Meningen

Trouwens: I Just Called To Say I Love You van Stevie Wonder klinkt nooit meer hetzelfde na deze film.

Verder een prima film met een vreemde, fragmentarische vertelstructuur. Het verhaal is af en toe zeer grappig maar ook maatschappelijk kritisch (wat me vooral tijdens de Q&A duidelijk werd). En er zit een aantal heerlijke hilarische momenten in.

Mooie actie scenes.

Mijn eerste Pang broertjes film en van hun kunnen een actiefilm te maken ben ik wel meteen overtuigd. De actie scenes zien er puntgaaf uit en zijn met veel flair en creativiteit gefilmd.

Maar verder kom ik ook niet. In het verhaal is werkelijk geen verrassing te bekennen en de film volgt alle voorspelbare stapjes die te bedenken zijn. Een koelbloedige killer, een beetje training aan de sidekick, kleine romance, wrok gevoelens, etc. Natuurlijk weet je dat je een simpel verhaaltje kan verwachten bij een film als dit. Maar met een iets meer doordacht script en fantasie hadden ze er voor kunnen zorgen dat het in ieder geval niet stoorde. Meer vraag ik op zich niet eens. Nu nam ergernis regelmatig de overhand en kan ik er geen voldoende aan kwijt. 2.5*

Als trotse bezitter van een kwart Bitcoin en een paar Litecoins volg ik de Crypto currency wereld op de voet. Misschien dat ik daarom deze docu niet zo bijzonder vond. Het is eigenlijk een hele droge registratie van gebeurtenissen sinds 2009. Daarnaast wordt Satoshi te veel verheerlijkt (terwijl zijn verdwijning allerlei problemen/vraagstukken met zich meebracht) en wordt BTC te veel als de verlossing van alle financiële problemen neergezet.

Dat blockchain technology belangrijk gaat worden in de toekomst is wel duidelijk, maar op wat voor manier en met welke coin(s) is nog 1 groot vraagteken. Daarom is het nog maar af te wachten hoe het met BTC gesteld is over 5-10 jaar.

Inderdaad een gave actiefilm in een prachtige setting. Er heerst een lekker grauw sfeertje en de film zit vol met originele personages en dialogen. Vooral het eerste half uur was briljant met sterke achtervolging- en actiescenes.

Daarna kwam helaas de klad erin. Op een gegeven moment hadden ze alle stoere jumps wel gehad en begonnen ze een beetje in herhaling te vallen. Daarnaast had het moralistische einde ook niet gehoeven van mij.

3.5*

Opzich een aardig filmpje, alleen is het jammer dat het tempo zo laag is. Tussen de vele pogingen van Beto om wat geld te verdienen door had ik op een gegeven moment een gevoel van "kom nou maar op met die paus". Daarnaast zijn niet alle personages even interessant, waardoor de verveling toe kan slaan. Het slot was wel weer sterk. 3*

Een bij vlagen vervelende, maar ook fascinerende film.

Fascinerend, aangezien ik bij een aantal scenes met open mond naar het scherm heb zitten kijken. De David Bowie dansscene bijvoorbeeld is één van de mooiste dingen die ik de laatste jaren op filmgebied gezien heb. Het vakmanschap, het talent, de creativiteit; alles komt op een fabuleuze manier samen. En zo waren nog een aantal scenes die werkelijk schitterend waren.

De regie, de productie en het camerawerk van Khondji (ik weet wel waar deze oscar heen mag) waren van een ongekend niveau. Het is duidelijk dat dit voor Inarritu zelf een belangrijke film is, met een aantal zeer persoonlijke thema's die de revue passeren (zijn verloren zoon, de relatie met z'n andere kinderen en z'n overleden vader, zijn moeilijke band met zowel Mexico als de VS).

En daar zit voor mij ook het grootste nadeel van deze film. De film is zó persoonlijk, zó op-en-top Mexicaans en zó belachelijk pretentieus, dat een nuchtere Hollander als ik wel héél hard moet werken om er iets uit te kunnen halen. De halve Mexicaanse geschiedenis komt langs en een rits maatschappelijke thema's wordt besproken met een kritische talkshow host. Voor het Mexicaanse publiek waarschijnlijk mooie onderwerpen in een film, voor mij momenten waarop ik maar moeilijk mijn aandacht erbij kon houden.

En zo kom ik helaas slechts op 3 sterren uit.

