Meningen

Deze gisteren in Antwerpen gaan zien en hoewel de film pas een week of twee draaide werd hij nu al nog maar beperkt vertoond (en ook nog in een relatief kleine zaal), wat nooit een goed teken is.

De film zelf viel mij ontzettend mee.

Gebaseerd op de gelijknamige boekenserie van Bill Granger, waarvan voor deze film losjes het zevende deel, There Are No Spies, is gebruikt. Dit is een droomproject van Brosnan, waar hij al jaren mee bezig was dit te laten ontwikkelen en er een film van te maken.

Brosnan was goed, maar hij had al eerder bewezen dat hij meer kan dan hij als Bond had (kunnen) laten zien (Denk hierbij aan films als The Matador en Evelyn).

De film is een goede spionage/actie thriller, die wellicht niet super origineel is, maar die in ieder geval goed en degelijk is gemaakt en zelfs een aantal maal echt spannend is te noemen.

Wat de rest van de acteurs betreft: Kurylenko heeft mij nooit echt weten te boeien en is wel erg mager geworden. Oud gedienden Bill Smitrovich en Will Patton leveren gewoon goede -beetje standaard- rollen af; Mediha Musliovic speelt het onschuldige slachtoffer en Amila Terzimehic zet een wel erg onsympathieke en levensgevaarlijke vrouwelijke huurmoordenaar neer.

Een paar goede achtervolgingen te voet en per auto, plus een paar harde gevechten weten de vaart en spanning er in te houden en doen wat ongeloofwaardigheden (o.a. Brosnan die gewoon ongezien een hotel en met een pistool in zijn hand een trap op kan lopen, wat bewakers neer schiet en op zijn gemak de corrupte Russische presidentskandidaat kan bedreigen en uithoren, zonder dat iemand dit kennelijk in het hotel verder merkt) snel vergeten.

Amusant en een aardige tijdspassering, maar nergens bijzonder.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze een paar weken geleden gaan zien.

De film begint goed en kan dan nog alle kanten op en het gegeven is op z'n minst gezegd intrigerend, maar helaas wat er meegedaan is valt uiteindelijk toch wel tegen. Iedere keer wanneer ik dacht:

"Nu wordt het spannend en komt het opgang!" , werd het toch net niet echt goed.

Voordeel is wel dat Carrey en Madsen erg goed acteren zoals hier al vaker is vermeld en dat het zeker niet slecht is wat je te zien krijg, maar ook nergens ECHT goed en dat blijft een handicap van deze regisseur!!

Ik las ergens toen ie uitkwam in de TV-krant over de regisseur dat hij altijd mindere versies maakt van al bestaande films en ideeen, bv zijn St. Elmosfire (ofzoiets) is de mindere tienerfilm van The Breakfastclub, zijn Batmanfilms zijn duidelijk de minderen van die van Tim Burton en deze The Number 23 is de mindere versie van een film die nog gemaakt moet worden! Lachen!

Nou vooruit: 3 sterren!

Deze afgelopen zondag ook eindelijk eens volledig bekeken.

Sentimentele en fragmentarische film, die voor mij klassieke status niet volledig kan waarmaken, maar wel fijn weg kijkt en amuseert.

Beste gedeelte is zonder meer het begin met de oude man gespeeld door de altijd goede Noiret en het jongetje, beide delend hun liefde voor de Cinema.

Wanneer Noiret voor het grootste gedeelte uit de film verdwijnt is het ook meteen stukken minder en de tiener versie van het jongetje gooit al minder hoge ogen op, helaas weet Perrin als middelbare man haast geen emoties en gevoel over te brengen, maar komt afstandelijk en houten klazerig over en toen was inmiddels voor mij de magie wel verdwenen.

Een aantal van de bijrol spelers weet wat dat betreft meer indruk te maken, zoals de pastoor, die de films moet keuren en bij iedere dreiging van al een zoen zijn veto uitspreekt. Hilarisch!

Muziek van Morricone heb ik voor deze prent ook nooit echt weten te waarderen en dat is, nu ik de filmbeelden er bij gezien heb, niet echt veel beter geworden.

Aardig, maar niet een film die ik snel nog eens hoef te zien.

Een zes, ofwel drie sterren.

Deze afgelopen donderdag voor 5 euro uit een bak bij de MediaMarkt gehaald en vandaag bekeken.

Het feit dat ik er eigenlijk niks van verwachtte en dat het weinig kostte zal waarschijnlijk wel meespelen,

maar ik hem me er ontzettend mee vermaakt. Wat een maffe film en wat een maffe actrice in de hoofdrol. In het begin dacht ik dat ze een soort van rol in een rol speelde, tot ik mij realiseerde dat dit haar manier van acteren is. Benaderd zij al haar rollen zo?

Ik zat me vaak suf te lachen, maar geen idee of dit ook echt zo de bedoeling was (neem voor het gemak aan van wel).

De la Huerta zet hier -juist door de rare manier van acteren- 1 van de vreemdste personen neer, die ik in jaren heb gezien. Ik ben er nog niet achter of ik het gewoon slecht vind, of juist geniaal.

Ik vond haar zowel er niet uit zien, als op een bepaalde manier ook wel weer ontzettend sexy en sensueel en juist daardoor toch ook weer heel aantrekkelijk.

