Meningen

Gisteren heb ik voor de zoveelste maal naar Back to the Future gekeken, en ik blijf erbij dat hij van het begin tot het einde briljant is.

Het verschil met sommige andere verhalen over tijdreizen, is dat hier alles ook daadwerkelijk lijkt te kloppen. Ieder keer ontdek ik weer nieuwe elementen die allemaal mooi ineen passen. Volgens mij is er echt wel lang nagedacht over het scenario.

Behalve de magnifieke plot, heeft BttF natuurlijk nog heel wat andere troeven. De muziek bijvoorbeeld (That's the power of love!), of de voortreffelijke acteerprestaties (Fox en Lloyd zijn natuurlijk subliem, maar bijvoorbeeld ook Crispin Glover vind ik meer dan behoorlijk spelen), en eigenlijk spreekt de hele 50's-80's-sfeer mij enorm aan.

En verder zit de film natuurlijk ook vol met hilarische situaties en briljante oneliners, te veel om op te noemen.

5*****, en ik zet 'm nog een plaatsje hoger in mijn top 10.

Wauw, wat een heerlijke film is dit toch! Enorm grappig, en bovendien over een thema dat toen zeer gevoelig lag (en voor velen vandaag nog steeds).
Een heel pak hilarisch scènes, zoals de gesprekken tussen de president en de premier van USSR, het Coca-Cola incident of het gevecht in de War Room, waar er natuurlijk niet mag gevochten worden. Maar het best van al vond ik George Scott, die voortreffelijk de rol van Turgidson vertolkt. Die lichaamstaal, briljant gewoon
Ik mag deze film nog 2 weken houden, en daar ga ik gebruik van maken. Zeker nog eens bekijken.

Héérlijke film hoor. Ik moet wel zeggen dat ik de beschrijving in het tv-boekje niet goed gelezen heb. Omdat ik Tarantino en Clooney zag staan verwachtte ik meteen een gangsterfilm à la Pulp Fiction. Groot was dan ook mijn verbazing toen in de nightclub na het optreden van dat slangenmens plots de poppen aan het dansen gingen. Maar eens ik van de schok bekomen was, heb ik me kostelijk geamuseerd. Vooral de scène in de bergruimte, wanneer ze hun plannen smeden. Clooney blijft er kalm bij: "What do we know about vampires". En de wapens zijn natuurlijk helemaal om te gieren (dat wijwaterpistool ). Ik weet niet of iedereen er zo over denkt (ik heb alle berichten nog niet gelezen), maar die overgang van gangsterfilm naar horrorfilm vind ik ronduit geniaal. 5*

Absoluut een rotslechte film. Op Tim Roth na erbarmelijk acteerwerk, bij momenten moordend saai (dat 15 minuten durende shot van de woonkamer!) en totaal niet spannend of choquerend. De acties van het koppel zijn enorm dom en traag en de enige moorden die gepleegd worden zijn dan nog niet eens in beeld of worden simpelweg teruggespoeld (!).
Kortom, de idee achter de film vind ik zeer fascinerend, meer de uitwerking lijkt nergens op. Misschien ga ik binnenkort de originele versie eens zoeken, want die is naar het schijnt wel het bekijken waard.

Recensie via mijn blog In 100 woorden | El Bromista beoordeelt - in100woorden.wordpress.com

Een film van bijna drie uur: altijd een risico. Wordt het een slome slakkenprent of een wervelwind à la The Wolf of Wall Street? Met Tarantino achter de camera weet je het wel. The Hateful Eight zit vol prachtige shots, heeft een doordacht scenario en o ja, een vintage Morricone-soundtrack (Oscar, graag!). De film begint dreigend rustig, maar Tarantino drijft het tempo langzaam op, zodat de kijker geen kans krijgt in te dommelen. Bij wijlen spat het bloed als vanouds van het scherm, met als hoogtepunt een dijk van een verwijzing naar The Exorcist. De Weerwolven van Wakkerdam voor gevorderden.

Via mijn nieuwe recensieblog, 'In 100 woorden'.

Wie zou niet spontaan in katzwijm vallen voor Scarlett Johanssons zwoelhese timbre? Her verhaalt over de schier onmogelijk liefde tussen een man en (de vrouwenstem in) zijn computersysteem - een verrassend onplatonische liefde. Het uitgangspunt lijkt ridicuul, maar Spike Jonze werkt het verhaal geloofwaardig uit. Dat op zich is bewonderenswaardig. Tegelijk biedt Her een pessimistisch toekomstbeeld, waar het doodnormaal is op straat tegen je pc te ratelen en waar de wereld wemelt van de blinkende wolkenkrabbers, zo ver het oog reikt. Eén groot minpunt: het laatste half uur moddert Her te veel aan met een uitgesponnen, moraliserende reflectie van de liefde.

