Meningen

Precies de kritiek die ik ook heb. Wat jammer is, want Yamada zet de lijn van Twilight Samurai op zeer fraaie wijze door. Hidden Blade is, net als zijn voorganger, een hele mooie, integere film. Ook deze film is erg traag, wat in dit geval een positief punt is, omdat het sterke verhaal op een rustig tempo verteld kan worden.

Visueel is het ook weer een plaatje, prachtige shots van het oude Japan volgen elkaar op met warm kleurgebruik en prachtige decors. Er worden geen gekke cameratrucjes uitgehaald, wat de sfeer in de film alleen maar ten goede komt.

Helaas miste ik dus ook wat diepgang in de personages, waardoor de magie van Twilight Samurai niet gehaald wordt en de film voor m'n gevoel net te lang duurde.

Neemt niet weg dat ik erg genoten heb van The Hidden Blade en toch nog op 4 sterren uitkom. Wat automatisch inhoudt dat ik Twilight Samurai moet verhogen.

PS. De liefdesverklaring aan het einde moet één van de allermooiste zijn die ik ooit gezien heb.

PS2. De vorige poster heb ik niet gezien, maar deze is inderdaad wel erg lelijk.

Wat me vooral opviel is hoe prachtig deze film geschoten is. Ik lees net op de eerste pagina dat dit Kurosawa's eerste film is in widescreenformaat. Duidelijk is dat hij daar dankbaar gebruik van heeft gemaakt. Praktisch elk shot is er 1 om in te lijsten. Voorbeelden hiervan: de achtervolgingsscene van Mifune te paard en de vuurfestivalscene.

In tegenstelling tot het vorige bericht vond ik de film wél boeiend en vol avontuur, met als enige minpuntje de 2 boeren die af en toe wel érg kolderesk waren.

Wat een lauwe reacties hier. Het boek ken ik niet, maar ik heb toch erg genoten van deze ode aan het acteursgilde. Ik ben het dan ook niet eens met de kritiek dat de balans zoek is. De wisselingen tussen de persoonlijke gebeurtenissen en de repetities vond ik zelfs erg boeiend, ook omdat de overgangen af en toe erg subtiel waren.

Het acteerwerk was niet minder dan geniaal, het is inderdaad duidelijk te zien dat de acteurs hun rollen tot in de puntjes beheersten.

De uitermate mooie setting van de fabriek, enkele komische momenten en de werkelijk prachtige muziek maken het plaatje vervolgens compleet.

4* met kans op verhoging.

Aan het scenario zoveel is gesleuteld, geknipt en geplakt, dat het eindresultaat een bij elkaar geraapt zooitje is. Zonde, want anders had dit best een aardig thrillertje kunnen zijn. Gelukkig redt de cast de film nog van de totale ondergang, al had Van Eeuwen het duidelijk moeilijk tussen die grote namen. 2*

De humor was niet aan mij besteed, maar de schitterende beelden, de vele ontroerende momenten en de prachtige muziek van Joe Hisaishi daarentegen wel. 4*

Ben het bijna tot in detail eens met Starbright Boy. Er wordt te veel geprobeerd een mooie film te zijn waardoor het geheel geforceerd over komt. Zo vond ik dat de kinderen die met hun ouders in de maag zitten veel te stereotype worden neergezet en het proces van de man die zijn overleden vrouw probeert te begrijpen er te dik op liggen. Het eerste gedeelte van de film gaat nog redelijk vlot, maar zodra de man naar Japan gaat schiet het tempo omlaag. De scenes met het meisje in het park duren dan ook veel te lang.

Gelukkig zaten er hier en daar nog mooie plaatjes van Japan tussen, maar zelfs die kwamen soms op me over als een poging tot makkelijk scoren. 2*

Gemengde gevoelens aan deze film overgehouden. Op het eerste gezicht is dit weer een fijne, luchtige Wilder. Met het vertrouwde inginieuze plot, boeiende karakters en scherpe dialogen. Novak speelt een prachtrol en Martin persifleert zichzelf op onnavolgbare wijze. (It's a habit with me. If I skip one night a week I get such a headache)

Maar eigenlijk is dit een vrij donkere film. Met een echtpaar die beiden vreemdgaan en elkaar aan het einde vergeven ervoor.
Ik vraag me af wat Wilder z'n kijkers ermee wilde vertellen. Dat vreemdgaan is toegestaan als er (veel) geld in het verschiet ligt? Dat lijkt me redelijk moreel verwerpelijk, vooral in het Amerika van de jaren 60. Wilde hij simpelweg provoceren? Of is de hele film één grote persiflage op romantische komedies? Ik ben er nog niet helemaal uit, maar ik hield er wel een (licht) zure nasmaak aan over.