Het verhaal zit vol plotgaten, toevalligheden en andere niet uitgewerkte zaken, maar daar staat tegenover dat het lekker wegkijkt, vlot verteld wordt en de tijdsduur niet al te lang is en je je geen moment hoeft te vervelen.

Verder aardig wat bloed en hier en daar onvervalste grofheid en het geheel heeft een sexy uitstraling.

Wanneer je het allemaal vooral niet serieus neemt en het puur ondergaat als lekkere onzin pulp, dan valt er toch het nodige te genieten.

Een magere zeven, of wel 3,5 ster.

Deze vanavond zitten kijken.

Moeilijk te beoordelen als pure film.

Feitelijk is het een kruising tussen een sprookjesachtige film en een toneeluitvoering van een klassiek ballet.

Het eerste gedeelte is meer film met opvallend relatief weinig echte ballet scenes. We zien ook wat gespeelde scenes en voor die tijd aardige SFX, waarvan aannemelijk is dat die niet in de oorspronkelijke voorstelling zaten.

Het tweede gedeelte bestaat daar en tegen eigenlijk nog louter uit ballet.

Het wordt mooi, vaak dichtbij, in beeld gebracht alsof je als kijker vlak op het toneel er bij staat.

Opvallend is dat het een stuk donkerder en minder zoetsappig is als de meeste uitvoeringen van dit bekende ballet, er lijkt meer naar het oorspronkelijke bronmateriaal gekeken te zijn dan gewoonlijk het geval is.

Zo is er een zekere spanning tussen de oom en zijn nichtje, wat door sommigen zelfs als seksueel uitgelegd wordt. Dat zie ik er zelf niet in, maar feit is wel dat hij duidelijk naar haar aandacht en gunsten bedelt en in het tweede gedeelte zich ontpopt in de vorm van de sultan als de grote tegenstander en rivaal van de notenkrakerprins.

Wat zeker nog extra aandacht verdient zijn de art direction met zijn opvallende decors en kostumering. Deze zijn van de hand van Maurice Sendak, tevens de schrijver van het beroemde kinderboek "Where the wild things are". Hij levert echt een topprestatie af en het deed mij hier en daar zelfs wel denken aan een Terry Gilliam film, als The adventures of Baron Munchausen.

De prachtige en wereldberoemde muziek van Tchaikovsky maakt het plaatje volledig af.

Een acht, ofwel vier sterren.

Deze een maandje geleden in Antwerpen gaan zien om vriendin een plezier te doen.

Veel pracht en praal, maar verder stelde het niet al te veel voor en kwam het bij mij allemaal erg kleinschalig over.
Je komt samen met het hoofdkarakter in een sprookjesachtige wereld terecht, die bestaat uit vier verschillende landen, maar op een korte montage per rijtuig na, krijg je daar verder nauwelijks wat van te zien, want veel verder dan het kasteel en het bos met de gigantische pop komen we niet.

Het openingsshot bestaat uit vreselijk slechte computer animatie, waardoor je denkt dat je eerder in een jaren '90 Pixar filmpje terecht bent gekomen, dan in een live action film. Dat was erg slecht! Ongelooflijk dat niemand bij Disney dit heeft laten veranderen.

Verhaaltechnisch komt de film langzaam op gang, maar gaat het nooit werkelijk sprankelen en heb je halverwege nog steeds het idee dat het eigenlijk nog moet gaan beginnen.

Ook vond ik het een fout om van de muizenkoning niet een echt karakter te maken, maar om "hem" te laten vormen door de hele groep muizen. Dit deed mij denken aan een gelijksoortig idee en scene -maar dan met krabben- uit de Pirates of the Caribbean reeks, waar het overigens ook een heel zwak uitgewerkt idee was. Disney leert blijkbaar niet van zijn fouten.

Hoofdrolspeelster is ok, maar de rest van de cast, met nogal wat bekende koppen, is inwisselbaar en Knightley is uitermate irritant met haar geschmier en haar de hele film lang raar opgezette stemmetje. Wat is het toch een abominabel slechte actrice, die ik werkelijk nog nooit heb kunnen betrappen op het kunnen neerzetten van een goed geacteerde rol.

Geen wonder dat het grote publiek dit dure, kitscherige gedrocht voornamelijk links heeft laten liggen.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster omdat we toch nog wel een amusante middag hebben gehad, maar goed was het allemaal beslist niet.

Deze afgelopen weekend bekeken.
Dit was de laatste Sartana met hoofdrolspeler Garko, die ik nog moest zien.

Was weer niet echt geweldig, dit vooral te danken aan rommelig, fragmentarisch script, wat alle kanten op lijkt te gaan en alleen als doel lijkt te hebben Sartana zoveel mogelijk tegenstanders op zo'n maffe mogelijke manier neer te laten knallen.

Weet nu eindelijk ook waarom hij wel de James Bond van de Spaghetti westerns wordt genoemd:
dat orgel is natuurlijk gewoon een variatie op de Aston Martin van Bond. Leuk gevonden!

Voor de rest niet memorabel, ik weet nu, een aantal dagen later, amper nog waar het eigenlijk in het verhaal om ging.

Nou vooruit: een zesje, ofwel drie sterren.