar, zoals de letterlijk aangehaalde Matrix-technieken.

Het verhaal is echter vrij slap en het acteerwerk bijwijlen evenzo. Ook de grappen zijn niet altijd grappig. Maar toch kon de combinatie van het alles mij wel bekoren. Martial arts, black magic, wat flauwe puberhumor en -verliefdheidjes, visuele aankleding, Koreaanse hip-hop (!). Ja, heeft wel wat. Appetijtelijk vertier.