Natuurlijk is het altijd lastig om een sluitend verhaal te maken met zoveel plot twists, maar ik vond de uitwerking bij deze film wel erg belabberd. De meeste twists hingen aan toevalligheden aan elkaar of waren totaal nutteloos. De reden waarom Pike zichzelf Dunbar noemt (omdat hij anders opgepakt zou worden ) slaat totaal op kaas. Dat Osborne Styles neerknalde was leuk en aardig, maar Hardy wist allang dat hij een pistool in z'n hand had (was overduidelijk zichtbaar), en je kan mij niet wijsmaken dat hij ervan uit ging dat Osborne hem door het glas neer zou schieten. Ook de manier hoe Osborne erachter kwam dat Hardy erbij hoorde vond ik ver gezocht. En zo kan ik nog wel even verder gaan. Verder vond ik het acteerwerk ook erg oppervlakkig (vooral voor zo'n cast).

Dan blijft er vrij weinig over om nog positief te beoordelen, behalve dan de komische bloedkots scene van Ribisi. 1.5*

Zat er humor in deze film dan? Heb het niet kunnen ontdekken helaas. Vond de stem van Seinfeld ook totaal niet bij zn rol passen.

Waarschijnlijk leuk voor de kleintjes, maar ik heb hem met moeite afgekeken. 1*

Ik ben het met Mug eens dat deze films erg leeftijdgebonden zijn. Met m'n 25 jaar kon ik me veel meer identificeren met de personages in Before Sunrise dan in Before Sunset. Maar tijdens het kijken van deze film had ik constant het gevoel dat dat over 5-10 jaar wel eens anders kan zijn. Neemt niet weg dat ik ook deze erg mooi vond, prachtig einde vooral. 4*

Na het geweldige adaptation was ik toch wel benieuwd naar deze film. En ik moet zeggen het is weer een hele aparte, fantasierijke en originele film, met veel leuke vondsten.

Helaas niet zo geniaal als adaptation, maar toch 4*

Een nostalgische terugblik naar de jeugd van regisseur Kenneth Branagh. Dat het een terugblik is wordt na de overgang van kleur naar zwart/wit ook direct duidelijk. Ook de fragmentarische opzet van de film draagt hierin bij, sommige scenes staan volledig los van het verhaal en lijken vooral op specifieke herinneringen van Branaghte berusten. Maar juist deze scènes zorgen voor een glimlach op het gezicht. Veelal ondersteund door de troostende klanken van Van Morrison, tonen ze de jeugdige onschuld van Buddy ten midden van een wereld vol chaos en onzekerheid.

Voor een écht hoge score is het scenario net te rommelig, maar Belfast is een film met het hart op de juiste plaats waar ik erg van genoten heb. 4*

Ik heb toch een heel andere film gezien. Ik vond het een prachtige film die de hypocrisie en domheid in de bankenwereld pijnlijk bloot legde. Eindelijk krijgen we een keer een duidelijke uitleg wat er precies fout is gegaan zonder enkele nuance. En aangezien er zo goed als niets is veranderd sinds de crisis vind ik het "wat zijn wij slim en zij dom" idee erachter nog terecht ook. Dat er wat trucjes worden uitgehaald met camerawerk en voiceovers kan inderdaad geforceerd overkomen, maar ik vond het alleen maar van toegevoegde waarde.

Voor iedereen die echt wil weten wat de crisis veroorzaakte, kan ik deze film van harte aanraden. 4,5*

Erg fijn klein filmpje. Echt diepgaand wordt het nergens, maar gedurende de 85 minuten laat je je meeslepen met de emoties van de band. Het flinterdunne verhaaltje wordt in een rustig tempo verteld, maar blijft boeiend door de interessante personages. Vooral de generaal vond ik een intrigerend karakter, die de nodige bagage met zich meedroeg. Door de mooie beelden van het Israëlische dorpje en een aantal komische momenten blijft het allemaal redelijk luchtig en prettig te volgen.

Een (kleine) aanrader, 3.5*

Inderdaad een boeiende docu, die je af en toe in verbazing doet vallen over het wereldje van de Sea Worlds. Er had van mij wel iets meer weerwoord van de tegenpartij in gemogen, maar als dat volk weigert aan de docu mee te werken wordt dat uiteraard lastig.

Hij is trouwens te koop via Amazon.