Vond dit echt een onwaarschijnlijk goeie film. Slomobeelden kunnen voor mij perfect, zolang je er niet mee overdrijft. In Hounds of Love is het precies goed. Die scènes dragen ook bij tot de beklemmende sfeer die de hele film overheerst, net als de bloedstollende score.

De drie hoofdrolspelers stelen de show en verkeren stuk voor stuk in bloedvorm. Vooral de perfect gecaste Emma Booth is subliem als de labiele Evelyn White, maar ook Cummings en Curry acteren geweldig.

Mijn favoriete scène? Dat moment waarop Vicki, onder de melodramatische noten van Nights in White Satin, beseft dat ze in de val is gelokt. Het dansende echtpaar maakt deze passage helemaal af.

De ontknoping zou me in vele andere films misschien teleurstellen, maar het emotionele weerzien werd door de slow motion en het gebruik van Joy Divisions Atmosphere zodanig over the top gebracht dat het gewoon weer goed was.

Kortom, Hounds of Love sleepte me mee van het eerste tot het laatste shot.

Duidelijk veel haters en lovers van deze film. Ik reken mijzelf tot die tweede categorie. Veel heeft ongetwijfeld te maken met mijn voorliefde voor al wat jaren tachtig ademt. Want The House of the Devil komt inderdaad traag op gang, maar juist die 80's-sfeer (de pellicule, retro kledij, muziek, walkman, pizzatent ... het plaatje is af) maakt het toch bijzonder aangenaam.

Ook de spanningsopbouw in het huis is van een hoog niveau. Subtiele en minder subtiele maar altijd mysterieuze close-ups, snerpende violen. En de scène waar Samantha door het huis danst is natuurlijk ook geweldig.

Kortom, een topfilm voor deze horror- en 80's-lover.

Gisteren heb ik deze film voor het eerst gezien, en ik heb er spijt van dat ik gekeken heb.

Ik zat bijna voortdurend in het hoofd met de gedachte "naar wat voor een flutfilm zit ik hier te staren". Ik heb me geërgerd aan de magere acteerprestaties (zelfs de bevallige Hewitt vond ik behoorlijk irritant), en het scenario en plot waren al niet veel beter. Het was me té ongeloofwaardig en soms te vergezocht. Meer dan 1,5* kan ik echt niet geven.

k heb hem gisterenavond bekeken op TV, en ik heb toch meer moeten lachen dan rillen. Vooral de twee dode vrienden waren soms erg grappig. Maar verder stelde het eigenlijk niet zo veel voor.
2,5*

P.S.: Jessica Alba mag er inderdaad zijn

Deze film moet het inderdaad voor het overgrote deel hebben van de (weliswaar beeldschone) Alba. De film zelf vind ik een heel stuk minder. Het begint goed: mooie (onderwater)beelden en af en toe wat spanning, zoals bij de ontdekking van het vliegtuigwrak. Wanneer de drugbaron echter in het spel komt, gaat de film voor mij enkel nog bergaf. Te veel vechtscènes, clichématig en een flauwe ontknoping.

2,5 dan maar.

De film heeft goeie momenten en slechte momenten. Met name het eerste half uur was erg spannend. Daarna zakt het niveau wat naar mijn mening. Maar over het algemeen toch een vrij onderhouden horrorfilm.

3,5*

Ben 'm gisteren ook maar eens gaan bekijken.

'Loft' zou van mij de volle vijf sterren krijgen als hij twintig minuten eerder gedaan was geweest. Vincent die uiteindelijk onschuldig de cel indraait voor moord, en zodoende een wel zeer geslaagde wraakactie van de vier mannen, dat zou voor mij het perfecte einde zijn.

Maar niet dus, naar mijn mening komen er net iets te veel plottwisten in voor. De allerlaatste scène vond ik zelfs helemaal overbodig.

Maar genoeg over waarom ik hier net geen vijf aan geef. De overige vier sterren heeft deze film dubbel en dik verdiend: goeie acteerprestaties, vooral Filip Peeters en Koen De Graeve, passende locaties, waar de decadentie, want daar draait het toch grotendeels om in de film, zo van af straalt, en - behalve het laatste stuk dus - toch wel een zeer sterk scenario.