Als ik de berichten op IMDB mag geloven heeft de film indertijd veel stof doen opwaaien in de VS, wat me dus niet erg verbaast. De kusscene van Martin en Farr (waaruit ze later sex hebben) heeft Wilder voor de Amerikaanse markt zelfs opnieuw moeten schieten, in een massagescene waarna het niet duidelijk is wat ze precies gedaan hebben. De film werd zelfs in de ban gedaan door het katholieke verbond omdat er te lichtzinnig met zeden zou zijn omgesprongen.

Eén ding is duidelijk, Wilder was absoluut geen gewone filmmaker en hij heeft met Kiss me, Stupid weer een bijzonder stukje cinema nagelaten.

Hier had toch wat meer ingezeten. Grappig uitgangspunt wat nog geloofwaardig overkomt ook door prima spel van Heigl en Rogen. Een paar goede grappen erin en over het algemeen sterke dialogen.

De film duurt alleen te lang en ik vond dat er wat vreemde en onlogische acties in zaten. Het duurt te lang voordat Alison Ben dumpt (aangezien hij zich al veel te lang als een complete idioot gedroeg. En het duurt te lang voordat Ben 'het licht' eindelijk ziet en z'n leven omgooit.

Had het allemaal wat korter gemaakt en een aantal scenes geschrapt (Vegas, aardbeving bv.), dan was het prettiger te volgen geweest.

Jammer van die wisselvalligheden, nu kan ik er net geen voldoende aan kwijt, 2.5*

De Speeltuin van Suzuki.

Zo ervaarde ik deze film. Suzuki vliegt alle kanten op met plotontwikkeling, camerastandpunten, montage, flash-backs (en -forwards had ik af en toe het idee) en sounddesign. Niet alles was even geslaagd, maar het zorgde er bij mij wel voor dat ik op het puntje van m'n stoel bleef. Fijne jazz-soundtrack ook. 3,5*

Mooi filmpje, maar toch minder dan 5 Centimeters. De mystieke waarde van de toren was erg interessant, het ongrijpbare ervan en de fascinatie ervoor die leeft bij de 3 jongelingen. Alleen vond ik de link tussen de toren het meisje iets te ver gaan. Daarnaast vond ik de muziek ook maar zo zo. Niet onaardig hoor, maar het ondersteunde de prachtige beelden niet genoeg. Vooral als je het weer met 5 Centimeters vergelijkt (wat ik misschien iets teveel doe). Het was iets teveel nét niet.

Maar er valt natuurlijk ook genoeg te genieten bij The Place Promised in Our Early Days. Vooral de gevoelens en emoties van het drietal zijn mooi en zeer voelbaar. Shinkai weet als geen ander verliefdheid in beeld te brengen. Aan een paar woorden en gezichtsuitdrukkingen heeft hij genoeg.

En het is al genoeg gezegd, maar de film is inderdaad prachtig geanimeerd. een ondergaande zon zal waarschijnlijk nooit meer zo mooi in beeld gebracht worden als in deze film.

Ben benieuwd wat een herziening zal opleveren, voor nu 3,5*.

Ligt het aan mij of zit deze Miyazaki vol verwijzingen? Het neutrale hotel deed me aan Casablanca denken, Gina had wel wat weg van Gilda en het hele figuur Marco Rosso leek wel een getekende Humphrey Bogart. Daarnaast kreeg ik de indruk dat de werkende vrouwen een kleine hommage aan het Italiaanse Neo-Realisme van de jaren 50 waren (er is zelfs een klein rolletje met de naam Visconti).

Ik zal wel allerlei dingen zien die er niet zijn, maar het werkte wel voor mij in ieder geval.

Verder vond ik het een fijne film. Leuk europees uitstapje van Miyazaki. 4*