Bizar hoog gemiddelde hier zeg, ik vond er geen moer aan. Wat een sentimentele draak van een film is dit. Niet alleen zit het vol met stereotypes en clichés, in het verhaal zit niet één verrassing en werkelijk alle standaard stapjes worden gevolgd. De film is zó voorspelbaar dat ik af en toe de tekst gewoon kon raden (You've changed his life. No, he's changed mine ). Gelukkig is er Bullock nog, die de film nog enigzins redt van de complete ondergang.

1,5*

Flinke tegenvaller wat mij betreft. Het onderwerp vind ik erg interessant, alleen jammer dat ze er dan zo nodig weer een standaard hollywood film van moeten maken.

Te veel 'aangrijpende' momenten, te veel (onnodige) actiescenes en een belachelijk sentimenteel slot.

2*

Veel suffer dan de hoofdpersonages in Bonneville komen ze niet. 3 oude vrouwen die al gaan flippen bij een kopje koffie, een zwaaiende trucker en een trillend bed. Het voortdurende gegrinnik was in het begin nog wel aanstekelijk, maar kwam op een gegeven moment m'n strot uit.

Maar verder kijkt het allemaal wel aardig weg. De opzet als roadmovie is redelijk geslaagd met mooie plaatjes, fijne muziek en het nodige drama.

In het boek Easy Riders, Raging Bulls (aanrader) staat een interessant stuk over Bonnie and Clyde. De film heeft destijds flink wat stof doen opwaaien. De voornaamste reden is omdat het een aantal van de destijds heersende taboes behandelde. De hoofdrolspeler is impotent (en compenseert dat met z'n pistool). Symbolen van autoriteit (ouders, sherrifs) worden als "bad guys" neergezet, en de film is erg gewelddadig voor die periode (de eindscène is hier een goed voorbeeld van).

Prima film verder, vooral dankzij de sterke rollen van Beatty en Dunnaway en het sterke script. Al is het anno 2010 wat minder shockerend allemaal. 3,5*

Ietwat pretentieus hier en daar, maar toch redelijk overtuigend. Visueel is het echt een plaatje, met prachtig camerawerk en kleurgebruik. Vooral de actiescènes zijn geweldig geschoten met als uitschieter de shoot-out bij de 2 oudjes.
Op de cast valt niet zo veel aan te merken. Denzel speelt overtuigend genoeg om de film te dragen en Oldman doet het niet onaardig. Kunis vond ik ietwat tegenvallen, maar is op andere vlakken altijd wel van toegevoegde waarde.

Het nogal moralistische verhaaltje wordt opvallend subtiel verteld, waardoor het zowaar vrij prettig te volgen is. Daarom is het ook zo jammer dat de film (ondanks een mooie twist) het laatste kwartier toch nog redelijk de mist in gaat met een overdaad aan religieus geneuzel. Als dat iets binnen de perken was gehouden had hier een hoger cijfer ingezeten.

Wat een schande dat ik deze prachtige film nu pas gezien heb. Wát een beklemmende sfeer wordt er neergezet. Vond (in tegenstelling tot vele anderen hier) dat ie geen minuut te lang duurde, de 195 minuten vlogen voorbij!

4,5*

Hier word ik niet bepaald vrolijk van. 3 uur lang oeverloos gedweep en stoerdoenerij over Vatos Locos, Éses, Familia en weet ik veel wat nog meer, er kwam geen einde aan. Op sommige momenten vroeg ik me af of het wel serieus bedoeld was aangezien het vooral op m'n lachspieren werkte.

Het verhaaltje stelt weinig voor en zit vol clichés en doorzichtige plotwendingen. Daarnaast beticht ik niet alleen Miklo van overacting, maar ongeveer de helft van de cast met voorop Cruz en Popeye.

Tergend lange zit, waarmee ik me niet of nauwelijks vermaakt heb. Snel vergeten dit. 1*

Iets minder dan Eagle vs Shark, maar toch weer een erg fijn filmpje van Waititi. Net als zijn voorganger is Boy een heerlijke mengelmoes van diepliggend drama gecombineerd met compleet idiote (maar toch subtiele) humor. Het verschil zit hem alleen in de personages die net iets minder spitsvondig overkomen dan bij Eagle vs Shark (al is de vader wel een prachtfiguur). Maar de film heeft een lekker rap tempo en er zitten genoeg sterke grappen/dialogen in om te blijven vermaken.

En voor de Michael Jackson fans onder ons is het zéker een aanrader. 3,5*