Zo goed als De Zaak Alzheimer vond ik Loft dus net niet, maar desalniettemin was het een lust voor het filmoog.

This is MY family!

In geen jaren zo'n belabberde film gezien.

Bijzondere film. Een drama over het verwerkingsproces van een overleden geliefde, verpakt als zwarte horrorkomedie. De horrorelementen zijn op een prachtige manier kunstzinnig en realistisch in beeld gebracht en werken, vooral dankzij het fraaie acteerwerk van Fiona O'Shaughnessy (Nina), ook op de lachspieren. Ook Abigail Hardingham is erg sterk als het meisje dat de zware taak heeft om Nina te doen vergeten. Donkere beelden en een geweldige soundtrack/score zorgen voor een duister sfeertje, waardoor deze film toch niet zo licht verteerbaar is als je zou denken. De ontknoping ten slotte is verrassend.

Deze stond al een tijdje op mijn verlanglijst. Onlangs werd ie vertoond op Canvas, dus greep ik eindelijk mijn kans. En of ik eindeloos hard genoten heb van deze verzameling zwartkomische wraakverhalen. Die 120 minuten waren zo om.

En hoewel ze inderdaad niet allemaal bijster origineel zijn (het rattenvergifstuk deed me wat denken aan die ene Fawlty Towers-episode met het vergiftigde stuk vlees, de ruziënde chauffeurs aan Spielbergs Duel), zijn ze wel stuk voor stuk fantastisch goed gebracht.

Het venijn zit in de staart, want de twee laatste verhalen vond ik de beste. The Proposal had wat mij betreft zelfs een film op zich kunnen zijn. De mogelijkheden om dit scenario verder uit te werken, zijn legio. Ik vond het abrupte einde van het stuk dan ook lichtjes teleurstellend.

Until Death Do Us Apart is het meest komische verhaal. Een prachtige variant op het al vaak gebrachte thema van een steeds verder degenererend feest. De ontknoping was perfect.

Recensie via mijn blog: In 100 woorden | El Bromista beoordeelt - in100woorden.wordpress.com

Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws. Eerst maar het slechte? The Revenant duurt tweeënhalf uur en dat is minstens een halfuur te lang. Het verhaal is te simpel en clichématig om meer dan 120 minuten te boeien. Bovendien ligt de symboliek er bij wijlen zo duimendik op dat ze het onder haar eigen gewicht dreigt te begeven. Anderzijds trekt regisseur Alejandro Iñárritu de sterke lijn van Birdman door: alweer verbaast hij met een indrukwekkende beeldvoering en mise-en-scène. Oh ja, en kudo’s voor het meest epische mens-beergevecht uit de filmgeschiedenis (dat moment waarop die grizzly de cameralens bewasemt!).

Nobody messes with my jeep.

De acteurs doen hun best maar falen grandioos. Gelukkig hebben we nog Emilia Clarke, die beter acteert dan de rest van de cast samen. Verder vond ik dit ook weer geen absolute bagger. De flash forward in het begin was best goed gevonden, en ik hield ook van de sfeer in de film. Daarom net een voldoende.

Ik heb Spoorloos nog nooit gezien (wil 'm wel ooit eens zien), maar Het Gouden Ei van Tim Krabbé heb ik wel al meermaals gelezen (is dan ook een van mijn favoriete boeken).
Over het algemeen gezien is dit niet zo'n slechte film. Hier en daar wat aanpassingen in vergelijking met het boek, zoals de volgorde van de gebeurtenissen (in het boek beginnen we met de verdwijning), de vechtpartij (typisch Amerikaans?), de namen, de uitgeverij, enz.... Helemaal niet erg natuurlijk, de hoofdlijnen blijven hetzelfde. Maar dan hetgeen waar iedereen het hier over heeft, dat vreselijke einde. De film mocht voor mij eindigen op het moment dat Jeff wakker wordt in zijn kist, zoals bij Tim Krabbé. Of als er dan toch zonodig nog een stuk bij moest komen, laat dat dan zijn dat Rita de drie jaar oude kist van Diane opgraaft, en een rottend lijk vindt, in plaats van Jeff, die wonder boven wonder nog leeft. Maar neen, een happy end moet natuurlijk. En het ergste van al, die laatste scène. "We don't drink coffee anymore". Kon niet erger geëindigd zijn.
Daarom geef ik maar 3*, vooral dus voor de acteerprestaties, die imo toch lang niet slecht waren (vooral Nancy Travis vond ik erg goed spelen).